Archive for mei, 2014

Afbeelding

“Je hebt een bijzonder karige hardloopagenda” Een uitspraak van Eric. 

Hij heeft gelijk. Maar na Apeldoorn was het voor mij zaak om weer op de been te komen, weer duurvermogen op te bouwen. Dus in maart en april liep ik nergens, afgezien van wat gezamenlijke duurlopen. 

Voor afgelopen zondag stond aanvankelijk Leiden op de kalender. Vanwege wat persoonlijke redenen werd dat uiteindelijk Leeuwarden.

In Leiden had ik graag wat mensen willen ontmoeten. Die plannen, de wil hen te zien en samen met hen te lopen zijn er overigens nog steeds. 

Maar in het mooie rustige Leeuwarden zou ik ook wat mensen zien. Om te beginnen, uiteraard Niels, maar ook Mettje. 

We waren ruim op tijd, en liepen op ons gemak door het startgebied. Doordat het er zo rustig is liepen we al vrij snel Thierry tegen het lijf en ook Mettje sloot zich bij ons aan. In het startvak later ook Rien. Op hem had ik niet eens zo gerekend. Maar waarom ook niet? Het is tenslotte een hardlopende Fries! Hem ken ik nog van de Afsluitdijkrun en mijn 2e Amsterdamse marathon. Rien had wat blessures de laatste tijd. De grotere afstanden heeft hij opzij gezet. Maar een halve marathon moest kunnen. Leuk even zo bij te praten maar ineens is daar dan de start..we moesten rennen. O ja, rennen. Daar kwamen we voor!

Ik gebaarde Rien nog aan te sluiten maar hoorde nog net iets als “ja maar ik ga langzaam”.

In de eerste instantie liep ik samen met Niels de stad uit. Tenminste, voor mijn gevoel lag Leeuwarden al snel achter ons. Maar Niels heeft momenteel een enorm goede loopconditie. Hij is snel en kan dat nog lang volhouden ook. Niels liep dus van mij af, de afstand werd langzaamaan groter. Mijn insteek overigens was om deze loop vooral uit te lopen. Om mij heen te kijken en in elk geval weer eens een loopje gedaan te hebben. De snelheid boeide mij niet. 

Er zijn wat privé zaken die mij bezighouden en een beetje in gedachten verzonken liep ik achter de meute aan. “Dit is een mooi tempo Martin…” Het was Rien, hij liep pal achter mij, kwam naast mij en zou dat ook voor meer dan de helft van de loop blijven doen. Een prima loopmaatje, veelal zwijgend, soms wat pratend, maar beiden net iets onder de 5′ per km lopend. Jemig, als ik dit zo zou volhouden…

Afbeelding

Bij km 10 gaf ik aan even wat water te willen drinken. Het was toch wel wat warm aan het worden. We namen wat slokken water en pakten meteen de draad weer op. Rennend door een landschap wat mij bijzonder aanspreekt. Heerlijk tussen de weilanden door, een enkele boerderij, langs water, bruggetjes..enfin noem maar op.Dokkumer ee Ik zou er bijna, en misschien doe ik dat nog wel eens, een keer voor terugkeren om het nog eens te lopen. 

Maar, het was warm. Schreef ik dat al? Bij km 14 voelde ik dat ik de macht over mijn benen kwijt raakte. Het duizelde iets. Voor mij even het signaal om te stoppen. Ik ging er vanuit dat ik echt moest afhaken. Rien en ik gaven elkaar de hand en Rien ging ervandoor. Dan maar wandelen. Wat kon mij het schelen? Ik keek lekker om mij heen. Moeten stoppen en moeten wandelen kan je als een tegenvaller zien, maar zo voelde het niet. Ondertussen liep Thierry (ingezet als 1.50 pacer) mij voorbij: “kom op Martin”  Ik gebaarde dat het voor mij over was. Weer even later kwamen 2 uurs pacers mij voorbij. Oei, dat deed even zeer. Dat was toch mijn eer te na. Zou ik het dan toch maar weer proberen? Ik voelde me goed.

Het viel niet tegen. Maar na 900 m moest ik toch weer wandelen. Ik besloot om dat dan ook maar zo te blijven doen. 900 meter rennen, 100 meter wandelen en dan toch die finish halen. Maar het wandelen bleef uit. Op een gegeven moment voelde het weer goed en zelfs het tempo kwam weer in de buurt van wat ik voor mezelf redelijk vond. Ik was wel blij de stad weer te zien, want daar zou ook de einstreep zijn. Even morrelde ik, de stal was te ruiken, maar de lopers werden nog even een grachtje op gestuurd, er moest nog een lusje gemaakt worden. Maar ach, het lopen ging lekker, en de stad is mooi. Niets aan af te dingen!

Afbeelding

Via whatsapp, naderhand met diverse maatjes, kon ik melden dat ik gezond over de finish was gekomen. En zo voelde het ook. Uiteindelijk met een goed gevoel het verhaal afgemaakt, gefinished en de medaille om de nek gehangen door een vriendelijk lachend Fries meisje.

Na de finish zag ik al vrij snel Rien weer die zeer verbaasd opkeek. En na even zoeken kwam ik Niels met onze vrouwen tegen. Bij Niels en Melanie thuis nog even met Mettje en haar familie koffie gedronken en wat nagepraat. En heerlijk gegeten.

 

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

foto’s: Djurre en Janke van der Schaaf

Advertenties

Read Full Post »

Zwarte route

Jaja, ik weet het. Ik schreef er al eens eerder over.

Maar toch. Een paar weken geleden kreeg ik zomaar weer eens zin in deze fraaie route. Nu eens niet in de winter maar halverwege de lente. Ik plaatste een tweet naar wat maatjes van me en die reageerden meteen wel positief. Een datum was snel geprikt: 3 mei.

Ik had geen dienst bij de duinloopgroep. Dat kwam mooi uit. Niels is geen man van een schema maar toch volgt hij iets wat daar op lijkt en daar stond in: 9km snel, 16 km rustig. Die rustige kilometers hadden we al met die zwarte route. Een ommetje van 9 km kon ik wel even bedenken. Een figuur die dat ook wel even zou doen ook: René. Die man kan bijna alles. Even twijfelde of ik dat ook zou gaan doen. 9 km op het tempo wat Niels in het hoofd had zou ik ook inmiddels wel weer kunnen. Maar, ik ken ook vrij goed de route die er achteraan zou komen. Mijn coach hoorde het en appte mij fijntjes dat het wellicht slimmer zou zijn eerst rustig in te lopen en dan de zwarte route. 

Niels en René gingen , na mijn route-uitleg, er ook meteen als een haas vandoor. Onno was er ook op tijd en wij pakten een klein onverhard parcours. Even wat bijpraten. Maar eigenlijk liepen we vooral in stilte. Genietend van het bos  en de fluitende vogels. Wanneer je met goede vrienden loopt is stilte niet beklemmend. We liepen zo ongeveer 6 km en terug op de parkeerplaats zagen we Cor en Dave al staan, die de zwarte route ook mee zouden lopen. Al vrij snel daarna kwamen de twee hazewindhonden ook de parkeerplaats op rennen. 9 km in de sokken, in een gemiddeld tempo van 4’45” Heel netjes!

Daarna, ik zou bijna zeggen ‘eindelijk’  hetgeen waar we allemaal voor kwamen. Alleen Cor en ik kenden de route. Voor de anderen was het nieuw. Met zes man was het voortdurend wisselen van loopmaatje. Zo liep ik met Niels, een moment later was het weer Cor of Dave. Het klikte onderling meteen goed. En inderdaad, iedereen besefte het mooie van de omgeving. Er waren momenten dat ik het werkelijk schilderachtig vond. Een heuvel af denderend zag ik een bijna blauw uitziend meertje, met daarin een forse Schotse Hooglander staan. Prachtig. Twee heuvels zijn best pittig. Zeker voor de doorsnee Noord-Hollandse, of Friese hardloper. Maar het uitzicht aan de andere kant is dan ook een prachtige beloning. Ik hoor het Cor nog zeggen “Dít vind ik nou een mooi stukje!”

Je zou er bijna voor stilstaan. Maar daar kwamen we niet voor. De trein raasde door. Zo na 20 of 21 km begon ik het toch wel wat zwaar te krijgen. De heuvels hadden zo hun uitwerking. Onno sloot bij me aan, achterin de groep “ik blijf bij je ouwe reus!”

Ik mompelde nog iets over ‘verse renpaarden’ en ‘een berenconditie’, wijzend naar de mannen voor ons.

Na afloop zaten we lekker in de zon. Koffie en appeltaart op ons tafeltje. 

Dit was een prima ochtend. Voor herhaling vatbaar.

 

 

Read Full Post »