Archive for augustus, 2014

Met een lach

Mijn eerste 30 km duurloop liep ik samen met Bert-Jan. Hij wist een route door de duinen naar Egmond, en weer terug. Dat was in aanloop naar mijn eerste marathon, in 2010. Bert-Jan had mij bij herhaling geprobeeerd zover te krijgen een marathon te gaan lopen. Ik schoof dat altijd lachend, ver voor mij uit. Maar toch..
Van die duurloop kan ik mij herinneren dat ik met een lach op mijn gezicht de abdij van egmond aan de horizon zag verschijnen. Wauw, helemaal naar Egmond gelopen. Wat een eind! Ok, we moesten nog terug, dat wel..

Dat voor mij uitschuiven van een marathon, en dus ook een hele lange duurloop was weer een bekend fenomeen bij me. Sinds vorig jaar, pakweg september had ik geen lange afstanden meer gepakt. Dat ging ook niet, het verhaal van de 27 km in Apeldoorn is inmiddels wel bekend. En na Apeldoorn hield ik het echt even voor gezien. Weg met dat lange lopen! Is er niets anders om over te praten? Goed, in Leeuwarden liep ik nog een halve marathon, met moeite. Maar op Vlieland was het juiste gevoel weer terug. Kennelijk was ik voldoende hersteld. En kennelijk is de drive weer terug.

Vorige week was mijn trouwe maatje Dave terug van vakantie. Hij wilde rustig aan het lopen op zondag opstarten. We deden 16 km. Ik ben blij dat hij weer terug is. Maar, 16 km. Hé…vind ik dat ineens onvoldoende?
Maandag na het werk pakte ik mijn loopschoenen en plakte er toch nog maar even 6 km achteraan.

Vandaag. Lia is de hele dag met haar zussen op pad. Alle tijd om weer eens wat langer te gaan lopen.
Helaas, Dave was met allerhande feestjes druk doende dit weekend. Onno had zaterdag al gelopen. Niels had ook geen tijd. Nou…vooruit dan maar. Solo.
Niet mijn ding met die lange lappen maar het zat al goed in mijn hoofd. Vandaag zou ik van Wijk aan Zee naar Egmond rennen, en weer terug.
Soms voel je in het begin al of iets goed gaat lukken of juist niet. Dat eerste was vandaag het geval. Nog maar net in het duin, de eerste kilometer moest nog volgemaakt worden of ik was al behoorlijk in mijn sas. Wat lekker om hier te lopen. Heel even kwam ene Roberto naast me lopen. Een enthousiaste hardloper die een tikkeltje hoger in tempo liep en waarschijnlijk een wat kortere afstand in het hoofd had. We bleven heel even bij elkaar en daarna ging hij er vandoor. Even later zou ik hem weer ergens tegen komen.
Mijn goede gevoel bleef en zou blijven. De hele loop.
Er zijn ruim voldoende vluchtwegen in het duin voor handen om het parcours in te korten maar ik piekerde er niet over. Doorlopen! Met een lach op het gezicht. Yes!
En bij Egmond overviel mij exact hetzelfde gevoel als die eerste keer…wauw..de abdij. Wat een end weg ben ik!
Abdij voorjaar
Solo. Mijn krachten namen nergens af. Het plezier bleef. Ik telde niet af, niet in de zin van was ik er alvast maar. Meer berekenend. Kon ik het tempo vasthouden?
Ja hoor. 27 km in de knip. Met plezier gelopen. Gisteren nog 10 met de DEM-duinloopgroep. Dit is weer een ouderwets loopweekend!

Advertenties

Read Full Post »

Vlieland

IMG_6155

Min of meer spontaan, gelijk met de inschrijving van Texel, schreef ik mij in voor de halve marathon van Vlieland. Ik had mijn oog al langere tijd op dit eiland laten vallen. Texel heb ik al redelijk vaak gezien, Ameland in een ver verleden eenmalig, en Terschelling als hardloper, wat recenter, twee maal. Op alle eilanden voel ik mij thuis. Ik vind ze allemaal even mooi. Dus wilde ik ook heel graag eens Vlieland zien, en voor mij is het lopen van een halve marathon dan uiteraard een uitgelezen manier om dat te doen. 
Het betekende wel vroeg op; om zes uur stond ik naast mijn bed. Op tijd richting Harlingen rijden want, de enige mogelijke boot voor de deelnemers is die van 9 uur.
De haven op Oost-Vlieland binnenkomend geeft meteen het gevoel weer van het eiland. Het is kleiner dan Terschelling, en alles is ook kleiner. Wel werd ik meteen geraakt. Prachtig!
Na een korte wandeling, voor het gevoel even dwars oversteken, waren we bij de camping waar de loop zou starten. Ruim op tijd, dus ook even de tijd om iets te eten en wat te drinken.
Uiteindelijk mocht het van mij wel starten. Rennen en rondkijken, daar kwam ik tenslotte voor.
Lopers in mijn groepen en op twitter had ik al duidelijk te verstaan gegeven dat ik er niet voor een tijd zou gaan lopen. Mijn eindtijd op internet opzoeken is ongeveer zinloos. Dat zegt namelijk niets, en dan ook helemaal niets. Genieten en lekker lopen, dat is waar ik voor kwam. Zoiets is niet uit te drukken in een eindtijd.
En genoten heb ik. Wat is het heerlijk lopen met Remco en Frank. En wat is het daar mooi. In het begin was het iets te traag door een wat smalle weg. Maar dat was later, toen we eenmaal in de Dorpsstraat liepen wel over. Er was toen ruimte genoeg. Dat had ik aanvankelijk niet verwacht. Na de dorpsstraat kwam ik weinig of geen bebouwing meer tegen. Vervelend is het de hele loop niet geworden. Wat een juweeltje dit eiland! Gras, water, heide, naaldbomen, loofbomen…Het hield niet op. De weg naar het westen was een weg met dalen en stijgen, toch wisten we alledrie het tempo er goed op te houden. Niet snel, wel zo gelijk mogelijk. Een prima verzorging trouwens ook van de organisatie, met hele handige waterzakjes op diverse punten van het parcours. De laatste km (ongeveer) ging over de Dorpsstraat en met een gezellig publiek langs de kant. Drie zeer tevreden hardlopers gingen langzaamaan wat versnellen. Frank dacht even Remco en mij van zich af te schudden. Dat dacht hij..
Ik heb wel eens een halve marathon gelopen, verlangend naar de finish. De kilometers tellend. Nu niet. Vlieland is een pareltje. Ik genoot van de natuur. En het viel me eigenlijk tegen op een gegeven moment km 16 te zien, of zo. Want dan was nog maar zo kort. En het liep zo lekker…
Wat een mooi begin van een, voor mij, nieuw seizoen!

 

 

 

Vlieland

 

Foto’s: Djurre van der Schaaf en Frank van Someren

Read Full Post »