Archive for augustus, 2018

Als een verzopen katje

Hek

Eindelijk regen vandaag. En dat is heerlijk wanneer je gaat lopen, tenminste, dat vind ik. De baan is, na de renovatie, weer beschikbaar, en ik heb de sleutel van het hek. Ik had mijn zinnen op 7 x 800 m op de baan gezet. Zo gezegd zo gedaan en het liep heerlijk op de baan. Er zijn lopers die liever de weg op gaan, de duinen in of de polder. Maar voor een dergelijke training loop ik erg graag juist daar bij de club. Alle aandacht voor het lopen zelf en het tempo. Geen scheve stoeptegels, geen boomtakken, nergens oversteken. Nee gewoon lopen.

De training zat erop en ik liep naar de uitgang. Toen ik bij de biljartclub de hoek om zeilde zag ik dat het grote hek dicht was. Huh? Ik was toch alleen op de baan. Iemand van de voetbal, die daar ook gebruik van maakt, moet dat hek hebben afgesloten. Ik hoopte maar dat die sleutel ook daar zou passen.

Niet dus. Wat nu? Ik liep terug naar het hek bij de spoorsingel, wellicht past die sleutel daar wel. Ook niet.

Het was in middels wat harder gaan regenen. De sloot was te breed om eroverheen te springen. Ik besloot om weer naar de hoofdingang te gaan. Daar lopen mensen langs en kon ik hulp vragen, want, ik had ook nog eens geen telefoon bij me.

Niemand te zien. Zou ik eroverheen kunnen klimmen? Ik probeerde het. Nou, er zitten wel erg grote spijlen bovenop. Als ik zou uitglijden, en het staal was inmiddels spekglad, dan zou ik met mijn klok-en hamerspel wel erg beroerd terechtkomen.

Daar stond ik dan, als een verzopen katje.

Er kwam een auto richting het hek rijden. Gelukkig! Het raampje ging open en een man met een noord-afrikaans uiterlijk stak zijn hoofd naar buiten. “Wat is er meneer? ”

Ik legde de situatie uit. Hij bood aan iemand voor mij te bellen. Ja, fijn. Maar wie dan? Ik heb niet de telefoonnummers van de sleuteldragers in mijn hoofd zitten. “U moet eroverheen klimmen meneer!”  Ik wees naar die spijlen.  De deuren van de auto gingen open en er stapten drie mannen uit. Bruine ogen, baardjes, en een man zelfs met een soort jurk aan. “we gaan u helpen”  De jongste van de drie klom al over het hek heen.

Ik schetterde al: “kijkt uit voor je spulletje man!”   Zijn broer reageerde lachend: “Hij kijkt wel uit voor zijn geslachtsdeel, mijn broertje is gisteren getrouwd.”  De pasgetrouwde man stond inmiddels bij me. Hij vertelde me precies hoe ik moest klimmen. Eerst de voet hier dan de voet daar en…tja, dat wist mijn neus ook wel! Maar alle drie stonden ze paraat. Aan mijn kant hield de man mij tegen zodat ik niet terug kon glijden, aan de andere kant stond de man met jurk en de derde man om mij op te vangen, of tegen te houden. Pfff, wat was ik blij dat ik aan de juiste kant van het hek stond. Het vooruitzicht er te moeten wachten in de regen, tot weet ik wie en weet ik hoe laat er iemand met een sleutel zou komen was niet echt aanlokkelijk.

Ik bedankte de mannen hartelijk!

 

Advertenties

Read Full Post »