Archive for mei, 2015

Zwarte route

Vanaf begin april liep ik met een blessure aan de hamstring. Lopen ging wel maar niet altijd van harte. Ook nam ik wel eens wat rust of hield mij behoorlijk in tijdens trainingen (iets anders ging trouwens ook niet) en in die weken was ik blij dat niet iemand van de lopers over die zwarte route begon. Geen idee hoe ik dat had moeten lopen.

Maar dat met die hamstrings is voorbij en ik loop weer lekker en kan ook weer wat snelheid maken. Het duurvermogen was behoorlijk terug gelopen, maar ook dat is weer aan de beterende hand. Dus, die mooie, nee bloedmooie route, wilde ik toch ook weer eens lopen.

Het is nooit mijn bedoeling geweest om een loopgroep te formeren op de zondag. Die dag hield ik vrij voor mezelf, om met Dave of wie dan ook de duurlopen te doen. Maar het werd toch een groep. En eerlijk gezegd een club om blij mee te zijn. De lopers komen uit allerlei groepen van DEM, de één traint bij Bert op dinsdag, de ander bij Frans op maandag, een paar pakken mijn dinsdagtrainingen mee en ook van de woensdag avond baantrainingen zijn er atleten. Een bij elkaar geraapt groepje. Niks mis mee!

Op het moment dat ik de zwarte route op de agenda zette bleek ook iedereen mee te willen. Inclusief de niet DEM-leden Edwin en Onno. Helaas moest Edwin op het laatste moment afhaken. Twee anderen waren ook door ziekte verhinderd. Maar dat iedereen diep in het hart mee had gewild zegt iets over de groep en zeker ook over de route.

Mooi. Maar zwaar. En, een zichzelf respecterend hardloper gaat ook een zwaar parcours niet uit de weg. Het was vanmorgen heerlijk lopen. Niet al te warm. En de natuur, ok die is altijd mooi. Wanneer je er ook maar komt. Al zijn de bomen kaal. Maar nu, diep in de lente, alles groen of bloeiend, is het er prachtig.

Onderweg mompelde ik nog tegen Dave dat het toch ook wel nodig is om te kijken waar je de voeten neerzet. Anders ga je onherroepelijk op je plaat. Boomstronken, takken, gaten, steentjes etc. Op sommige stukken kijk je nauwelijks goed om je heen omdat de ondergrond de nodige aandacht vraagt. Dat werd na pakweg 8 km wat minder. Dat is het moment dat de heuvels beginnen. Op dat gedeelte trakteert de natuur je dan ook wel weer op een weergaloos uitzicht.

Ik zette mijn klokje stil op 17 km. En 17 km lang heb ik niet lopen aftellen. Heerlijk gelopen.

Voor het eerst liep baanatleet Edwin mee. De man had het na pakweg 12 km niet echt makkelijk maar ik prijs zijn doorzettingsvermogen. Op een moment wilde ik hem een verkorte route aanbieden zodat hij  rustig kon uitlopen naar de parkeerplaats maar de bikkel wilde er niets over horen. De route werd afgemaakt. Punt uit.

Edwin, Anja, Jan, Cor, Gerard, Paul, Dave, Onno

Edwin, Anja, Jan, Cor, Gerard, Paul, Dave, Onno

Edwin, Anja, Jan, Martin, Gerard, Paul, Dave, Onno

Edwin, Anja, Jan, Martin, Gerard, Paul, Dave, Onno

Advertenties

Read Full Post »

Appelkanjers

Boven: Martin,  Ruud, Menno, Gerard, Eric, Paul, Jan en Marten. Onder: Hugo, Dave, Niels, Ron, Anja en Cor

Boven: Martin, Ruud, Menno, Gerard, Eric, Paul, Jan en Marten.
Onder: Hugo, Dave, Niels, Ron, Anja en Cor

Hoe kwam dit nou?

Volgens mij wilde Ron weer eens een appelkanjer. Dat kan, maar dan wel eerst een stukkie lopen. Dat is geen probleem maar dan moest Niels eigenlijk ook mee.

Voor je het weet loop je dan met 15 man door de duinen te jakkeren. Voor mij even puzzelen hoe ik mensen op latere tijdstippen kan laten aanhaken. Niet iedereen kan zomaar ruim twee uur lopen, anderen komen net uit een blessure. Enfin, het werd een ‘zwaan kleef aan’ verhaaltje. De grootste groep startte aan de Oudendijk, vier mannen pikten aan bij de Rijksstraatweg en tot slot Onno bij Johanneshof. Deze dag was mijn reguliere zondaggroep overigens in zijn geheel aanwezig.

Na Johanneshof schoten we de zwarte route in. Een mooie route, wanneer je die ook loopt. Maar we zouden die niet in zijn geheel lopen. Het zou dan een te grote afstand worden. Ergens op km 10 zag ik dat een aantal mensen het wat zwaar hadden. Cor nam de taak over als gids voor de snellere lopers, ik ging met Hugo, Menno, Onno en Dave die het kennelijk rustig aan wilde doen een verkorte versie lopen. Een mooie versie trouwens. Hoe vaak ik er ook kom, in die Noord-Hollandse duinen, het verveelt mij nooit. Terug bij Johanneshof was het even wachten op Cor met zijn groep. Daarna was het nog even een stukje hobbelen richting de auto’s. de ultra en triatlon mensen werden net warm, anderen moesten even de tanden nog op elkaar zetten.

Voor Paul en Eric was het een behoorlijke afstand, waar ze misschien niet op hadden gerekend. Jan fluisterde later in mijn oren dat hij een afstand record in the pocket had. Zelf kwam ik tot 20 km. Belangrijker; ik liep lekker. Ook Onno en Gerard, geplaagd door blessures,  hebben vrij en gemakkelijk kunnen lopen.

Blijft gezellig met zo’n groep. Al heb ik lang niet iedereen gesproken die ik had willen spreken, of niet lang genoeg.

Na afloop schoven de meesten thuis bij mij aan voor koffie met.. inderdaad die appelkanjers.

Elise

Read Full Post »