Archive for december, 2014

Of all places

Ze keek mij lachend aan, en ik voelde de opmerkingen al aankomen..

Zaterdag, in de schuur van Gé, na de training, zag ik een aantal lopers weer voor het eerst sinds enige weken.
Ik stond niet ingeroosterd voor de duintrainingen in december en vanwege de marathon had ik zelf ook een zaterdag vrij genomen.

Karen kwam als eerste onze duinloopgroep-huiskamer binnen gestormd.
“Waar heb je ook al weer gelopen, wat voor gat was dat?”

Tja, ik heb ook contact met wat buitenlandse hardlopers. En in het verlengde van het onderwerp marathonlopen komt dan ook de vraag waar of ik zoal deze afstand liep. (alsof ik niets anders doe)
Nou, Amsterdam, Rotterdam, Stockholm, Tromsø en Spijkenisse.

“Pardon, what is Spijkenisse?”

Internationaal gezien klinkt het ook niet echt spectaculair. En laten we eerlijk zijn, menig beginnend marathonloper boekt eerst maar eens New York.
Toch ben ik drie keer met een zeer voldaan gevoel thuis gekomen van het evenement in Spijkenisse.
De eerste keer dat ik daar liep was het een marathon, ik liep er een mooie pr en de loop is voor velen die daar liepen onvergetelijk geworden vanwege een fikse hagelbui onderweg. Met Gé liep ik bijna 30 km in een vlak en stevig tempo. Mo hielp mij later nog naar de finish.
Het jaar erna liep ik met de Amsterdamse Edwin en grotendeels ook met Spijkenisser Marc daar de halve marathon. De pr die ik toen haalde staat nog steeds.
Dit jaar dus weer een hele marathon. Geen pr, maar wel een gevoel wat daar bij past. Het feit dat ik na ruim twee jaar weer een marathon volledig en onafgebroken uitliep, met rondom mij een paar bevriende hardlopers, maakt wederom Spijkenisse tot een loop die ik niet snel zal en zeker ook niet wil vergeten.

Wendelien vroeg op twitter, uit pure belangstelling, wat Spijkenisse nou zo aantrekkelijk maakt.
Voor mij is dat de rust van de landelijke omgeving, een goede organisatie en het feit dat het geen massaal bezocht loopevenement is. En, het is één van de weinige, misschien wel enige ‘koudweer-marathon’ in Nederland.

Dus, zo denk ik over Spijkenisse. Of all places…

De toon is voor mij hier ook mee gezet. Stiekem blijft Amsterdam lonken. Ik sluit niet uit dat ik ook daar weer eens aan de start zal verschijnen, maar voorlopig zoek ik de wat kleinschaliger marathons op.

Was de loop van gisteren, met een paar loopmaatjes een voorbode? Ik liep te genieten. Een mooie duurloop, inclusief strand. Koud, droog, windstil, zonnig. En dan met 8 lopers de natuur in. De hele groep had er de rest van de dag nog plezier van. In de goede zin van het woord.

Ideaal loopweer, pachtige loopomgeving...het gaat dan vanzelf.

Ideaal loopweer, pachtige loopomgeving…het gaat dan vanzelf.

Advertenties

Read Full Post »

Comeback

Toen mijn moeder als jong meisje eens van de evenwichtsbalk af tuimelde, gebood de gymjuf haar onmiddellijk om daar weer op te stappen; “anders durf je nooit meer”

Door mijn hoofd speelde al lang de gedachten om weer eens een marathon te gaan lopen. Mezelf pijnigen? Mezelf tergen? Een marathon krijg ik namelijk niet cadeau. Maar het trainen voor een marathon vind ik heerlijk en dat trainen ging juist erg lekker. Ik hield het stil. Geen meningen, maar zelf aan de slag. Henny en Eric die ik op een gegeven moment informeerden reageerden onafhankelijk van elkaar exact hetzelfde: “het doel is helder, lopen en finishen”

Juist. Weer terug op de balk, na twee niet goed gelopen marathons. In Diever moest ik uitstappen en in Noorwegen had ik de grootste moeite om bij de finish te komen. Toen later de Berenloop werd afgeblazen was ik er ook even goed klaar mee. Ik besloot een jaar met mijn vingers van deze afstand af te blijven. Dat werd anderhalf jaar. Langer wilde ik eigenlijk niet. Inmiddels was de stap naar deze afstand namelijk al behoorlijk groot geworden.

Niels hoorde van mijn plan, in Spijkenisse te gaan lopen, en vrijwel meteen gaf hij aan als support mee te gaan. Mee te lopen wel te verstaan. Zelf vroeg ik Onno mee. Spijkenisse is namelijk niet een loop met massa’s publiek. En ook is er bitter weinig beschutting. Voor een comeback niet de eenvoudigste marathon.

Vanmorgen was ik al vroeg beneden. Nerveus? Nee. Meer een wat unheimisch gevoel. Had ik alles mee? Hoe zou het gaan?
In het startvak stond tot mijn grote verbazing ook Ron met zijn loopkloffie aan. Nog een hulpje.
En wat was ik blij met mijn maatjes. Geen moment week Onno van mijn zijde, Niels en Ron liepen ook afwisselend naast me, of met enige wind pal voor mij.

Van diverse loopmaatjes en vrienden kreeg ik de opdracht mee te gaan genieten.
Ja hoor, 42,195 km rennen en genieten. Dat was er niet bij. Het doel was echt heel duidelijk: uitlopen, en dat dan ook nog eens zonder gewandel tussendoor. “Ga genieten!” Zelf vind ik dat je genot niet kan reserveren of afdwingen. Vaak kan je pas achteraf zeggen dat je ergens van hebt genoten. Of niet.

Ik had het zo nu en dan zwaar. Waar? bij de 17 km (denk ik), maar daar zette ik mij overheen. Bij de 19 km voelde ik mijn linkerbeen ‘zwaar’worden. Getver, dat had ik in Apeldoorn ook. Toen moest ik afhaken. Maar ik peinsde er niet over te stoppen. Er was vandaag geen koppigere ezel in en rond Spijkenisse te vinden dan in de persoon Martin van Noort. Dóórlopen! Dergelijke momenten kwamen wel wat vaker voorbij.

Tijd. Na de finish waren er mensen die meteen naar mijn tijd vroegen. Ook iets wat absoluut niet mijn doel was. Weg met tijden. Weg met pr gedoe. Lopen en finishen. Probleemloos lopen het liefst. Door goed naar mij zelf te luisteren en naar mijn maatjes ging het goed. Kon ik sneller? Misschien wel, maar de angst bij mij was echt aanwezig dat ik dan ergens rond de 30 km zou stranden. Overigens, door vrij te zijn van dat tijdsdoel liep ik best wel gemakkelijk, vooral mentaal.

Jee..geen man met de hamer! 33 km, ik liep nog goed. We konden aftellen. Wat gaaf ineens die 4 op mijn klokje te zien. We zaten al op 40! We hoorden de speaker al bij de finish. Lachen, tranen, maar vooral een lach toen ik die finish zag. We hadden het gedaan. Wat een gave sportafsluiting van 2014.

Bij deze Niels, Onno en Ron heel erg bedankt voor de actieve support. Dit is een marathon met een gouden randje.

O ja, voor mensen die echt niet kunnen slapen zonder mijn tijd te weten:
Eigen klokje 4,01,56
Officieel 4,03, en nog wat

Gevoel: zeer voldaan!

Niels, Ron, Martin, Onno

Niels, Ron, Martin, Onno

20141214_170809

Read Full Post »

Coming out

Hoe lang geleden weet ik niet, maar het was nog erg mooi weer toen mijn maatje Bart met een big smile voor de deur stond. Én een fles wijn. Nu gunt Bart mij wel een flesje wijn, wel twee ook maar ik had hem meteen door. Hij kwam dat flesje niet zomaar brengen. Dat was ook zo. Hij kondigde aan te stoppen met hardlopen. Hij kon niet de combi maken tussen het vele fietsen wat hij doet, en dan ook nog eens een keer hardlopen.
Achter ons huis in de zon keek hij mij aan:
“Wanneer ga jij weer een marathon lopen?”
Ik weet niet meer wat voor antwoord ik heb gestameld. Maar ik voelde mij betrapt. Barts redenering was helder. Ik liep natuurlijk niet voor niets van die lange afstanden.

Openlijk had ik mij in geschreven voor de marathon van Zeeuws-Vlaanderen, die ik in april met Cornelis zal gaan lopen. Maar stiekem schreef ik mij ook al in voor een andere marathon. Stiekem omdat ik mijzelf de vrijheid gunde het eventueel om te zetten naar een halve marathon, mochten die lange duurlopen niet gaan zoals ik wilde. Ja. Omzetten. Maar mensen die mij kennen weten wel dat ik dat eigenlijk niet zo snel zal doen.
De lange duurlopen gingen daarbij gewoon lekker. Alles in een rustig tempo, dat wel. Maar het tempo boeide mij totaal niet. Drie maal liep ik mooie dertigers. Mooi, omdat de routes in mijn ogen mooi zijn, én omdat het van een leien dakje ging. Door twee afstanden binnen 12 uur te lopen, een 19 km en een 12 km mag ik er zelfs een vierde 30’er bij noteren.

Uiteraard zijn er enkele (oplettende)lopers die weten dat ik al eerder een marathon zal gaan lopen. Anja vermoedde het al heel snel. Binnen mijn groep, waar ik op dinsdagavond mee train weet men het ook al. Spontaan bood Niels aan om mee te gaan als support. Daar was ik erg blij mee. Zelf vroeg ik ook Onno om mee te lopen.
Ik ga het mezelf namelijk niet zo heel makkelijk maken met 42,195 km rennen door open vlakten, met weinig deelnemers en ook zeer weinig publiek. Als loper ben je daar, in Spijkenisse, overgeleverd aan jezelf en de elementen. De vorige keer dat ik daar een marathon liep kregen we er een fikse hagelbui op onze koppen. Er was een koude wind. Maar met Gé aan mijn zij, en later een zeer motiverende Mo achter mij liep ik er een marathon in een voor mij hele mooie tijd.

Overigens heb ik mij destijds daar beloofd nooit meer een marathon te lopen.
Onno zei het mij laatst nog. We doen dat, nemen ons voor het nooit meer te doen, en toch gaan we weer.
Tja, ik vind het trainen voor deze afstand nu eenmaal heerlijk om te doen. En dat gedeelte is in elk geval meer dan geslaagd. De voorbereiding is beter gegaan dan voor de marathons in Noorwegen en Diever. Geen benen die het lieten afweten, geen drang te stoppen of de afstand in te korten, maar juist zin om er een lusje bij te pakken.

Bij deze de coming out, volgende week start ik weer. En ik ik heb er zin in.

Read Full Post »