Archive for september, 2013

Texel Logo

 

Ik heb net even wat langer onder de douche gestaan dan normaal. En als ik een bad had gehad dan had ik daar zeker een uurtje in liggen dobberen, waarschijnlijk waren dan wel mijn ogen binnen 2 minuten dichtgevallen. Want eilandwind…

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

De groep waar ik nu mee van start zou gaan was iets groter dan verleden jaar. Mijn enthousiasme was overgeslagen naar Onno, Niels, Dave en Jolande.  Anja wilde verleden jaar al maar moest het om conditionele redenen laten varen. Nu was zij er wel bij. En hoe. 

Het mag bekend zijn dat deze halve marathon met stip mijn favoriet is. Vanaf het begin in 2007 mag ik al meedoen. En het verveelt mij nog altijd niet. Vandaag zou hij wat anders voor mij verlopen dan ik van mezelf gewend ben. Normaal gesproken knal ik weg en probeer ik de volle 21,1km in een snellere tijd weg te werken dan de voorgaande edities. Vorig jaar bezorgde mij dat een prachtige pr van 1.41. 

De bedoeling was nu deze loop wat rustiger te lopen, als lange duurloop. Onze afspraak (met Onno en Niels) was ongeveer 5.10 tot 5.15 per kilometer. Dat redden we over het algemeen met gemak. Anja en Femke zag ik al meteen vanaf de boot niet meer. De dames waren niet te houden. Dave wilde wat snel starten. Dat raadde ik hem af. Hij bleef tot ongeveer Den Hoorn bij ons. Daarna was ook hij vertrokken. 

Het liep erg lekker, maar, al zou ik een pr poging hebben willen doen. De wind gooide behoorlijk roet in het eten. Tot Den Hoorn had ik er niet veel last van, maar zeker ook geen gemak. Vanaf Den Hoorn begon ik te merken dat ik door de wind iets meer moest werken. Ik was dan ook blij de ingang van het bos te zien.. Luwte!

Tot aan strand liep ik zo ongelooflijk lekker. Heerlijk! Maar ja. Dan begint het. Slechts een kleine twee kilometer. Ik vloek nooit. Dat heb ik mezelf nooit aangeleerd. Helpt ook niets. Maar God kon me behoorlijk horen brommen daar. Wat een marteling! Een paar keer keken Niels en Onno vol medelijden om. Wachtten zelfs even op me (dat noem ik dus sportiviteit). Edwin, die kwam ik er nog even tegen. Maar ik liep zo te ploeteren dat ik niet eens door had dat hij me voorbij ging.

Het strand af: men bekeek het maar even. Dat was geen rennen meer. Dat kleine stukje staakte ik. Wandelen dan maar. Even na het hoogste punt stonden mijn sportieve, goede vrienden mij weer op te wachten. En daar gingen we weer. Niet zo ver meer. Het negatieve effect van dat akelige strand ijlde nog even na. Het duurde even voor ik weer mijn ritme te pakken had. 

Eenmaal het duin uit hadden we ook meteen de volle laag voor wat betreft de wind. Niels  had nog even de laatste kilometer flink willen aan zetten maar hij zag hier toch maar vanaf. Het was te gek.

Met drie op een rij kwamen we in 1.53 over de finish. Een heel verschil met verleden jaar. Maar, dat was ook de bedoeling. Er kwam namelijk nog iets achteraan.

Na de eindstreep zouden we rennend terug naar de boot. Nee, niet die route van 21km. Ik moet er niet aan denken! Ik had een route uitgestippeld van ca7,5km. Rustig uitlopen, en zo wat kilometers creëren  met het oog op de te lopen marathons. 

We moesten dus niet te lang talmen maar na het aantrekken van een droog shirt meteen weer door. Dat viel niet mee. Mijn lijf protesteerde behoorlijk. Ik zag ook wat schrik op de gezichten van Onno en Niels. De dames joelden een beetje. Maar naarmate de tijd vorderde ging ook dat lopen weer wat beter. Halverwege moest ik even een belofte inlossen. Bij oom Jan en Tante Ina aan de deur kloppen. Ome Jan stond al breed lachend in de deur. Of we niet binnen wilden komen? Uhh de groepje stond op straat als aan de grond genageld en moest niet denken aan weer te moeten opstarten. We gingen weer verder. Ik kondigde onderweg wel aan dat ik bij 7km halt-en-sta-stil zou houden. Het was goed zo.

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

 
Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

 

 

 

Cooling down

Cooling down

Advertenties

Read Full Post »

Damloop 2013

De editie 2013 is niet de ‘mijne’

Aan mijn enthousiasme lag het niet, ik had er al de hele week zin in. Maar een paar nachten niet lekker slapen vanwege een sluimerende verkoudheid zorgde er niet voor dat ik lekker fit op de dag van de damloop mijn bed uit stapte. 

Het zou mijn negende damloop worden. Alle voorgaande keren had ik mensen mee op weg naar Zaandam, of ik kon met Bert-Jan meerijden. Deze keer week mijn starttijd zodanig af van mijn loopmaatjes, dat ik er alleen op af ging. In Amsterdam liep ik al snel Ruben en Cor tegen het lijf en degene waar ik mee zou gaan oplopen, Niels, stond al bij de vrachtwagen voor onze tassen. We zouden er een duoloopje van maken. Echter, Niels was fitter dan ik. Hij zou na 3km de benen nemen. Lang kon ik hem ergens voor mij zien lopen, maar uiteindelijk was ik hem kwijt. Ik had het erg warm en benauwd. In de tunnel brak het zweet me uit. Ik voelde me alsof ik op een hete zomerse dag aan het rennen was. 

Wat is voor mij nou 16km? Met weken van duurlopen op zondag, van boven de 20km, vorige week nog 32km, zou 16km een peulenschilletje moeten zijn. Dat was het niet. Meteen al voelde ik dat het werken geblazen was. Tot en met de 10km wist ik aardig het tempo erop te houden maar toch moest ik toen even afhaken. Het is mij bij nog niet één wedstrijd op deze afstand gebeurd. Maar mijn hartslag was zo hoog, voor mijn gevoel, dat ik even 200 meter heb moeten wandelen. Daarna was er weinig meer aan de hand en kon ik weer rennen. Ik liet het tempo even zakken en liep toen best wel lekker naar de finish. Een pr race zou het niet worden, maar een tempoloop. In die zin was mijn damloop niet verkeerd. 

Door even gas terug te nemen kwam ik uiteindelijk goed over de finish. Niet kapot. Soepele benen. Prima zo. Dinsdag weer lekker trainen!

 

 

Read Full Post »

32km

“Man hoe hou je het vol!”

Jessica keek me woensdagavond na de training even met een veelbetekenende blik aan. Zoals alleen zij dat kan. Ze doelde op de lange duurloop die zondag op mijn programma stond; 32km.

Het is ook best wel een eind en degenen die mij kennen weten dat ik die lange enden niet zo heel erg graag alleen doe. de laatste keren ging dat goed met Dave, Anja, Onno of Femke die met mij mee hobbelden. Maar het hele clubje was verhinderd of onwel. Dus hield ik er al terdege rekening mee het alleen te moeten rondbreien.

Gisteren twitterde Ron zo even tussendoor: “heb je appelkanjers in huis?”

Nee die had ik niet. Maar een dergelijke opmerking is ook meteen een soort van aankondiging. Inderdaad, Ron kwam meelopen! Kijk dat kwam mij mooi uit. Ik had zelf een rondje Uitgeest in het hoofd. Ron gaf de voorkeur voor de duinen. Dat snap ik wel een beetje. Ik kom er wekelijks. Mensen die wat verder weg wonen zeker niet. Geen probleem, van mijn huis uit naar Egmond, en weer terug, is goed voor 32km.

Negen uur gingen we van start. En als je dan toch 32km moet lopen, doe het dan over een mooie route. We begonnen meteen ook maar met het stukje bij de Nollen waar je bijna als hardloper aan voorbij zou lopen. Het is geen opschieter, met kleine kronkelende paadjes, gemene heuveltjes en een zanderige ondergrond. Maar te mooi om het niet te doen. Dan maar langzamer. Daarna waren we al snel bij de duiningang en begon het grote gedeelte van de tour. Prachtig zonnig weer, iets winderig, maar vooral: droog!

 

Duindoorn

Duindoorn


Het is genieten in de duinen. Altijd. Zomer of winter. Kaal, groen of zoals nu met volop de oranje gekleurde duindoorn langs de paden.
De bedoeling was om de laatste 10km even wat aan te zetten. Dat is een mentaal dingetje. 22km rennen, en dan nog eens het tempo verhogen. Ik had nu niet het idee dat zoiets er in zou zitten. Ik liep goed, het voelde goed, maar harder? Het zat er echt niet in. Op zich, met de dag ervoor al een pittige 10km onverhard lopen en deze afstand vandaag erachteraan, mocht ik best tevreden zijn. Bij elkaar toch bijna de marathon. Zo voelden de benen na afloop eigenlijk ook!
Wat was ik blij met loopmaatje Ron naast mij. Pratend of zwijgend. Met elkaar tikken de km’s zoveel gemakkelijker weg!

Read Full Post »