Archive for februari, 2014

Zwerven

Het is mijn maatjes niet ontgaan dat ik flink baalde van mijn Apeldoornse loopje. Niels is al naarstig op zoek naar een leuk loopje in Friesland. Onno en Remco informeren zo nu en dan voorzichtig hoe het gaat. Tja, ik zit niet echt thuis te bokken of zo, maar ik had wel even behoefte aan een ongecompliceerd rondje lopen. Zonder uitstapneigingen of iets dergelijks.

“Maar wat ben je zondag van plan?”

Edwin en ik waren aan het appen, over lopen en wat privézaken. Te veel om via whatsapp te bespreken. Dan kan je maar beter even de schoenen aantrekken en samen een rondje pakken. Dus, Edwin en ik reden door de regen naar ons startpunt in de Heemskerkse duinen. Vlak na het afspreken deze week, beseften we dat we elkaar na ons marathonavontuur in Noorwegen niet meer hadden gezien. Dat was veel te lang geleden. Het is ook ruim een uur lang niet stil geweest tijdens het lopen.

Op zich ben ik niet zo erg gek met mijn trailschoenen maar ik vermoedde dat het erg drassig en glibberig zou zijn daar in de duinen. En dat was ook zo. Ik ben achteraf blij dat ik juist die schoenen had aangetrokken. De route, grofweg in de planning, had zowel verharde als onverharde ondergrond. Te beginnen met vooral onverhard. En dus, veel glibberdeglibber in het begin. Op een gegeven moment moesten we zelfs het pad verlaten en het bos in omdat onze weg onzichtbaar was door een flinke plas water.

En verder, het liep heerlijk. We konden beiden even ons verhaal kwijt. Nu ik dit schrijf weet ik eigenlijk niet eens meer of het vanmorgen regende of niet. Er stond wel een flinke wind, zuid-zuidwest. Dat merkten we toen we parallel aan het strand richting Castricum liepen. Het was gewoon een zaak van de benen optillen, de wind deed de rest. Het was ook het enige stuk verharde weg wat ik had uitgekozen. Daarna weer snel het bos in, via de Slingerweg en met Kijkuit als keerpunt weer terug naar de auto’s.

Het is voor mij nu even de sleutel voor mijn zondagse duurloop. Zorgen voor aangenaam gezelschap, wisselende ondergrond en genieten!

 Afbeelding

Advertenties

Read Full Post »

Asselronde

Voor het eerst sinds mijn schrijvende, of hardlopende carrière twijfelde ik of ik wel iets zou gaan schrijven over de loop van vandaag. Wat moet ik schrijven, en wat niet en waar moet ik beginnen? Maar, iemand heeft mij wel eens verweten dat het mij altijd zo goed gaat. “Bij jou gaat alles maar van een leien dankje”. Pffff Ik schrijf eigenlijk zo puur mogelijk. Ik ben een positief denkend mens. Laat me toch maar blijven zoals ik ben. En kent iemand mij niet goed: laat het oordelen dan maar even achterwege,

De Asselronde in Apeldoorn gaat over een afstand van 27,5 km. Een merkwaardige afstand. Immers, 21,1 ligt voor de hand of in elk geval een wat ronder getal. Maar het zij zo. In aanloop naar een marathon is het overigens een mooie loop om in het schema te voegen. Aanvankelijk zou ik ook in Diever, eind maart, een marathon lopen. Echter, zoals de meesten inmiddels wel weten, dit jaar loop ik geen marathon. De Asselronde had ik wel al geboekt. 

In oktober had ik mijn laatste echte lange afstand gelopen. Daarna alleen nog in Dronten een mooie 21,1 km. Na Dronten kwam het er niet echt meer van. Of, ik hield wat afstand van het langere lopen. Twee weken geleden ging het behoorlijk slecht. Vorige week met Richard weer erg goed. Tja. wat moest ik..? Er is daar in Apeldoorn ook een afstand van 18 km. Terug zetten naar 18 km? Nee, het was stralend weer, de omgeving is prachtig en mijn maatjes Niels, Pascal en Ton zouden ook de hele Asselronde doen. Ik zou wel zien.

Wat is die omgeving trouwens prachtig. Ergens liepen we tusen, zonder te overdrijven, meters hoge Rhododendrons door. Als je daar nu eens in een andere periode zou lopen…De natuur is er overweldigend. Door de rust zou je bijna vergeten dat er behoorlijk veel hardlopers aan het zwoegen waren.

In principe liep ik best lekker met de mannen. Cis fietste er zo nu en dan naast. Niels vroeg een enkele keer hoe het ging. “Goed” kon ik naar waarheid zeggen. Het liep ook best lekker. Tot? Ik weet het niet meer. Ergens rondom de 13km voelde ik de kracht uit mijn benen wegtrekken. Cis had het door en vroeg een keer extra of het wel goed ging. “Ja hoor!” Maar waarom er een doekje om winden? Alsof Niels en Cis het niet door zouden hebben. Ik gaf het aan dat het me toch zwaar begon te vallen. Het tempo was niet vol te houden. Het ergste moest nog komen trouwens.

Ik stuurde Niels en Pascal weg, Niels protesteerde eerst, Cis vond dat we bij elkaar moesten blijven maar dat vond ik dus niet, Lopen met die hap. Ik zou me wel redden. Het zware, wat nog zou komen was een klim die duurde van de 14e tot bijna de 18e km. In het duingebied zijn we heus wel iets gewend, Maar dit toch echt niet. Die klim nekte me. Duidelijk. Op dat moment begon ik met de gedachten te spelen er bij 21km mee te stoppen. Nog even doorzetten dus.. Waarom? 21,1km is een halve marathon. Een afstand die ik gewoon moet kunnen lopen en nog wel een paar keer wil gaan lopen. Zou ik voordien al afbreken dan zou dat niet echt goed voor mijn zelfvertrouwen zijn. Een volledig vol gemaakte halve marathon zou me toch nog een positief gevoel geven.

Het is balen. Liever, veel liever was ik met mijn maatjes tot aan de finish gelopen. Mijn besluit was onherroepelijk. Ik knoopte mijn rugzak los en deed mijn nummer af. Klaar.

“Wat een sukkel” hoorde ik een vrouw zeggen. O ja, oordelen zonder iemand te kennen. Zo makkelijk.

Spijt? Nee. Ik heb geen spierpijn. Heb een toch nog positief gevoel mee naar huis genomen over de afstand die ik nonstop, wel heb gelopen. HIer ga ik mee verder. Hier ga ik mijn kracht in proberen terug te vinden. 

 

René, Maarten, Martin, Gerard, Niels en Pascal

René, Maarten, Martin, Gerard, Niels en Pascal

Overigens, heel veel dank Cis. Terugfietsen en mij niet alleen laten madderen. Wat een support!

Read Full Post »