Archive for the ‘Texel’ Category

Voor de 8ste keer kon ik aan deze loop meedoen, je zou bijna schrijven ‘mocht’ ik aan deze loop meedoen. Het is namelijk een kunst geworden je er tussen te wringen.
Aanvankelijk zou ik er alleen met Onno lopen. Van mijn eigen club had niemand een startbewijs. Later hoorde ik van Edwin en Hans dat zij ook mee zouden lopen. En op het allerlaatste moment, en dat vind ik heel erg leuk, konden Jan en Anja aanschuiven.

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan


Wat voor mij ook welkom was, aan boord van de boot, is dat de organisatie geen dj had neergezet maar zoals in de eerste jaren, de twee dames met trommels. Voor mij hoort dat er een beetje bij.
Goed, dan lopen. De start blijft spectaculair, elke keer weer. De klep van de boot open en lopen!
Ik schrok een beetje van de warmte daar op Texel. We hadden meteen een leuk tempo erin maar het zat mij in het hoofd om dat naar beneden bij te stellen mocht het zo warm blijven. Het zweet gutste van mijn hoofd, liep met stralen over mijn rug.
De limiet is 1700 lopers (als ik het mij goed herinner) wel erg veel Texelaars trouwens, zou het voor hen minder moeilijk inschrijven zijn? Die vraag hoorde ik diverse malen om mij heen gesteld worden.
De limiet is wel terecht. Het is best druk op de tamelijk smalle weg naar Den Hoorn. Maar eenmaal in den Hoorn, is er de splitsing van de 10 km lopers en de halve marathon lopers. Meteen rust. En daar komt een mens voor op de eilanden.
Het liep heerlijk. Jan en Anja zag ik ergens voor mij lopen. Mij best. Ik zou met Onno voor ‘lekker lopen’gaan. In onze kielzog liep overigens stilzwijgend Edwin mee. Ik riep op een gegeven moment nog naar achteren dat hij op het strand er waarschijnlijk als een haas vandoor zou gaan. Dat zou later ook zo gebeuren. De warmte viel later wel weer mee toen wij even na Den Hoorn het bos in doken. Het tempo van Onno en mij bleef goed tot aan het strand.
Oh ja, strand. Jullie kennen mij. Martin en het strand zullen nooit een goede combi worden. Vorig jaar vond ik het een ware martelgang. Niels en Onno keken toen meerdere malen met medelijden achterom. Het ging nu wel beter moet ik eerlijk zeggen. Toch tuimelde mijn km-tijden drastisch naar beneden. En dan, dat strand af. Ik wist niet hoe ik dit hardlopend moest aanpakken. Om mij heen zag ik overigens niemand het ook maar proberen. Men wandelde naar boven om daar de draad weer op te pakken.
Die draad kon ik niet makkelijk vinden trouwens. Het duurde even voor ik weer het tempo kon oppakken maar met nog drie kilometer te gaan ging het weer heel lekker. Den Burg kwam steeds dichterbij.
Al die tijd liep ik met Onno. Heerlijk. In het verleden was ik wel eens zijn haas of kon ik als zodanig fungeren. Nu was ik maar wat blij dat hij naast mij liep. Je moet het als loper ten alle tijden zelf doen maar het is buitengewoon motiverend als iemand bij je blijft, ook als het even iets minder gemakkelijk gaat.

Ik kijk wederom zeer voldaan terug op deze prachtige halve marathon.

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Anja en Jan

Anja en Jan

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

Advertenties

Read Full Post »

Vlieland

IMG_6155

Min of meer spontaan, gelijk met de inschrijving van Texel, schreef ik mij in voor de halve marathon van Vlieland. Ik had mijn oog al langere tijd op dit eiland laten vallen. Texel heb ik al redelijk vaak gezien, Ameland in een ver verleden eenmalig, en Terschelling als hardloper, wat recenter, twee maal. Op alle eilanden voel ik mij thuis. Ik vind ze allemaal even mooi. Dus wilde ik ook heel graag eens Vlieland zien, en voor mij is het lopen van een halve marathon dan uiteraard een uitgelezen manier om dat te doen. 
Het betekende wel vroeg op; om zes uur stond ik naast mijn bed. Op tijd richting Harlingen rijden want, de enige mogelijke boot voor de deelnemers is die van 9 uur.
De haven op Oost-Vlieland binnenkomend geeft meteen het gevoel weer van het eiland. Het is kleiner dan Terschelling, en alles is ook kleiner. Wel werd ik meteen geraakt. Prachtig!
Na een korte wandeling, voor het gevoel even dwars oversteken, waren we bij de camping waar de loop zou starten. Ruim op tijd, dus ook even de tijd om iets te eten en wat te drinken.
Uiteindelijk mocht het van mij wel starten. Rennen en rondkijken, daar kwam ik tenslotte voor.
Lopers in mijn groepen en op twitter had ik al duidelijk te verstaan gegeven dat ik er niet voor een tijd zou gaan lopen. Mijn eindtijd op internet opzoeken is ongeveer zinloos. Dat zegt namelijk niets, en dan ook helemaal niets. Genieten en lekker lopen, dat is waar ik voor kwam. Zoiets is niet uit te drukken in een eindtijd.
En genoten heb ik. Wat is het heerlijk lopen met Remco en Frank. En wat is het daar mooi. In het begin was het iets te traag door een wat smalle weg. Maar dat was later, toen we eenmaal in de Dorpsstraat liepen wel over. Er was toen ruimte genoeg. Dat had ik aanvankelijk niet verwacht. Na de dorpsstraat kwam ik weinig of geen bebouwing meer tegen. Vervelend is het de hele loop niet geworden. Wat een juweeltje dit eiland! Gras, water, heide, naaldbomen, loofbomen…Het hield niet op. De weg naar het westen was een weg met dalen en stijgen, toch wisten we alledrie het tempo er goed op te houden. Niet snel, wel zo gelijk mogelijk. Een prima verzorging trouwens ook van de organisatie, met hele handige waterzakjes op diverse punten van het parcours. De laatste km (ongeveer) ging over de Dorpsstraat en met een gezellig publiek langs de kant. Drie zeer tevreden hardlopers gingen langzaamaan wat versnellen. Frank dacht even Remco en mij van zich af te schudden. Dat dacht hij..
Ik heb wel eens een halve marathon gelopen, verlangend naar de finish. De kilometers tellend. Nu niet. Vlieland is een pareltje. Ik genoot van de natuur. En het viel me eigenlijk tegen op een gegeven moment km 16 te zien, of zo. Want dan was nog maar zo kort. En het liep zo lekker…
Wat een mooi begin van een, voor mij, nieuw seizoen!

 

 

 

Vlieland

 

Foto’s: Djurre van der Schaaf en Frank van Someren

Read Full Post »

Texel Logo

 

Ik heb net even wat langer onder de douche gestaan dan normaal. En als ik een bad had gehad dan had ik daar zeker een uurtje in liggen dobberen, waarschijnlijk waren dan wel mijn ogen binnen 2 minuten dichtgevallen. Want eilandwind…

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

De groep waar ik nu mee van start zou gaan was iets groter dan verleden jaar. Mijn enthousiasme was overgeslagen naar Onno, Niels, Dave en Jolande.  Anja wilde verleden jaar al maar moest het om conditionele redenen laten varen. Nu was zij er wel bij. En hoe. 

Het mag bekend zijn dat deze halve marathon met stip mijn favoriet is. Vanaf het begin in 2007 mag ik al meedoen. En het verveelt mij nog altijd niet. Vandaag zou hij wat anders voor mij verlopen dan ik van mezelf gewend ben. Normaal gesproken knal ik weg en probeer ik de volle 21,1km in een snellere tijd weg te werken dan de voorgaande edities. Vorig jaar bezorgde mij dat een prachtige pr van 1.41. 

De bedoeling was nu deze loop wat rustiger te lopen, als lange duurloop. Onze afspraak (met Onno en Niels) was ongeveer 5.10 tot 5.15 per kilometer. Dat redden we over het algemeen met gemak. Anja en Femke zag ik al meteen vanaf de boot niet meer. De dames waren niet te houden. Dave wilde wat snel starten. Dat raadde ik hem af. Hij bleef tot ongeveer Den Hoorn bij ons. Daarna was ook hij vertrokken. 

Het liep erg lekker, maar, al zou ik een pr poging hebben willen doen. De wind gooide behoorlijk roet in het eten. Tot Den Hoorn had ik er niet veel last van, maar zeker ook geen gemak. Vanaf Den Hoorn begon ik te merken dat ik door de wind iets meer moest werken. Ik was dan ook blij de ingang van het bos te zien.. Luwte!

Tot aan strand liep ik zo ongelooflijk lekker. Heerlijk! Maar ja. Dan begint het. Slechts een kleine twee kilometer. Ik vloek nooit. Dat heb ik mezelf nooit aangeleerd. Helpt ook niets. Maar God kon me behoorlijk horen brommen daar. Wat een marteling! Een paar keer keken Niels en Onno vol medelijden om. Wachtten zelfs even op me (dat noem ik dus sportiviteit). Edwin, die kwam ik er nog even tegen. Maar ik liep zo te ploeteren dat ik niet eens door had dat hij me voorbij ging.

Het strand af: men bekeek het maar even. Dat was geen rennen meer. Dat kleine stukje staakte ik. Wandelen dan maar. Even na het hoogste punt stonden mijn sportieve, goede vrienden mij weer op te wachten. En daar gingen we weer. Niet zo ver meer. Het negatieve effect van dat akelige strand ijlde nog even na. Het duurde even voor ik weer mijn ritme te pakken had. 

Eenmaal het duin uit hadden we ook meteen de volle laag voor wat betreft de wind. Niels  had nog even de laatste kilometer flink willen aan zetten maar hij zag hier toch maar vanaf. Het was te gek.

Met drie op een rij kwamen we in 1.53 over de finish. Een heel verschil met verleden jaar. Maar, dat was ook de bedoeling. Er kwam namelijk nog iets achteraan.

Na de eindstreep zouden we rennend terug naar de boot. Nee, niet die route van 21km. Ik moet er niet aan denken! Ik had een route uitgestippeld van ca7,5km. Rustig uitlopen, en zo wat kilometers creëren  met het oog op de te lopen marathons. 

We moesten dus niet te lang talmen maar na het aantrekken van een droog shirt meteen weer door. Dat viel niet mee. Mijn lijf protesteerde behoorlijk. Ik zag ook wat schrik op de gezichten van Onno en Niels. De dames joelden een beetje. Maar naarmate de tijd vorderde ging ook dat lopen weer wat beter. Halverwege moest ik even een belofte inlossen. Bij oom Jan en Tante Ina aan de deur kloppen. Ome Jan stond al breed lachend in de deur. Of we niet binnen wilden komen? Uhh de groepje stond op straat als aan de grond genageld en moest niet denken aan weer te moeten opstarten. We gingen weer verder. Ik kondigde onderweg wel aan dat ik bij 7km halt-en-sta-stil zou houden. Het was goed zo.

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

 
Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

 

 

 

Cooling down

Cooling down

Read Full Post »

“Heb je zin om met me mee te gaan naar Berlijn?”

“Leuk…En wat wil je er doen?”

“Een marathon lopen..”

“Gaaf. Wanneer is dat?”

“30 september”

“Dan kan ik niet, dan loop ik de halve marathon op Texel!”

(stilte)

“Dus je gaat niet mee naar Berlijn voor een hele marathon omdat je op die dag een halve op Texel wil gaan lopen?”

Zo is het, en niet anders. De man die het mij vroeg is niet zomaar iemand. En toch, het antwoord was  zeer beslist.  Texel gaat bij mij echt even voor. Al vanaf de eerste editie loop ik mee. Telkens de halve marathon. Over een sprookjesachtig mooie route. Na een, je mag wel zeggen, spectaculaire start, direct vanaf de boot.

Deze keer waren Jan en Femke mee, en uiteraard mijn trouwe texel maatje Joost.

Jan, Martin, Joost & Femke

En deze keer als supporters Lia en mijn moeder. Ik moet zeggen dat ik dat heel erg leuk vind!

Er was deze keer iets meer spanning in mijn lijf. Geen nervositeit, meer nieuwsgierigheid. Al  twee jaar kon ik weinig doen op deze halve marathon omdat de hele marathon van Amsterdam drie weken later in de agenda stond. Dat is nu weer het geval. Echter, deze keer had ik een andere Coach. Marek keek over mijn schouder mee naar mijn schema en had al achter Texel de term ‘op tempo’ geschreven. Oh? Op tempo? Dat klonk als muziek in mijn oren. Al zo lang wilde ik eens onder die verdraaide 1:45 duiken. Ergens in Augustus nam een andere coach het over, in goed overleg met Marek trouwens. En, ook deze man (Henny) wilde mij deze loop op tempo laten pakken. Maar, Henny deed er een schepje bovenop. 21,1km op deze zondag, in deze week zo naar de marathon toe was te weinig.

Op donderdag schreef hij een loop van 30+km voor. Dat was even slikken. Texel is me erg veel waard. Om daar nou met hele vermoeide benen in te stappen dat lokte mij niet zo. Aan de andere kant had ik binnen een week zeer veel vertrouwen in Henny. Ik zou het gaan doen. Donderdag liep ik dus, op mijn vrije dag met Ron en Michel een prachtige 32km weg te rennen rondom IJsselstein. Wat gaaf is dat, zoiets met een paar vrienden kunnen doen!

En dan vandaag Texel. Voor de boot trof ik zowaar Ton en Joke nog even, om ze daarna niet meer te zien. En op de boot al waren Jan en Femke van mening dat deze loop toch wel een hele bijzondere was.

Op weg naar de boot

Meteen van de boot af starten. En meteen had ik het opgegeven tempo te pakken. Tot aan Den Hoorn is het wat madderen om het tempo vast te houden. Net als bij de Damloop, en net als op de snelweg,  blijven veel mensen links hangen. Hier en daar pakte ik dus maar de berm. Na Den Hoorn scheiden de 10km en de 21km lopers zich van elkaar. Meteen is er dan meer ruimte. Het tempo kon ik er goed op houden. Nog voor het uur om was had ik al 12km in the pocket. En daarna kwam het gedeelte wat niet mijn sterkste punt is: het strand. Nou dat viel reuze mee! Met de wind in de rug voelde ik me als een kleine jongen die over het strand rende. Het ging bijna vanzelf.

Het stukje erna is echt wel het zwaarste. De strandafgang, gevolgd door een stukje duin met veel stijg en daal werk. Onverhard en ongelijk. En nog steeds bleef het tempo in orde.

Er zijn halve marathons geweest waar ik zo rond het 17km punt geen energie meer had. Geen snelheid meer uit de kast kon halen. Nu bleef ik fit en sterk. Bijna lachend liep ik op Den Burg af. Wat was dit een lekkere loop. Er zat een pr van Ron in mijn hoofd. Het zou toch wat zijn als ik daar onder kon komen!

Het is gelukt. Eindelijk onder die 1:45 en ook nog eens onder de pr van Ron!

Texel 2012- 21,1km–1:41:37

 

Net uit het bos met de laatste kilometers voor me naar Den Burg

In Den Hoorn,vlak na de splitsing 10km en 21km route.

 

Read Full Post »

Texel halve marathon 2011

Als ik niet meer aan loopjes zou mogen meedoen, dan ging ik op mijn knieën voor de Texel halve marathon.
Daarmee geef ik aardig aan hoe ik over deze prachtige loop denk.
Vanmorgen, nog niet eens zo heel vroeg, reden Joost, Edwin en ik naar Den Helder. Lekker op tijd. Geen gehaast. Voor Edwin zou het een debuut worden op deze afstand. Joost is weer goed hersteld van een hardnekkige blessure en ging ook handenwrijvend op dit evenement af.
Na de druk bezochte Damloop met wel heel erg veel hardlopers viel het Edwin op hoe rustig het er hier aan toegaat. In Den Helder al voelt dit aan als een verademing. Heel relaxed is iedereen zich aan het voorbereiden op de loop. Op gemak de kleding en tassen in orde maken, rustig nog een bakje koffie drinken en dan ontspannen lopen naar de boot.

De tocht met de boot geeft mij meer een vakantiegevoel dan een aanloop tot een halve marathon. Maar zo begint deze loop toch echt. Voor deze halve marathon is een deelnemers limiet van 1700 personen. Daarmee beschouwt men de boot als vol. Bij de opening van de inschrijving was ik ook midden in de nacht mijn bed uit gegaan. Het is me elke keer nog gelukt en daarmee was dit voor mij de 5e editie.
In Den Helder liep ik, traditiegetrouw, nog mijn hardlopende neef Peter tegen het lijf. Hij had niet echt getraind maar liet zich dit niet ontzeggen. Hij zou wel zien hoe het zou gaan.

In de boot is er nog gelegenheid voor de laatste plas (voor Edwin zelfs twee) En eenmaal op Texel gaat de klep open, laat de stuurman een flinke toeter horen en dat is dan de start. Eigenlijk een spectaculaire start die menigeen kippenvel doet krijgen.
Waarom vind ik deze loop zo mooi? Het is gewoon Nederland op zijn mooist. Langs weilanden, door een dorpje, met fanfare, de duinen in, het strand op. Na het strand weer de duinen in met opvallend veel klim en daal werk. Verharde wegen, onverharde paden. En een finish in Den Burg waar het erg gezellig is.
Voor mij persoonlijk komt er nog bij dat ik wat familie op Texel heb wonen. In Den Hoorn reken ik eigenlijk al op ze. En ja hoor! Ik was zoekende maar hoorde ineens Margrethe joelen “Doe je de groeten aan tante Geertje?” (mijn Schoonmoeder) Haar kwam ik later nog eens tegen. Ook Jillert en Jolanda en heel veel andere enthousiaste Texelaars. Een leuk publiek!

Menigeen had me op het hart gedrukt om niet te snel te gaan. Om geen pr na te jagen. Immers, de marathon van Amsterdam staat op de agenda. Daar moet ik niet bekaf aan de start staan maar goed voorbereid.
Die aanwijzing van Joost, Frans, Rien, Ron en nog vele anderen spookten goed door mijn hoofd.
Voortdurend hield ik me bezig met het tempo. Kon ik de snelheid die ik had ook pakken op een 30km?
En, voelde het comfortabel aan? Ja de snelheid die ik pakte voelde heel goed. De hele loop kon ik dat vasthouden en ik kwam absoluut niet buiten adem aan in Den Burg. Er had inderdaad nog makkelijk 10km achteraan gekund.  Het gaf me alle gelegenheid om volop te genieten van het mooie Texel!

In Den Burg, na de finish zag ik meteen neef Peter zitten. Alsof hij met de auto was gebracht. Niets te zien aan hem. Hij had het voor elkaar gekregen, ongetraind, om het in 1:44 te doen.
Voor mij is het 1:49:22 geworden. Geen pr, wel mijn snelste Texel tijd.
Joost, na zijn hielspoor van de afgelopen maanden, kwam binnen in 1:52:36.
Edwin, de debutant, in 1:55:16

Voor ons alledrie een geweldige hardloopdag!

Read Full Post »

10 Engelse mijlen

Cijfers heb ik er niet van maar als mijn gevoel me niet bedriegt zien veel hardlopers de Dam tot Damloop als hét doel of hét hardloopevenement. Hier is men voor aan het trainen. Hier gaat men de deur ’s avonds voor uit om toch nog even een rondje te maken.
Het is een erg leuk evenement. Ik zie mezelf niet echt als een kuddedier. Maar ondanks dat iedereen het een geweldige loop vind, zeg ik dat ook. Het is een groot hardloopfeest. Nou moet ik er wel bij zeggen dat in de jaren dat ik hem heb mogen meelopen, met het personeel van het ZMC, het zonnige weer daar aardig aan meewerkte. Prachtig open en zonnig weer. En daardoor, veel publiek en levende muziek langs het parcours.
Zondag loop ik voor het eerst met een ander bedrijf mee. De werkgever van Martijn. Het weer? Maakt me niet uit. Zoals altijd, gewoon gaan lopen!

Maandag en dinsdag al hoorde of las ik van hardlopers dat zij tot de start in Amsterdam hun laatste rondje hadden gelopen en rust zouden nemen. Rust? Daar kom ik dus niet aan toe. Hoe leuk ik die damloop ook vind; ik kijk er overheen. Dus, ook donderdag nog liep ik 15 kilometer. En er volgt een week later nog een halve marathon op dat mooie Texel. De marathon van Amsterdam zit daar weer redelijk snel achteraan. Rust nemen moet ik dus doen op andere momenten. Gericht op die marathon. Veel deelnemers van de damloop houden het na zondag even voor gezien en. Bij mij staat er dan weer een wat zwaardere week op de agenda.

Zo ver kijk ik nog niet. Eerst die o-zo-leuke damloop!
Donderdagavond, ik moest in Castricum zijn, bracht ik de forerunner terug naar Frans. In zijn straatje reden we elkaar net tegemoet en via de open autoramen gaf ik zijn horloge terug.
‘Heel veel succes zondag in Amsterdam Martin’
‘Ja dank je, ik heb er zin in’
‘Wat ga je doen?’
‘Ik ga mijn best doen om met 1:15 binnen te komen’
Frans trok een bedenkelijk gezicht en zijn vrouw schoot al in de lach.
‘Dat moet jij toch sneller kunnen man…’
Hij blijft coachen. Die lat moet ergens liggen.

Read Full Post »