Archive for oktober, 2016

Doordouwers

20161029_093552

Marc, Floor, Willem, Piet, Jan. Peter, Ton en Gé

Bij de duinloopgroep maken we een indeling naar tempo op de 10 km. Zo hebben we op die manier vier groepen. Vorige week had ik de M2 (10 km tussen de 50 en 60 minuten). Tijdens die training viel mij op dat er binnen steeds 5 minuten een erg lang lint ontstond. Dat zou niet zo mogen zijn. Goed, het tempo lag een tikkeltje hoger maar dat al binnen 5 minuten?

Deze week had ik wederom de M2. Ik ging van huis met het idee om 6 x 8 minuten te lopen in het tempo wat bij deze groep past. Slechts 2 minuten pauze, puur om eventueel te vegen. Tot mijn verbazing was er niet zo’n grote groep als normaal. En, toen ik bij het inlopen nog even naar de groep keek zag ik dat het niet de minste groep was. Training aanpassen maar? Meer uitdaging? Nee. Ik besloot vast te houden aan wat ik in het hoofd had. Hooguit zou ik een iets hoger tempo aangeven dan de 5’30” die ik mij had voorgenomen.

Bij de warming up maakte ik het programma bekend. De mannen keken mij aan als een paar schooljongens die het schoolplein moesten aanvegen. Een enorme opdracht..Welnee dit moeten ze kunnen. We begonnen aan de eerste 8 minuten. Mooi onverhard richting het strand. Genieten met het bos in de herfstkleuren. De duinen op haar mooist!

Ik keek nog even naar de groep en er viel mij iets op. Van de 9 lopers waren er 6 uit de categorie 60+. Marc is veel jonger, hoort ook bij de gevorderden, maar wilde wat rustiger aan doen. Dat kan, geen probleem. Floor is ook veel jonger maar zit nog in haar opbouw. Ik verwacht dat zij binnen niet al te lange tijd bij de gevorderden loopt. De rest, stuk voor stuk 60+ers. En er viel mij nog iets op. Er werd gelopen. Geen gezanik. Geen gemiep. Lopen! De groep bleef bij elkaar. Ik gaf het tempo aan en hield het iets onder de 5’30”. Vegen was  overbodig. Op het strand moesten we iets tempo inleveren, maar ook daar werd gewoon goed gelopen. Het bleef de hele training zo. Bij elkaar, geen gaatjes. Wel praatjes. Gé raakte iets achter. Maar had zijn woordje klaar: “ik hou me eige aan het tempo”. Dat klopte wel want stiekemweg waren de mannen en dame wat sneller gaan lopen. ook dat nog!

Respect voor de 60+ mannen. Mooie sterke kerels. Doordouwers!

Advertenties

Read Full Post »

Amsterdam marathon

 

img_20161016_152800

Ik heb de finish gehaald. Maar vraag niet hoe. Ja, uitgelopen en dat blijkt voor menigeen al een hele prestatie te zijn. Toch ging ik niet met dat gevoel naar Amsterdam vandaag. In mijn hoofd klopte het plaatje. Goed getraind, goed gegeten. Goed uitgerust. En, ik liep best lekker. Tot de 27 km. De man met de hamer kan je dan opnoemen. Maar op 27 km is het daar veel te vroeg voor. Het is niet zo dat ik een hoge hartslag had, buiten adem was. Niets van dat. De benen wilden niet meer. Punt uit. Er was geen ontkomen aan. Van de tenen tot de billen. Alsof zij zich met alle macht verzetten tegen het rennen.

Maar eerst, die marathon. Waarom? En waarom daar?  Amsterdam trekt mij. Het is redelijk dichtbij. En verder kan ik alleen maar aangeven ..ik had er zin in. Een betere reden is er gewoonweg niet.

Van veel lopers kreeg ik het advies mee vooral te genieten. Daar heb ik wel eens bepaalde gedachten over maar, zo samen met mijn maatje Cor. Liep ik heerlijk en ik genoot van de stad. Ik zou bijna zeggen ‘mijn stad’. Druk. Veel lopers maar daar heb ik geen moment last van gehad. Er was muziek. Het publiek was enthousiast. Dat moet ook gezegd worden. Ok, geen stad in Nederland haalt het wat dat betreft bij Rotterdam, maar vandaag was opvallend voor mij dat het publiek ons hartverwarmend toejuichte.

Langs de Amstel lopen is voor mij genieten. Zonder voorwaarde. En ook Cor vond het daar prachtig. Maar eenmaal voorbij die Amstel zo rond 27 km was het klaar. Ik schrok er van want dit had ik echt niet zien aankomen. En dan is het nog een behoorlijk eind lopen. In het drukke Whatsapp verkeer wat ik achteraf had noemde Patricia het een wedstrijd op zich, als het niet meer gaat. Ook Niels had een opmerking van die strekking. Maatje Bart bewonderde mijn gedrevenheid. Ja. Ik had uit kunnen stappen. Ik had er alle reden toe maar juist een bepaalde gedrevenheid liet mij maar doorzetten. Dan maar af en toe wandelen. Ik moest en zou de eindstreep halen. Punt uit.

Man wat heb ik het zwaar gehad. Zelfs in Noorwegen had ik het nog niet zo moeilijk als vandaag. Voor mij nog steeds onverklaarbaar. Wat was ik blij de finish te zien en wat was ik blij Cor te zien. Mijn eindtijd, voor veel mensen kennelijk heel erg belangrijk : op mijn eigen klokje 4:27:23

Ga genieten!  Ik heb er onderweg aan gedacht. En ik deed het. Maar na die 27ste kilometer was genieten niet echt op zijn plaats. Kan ik dan alleen maar genieten als ik met een mooie eindtijd over de streep kom? Nee hoor. Dat hoeft niet echt. Maar dit had weinig meer met lopen te maken. Een tempo wat mij niet ligt en wat een zeer vermoeiende uitwerking heeft. De eindtijd past ook niet bij mij.

Toch wil ik niet in mineur de dag of de loop afsluiten. Wat voor mij heel belangrijk was dat was een mooie voorbereiding. En dat is zeer geslaagd te noemen. Alle trainingen verliepen zoals ik dat voor ogen had. En, ik genoot daarvan. De langere duurlopen deed ik in zeer aangenaam gezelschap.Er was sprake van een flow. Alles klopte. Met dat in het achterhoofd ga ik weer ‘gedreven’ de trainingen in!

img_9522

Read Full Post »

Een cadeautje!

koeien-in-de-mist

Volgende week gaat het dan weer gebeuren. Een marathon. Er zijn lopers die dit met grote regelmaat doen, maandelijks, of zelfs nog vaker. Ik niet. Voor mij is deze afstand altijd nog bijzonder. En ik moet er wat voor doen en laten om deze afstand te kunnen lopen.

Ergens in April riep ik nog dat ik die afstand nooit meer zou doen. Maar de omslag kwam vrij snel. Prikkelingen….Elk jaar weer, als die inschrijving voor Amsterdam mogelijk is, komen die prikkelingen weer langs. Nu kwamen meldingen van lopers wel erg dichtbij. Binnen de eigen vereniging waren er diverse lopers die Amsterdam gingen doen. Waaronder Johan, die op dat moment zo nu en dan op de dinsdagavond aanhaakte. Op een Donderdag liep ik een training die door velen gezien wordt als een zware training. Jan van den Hoven bood aan mee te fietsen. Hij zou tempo aangeven. Erg aardig van hem. En de kilometers vlogen voorbij. Halverwege siste ik hem al toe: je moet niet opkijken als ik die marathon weer ga doen. Volgens mij heb ik me toen ook op diezelfde dag ingeschreven..

Met het inschrijven was ook de zin in het trainen volledig aanwezig. En die is ook al die tijd overeind gebleven. De afgelopen maanden heb ik genoten van nagenoeg elke training. Van meet af aan zat ik in een flow. Al vrij snel vertelde mijn maatje Cor dat hij ook mee zou doen. Evenals Jan en Anja. Dat is maar wat fijn. De langere duurlopen liep ik ook met hen. Maar over meelopers mogen we absoluut niet klagen.

Vandaag was de laatste ‘duurloop’. Tussen aanhalingstekens, want hij voelde voor mij als een kort niemendalletje. 14 km. Maar, wat voor 14 km. Alles klopte vandaag. De route (voorstel van Cor) om het meertje Noorderham bij Krommenie. Zeer aangenaam gezelschap (Cor, Gerard, Bas en Frank), een uitgelezen weertje en de inspanning versus de tempo’s waren precies goed. Om met Gerard te spreken: een cadeautje!

We begonnen door mistige weilanden en eindigde met een zonnetje.

Amsterdam, here we come!

Read Full Post »