Archive for oktober, 2015

Etten-Leur

Een halve marathon in Etten-Leur. Hoe kom ik daar nou weer terecht? Met de auto uiteraard. Maar de redenen daar naartoe te gaan zijn divers en vooral in personages te vinden die ik daar ken. Diverse personages. Ergens in het begin van dit jaar overwoog ik daar de marathon te lopen, maar dat doe ik voorlopig niet meer, dus nu een halve marathon.

Met Onno op pad. Nee, niet eens zo vroeg. De start was pas om 14.00 uur. Alle tijd om uit te slapen en rustig aan te doen. De klok werd ook nog eens een uurtje terug gezet. Maar leuk hoor, ik was om 6 uur klaar wakker. Omdraaien, nog eens en…nou ja, hup om kwart over zeven eruit. Dus…was het kwart over zes.

In Etten-Leur werden we hartelijk ontvangen door Patricia en Maarten. Met koffie en Brabantse worstenbroodjes. Ze wonen pakweg anderhalve km van de start. Dat is een mooie wandeling, in een voorzichtig zonnetje. O ja, dat weer..wat mooi. Windstil. De natuur op zijn mooist!

Momenteel ben ik vooral in training voor Spijkenisse. Daar wil ik graag weer eens de 1.45 aantikken. Daar train ik voor. Gezien de trainingen van de afgelopen weken, en een stel benen die alle medewerking verlenen, zou het niet gek zijn geweest als ik dat zelfs vandaag zou hebben klaargespeeld.

Afspraak was verder om met Maarten op te lopen. Ook hij wilde graag 1.45. Dat ging heel goed. We bleven bij elkaar. 14 km lang liepen we 5′ per km of iets sneller. Heel mooi. Aan Maarten kon ik merken dat hij meer kon. Ik pushte hem om na 14 km iets te versnellen. En dat deed hij ook. Zelf zou ik proberen op hetzelfde tempo door te gaan.

Dat lukte niet. De adem zat hoog, de hartslag voelde hoog. Achteraf terugkijkend op Garmin valt dat eigenlijk nog wel mee, alhoewel het mij wel te veel opliep. Noodgedwongen wandelde ik een klein stukje, tot de hartslag weer wat gezakt was. Het valt niet mee om de draad daarna weer op te pakken. De laatste km zette ik alles op alles om de 1.50 te pakken. Daarmee is deze halve marathon de beste van dit jaar geworden.

“Je moet genieten” en “ga lekker lopen”

Mooie adviezen, die ik graag ter harte neem. Maar bij mij is niet elke loop bedoeld voor het genot. Om iets te bereiken is het wel eens nodig door te zetten en ergens doorheen te bijten. Gelukkig heb ik erg genoten van de omgeving en het gezelschap vandaag. Tot en met km 15 heb ik heerlijk gelopen op een tempo wat ik lange tijd niet achter elkaar heb kunnen volhouden en wat vandaag als gemakkelijk aanvoelde.

Etten-Leur was geen doel, dat is Spijkenisse. Deze loop was een tussenstation. Maar wel een hele mooie. Voor herhaling vatbaar. Een prachtige middag!

En ja…misschien wel de mooiste medaille die ik ooit heb mogen ontvangen..

20151025_201002

Advertenties

Read Full Post »

Lopen in de ochtendmist

Ochtendmist

Ochtendmist

Lopen in de ochtendmist; onbetaalbaar!

Het zijn niet mijn eigen woorden maar ik deel wel deze mening.

Gisteren was het prachtig in de duinen. Ik had een wel heel kleine groep gevorderden, waarschijnlijk door de Wijckloop van vandaag. Maar ik hield mij toch vast aan het programma. We zeiden het al tegen elkaar, tussen de snelle 200tjes door, wat een schitterende omgeving toch weer. Een fraaie deken van mist hing over het gras en de struiken, even later in een laantje, zagen we een samenspel van mist en zich door de bomen wurmende zonnestralen..Je zou  bijna even stilstaan en een foto maken of gewoon kijken. Maar daar kwamen we niet voor,, rennen!

Vanmorgen begon de dag hetzelfde. Toch was de zon iets krachtiger. Al vrij snel hadden we het aardig warm. Met zeven liefhebbers liepen we op een iets hoger tempo dan de planning richting Johanneshof. Iwan was voor het eerst mee. Gisteren hoorde ik dat hij om gezinstechnische redenen niet naar de training kon komen. “Nou, stuur hem morgen maar naar mij toe, hij kan wel met ons mee”. Ik ken zijn tempo maar eerlijk gezegd wist ik niet hoe het met zijn duurvermogen zat. Voorzichtig vroeg ik er naar tijdens de eerste kilometer. Hij antwoordde dat zijn  laatste lange duurloop in april was. Op Texel. Huh? Jawel hoor, hij had er de zestig km gelopen. Tja, waar maak ik mij dan druk om…

Zo in de buurt van Johanneshof kwam Bas ons tegemoet lopen. En we waren compleet. Tegenover het ons bekende restaurant doken we het bos in om een gedeelte van de zwarte route even mee te pakken. Het meest bosrijke gedeelte van deze route. Ook hier was het weer genieten van de natuur. Nu moet ik wel even bekennen dat het lopen op onverhard terrein even wat meer energie kostte. Of had ik toch wat last van de training op zaterdag? Doorzetten maar. Tenslotte liepen Jan en Anja ook door of er niets aan de hand was. Om over Arjan nog maar te zwijgen. Op een gegeven moment gaf ik drie snelle mannen de opdracht een lusje extra te pakken. En ….heel leuk, ze luisterden ook nog!

Bij Johanneshof aangekomen zaten we op de 18 km. We konden al beredeneren dat het niet bij 22 km zou blijven. Oei…dat zou voor mij dan weer eens een wat grotere afstand worden. Na wat water te hebben bij getapt gingen we verder. Iwan en Arjan zetten een lichte versnelling in en in no time zagen we hen ook niet meer.

Op 21 km, pfff ik was op. Ik liet de overige lopers gaan en zou er wel achteraan hobbelen. Frank, al vaker bewees hij zich als mijn ‘motortje’, bleef bij me. En we liepen ook gewoon door. Wandelen moesten we maar niet doen, dan zou het wel een erge lange tocht worden. En de laatste kilometer moest en zou de snelste zijn. Dus nog even de tanden op elkaar en lopen! Het ging ook nog. Natuurlijk ging het 🙂

24 km in the pocket!

Read Full Post »