Archive for maart, 2012

35+Het slaat wel een beetje op mijn leeftijd maar in dit geval toch meer op de afstand van vandaag.

35km was de minimale inzet.

Nog voor geen enkele marathon maakte ik zoveel kilometers als voor deze komende twee marathons.

Het begon met Schoorl in februari (30) en de Afsluitdijkrun twee weken daarna (30). Ergens in maart liep ik solo een mooie ronde van 35km en met Mario liep ik 31km door de duinen. Dat zijn al vier flinke afstanden. Toch hamerde Richard erop dat ik nog eens een grote afstand zou moeten pakken. De filosofie erachter is dat het lijf niet bij 35km moet denken dat het feest ten einde is. Je kan er over discussiëren. Dat doe ik niet. Deze aanloop probeer ik het. het geluk daarbij is natuurlijk wel dat ik wel erg graag lang loop.

Coach I (Frans) sprak vorige week een verwachting uit.

“Jij doet dit jaar drie marathons? Dat worden er vier. En volgend jaar je eerste ultra”

Nou dat laatste moeten we nog maar eens zien. Het ligt niet echt in mijn lijn der verwachtingen. Marathons zijn te behappen voor me. Op zich vind ik dat mooi genoeg.

Vandaag dan weer een snipperdag. Mooi rustig weer. Niet te warm. De ronde langs het Uitgeestermeer en over Krommeniedijk vond ik erg mooi. Die zou ik vandaag weer doen. Er moest alleen een lusje in de polder bij geprikt worden om aan meer kilometers te komen. Die zou ik op de terugweg doen. In mijn gedachten was dat een behoorlijke lus. Maar, meten is weten zou later blijken.

Ik liep meteen al erg lekker. Het tempo van 6 minuut per kilometer was voor deze duurloop het uitgangspunt. Eerlijk gezegd lukte me dat niet. Ik ging sneller. Waarom? Er was geen rem in de vorm van een Bart of een Niels. En de eerste 10km zwabberden mijn gedachten alle kanten op. Er is de afgelopen jaren veel gebeurd. Gek genoeg moest dat juist die eerste 10km even langs komen. Onrust in het hoofd kan ik niet zeggen, wel druk. Het was van invloed op mijn snelheid. Ik was sneller gaan lopen. Mijn Garmin gaf voortdurend 5:30 tot 5:40 aan. Remmen! Na die 10km verdwenen de gebeurtenissen wat uit mijn hoofd. Op een gegeven moment stond ik ook weer bij het spoor bij Busch en Dam. Een aantal kilometers had ik weggewerkt zonder ergens aan te denken. Kan dat? Rennen en aan niets denken? Kennelijk wel. Het hoofd leeg? Nee. Nog lang niet.

Recente ontwikkelingen, privé, baren mij zorgen. En die zorgen bleven me achtervolgen. God-zij-dank heb ik goede vrienden die weten wat ik nu bedoel en er ook (ongevraagd) over beginnen in een gesprek of mail. Zij volstaan niet met “o sterkte dan” maar vragen door. Het hardlopen zou iemand kunnen zien als een grote vlucht. Dat is het niet. Wel kan ik er goed mijn ei in kwijt. Bij de 25km zat ik even in een dip en moest ik me vermannen om door te gaan. ik was inmiddels afgeslagen om die extra lus te pakken. Geen weg terug, maar doorgaan. Mijn tempo zakte iets af. Het werd tijd voor een gel. Ik raakte leeg. De gel werkte vrij snel. Het tempo kwam weer snel op het niveau wat ik voor vandaag had uitgekozen.

Was ik somber vandaag? Nee. Boos? Ook niet. Er kwam gewoon veel voorbij. Ook vragen. Terugblikken.

Zo bij de 26km bedacht ik me dat ik ook zaken heb om erg blij mee te zijn. Een dochter die nu samenwoont en een studie volgt die haar op het lijf geschreven is. Zij staat op een goede manier in het leven. Een zoon die steeds meer lol in zijn opleiding krijgt. Een vrouw die ook doorzet en vecht om vooruit te komen. En ik kan iets wat ik nooit van mezelf had gedacht. Wat een ronde loop ik nou toch weer! Na de polder en het Uitgeestermeer was ik richting Assendelft gelopen. Wat een eind! Op de fiets zou ik er nog niet eens aan beginnen. Vorig jaar liep ik toch maar twee marathons. En dan dit jaar maar liefst drie. Evenementen waar ik naar uitkijk. Deze gedachten gaven me ineens energie. De laatste kilometers kostten me niet eens zoveel moeite.

O ja, dat lusje. Even dacht ik dat het wel erg fors zou uitpakken. Meten = weten de volgende keer. het werd vandaag slechts 36km

35+ …Een heel ander cijfer staat me in april te wachten. So what? Kom maar op!!

Advertenties

Read Full Post »

In de herfst van vorig jaar reed ik met Lia door Friesland. We liepen door Sneek en Hindeloopen. Die dag hadden we een regenbui die van ’s morgens vroeg tot aan het eind van de dag voortduurde. Door de regen heen zag ik wel een mooi landschap. Leuke kleine dorpjes en ruimte. Heel veel ruimte. En uiteraard dacht ik dat het goed zou zijn om er eens als loper terug te komen.

Laat ik nou twee vrienden hebben die zichzelf echte Friezen kunnen noemen. Er woont er één dichtbij me en die doet niet aan hardlopen. In dit geval kan die weinig voor me betekenen. De ander woont in Leeuwarden en is wél hardloper. Hij zou een loopje uitzoeken van minstens 21km en die zouden we samen eens gaan doen. Hij (Niels) en ik willen immers ook samen hele marathons gaan lopen. Te beginnen met Rotterdam.

De coach gaf me duidelijk aan om niet een pr na te jagen maar deze loop vooral zo te lopen dat ik niet helemaal stuk over de finish zou komen. Daar heeft hij gelijk in. Rotterdam staat niet ver meer in de agenda en voor een marathon moet je opgeladen zijn en niet uitgeput en herstellend. Er volgen bovendien nog een paar trainingen.

Ingehouden lopen dus. Ik had er zin in en Niels ook. Elders in het land was een druk bezocht evenement gaande met duizenden lopers. Hier in Sneek stonden niet meer dan 154 mannen en vrouwen klaar voor de 21,1km en 74 enthousiastelingen voor de eigenaardige afstand van 11km. Een klein deelnemersveld. En dat heb ik ervaren als een verademing. Ruimte voor iedereen. Verder was het een prachtige route langs de toch net even anders dan in Noord-Holland uitziende boerderijen en door een paar kleine dorpjes met namen die ik zo even niet uit kan spreken laat staan opschrijven,

Niels en ik waren zonder onze vrouwen er op af gegaan. We gingen er van uit dat die in Leeuwarden aan het winkelen waren. Achteraf waren zij thuis gebleven. De start was een klein stukje lopen vanaf het terrein van atletiekvereniging Horror. De zon deed er overigens al aardig zijn best.

Afbeelding

Het startschot werd gegeven door een toeter..Ik moest onherroepelijk terugdenken aan de run over de afsluitdijk! Die dijk, wat is die trouwens lang als je er met de auto overheen zoeft.

Goed. Een start, een startschot, deelnemers, en alle ruimte; het vraagt bijna om er de pas in te zetten. Meteen al wilde ik aan de haal gaan en daarmee begon ook de samenwerking tussen Niels en mij. Niels siste een paar keer wat waarschuwingen mijn richting uit. O ja, ingehouden lopen. Later die dag liet ik met Niels zijn drie Ierse setters uit. Ze trokken behoorlijk aan hun riem. Zo moet het heel even voor Niels hebben gevoeld daar in Sneek. Een bijna onbedwingbare behoefte om aan te zetten. Het was te merken dat ik al enige tijd flink aan het trainen ben geweest en grotere afstanden heb gemaakt. Mijn batterij was goed opgeladen. Deze 21,1km zou ik dan ook vrij gemakkelijk afwerken. Het gaf me de gelegenheid volop te genieten van het werkelijk prachtige Friese landschap.

Afbeelding

Reahus

Koren op mijn molen. Zo verknocht als ik ben aan onze Noord-Hollandse duinen. Wat ik hier zag verveelde me geen moment.

Afbeelding

Easterein

Onze samenwerking pakte goed uit. Niels en ik zijn aan elkaar gewaagd voor wat betreft het tempo. Aan gespreksstof ontbreekt het zeker ook niet. En, fungeerde hij als een zeer noodzakelijke rem; na 16km had hij mij weer nodig. Zijn benen wilden niet zo erg meer en de warmte speelde hem parten. Ik zat zelf nog boordevol energie. We sloten nog even aan bij een derde loper.

Afbeelding

De man liep niet voor een tijd maar wilde een hartslag op een bepaald niveau houden. Ieder zijn doel!

Ons tempo lag iets hoger en we gingen voor hem uit lopen. De laatste 3km moest ik Niels wat aanmoedigen en was het mijn beurt hem wat toe te sissen. Tja, Sneek hadden we al lang in de verte zien liggen, maar dat houdt nog niet in dat je er ook meteen maar bent.

Deze loop, de ronde van Littenseradiel, was voor mij 21,1km lang genieten!

We kwamen over de finish in 1:48. Uiteindelijk waren we beiden niet afgemat. We hebben zeer strak gelopen. Dat wil zeggen dat de afwijkingen per gelopen kilometer van het begin tot het eind weinig schommelingen vertoonde. Dat is iets wat ik zelf als een grote winst beschouw van de afgelopen trainingsmaanden.

Na afloop reden we weer naar Leeuwarden waar ik wat beter kennis maakte met de vrouw van Niels. Een vrouw waar ik het zeker ook mee kan vinden. Ze heeft mijn humor én..ze schildert. Laat ik dat nou ook (weer) gaan doen!

Ik kijk met een zeer voldaan gevoel terug op een dagje Friesland.

Niels zie ik weer wanneer we Rotterdam gaan doen. Ron zal zich bij ons aansluiten en met zijn drieën zullen we met beheersing de 42,195km gaan lopen.

Read Full Post »

Wat had ik me nu weer op de hals gehaald?

Zondagochtend om zeven uur stond ik al weer naast mijn bed. Dat is op zich niet vreemd. Op dat tijdstip ben ik al lang uitgeslapen. De zondagochtend is tegenwoordig dé ochtend voor de lange duurloop. En met  twee marathons in het vooruitzicht, binnen niet al te lange tijd, moeten er toch echt een aantal 30+ers uit.

Via @loopmaatjes deed ik bij herhaling een oproep. Men kon zich aansluiten bij Mario uit Den haag en mij, voor een mooie rustige route van Wijk aan Zee naar Egmond, en weer terug. Goed voor ruim 30km.

Geen reactie. Dan niet. Mario en ik zouden er een duoloop van maken. Maar, zo goed kende ik Mario eigenlijk niet. En dan kan het alle kanten op. Tempo’s kunnen behoorlijk verschillen. En alhoewel allebei hardloper en trainend voor een marathon, wil dat nog niet zeggen dat je goed met elkaar overweg kunt.

Met wat gemengde gevoelens reed ik naar Wijk aan Zee. Ik zou wel zien.

Mario stond er al. We hadden elkaar vluchtig gezien in Schoorl, maar niet echt goed kennis met elkaar gemaakt. We konden al vrij snel starten en we begonnen in een ietwat miezerig buitje aan onze lange tocht.

Het afgesproken tempo zou liggen rond de 5:45 per kilometer. En mijn voorstel was om ons te houden aan de verharde wegen. Waarom? Rotterdam (en voor mij Stockholm) biedt een marathon op een verharde weg. De lange duurloop doe ik graag op iets vergelijkbaars. Alhoewel, vergelijkbaar..Het zal in Rotterdam in elk geval behoorlijk drukker gaan worden dan zoals het zondag in de duinen was. Het was er namelijk behoorlijk stil. Slechts enkele hardlopers en wandelaars. Wel tamelijk veel voorbij suizende fietsers.

Voor mij is het duingebied gesneden koek. De weg kan ik wel dromen. Maar voor Mario moet het oneindig hebben geleken. Bos, gras, paden, en water. Onafgebroken blijf je dat tegen komen tot aan het keerpunt in Egmond. En toch was dat slechts 13km.

De avond ervoor had ik nog even nagekeken of we wel voldoende kilometers zouden maken. Nee dus. Zouden we binnen de duinen blijven dan kwamen we op 28km uit. Daar deden we het niet voor. Ik verzon er dus nog een lusje buiten het duingebied aan vast.

Mario en ik hadden afgesproken ons @loopmaatjes shirt aan te trekken. Het viel een fietser op: “hé een tweeling!” Tja, we hebben dezelfde kapper, hetzelfde shirtje maar verder, als je goed kijkt, zijn er wel wat verschilletjes. Dat lopen samen ging goed. Het tempo werd nergens een probleem. Het had kunnen gebeuren dat er pijnlijke stiltes zouden vallen. Er vielen wel stiltes waarbij ieder voor zich liep. Maar het waren zeker geen onaangename stiltes. Achteraf bleek dat we beiden gewoon van het landschap genoten en ons op het lopen concentreerden.

Door mijn werk heb ik contacten met boomkwekers. In dat wereldje heet het: “het begint te bewegen”. De kwekers doelen daarmee op de ontwikkeling van de natuur na de winter. Er is nog geen blad maar je voelt en ziet de verandering. Ik zag dat wel. En genoot ervan. Heerlijk de lente in aantocht. De kleuren en geuren veranderen.

Het lusje na het duin liep door het tuindersgebied van Heemskerk en het nieuwe door Beverwijk aangelegde park tegen de westelijke randweg aan. Met de zeeweg naar Wijk aan Zee erbij kwamen we uiteindelijk op precies 31km uit. Gelopen in net geen drie uur. Voor ons een mooi tempo! Mario had het met dat lopen gedurende de laatste twee kilometer wel even gehad. Herstelde toch weer en liep uiteindelijk met een lekker tempo naar de auto.

Waar was ik aan begonnen?

Een mooie lange duurloop in rustig en aangenaam gezelschap.

Read Full Post »

Tempoblokken

Je zal toch maar zo’n coach hebben zoals ik die heb!

Vanmiddag stuurde ik hem een whatsapp met:

“ik heb twee uur de tijd om te lopen!”

Per ommegaande kreeg ik een berichtje retour met een traininkje om de vingers bij af te likken. Het mooie weer lokte toch al behoorlijk. De korte broek had ik al aan. In korte tijd stond ik buiten voor mijn rondje Assendelft. 

40 minuten in een tempo van 5.30 per kilometer-

15 minuten in een tempo van rond de 5.0 per kilometer

pauze van 10 minuten in het eerste tempo 

15 minuten weer in het tempo van rond de 5.0 per kilometer

en dan het laatste stukje van 40 minuten uitlopen in het eerste tempo.

Zoiets kan je mij wel opdragen. Ik sloeg na de Aagtendijk rechtsaf richting het kanaal om dan de weg naar Assendelft te vervolgen. Het ging lekker en ik bedacht me dat mijn route van 21km wel eens te kort zou kunnen zijn. Eenmaal door de eerste 40 minuten heen was ik ook al aan het begin van de Dorpsstraat. Ik besloot door te lopen naar de pont om dan naar links af te buigen en bij de Genieweg weer terug te gaan. Die 15 minuten in het hogere tempo gingen erg lekker. De tweede keer dat ik die 15 minuten instapte pakte ik een iets hoger tempo. Het werd 15 minuten in 4:45/4:50 Daarna kon ik zonder al te veel moeite de 5:30 vast houden tot thuis aan toe. Inderdaad had ik er goed aan gedaan een omweg te maken. Thuis aangekomen waren de twee uur om en had ik 23km in de benen.

Maar toen…ik had de sleutel niet bij me gestoken. Daar zat ik nou niet op te wachten. Het zou nog een uur duren voor Lia thuis zou komen, en Gert-Jan was net weg. Ik keek nog even naar de overkant en zag dat de buurvrouw wel thuis was. Daar zou ik ook kunnen douchen en even in de kleren van de buurman schieten. Maar nee, zo ver weg werkt Lia niet. Doorlopen dus. 

Ik rende door naar de winkel, kreeg de sleutel in mijn handen gedrukt en rende weer terug. En zo werden het 24 kilometers. 

Een heerlijke training!

 

Read Full Post »

Een flink aantal jaren geleden, nog voor ik bij DGI werkte, was ik met mijn vader op bezoek bij collega’s in België. Het was in een plaatsje op steenworp afstand van de Belgisch-Franse grens. Pa en ik stonden toen beiden even naar het zuiden te kijken. Daarachter lag Frankrijk. Dat onbegrijpelijk grote land. Veel heb ik er gezien, veel nog lang niet.

Vandaag had ik een snipperdag. Mijn coach zit me achter de broek aan om toch te zorgen voor ‘omvang’. In de marathon schema’s die ik tot nu toe volgde kwam per voorbereiding 3 x drie uur lopen voor. Daarmee kwam ik nooit boven de 30km. Er gaan tegenwoordig geluiden op om toch in de aanloop naar de marathon eens de 35km aan te tikken. Zondag is mijn vader jarig. Niet dat ik daar nou de hele dag mee bezig ben; een hele lange loop vind ik op die dag niet echt passen.

Waarom dan niet op mijn snipperdag?

De mij nog niet zo bekende Lode en Eric lazen mijn tweets hierover en sprongen er op in:

“Leuk, stippel een mooie route uit, dan heb je al voorpret”

Daar hadden ze een punt. Ook als je op vakantie gaat, stippel je een route uit en bereid je je voor op de reis. Dat moest ik in dit geval ook zo zien. Daar komt bij dat ik die 35km solo moest lopen. Op een normale werkdag zijn er nu eenmaal niet zo makkelijk loopmaatjes te vinden. Trouwens, boven de 21km wordt de spoeling toch al wat dunner.

35km. De mij bekende route naar Egmond is goed voor 30km, de route naar Nauerna ook. In beide gevallen moet ik dus wat ‘Haarlemmer dijkjes’ verzinnen om er 5km bij te krijgen. Daarbij heb ik die routes al een aantal malen gelopen. Eric was ook van mening dat een langere route mooi, spannend en avontuurlijk moest zijn. Het begon een aardige opdracht te worden.

Op een gegeven moment schoot mij de Lycurgusrun te binnen. Dat is een geweldige route over 16km. Hoeveel km zou het zijn van mijn huis naar dat startpunt in Krommenie? Met afstandmeten.nl kwam ik erachter dat het om 8km ging. Met een beetje goede wil was hier een mooie route te verzinnen van 35km.

Solo lopen op zo’n grote afstand is niet mijn ding. Als het even kan trek ik iemand mee. Ik ben er toe in staat naar Leeuwarden of Rosmalen te rijden om er voor te zorgen dat ik bij een mede liefhebber kan aanpikken en zo meteen wat aangenaam gezelschap te hebben. Even speelde ik ook met de gedachte ‘Good old Gé’ te benaderen. Maar nee, ik moest niet piepen en gaan lopen. Uiteindelijk had ik toch behoorlijk veel zin in mijn loopje gekregen.

Klokslag negen uur ging ik de deur uit. Meteen liep ik erg lekker. Met de coach had ik afgesproken dit loopje in het beoogde marathon tempo te doen. Niet sneller. Het zou daarmee ook een training worden in tempo vastheid.

Het weer werkte mee en zorgde voor een soort vakantie gevoel. Op weg naar het bekende, en onbekende. De vrijheid tegemoet! Tot aan fort Veldhuis kende ik de route op mijn duimpje. Daar moest ik de provinciale weg oversteken en kwam ik in een gedeelte terecht waar ik zelfs met de auto of fiets nog nooit was geweest. De kilometers gingen voor mijn gevoel vrij vlot voorbij. Gewoon mooi lopen daar, tussen de weilanden door, langs wat boerderijen. Na dit korte intermezzo moest ik het spoor over. Dat ging zonder stoppen, de trein zag ik voorbijgaan en tegen de tijd dat ik bij het spoor was kon ik meteen doorlopen. Geen oponthoud!

Daarmee was ik ook al in Krommenie aangekomen. Ik liep achter de atletiekbaan van Lycurgus langs. Het daadwerkelijke startpunt liet ik voor wat het was.Daarmee omzeilde ik een wat minder fraai stukje lopen. Geen woonwijk met stoepjes en oversteekplaatsen. Nee, ik stak door en had meteen weer een stukje onbekend terrein. De Westdijk in Krommenie. Prachtig lopen! Na deze dijk kwam ik op het bekende terrein van de Lycurgusrun terecht. Een parcours wat ik in mijn top 5 zou moeten plaatsen. Verkeersluw, weilanden, stilte, natuur, een riviertje, het Uitgeestermeer en ga zo maar door. Ik liep werkelijk te genieten. Het lopen ging trouwens ook nog eens zoals ik gehoopt had. Het tempo kon ik goed vasthouden.

Met spijt in het hart was ik op een gegeven moment al door het natuurgebied heen. Krommeniedijk was inmiddels op mijn parcours gekomen. Een beschermd dorpsgezicht heb ik me laten vertellen (dat mogen ze sommige bewoners wel eens duidelijk maken!) Nog even een stukje tussen weilanden door en ik zag al de afslag over een bruggetje naar de atletiekbaan voor de finish. Normaal gesproken dan. Ik had nog even te gaan. De afslag liet ik links liggen en ik liep door richting de spoorwegovergang.

Terugkomend uit Frankrijk ben je gewend aan grote afstanden. België is maar klein daarbij vergeleken. Toch kan de rit door België akelig lang duren. Dat gevoel had ik nu ook een beetje. Het nieuwe intermezzo wat ik nu weer pakte op de terugweg was nog steeds mooi om te lopen, maar duurde langer dan op de heenweg.

Na dit stukje kwam ik weer op bekend terrein. Ik keek op mijn klokje. Wat ik zag viel me tegen: 25km. Nog tien?? Waar moest ik die vandaan halen? Ik had toch wel goed mijn route gepland op afstandmeten.nl? Het kwam goed. Naarmate de route vorderde kwamen de cijfers steeds dichter bij die 35km. En, nog steeds hield ik het tempo erop!

Het is 35km geworden, op de kop af, in 3:12. Ik heb dus een tikkeltje te snel gelopen. Maar wel erg lekker gelopen. Het geeft me een boost. En, erg veel zin in Rotterdam. Daarbij weet ik me daar in Rotterdam straks in het zeer welkome gezelschap van Niels en Ron. Ik ben er bijna klaar voor!

Read Full Post »