Archive for juni, 2014

Vorige week liep ik op de markt in mijn eigen oude dorp. Op een gegeven moment liep ik een stel tegen het lijf wat ik normaal gesproken alleen op de atletiek baan zie, op de woensdag avond. De dame van het stel vloog mij spontaan om de nek. Lief. Iets verderop keek Lia me even aan: “gaat dat altijd zo op woensdag?”

Twee dagen later liep ik weer in mijn eigen dorp. Maar nu hardlopend. De Marquetteloop. Vanwege marathons in dezelfde maand of zelfs hetzelfde weekend heb ik er twee jaar niet aan meegedaan. Tijd om dat wel weer eens te doen. Is de loop mooi? Leuk? Ach er zijn lopers die gruwelen van twee of zelfs drie maal dezelfde ronde. Op zich heb ik wel wat met deze loop. Altijd bekenden langs de kant, en het feit dat je twee a drie keer hetzelfde rondje doet maakt mij niet zoveel uit. Alhoewel, twee keer vond ik voor deze keer wel voldoende. Dat gaf mij meteen de gelegenheid om een pr te gaan proberen te verbeteren. Immers, de tijd die ik had staan was stokoud. Alleen in de eerste twee jaren van mijn hardloopcarrière deed ik deze afstand. Daarna stapte ik over op drie ronden, lees 21,1 km.

Image

 

Veel bekenden, en ook veel hardlopers uit de groepen waar ik veel mee loop of die ik (gniffelend) laat lopen. Die willen natuurlijk wel weten wat ik voor tijd neerzet. Ze kunnen lang zoeken in de uitslagenlijst. Deze jongen was namelijk te laat met voorinschrijven. Geen probleem, een goed en trouw loopmaatje van mij had zich voor de 14 km ingeschreven maar besloot uiteindelijk niet te gaan. Met zijn nummer op het shirt gespeld stond ik dus in het startvak.

Image

Naast Aad stond ik daar opgesteld. Leuk. Met hem heb ik ook de twee eerste edities gelopen. Helaas was ik hem na  de start al snel kwijt. 

Veel te snel ging ik er vandoor. Ik zag dat uiteraard wel op mijn horloge en remde iets af. Heel leuk om 4’30” per km te lopen maar ik weet dat ik zoiets niet 14 km lang hoef te proberen. Het meeste publiek staat rondom de Marquettelaan, maar in de wijk Breedweer, die de lopers even schampen, staan ook zo links en rechts mensen de lopers aan te moedigen. Waaronde mijn neef Leo. Alhoewel, hij stond met zijn rug naar de lopers toe, in discussie met een buurman denk ik. Na een reprimande van zijn vrouw riep hij me nog wat na. Bij de tweede ronde stonden zij wat verderop en werd ik van harte toegejuicht. Leuk. 

Na Breedweer, volgt de Noordermaatweg. Een ellendeling. Altijd wind tegen daar. Met de Noorddorperweg erbij heb je daar steevast 2,5 km wind tegen. Ik zou aanvankelijk met Dave gaan lopen maar die heb ik bij de start niet kunnen vinden, Aad was ik al kwijt. Het zou uiteindelijk een loopje worden zonder maatjes. Op die Noordermaatweg is een maatje eigenlijk wel handig. Dat zat er dus niet in. Maar ik moet zeggen dat het mij met die eerste ronde wel meeviel. 

Door wegwerkzaamheden heeft de organisatie iets moeten veranderen aan het parcours. In plaats van de Rijksstraatweg uit te lopen tot aan de Marquettelaan doken de lopers bij de Patatoloog de Kerkweg in richting het dorp. Op het kruispunt stond een mij bekende man de lopers moed in te spreken en de goede richting te wijzen:Image 

Ik zag hem kijken, ik voelde zijn blik. Ik voelde dat hij mij bleef volgen. Gaf mij dat nou een boost? Terugkijkend in de Garmingegevens liep ik daar wel iets harder. 

De tweede ronde. Ik liep nog altijd goed en zonder enig spoortje van vermoeidheid. Kon ik al gaan berekenen wat mijn eindtijd zou gaan worden. Nog niet doen. Eerst de 10 km maar pakken. En die 10 km pakte ik in 46′ als ik het mij goed herinner. Maar, dat was wel op die verdraaide Noordermaatweg. Stond er nou meer wind? Of was ik toch moe? In elk geval zakte het tempo. Na 2 km, dus nog 2 km te gaan begon ik weer te rekenen en in te schatten wat ik kon doen. Versnellen? Te vroeg. Dacht ik nou aan versnellen? Ja! Het idee dat ik zoiets in gedachten voorbij liet komen gaf mij een kick. Dat betekende dat ik gewoon weer goed in mijn loopvel zat.

Eerst wilde ik het tempo weer terug hebben onder de 5′ per km, ondanks de wind. Versnellen, als ik dat dan nog zou kunnen…

Op de Kerkweg kon ik het niet laten. Waar haalde ik de motivatie vandaan? Uit mijn trainingen. uit het idee dat mijn coach en mijn vrienden zouden gaan vragen naar mijn eindtijd speelde ineens ook mee. 1.10 stond er nog. Een mooie tijd. Ik zou ze graag vertellen dat ik er wat af had kunnen knabbelen. 1.06 ging ik niet meer redden. Wat wel? Ik begon nu echt te versnellen. Bij het kruispunt stond mijn oud-trainer Jan nog steeds de weg te wijzen. “Doorlopen Martin, houd vol, het ziet er goed uit”  Zoiets klonk er vanuit zijn hoek. En inderdaad, het werkte en gaf mij een boost. Ik liep door  en was niet meer te stoppen. Naar die finish!

 

Foto’s Carla van Heerwaarde, Carolus Olivier

 

Advertenties

Read Full Post »

Kibbelingrun 2014 II

 

Nee, het is geen wedstrijd. Puur een lange duurloop, vriendschappelijk en daarmee was het volstrekt onbelangrijk wie er het eerst bij restaurant van Es zou arriveren.

Een idee van John, Stephaan en Jean-Paul. Dit jaar voor de tweede keer. Vorig jaar, net terug uit Noorwegen pakte ik de korte afstand van ongeveer 9 km. Dit jaar, met het lopen weer in de vingers, hoefde ik niet te twijfelen; ik ging voor de volle 21 km. Het is een duurloop waar ik niet omheen kan en wil. Alleen al vanwege de lopers die erbij zijn uit mijn loopgroepen. 

De start was aan het begin van de pier in Wijk aan Zee. Ik kan mij niet herinneren die weg te hebben afgerend. Eerlijk gezegd, als ik dat op de fiets moet doen lijkt er geen eind aan te komen. Nu, in aanvang naast Vera lopend, was de groep in mum van tijd in Wijk aan Zee, via paadjes die ik niet ken en nooit zou hebben gevonden, stonden we op een gegeven moment bij drinkpost nummer 1, bij John zelf voor de deur.
Kibbelingrun in het duin
Daarna schoot de groep de duinen in. Zeer vertrouwd terrein voor mij. Donderdag liep ik er nog met Cor. Daar ergens, met de oudendijk bijna in zicht gaf mijn garmin de geest, Een onaangename verrassing. Niet dat er een programma in stond, maar enige controle heb ik graag. Nou ja, dan maar niet, Het parcours kende ik, snel hoefde het niet.

Na de tweede drinkpost bij de oudendijk zette de groep zich weer in beweging. Dat voelde niet fijn. Rennen na stil te hebben gestaan is een akelig gevoel. Daar na de bocht, op de voorweg, keken Cor en ik elkaar even aan. We zeiden niets maar begrepen elkaar. We versnelden iets en schoven iets naar voren. Dit iets snellere tempo voelde prettiger aan. We hoopten dat de groep zou volgen. Volgens mij gebeurde dat ook. In elk geval werd het gat achter ons langaamaan kleiner.
Kibbelingrun Voorweg Heemskerk I
De derde stop, en ook de plek waar de overige lopers erbij gingen komen, ligt op het 12 km punt. Overigens heb ik dat nu van horen zeggen. Immers, zonder die Garmin moet je het daar dan van hebben. De laatste kilometers tot dat punt liep ik heel erg lekker. 

Bij Westerhout stond de aanvullende ploeg lopers en het ‘Wijk aan Zees mannen koor’ ons op te wachten. Leuk. Hilarisch. We konden even wat drinken en naar de muziek luisteren maar gelukkig ging het lopen erna al weer snel verder.
Kibbelingrun 2014

Wat valt er verder over te vertellen? Niets. Het is puur fun. Je loopt met verschillende mensen. Het lopen verbroedert. Er wordt om je heen gekletst en gelachen. De kilometers lijken meters. Voor je er ook maar erg in hebt draai je ergens in IJmuiden een hoek om en sta je voor het restaurant. Voor de kibbeling!

Na het eten volgde een korte wandeling. Op zich heel erg prettig moet ik zeggen. Om daar in IJmuiden ergens op een boot te stappen die ons terugbracht naar Wijk aan Zee. Hoe leuk kan je dag worden ingevuld? Ik heb genoten!

 

Read Full Post »