Archive for the ‘Wind’ Category

Zwerven

Het is mijn maatjes niet ontgaan dat ik flink baalde van mijn Apeldoornse loopje. Niels is al naarstig op zoek naar een leuk loopje in Friesland. Onno en Remco informeren zo nu en dan voorzichtig hoe het gaat. Tja, ik zit niet echt thuis te bokken of zo, maar ik had wel even behoefte aan een ongecompliceerd rondje lopen. Zonder uitstapneigingen of iets dergelijks.

“Maar wat ben je zondag van plan?”

Edwin en ik waren aan het appen, over lopen en wat privézaken. Te veel om via whatsapp te bespreken. Dan kan je maar beter even de schoenen aantrekken en samen een rondje pakken. Dus, Edwin en ik reden door de regen naar ons startpunt in de Heemskerkse duinen. Vlak na het afspreken deze week, beseften we dat we elkaar na ons marathonavontuur in Noorwegen niet meer hadden gezien. Dat was veel te lang geleden. Het is ook ruim een uur lang niet stil geweest tijdens het lopen.

Op zich ben ik niet zo erg gek met mijn trailschoenen maar ik vermoedde dat het erg drassig en glibberig zou zijn daar in de duinen. En dat was ook zo. Ik ben achteraf blij dat ik juist die schoenen had aangetrokken. De route, grofweg in de planning, had zowel verharde als onverharde ondergrond. Te beginnen met vooral onverhard. En dus, veel glibberdeglibber in het begin. Op een gegeven moment moesten we zelfs het pad verlaten en het bos in omdat onze weg onzichtbaar was door een flinke plas water.

En verder, het liep heerlijk. We konden beiden even ons verhaal kwijt. Nu ik dit schrijf weet ik eigenlijk niet eens meer of het vanmorgen regende of niet. Er stond wel een flinke wind, zuid-zuidwest. Dat merkten we toen we parallel aan het strand richting Castricum liepen. Het was gewoon een zaak van de benen optillen, de wind deed de rest. Het was ook het enige stuk verharde weg wat ik had uitgekozen. Daarna weer snel het bos in, via de Slingerweg en met Kijkuit als keerpunt weer terug naar de auto’s.

Het is voor mij nu even de sleutel voor mijn zondagse duurloop. Zorgen voor aangenaam gezelschap, wisselende ondergrond en genieten!

 Afbeelding

Advertenties

Read Full Post »

Dronten

Excuses are useless, results are priceless.

Rebecca liet gniffelend een veelzeggend plaatje op buienradar zien. Boven noordelijk Nederland zag het grijs en blauw. En dat blauw sloeg op een wel zeer regenachtig centrum binnen het geheel. Nou ja, eerst maar een tweede kop koffie. We hadden nog even de tijd. 
Had ik in Leeuwarden bij Niels drie Ierse setters die bij me op schoot wilden. Hier bij Remco en Rebecca duwden twee jochies elkaar opzij om de nodige aandacht te vragen. 

Op een gegeven moment was het tijd om naar Dronten te rijden. Deze keer zou ik de run met Remco samen lopen. Hij was er overigens dit jaar ook al bij in Den Helder maar liep toen  veel sneller dan ik. De afgelopen tijd had hij weinig getraind dus deze loop zou hij wel wat langzamer moeten pakken. Mijn lange duurlopen zijn niet wat ze geweest zijn, en bovendien had ik er een paar gemist. Ook ik moest rekening houden met een stapje minder. Bovendien, mijn missie was lekker onafgebroken doorlopen. Met een goed gevoel.

Excuses are useless…

jaja, maar eenmaal in Dronten dacht ik wel even, “Martin waar begin je aan!” Regen en koude wind. Ik zou natuurlijk ook de 10km kunnen gaan lopen. Maar zo zit ik nou net niet in elkaar. En Remco ook niet. 

In de kleedruimten kwam ik warempel nog twee DEM atleten tegen, Agnes en Rob. Hoe ze op de vraag kwamen weet ik niet maar op “wie is de haas” wezen Remco en ik elkaar aan. In het startvak voeld ik geen regen. En terug kijkend…Heeft het eigenlijk wel geregend? Meteen de eerste km liep lekker. Ik keek op mijn Garmin en bedacht me dat dit niet een tempo was wat ik zou kunnen volhouden. We probeerden het toch. We, inderdaad. Remco bleef bij me. En ik hield het vol tot aan de 10 km. Daarna zakte ik iets af maar die 10km had me eigenlijk al de nodige boost gegeven. Mijn loop kon niet meer stuk. Het liep lekker. Punt uit!

Remco en ik, lekker aan het lopen!

Remco en ik, lekker aan het lopen!

Twee maal 10 is 20. En een halve marathon is 21km. Er was dus een lusje bij bedacht en dat hebben we geweten. Vanaf km 15 moesten we even flink tegen de wind in lopen. Toch hielden we vol. Het herstel kwam sneller dan ik zelf verwachtte. Bij km 19 drong tot me door dat ik nog wel wat over had. Ik begon aan te zetten. Remco piepte even maar bleef wel naast me. 

Dit is wat bij me hoort. Zo loop ik. Aan het eind weer even los gaan. Bij de finish stond Eric ons op te wachten. Leuk! Ën, wie was nu de haas?” Weer wezen we elkaar aan.

Wat was ik opgetogen over deze halve marathon. Geen pr, maar wel gewoon lekker doorgelopen. Met een goed gevoel de finish over.

Results are Priceless!

Image

Read Full Post »

Texel Logo

 

Ik heb net even wat langer onder de douche gestaan dan normaal. En als ik een bad had gehad dan had ik daar zeker een uurtje in liggen dobberen, waarschijnlijk waren dan wel mijn ogen binnen 2 minuten dichtgevallen. Want eilandwind…

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

De groep waar ik nu mee van start zou gaan was iets groter dan verleden jaar. Mijn enthousiasme was overgeslagen naar Onno, Niels, Dave en Jolande.  Anja wilde verleden jaar al maar moest het om conditionele redenen laten varen. Nu was zij er wel bij. En hoe. 

Het mag bekend zijn dat deze halve marathon met stip mijn favoriet is. Vanaf het begin in 2007 mag ik al meedoen. En het verveelt mij nog altijd niet. Vandaag zou hij wat anders voor mij verlopen dan ik van mezelf gewend ben. Normaal gesproken knal ik weg en probeer ik de volle 21,1km in een snellere tijd weg te werken dan de voorgaande edities. Vorig jaar bezorgde mij dat een prachtige pr van 1.41. 

De bedoeling was nu deze loop wat rustiger te lopen, als lange duurloop. Onze afspraak (met Onno en Niels) was ongeveer 5.10 tot 5.15 per kilometer. Dat redden we over het algemeen met gemak. Anja en Femke zag ik al meteen vanaf de boot niet meer. De dames waren niet te houden. Dave wilde wat snel starten. Dat raadde ik hem af. Hij bleef tot ongeveer Den Hoorn bij ons. Daarna was ook hij vertrokken. 

Het liep erg lekker, maar, al zou ik een pr poging hebben willen doen. De wind gooide behoorlijk roet in het eten. Tot Den Hoorn had ik er niet veel last van, maar zeker ook geen gemak. Vanaf Den Hoorn begon ik te merken dat ik door de wind iets meer moest werken. Ik was dan ook blij de ingang van het bos te zien.. Luwte!

Tot aan strand liep ik zo ongelooflijk lekker. Heerlijk! Maar ja. Dan begint het. Slechts een kleine twee kilometer. Ik vloek nooit. Dat heb ik mezelf nooit aangeleerd. Helpt ook niets. Maar God kon me behoorlijk horen brommen daar. Wat een marteling! Een paar keer keken Niels en Onno vol medelijden om. Wachtten zelfs even op me (dat noem ik dus sportiviteit). Edwin, die kwam ik er nog even tegen. Maar ik liep zo te ploeteren dat ik niet eens door had dat hij me voorbij ging.

Het strand af: men bekeek het maar even. Dat was geen rennen meer. Dat kleine stukje staakte ik. Wandelen dan maar. Even na het hoogste punt stonden mijn sportieve, goede vrienden mij weer op te wachten. En daar gingen we weer. Niet zo ver meer. Het negatieve effect van dat akelige strand ijlde nog even na. Het duurde even voor ik weer mijn ritme te pakken had. 

Eenmaal het duin uit hadden we ook meteen de volle laag voor wat betreft de wind. Niels  had nog even de laatste kilometer flink willen aan zetten maar hij zag hier toch maar vanaf. Het was te gek.

Met drie op een rij kwamen we in 1.53 over de finish. Een heel verschil met verleden jaar. Maar, dat was ook de bedoeling. Er kwam namelijk nog iets achteraan.

Na de eindstreep zouden we rennend terug naar de boot. Nee, niet die route van 21km. Ik moet er niet aan denken! Ik had een route uitgestippeld van ca7,5km. Rustig uitlopen, en zo wat kilometers creëren  met het oog op de te lopen marathons. 

We moesten dus niet te lang talmen maar na het aantrekken van een droog shirt meteen weer door. Dat viel niet mee. Mijn lijf protesteerde behoorlijk. Ik zag ook wat schrik op de gezichten van Onno en Niels. De dames joelden een beetje. Maar naarmate de tijd vorderde ging ook dat lopen weer wat beter. Halverwege moest ik even een belofte inlossen. Bij oom Jan en Tante Ina aan de deur kloppen. Ome Jan stond al breed lachend in de deur. Of we niet binnen wilden komen? Uhh de groepje stond op straat als aan de grond genageld en moest niet denken aan weer te moeten opstarten. We gingen weer verder. Ik kondigde onderweg wel aan dat ik bij 7km halt-en-sta-stil zou houden. Het was goed zo.

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

 
Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

 

 

 

Cooling down

Cooling down

Read Full Post »

Afbeelding

Het rondje pak ik vaker. Het is meteen goed voor een fiks aantal kilometers. Nadenken over hoe te lopen is niet nodig. Het kan nagenoeg gedachtenloos. Nu ik thuis zit en dit opschrijf besef ik me dat ik het ook misschien wel gedachtenloos heb gelopen.

Over hoe het was zou ik een blog van voorgaande keren kunnen kopieren en hier onder plakken. Ware het niet dat het lopen wel erg soepel ging. Er kleefde deze keer geen opdracht aan. De coach liet me zonder missie gaan. Lopen op gevoel. En dat deed ik dus.

De berichten over de temperatuur waren positief, maar er klonken wel woorden als fris en koel. Ik keek even op mijn telefoon en zag dat het inderdaad maar drie graden was. Lange tight en lange mouwen dan maar. Daar had ik binnen 2 kilometer wel spijt van. Het was al snel warm. De eerste kilometers gebruikte ik om even los te komen. Daarna schakelde ik over op een tempo rond de 5’25”. Dat tempo zou ik vast proberen te houden. Eigenlijk hoefde ik weinig op de klok te kijken. Dit voelde lekker en volhouden leek geen probleem. Het zou ook nergens moeilijk gaan worden. Onderweg naar Assendelft liep ik nog even Dave tegen het lijf. Hij al op de terugweg, ik nog lang niet.

Het is zondag. Een rustdag. Afgezien van de kerkelijke inhoud ervan, was de rust merkbaar. Geen wind en geen regen maakt het stil in de polder. In de verte zag ik dat de windmolens niet bewogen. Het water in de vaart van Nauerna was rimpelloos. Alleen de waterkippen en enkele eenden zorgden voor wat beweging. De zon deed zijn best en het zweet guste van mijn hoofd.

Helaas was ik al weer snel door dat koddige Nauerna heen. In de haven was het ook stil. In de natuur worden de kleuren weer feller. Het gras is groener, het riet wit/geel. In het gras zat een gitzwarte kat roerloos voorzich uit te kijken. Het was er muisstil. Nee toch niet…pats!

Gaandweg kon ik beredeneren dat ik wat kilometers te kort zou komen. 27km was eigenlijk de bedoeling. Zou ik een omweg maken? Nee, ik besloot dat ik liever even wat ging versnellen. Even zien of dat er na 19km nog in zou zitten.

Het zat er in.

Met een big smile liep ik mijn eigen straat weer in. De buurtjes Harm en Kim liepen nog even op mij in.

Ook lachend.

Read Full Post »

Aztec Maiden

Deze week strandde er een schip bij Wijk aan Zee, het zal de meesten niet zijn ontgaan. Meteen was wel duidelijk voor me dat ik met de loopgroep een route moest bedenken die daar langs zou gaan lopen. Ik mag dan wel geen strandloper zijn, hier kon ik echt niet omheen. Geen probleem. Het programma wat ik voor de groep in het hoofd had kon heel mooi over een dergelijke route.

Gisteren kreeg ik een voorzichtige tweet van Ton. Hij was vrij en vroeg zich af of we wellicht samen een stukje konden gaan lopen. Nee, samen lopen zit er niet in op de zaterdag. Met het vertrek van Carolus bij onze loopgroep mag ik voorlopig de training verzorgen op zaterdagochtend. Maar, een gast is altijd welkom. Dus ook Ton. Aansluiten en meelopen!

Na een kleine 10 minuten inlopen waren we in de luwte van de kruisberg terecht gekomen. Een mooie plek voor het nodige stretchwerk. De loopscholing liet ik voor wat het was, dat hoort niet, maar er lag nog een aardige route in het verschiet en stilstaan met deze frisse wind was niet zo aanlokkelijk.

We begonnen met 10 x 1 minuut aanzetten en telkens 1 minuut herstel er achteraan. Ik riep een paar keer dat het om een lichte versnelling moest gaan. huh? Het woord licht is kennelijk onbekend bij de meesten. Er werd gewoon pittig gelopen, ondanks de toch wel stevige en frisse wind. In mum van tijd liepen we op het strand en zagen in de verte de Aztec Maiden liggen. Het was overigens niet erg makkelijk lopen op het strand. Deze opmerking is van mij te verwachten, uiteraard.

Het kwam goed uit. Vlakbij de boot zat de eerste sessie erop en namen we een dribbelpauze van ongeveer 5 minuten. Bart  stelde voor even een groepsfoto te maken.

Met de volgende sessie wachtte ik even tot we van het strand af waren. Eenmaal met weer wat vaste grond onder de voeten is het toch wel lekkerder lopen. Enkelen merkten dat het strand best wel wat energie had gevraagd. Toch, het programma wilde ik afmaken. De volgende sessie was 5 x 2 minuten, met erachteraan weer 2 minuten herstel. Gé had ik inmiddels de opdracht gegeven de route te verzinnen richting de parkeerplaats. Zo kon ik de looptijd in de gaten houden.

Als laatste sessie liepen we 2 x 5 minuten. Ik  riep maar weer dat het om een lichte versnelling moest gaan. Zône 3 of zo..Nee hoor, luisteren ho maar. De groep zette gewoon flink aan. Men komt er niet om uit te rusten.

We hadden uiteindelijk ongeveer 13km in de knip. Een gezellige training. Het is dan ook een groep waar ik met erg veel plezier elke zaterdag weer naartoe ga!

Read Full Post »

Afscheid van ons zomerparcours

Mijn voornemen was om even niet te schrijven. Maar, ik kan het toch niet laten. Vanavond regende het pijpenstelen, kwam het met bakken uit de lucht. Verzin maar andere benamingen voor hevige regenval; wij hadden het. En wind. Veel wind. Ik was benieuwd hoeveel lopers zich zouden afmelden. Drie meldden zich af, veel kwamen niet opdagen. Maar bikkeltje Bart stond voor de deur. En op weg naar het tweede ontmoetingspunt kwamen we Femke en Edwin al tegen. Het werd een groepje van vier. Op het programma stond een uurtje in rustig tempo, met aan het eind drie korte versnellingen. Een herstel loopje.
De eerste 5 kilometer hadden we de wind tegen. De vakantie-verhalen van Femke (Denemarken) en Edwin (Noorwegen) gingen als een kaarsje uit. We hadden alle vier even de adem nodig om hier tegenop te werken.
Na een kleine vijf kilometer hadden we de wind in de rug. We bleken dat eerste stuk iets boven de 11km per uur te hebben gerend. Die versnellingen zouden we dan ook niet meer doen. Het zware werk hadden we al gehad. De rest gewoon lekker uitlopen. Maar, de wind kwamen we nog wel een paar keer tegen. Alsof die zich gewoon tegen ons draaide.
Volgens mij vond niemand van ons het echt erg. Lekker vechten tegen de elementen.
Nog net voor het donker werd waren we de polder uit. Volgende week kunnen we daar niet meer lopen. Jammer. Dit was dus ons afscheid van het zomer-parcours. We gaan over naar ons circuit wat we in de winter altijd pakken. Keurig verlicht en ook redelijk verkeersluw.
Afscheid van de zomer ook?

Read Full Post »