Archive for juli, 2013

Terug op de balk

Nog niet eerder meldde ik een voorval wat mij in Noorwegen even door het hoofd schoot.

Als jong meisje viel mijn moeder tijdens gymnastiek, zoals dat toen werd genoemd, van de evenwichtsbalk. De juf gebood haar om er meteen weer op te gaan. “Anders durf je nooit meer!”

In Diever was ik vanwege pijnlijke voeten en benen uitgestapt. In Noorwegen wilde ik absoluut niet uitstappen. Er was geen pijn. Het ontbrak mij daar aan kracht en macht. Uitstappen? Ik wilde het niet als verhaal mee naar huis brengen. En inderdaad, zie er dan maar weer eens aan te beginnen..

De volgende marathon was al lang geboekt. En vandaag stond de eerste langere duurloop op de agenda. Er was enige tweestrijd vanmorgen. 24km. Als dat maar goed gaat. En aan de andere kant, erg veel zin. Het is immers wel iets wat ik erg graag doe.

Vandaag was ik in het zeer aangename gezelschap van Femke en Dave. Ik was daar erg blij mee. Alleen is maar alleen. Voor de eerste langere loop koos ik voor gemak. Een recht toe recht aan route naar Nauerna en weer terug. Wel met de door de coach opgegeven strides erin. Dat laatste was nou weer iets waar Dave en Femke aanvankelijk wat bedenkingen over hadden. Dat kwam goed.

Meteen al bij het begin voelde ik dat het goed zou komen. Waaraan? Geen idee. Het ging gemakkelijk. De strides gingen vanzelf. Dave gaf later aan dat die strides wel erg fijn waren. Het doorbreekt een sleur, of voorkomt dat.

Uiteindelijk hebben we alle drie fijn gelopen. Strak gelopen.

Voldaan thuisgekomen.

Advertenties

Read Full Post »

De zwarte route

In mijn weekmail naar de loopgroep van dinsdag stelde ik voor om op zondagochtend gezamenlijk een duurloop te doen. En dan eens niet op een parcours wat we gewend zijn maar ergens anders. Er werd positief op gereageerd. De meesten van ons vinden een duurloop, maar ook de gewone wekelijkse training nu eenmaal het leukst in gezelschap.

Een evenement is iets waar ik erg naar uit kan kijken. Maar een duurloop zoals deze is toch ook best wel iets waar ik zin in kan hebben. Op de kaart van Noord-Holland is het maar een klein stukje verderop in de duinen. Iets meer in het noorden maar wat een verschil! Naar mijn beleving ook veel meer hoogteverschillen. Dat zou ik later op mijn Garmin ook wel terug zien. In feite hoefde ik dat niet terug te kijken. Het was goed te voelen. Het was een zware tocht maar in een o-zo mooie omgeving. Collega-trainer Jan noemde de route ‘bloedmooi maar pittig’. Beter kan ik het niet omschrijven.

Van tijd tot tijd had ik eigenlijk de behoefte om stil te staan en een foto te maken. Maar daar kwamen we niet voor. De bedoeling was rennen. Achteraf hadden Steef en John wel zo nu en dan de tijd genomen om een plaatje te schieten.

John neemt gewoon even de tijd voor een foto

John neemt gewoon even de tijd voor een foto

De route is slechts 16km, voor een enkeling  had het geen meter meer moeten zijn. We werden ook regelmatig getracteerd op mul zand. Aanvankelijk probeerde ik langs de kant ervan wat vaste ondergrond te vinden maar het was onbegonnen werk. Ik moest, als strandontwijker, toch aan het mulle zand geloven. Achter mij giechelde Anja. Logisch.

Ik had bewondering voor Stephaan. Hij had een behoorlijk zware nacht achter de rug. Onverwacht moest hij aan een barbecue meedoen, en niet geheel tegen zijn zin in werd daar ook wat bij gedronken. Het was zeer laat geworden maar deze loop wilde hij niet missen. Na een zeer korte nachtrust kwam hij toch opdraven, ietwat wit om de neus. Maar hij was er, en liep mee. Menige tiener, maar ook volwassene kan hier nog wat van leren!

De bikkels na een niet zo gemakkelijke duurloop.

De bikkels na een niet zo gemakkelijke duurloop.

 

Stephaan in actie, na slechts twee uur slapen

Stephaan in actie, na slechts twee uur slapen

Read Full Post »

Tja, hoe kom je erop; de kibbelingrun?

John, Steef en Jean-Paul liepen in aanloop naar de marathons van New York, en later Rotterdam hun lange duurlopen een enkele keer over de sluizen van IJmuiden. In wisselend gezelschap. En, daar in IJmuiden liep hen het water uit de mond. Ze kenden een restaurantje waar wel erg lekkere kibbeling geserveerd werd. Halverwege een lange duurloop is dat geen optie. Er ontstond een idee om dan eens een run te organiseren wat dan dáár zou eindigen. Dan kon iedereen aanschuiven en zich te buiten gaan aan deze lekkernij. Hierbij zat bij Steef ook in het achterhoofd dat zoiets ook nog eens erg gezellig kan zijn, getuige de twitruns waar hij wel eens bij was geweest. Die werden dan iets eenvoudiger afgesloten bij mij thuis, met een appelkanjer.

De kibbelingrun werd in elkaar gedraaid. En hoe! Via facebook kreeg men er lucht van. En er kwam een leuk aantal aanmeldingen bij het trio binnen. In Wijk aan Zee zouden vandaag uiteindelijk 20 mensen starten.

 1044697_545550752171891_49895228_n

Deze club lopers zouden uiteindelijk ca 21km voor de kiezen krijgen. 21km, bij behoorlijk warm weer. De ondertitel van deze run was, funrun. Dit moest het karakter zijn. Geen streven naar een bepaalde eindtijd. En dat karakter was er. Stond er. Dat was duidelijk. Bij de aankomst van deze club bij park Westerhout klonk een luid applaus en gejuich van de ploeg lopers die vanaf dat moment erbij zou komen, voor de resterende 9km. Daar stond ik ook bij. Tijdens mijn marathon had ik me voorgenomen, en ik houd me eraan, om in juli geen hele lange duurlopen te doen. Nu dus ook niet. Aanvankelijk had ik zelfs twijfels hier aan mee te doen maar John en Steef lieten blijken dat ik toch echt erbij hoorde en mee moest lopen.

Spijt had ik niet en zou ik ook niet krijgen. Wat een leuke sfeer! Meteen al bij Westerhout. Er was een heus mannenkoor geregeld. Het Wijk aan Zee’s mannen koor. Net een week geleden opgericht, zong ons toe. Met het volkslied van Wijk aan Zee en het Kibbelinglied. Waar de melodie vandaan komt weet ik niet maar tot de havens van IJmuiden aan toe bleef het in mijn hoofd zitten.969521_10201627074024537_540306893_n

Vriendschap en fun. Ik had het naar mijn zin. Het tempo lag op een rustig niveau. En van tijd tot tijd werd er gewacht tot de hele groep weer compleet was. De route, daar kan je iets over schrijven. Zo, langs Tata en de sluizen. Maar mij viel in elk geval op dat het heerlijk rustig lopen was.

Hoe hebben de heren in vredesnaam dit restaurantje kunnen vinden? Hier rijden buitenstaanders met een bloedgang aan voorbij! Ergens achteraf, eindigde de run bij van Es. Die kibbeling was echt heel erg lekker! Ik kan me zeer goed voorstellen dat de mannen dit graag wilden. Fantastisch!

Mij wachtte nog een andere verrassing. Steef zette mij namens de dinsdaggroep even in het zonnetje. Hier had ik totaal niet op gerekend en ik wist even niet wat mij overkwam…

 1063603_10151711711183293_1371780005_n

20130707_120442 

20130707_120836 

1002241_10201627121345720_836503498_n 

Read Full Post »