Archive for januari, 2016

Schoorl

Verleden jaar liepen we met lopers uit drie groepen met de ultra-trailer Jan kriskras door de duinen van Schoorl. Prachtig. Paul kwam met het idee dit eens met de groep te doen waar we op zondag mee lopen. Een groep die qua tempo aan elkaar gewaagd is. Geen slecht idee en gids Jan was er wel zeker voor te porren.

Ik vond het op zich een leuk streven om dan ook de volledige groep mee te krijgen. Inclusief gasten die te hooi en te gras meelopen, zoals Marnix en Chiel. Van deze groep gasten zou uiteindelijk alleen Marnix aanhaken. Verder is de zondagse groep, ik schreef het al eens eerder, geen echte bestaande groep. Ik doe mijn duurloop in gezelschap van enkele trouwe maatjes zoals Cor, Jan, Anja en Arjan. Maar mensen als Frank, Rogier en Gerard pikken steeds vaker aan. Het aantal lopers wisselt dus per week.

Vanmorgen was het dan zover. Uitgerekend de bedenker, Paul, moest om gezinstechnische redenen afhaken. De meesten waren ruim op tijd en we stonden te wachten alsof ons een halve marathon zou worden voorgeschoteld.

IMG-20160131-WA0006

Om zo ongeveer tien uur gingen we dan ook echt van start. O ja, Schoorl. Dat betekent hoe dan ook meteen klimmen. Nee, geen vals plat maar een eerlijke en duidelijke klim. En het leek wel aan een stuk zo door te gaan. Er zou niet of nauwelijks worden gestopt. Uiteindelijk is dat ook maar 2 keer kort gebeurd. Om even wat te drinken of af te tappen. Weer was ik verbaasd hoe anders de duinen in deze omgeving zijn. Wat is nu de afstand Heemskerk-Schoorl? De duinen daar zijn hoger, tonen ruimer. En de afwisseling in ondergrond was ook opvallend. Het was hard nodig, voor mij althans, om goed te kijken waar de voet neergezet ging worden, zeker wanneer we afdaalden, anders zou ik beslist op mijn plaat zijn gegaan door boomstronken, takken of wat dan ook. Jan sloeg ook onherroepelijk verharde gedeelten over. Ja, even om over te steken, daarna ging de stoet meteen weer een zandpad op.

Even vreesde ik dat we het strand op zouden gaan maar nee we liepen naar een uitkijkpost

Duurloopgroep 310116

Daarna was het weer naar beneden. Via een trap. Op dit punt moest ik de groep ver voor mij laten. Een trap afsnellen kan ik niet goed. Eenmaal beneden moest ik flink aanzetten om de groep weer te vinden.

Opvallend mooi zijn zelfs nu de duinen. In deze tijd is het bruin en grauw, zou je verwachten, maar zelfs dan, misschien doordat hier nog wat ‘naaldwerk’ staat, is het nog een verademing hier te kunnen lopen.

Met Rogier die total loss leek te zijn pakte ik na 13 km een wat kortere weg naar de eindstreep. Niet wetende dat de groep nog even een fikse klim te verwerken kreeg, De groep kwam met een kleine 19 km op de plaats van bestemming aan. Lachend. Voor allemaal was het een hele fraaie loopochtend.

 

 

Advertenties

Read Full Post »

Samen lopen?

“vanmiddag lopen?”

“ja, samen?

“ja”

“in het duin?”

“tuurlijk!

Een kort maar krachtig en vooral duidelijk Whatsapp verkeer met niemand minder dan Bart. En dezelfde Bart weer niet half hoe blij ik ermee was.

Lang voor ik trainer was liep ik al met hem een intervalletje te doen. Met ook Bert-Jan, Ineke en Joost. Maar met Bart vooral ook mooie rondjes door het duin. Een kilometer of 10 a 12, op de zondagen meer, soms 20 km. Pratend, lachend, spuiend, foeterend of zwijgend. In een periode dat het even niet meezat bij mij of bij hem, pikten we elkaar op. Even het duinen en rennen. Weer of geen weer.

Pakweg twee jaar geleden hield Bart het voor gezien. De benen wilden niet. De combi met fietsen wilde niet. Het deed mij zeer. Want het is een loopmaatje die ik niet graag zag verdwijnen. Loopmaatje? Gewoon een vriend. En niets minder.

En dan vanmiddag zo’n appje. Wow. Ik ging met gierende banden naar huis. Omkleden en huppetee, naar Bart! Of er slechts een week tussen zat. Hij zat nog amper in de auto of meteen een gesprek.

En in duin..het lopen? Als vanouds. Lopen, praten, lachen, foeteren, zwijgen…Lekker 11 km weg getikt. Geen training maar gewoon lopen. Een loopje waar ik heel blij van word!

Duinen Heemskerk

 

 

 

Read Full Post »

10 em Woudenberg

Henny en ik in Woudenberg

Heel veel neuzen staan naar Egmond gericht dit weekend. Daar is niets mis mee, maar het is niet mijn type loop. In de eerste plaats te massaal, en niet te vergeten, voor mijn loopplezier, veel te veel strand.

Coach Henny mailde rond dat er in Woudenberg een 10 em werd gelopen. Kijk, dat is mijn afstand. Een mooie omgeving, niet grootschalig en..de agenda was nog leeg voor januari.

Tijdens het lopen in de duinen vorige week haalde ik Debbie nog over mee te lopen. Ze moest er nog even over denken, maar nog voor ik de kans had mijn maatje Cor (haar man) in te schakelen was het daar aan de keukentafel al ter sprake geweest. Deb ging mee. Mét man en kinderen. Erg leuk!

Woensdag had ik Henny nog aan de lijn, hij kwam met de vraag wat of mijn plannen waren. Schoorvoetend bekende ik dat ik in elk geval wel iets sneller dan ik Spijkenisse wilde gaan lopen. Daar liep ik gemiddeld 4’57” tijdens de halve marathon. Nu met 10 em zou ik wel iets vlotter willen. “Prima, dan kunnen we samen lopen” en daarmee was de weg terug afgesloten. Ik moest er aan geloven.

Nog voor de wedstrijd probeerde ik Henny iets te temperen. Het is voor mij wel erg prettig om iets rustiger op te starten.

“We gaan meteen op 4’50” weg en..”

Ok. Duidelijke zaak. Henny had de regie in handen en die zou hij ook in handen houden. Een prima haas uit de school van Team Vroem. In Spijkenisse had ik dat ook al ervaren. En ook deze keer…er werd een plaats links achter hem aangewezen, of rechts, afhankelijk van de wind. Wilde ik te snel dan werd ik terug gefloten. En vooral…hij sleurde mij mee. Na de 10 km had ik toch wel even een keer een dip.

“de batterij is leeg”

Daar wilde Henny niets over horen. Doorlopen. Zo ver is het niet meer. Die batterij is niet leeg. Dat denk je maar. Anders zou je nu niet lopen. Doorzetten. Etc etc.

Er was geen ontkomen aan. Lopen en doorlopen. Meine gute, 10 em is mijn afstand maar wat duurden die laatste 3 kilometers lang!

Geen pr gelopen, maar dat had ik ook zeker niet in het hoofd. Wel met 1.15.58 over de eindstreep en daar ben ik heel erg blij mee. Continu net buiten mijn comfortzone gelopen. En dat is wel een keer goed.

En dan Debbie. Haar debuut op de 10 em. Ik had haar ingepeperd dat ze dit makkelijk kon lopen. Immers, die zwarte route, 17 zware kilometers, liep ze onlangs ook mee. Ze stelde voor zich zelf het doel dit in anderhalf uur te doen. En dat deed ze ook. En zoals ik haar op de finish af zag komen lopen…Klasse!

pr 10 em – Schagen 2013 – 1.14.39

10 em Woudenberg 2016 -1.15.57

 

IMG-20160109-WA0004

 

IMG-20160109-WA0000

Martin Woudenberg

Het heeft niets met lopen te maken maar de jongste (nog geen 2 jaar) van Cor en Deb, achter in de auto zat zo lief te kijken en te zingen met een glimlach op dat smoeltje. Ik in mijn onnozelheid: “ben je nog lief?”

Suus met een bloedserieus gezicht: “Nee ik ben niet lief, ik ben Suus”

 

 

Read Full Post »