Archive for september, 2012

“Heb je zin om met me mee te gaan naar Berlijn?”

“Leuk…En wat wil je er doen?”

“Een marathon lopen..”

“Gaaf. Wanneer is dat?”

“30 september”

“Dan kan ik niet, dan loop ik de halve marathon op Texel!”

(stilte)

“Dus je gaat niet mee naar Berlijn voor een hele marathon omdat je op die dag een halve op Texel wil gaan lopen?”

Zo is het, en niet anders. De man die het mij vroeg is niet zomaar iemand. En toch, het antwoord was  zeer beslist.  Texel gaat bij mij echt even voor. Al vanaf de eerste editie loop ik mee. Telkens de halve marathon. Over een sprookjesachtig mooie route. Na een, je mag wel zeggen, spectaculaire start, direct vanaf de boot.

Deze keer waren Jan en Femke mee, en uiteraard mijn trouwe texel maatje Joost.

Jan, Martin, Joost & Femke

En deze keer als supporters Lia en mijn moeder. Ik moet zeggen dat ik dat heel erg leuk vind!

Er was deze keer iets meer spanning in mijn lijf. Geen nervositeit, meer nieuwsgierigheid. Al  twee jaar kon ik weinig doen op deze halve marathon omdat de hele marathon van Amsterdam drie weken later in de agenda stond. Dat is nu weer het geval. Echter, deze keer had ik een andere Coach. Marek keek over mijn schouder mee naar mijn schema en had al achter Texel de term ‘op tempo’ geschreven. Oh? Op tempo? Dat klonk als muziek in mijn oren. Al zo lang wilde ik eens onder die verdraaide 1:45 duiken. Ergens in Augustus nam een andere coach het over, in goed overleg met Marek trouwens. En, ook deze man (Henny) wilde mij deze loop op tempo laten pakken. Maar, Henny deed er een schepje bovenop. 21,1km op deze zondag, in deze week zo naar de marathon toe was te weinig.

Op donderdag schreef hij een loop van 30+km voor. Dat was even slikken. Texel is me erg veel waard. Om daar nou met hele vermoeide benen in te stappen dat lokte mij niet zo. Aan de andere kant had ik binnen een week zeer veel vertrouwen in Henny. Ik zou het gaan doen. Donderdag liep ik dus, op mijn vrije dag met Ron en Michel een prachtige 32km weg te rennen rondom IJsselstein. Wat gaaf is dat, zoiets met een paar vrienden kunnen doen!

En dan vandaag Texel. Voor de boot trof ik zowaar Ton en Joke nog even, om ze daarna niet meer te zien. En op de boot al waren Jan en Femke van mening dat deze loop toch wel een hele bijzondere was.

Op weg naar de boot

Meteen van de boot af starten. En meteen had ik het opgegeven tempo te pakken. Tot aan Den Hoorn is het wat madderen om het tempo vast te houden. Net als bij de Damloop, en net als op de snelweg,  blijven veel mensen links hangen. Hier en daar pakte ik dus maar de berm. Na Den Hoorn scheiden de 10km en de 21km lopers zich van elkaar. Meteen is er dan meer ruimte. Het tempo kon ik er goed op houden. Nog voor het uur om was had ik al 12km in the pocket. En daarna kwam het gedeelte wat niet mijn sterkste punt is: het strand. Nou dat viel reuze mee! Met de wind in de rug voelde ik me als een kleine jongen die over het strand rende. Het ging bijna vanzelf.

Het stukje erna is echt wel het zwaarste. De strandafgang, gevolgd door een stukje duin met veel stijg en daal werk. Onverhard en ongelijk. En nog steeds bleef het tempo in orde.

Er zijn halve marathons geweest waar ik zo rond het 17km punt geen energie meer had. Geen snelheid meer uit de kast kon halen. Nu bleef ik fit en sterk. Bijna lachend liep ik op Den Burg af. Wat was dit een lekkere loop. Er zat een pr van Ron in mijn hoofd. Het zou toch wat zijn als ik daar onder kon komen!

Het is gelukt. Eindelijk onder die 1:45 en ook nog eens onder de pr van Ron!

Texel 2012- 21,1km–1:41:37

 

Net uit het bos met de laatste kilometers voor me naar Den Burg

In Den Hoorn,vlak na de splitsing 10km en 21km route.

 

Advertenties

Read Full Post »

Damloop 2012

In de auto, op weg naar de marathon van Rotterdam vroeg Niels of ik mij had ingeschreven voor de damloop. Dat had ik nog niet.

“Niet doen, dat regel ik.”

En zo liep het. Niels schreef me in via een connectie van zijn werk. In juni liep hij een blessure op en het leek er lange tijd op dat hij die damloop zelf niet eens zou lopen. Het herstel ging gelukkig beter dan verwacht en vandaag stond ik met Jannie en Bert-Jan bij een groepje drummers op hem te wachten.

Zoals elk jaar, is het er razend druk met hardlopers. Veel van mijn hardlopende vrienden en kennissen liepen er ook rond. Maar zoals altijd, kom ik er daar maar weinig tegen. Terwijl Niels zich inmiddels bij ons had gevoegd kwamen Jolande en Monique nog even bij ons staan. Op weg naar het startvak liep ik  Dave tegen het lijf. En vlakbij het startvak Wendy. Verder zou ik deze loop weinig bekenden tegenkomen. En we hadden een afspraak. Ik zou bij Niels blijven; hij zou het tempo bepalen en we zouden vooral ons niet met een snelheid bezighouden. Gewoon lopen, rondkijken en genieten.

En even bijpraten, dat was ook de bedoeling. Maar, onze snelheid was zodanig dat praten ons niet echt meer makkelijk af ging. We zwegen en renden. Ergens bij de 7km (of was het nou 8km?) vroeg Niels of ik op dat moment nog in staat zou zijn een pr te lopen. Ja, dat kon nog. We hadden best wel een aardig snelheid uitgekozen. Maar een pr? Dat zou betekenen dat ik nog een heel stuk flink moest aanzetten. Daarbij zat die manier van lopen niet in mijn hoofd. Ik was zelfs voortdurend aan het afremmen.

Bij de 8km

“Martin, ga jongen, loop een pr!”

“Nee!! We doen deze loop samen. Punt.

“Wegwezen jij en een pr halen, rennen!!”

Dat was even een moeilijk moment. Razendsnel rekende ik even uit of het nog wel haalbaar was. En of mijn benen dat zouden aankunnen. Er volgde nog een kleine opmerking van Niels en ik dook in het diepe, met nog 8km te gaan. Zou het geen pr worden, dan was het een mooie training op snelheid. Ik hiel een man in een blauw t-shirt goed in de gaten. Hij liep mooi en constant. Zolang ik die in het oog hield had ik een mooi tempo. Het liep eigenlijk vrij makkelijk. Nee, ik liep gewoon erg lekker. Af en toe zag ik een pace van 4:10 op mijn klokje. Diverse malen werd mijn naam geroepen door mensen die mij herkenden.Rene Schoen haalde mij lachend nog even in. Van mijn kant herkende ik Inge nog even. Anderen: sorry! Er was een knop om. De focus op de finish. De concentratie op het lopen.

Heerlijk voluit op die finish af! En het is een pr geworden. Toch nog. Een kleintje maar wel een pr. Niet zo onwijs veel later kwamen Niels, Bert-jan en Jannie binnen.

Halverwege overschakelen van de ene instelling naar de andere. Van remmen en aan de bel trekken naar de pas erin en de snelheid proberen vast te houden. Dat had ik nog niet eerder aan de hand gehad. Het loopt anders wanneer je al start met de instelling snel te willen gaan. Zoals ik nu liep is het een resultaat van mijn trainen. Men kon mij met een rood hoofd over de finish zien komen. Dat is normaal, zo na de eindsprint. Maar het herstel erna ging heel vlot. Ik was niet kapot; mijn conditie is dus goed. Ik ben goed op weg naar die marathon van Amsterdam in oktober. Het vertrouwen groeit!

O ja, mijn tijd. Men wil dat weten.

Van te voren had ik aangegeven dat deze vraag irrelevant zou zijn. Gewoon omdat het niet de inzet was. Totaal niet. Daardoor vermeldde ik het hier niet, nog op twitter of facebook.  Goed het was een pr, een kleintje..Hier komt ie. De tijd staat nu officieel op 1:15:25

De finish

Read Full Post »

Tempo wisselingen

Om zes uur al stond ik naast mijn bed. Op zich had ik nog wel even langer willen blijven liggen. Daarbij had ik slecht geslapen, zeg maar meer waken dan slapen. Het voornemen was om rond acht uur te gaan lopen. Solo. En dat over ruim 27km. Niet mijn ding, maar ik mag niet mopperen. Tot nu toe bevond ik me bij alle langere lopen in voortreffelijk gezelschap. Niet piepen dus, maar, het bed uit. Wakker worden en gaan lopen.

Het weer was op dat tijdstip verukkelijk. Wel al warm maar toch aangenaam. Er hingen nog wat flarden mist boven de weilanden. Het zou geen standaard duurloop worden in een rustig tempo. De coach had me opgedragen 10 x een kilometer in 4:50 te lopen, afgewisseld met een kilometer in 5:45. Het lokte me wel. En eigenlijk vond ik het niet zo erg om het alleen te doen. Na 4km inlopen begon mijn eerste versnelling. Dat ging prima. Nog voor ik aan de tweede km kon beginnen werd ik tegemoet gefietst door de altijd lachende René Schoen. Hij wist dat ik die route liep en kwam uit enthousiasme een stukje meefietsen. Gezellig. Midden op de dorpsstraat hield hij nog even zeer theatraal het verkeer tegen (één auto). We namen afscheid en al snel daarna doemde de welbekende watertoren van Assendelft op. Het was nog steeds goed te doen. Het werd warmer maar ik had er absoluut geen last van. Ik genoot van het landschap: rimpelloos water, bladstille bomen, statig rond dobberende zwanen die alle tijd leken te hebben om alleen maar sierlijk te zijn.

Ergens rondom het 12km punt werd ik op de fiets ingehaald door de charme van Zaandijk. Yvonne, en haar man, waren naar mij op zoek, wetende ook waar ik ongeveer zou lopen. Ik merk bij dergelijk gezelschap (ook bij René) dat ik ongemerkt iets sneller ga lopen. Niet zozeer tijdens de versnelling, wel juist in de rusten.

Met de interval achter de rug en nog een kleine 2km uitlopen te gaan kwam een breeduit lachende Bart mij tegemoet fietsen. Hier zette ik even mijn klokkie voor stil. Bart is me al veel te lang geblesseerd en samen lopen zit er al die tijd helaas niet in. Net als Niels baalt hij hier enorm van. Menigeen zal bij het horen hiervan de schouders ophalen. Maar een gepassioneerd hardloper heeft maar weinig inlevingsvermogen nodig om aan te voelen hoe het is om niet je rondje te kunnen maken, niet met je maatjes een training te kunnen doen en vooral om niet je energie te kunnen stoppen in hetgeen je zo graag doet: hardlopen!

Ik hoop deze beide maatjes zo snel mogelijk weer volledig op de been te zien!

Vandaag liep ik de volle 27,5km zonder gels. Gisteren had Edwin mij iets anders gebracht. Een voedingsmiddel wat ik door mijn drinkwater meng en waar ik dus zo nu en dan tijdens het lopen een slokje van neem. Gisteravond belde hij me nog bezorgd op. “Vergeet niet evengoed een gel mee te nemen” Het leek hem zonde van mijn loopje wanneer ik hiermee niet overweg zou kunnen en halverwege zou instorten.

Die gel was ik vergeten. Geen nood. Ik heb fantastisch gelopen en geen moment mijn gel gemist. Ik had ruim een halve liter water mee, met voeding, en dat was wel volledig op bij het thuiskomen. Geen enkele keer een leeg gevoel. Dit lijkt goed uit te pakken!

Een ander probleem van mij was het moeilijk kunnen eten na een lange duurloop. Een broodje krijg ik echt niet weg. Hooguit wat kwark of yoghurt, als het maar koud en vloeibaar is. Dat is wel een probleem. Tijdens deze langere lopen verbruik ik behoorlijk wat calorieën. Dat moet echt aangevuld worden, op de juiste manier. Ook daarvoor had Edwin wat achter gelaten. Een herstelvoeding; vloeibaar. Ook dat probeerde ik uit en…voor de rest van de dag niets gemerkt van de inspanning die ik in de ochtend had gedaan. Top!

 

Read Full Post »

Rond IJsselstein

Leuk dat twitter. Het heeft me leuke contacten, en mooie vriendschappen bezorgd. En daardoor stapte ik vanmorgen al redelijk op tijd in de auto om in IJsselstein mijn lange duurloop te gaan doen. Ron vroeg me met hem mee te lopen. Michel zou ook aanhaken en gisteravond meldde Edwin dat hij ook graag meewilde. Zeer begrijpelijk dat we wat gezelschap zoeken. 33km solo lopen is wel erg lang.

Ron stond mij op straat al op te wachten. Binnen maakte ik ook even kennis met zijn sportieve vrouw, die al klaar stond om enkele uren met collega’s te fietsen. Na een kop koffie gingen we van start. Voor mij in een volstrekt onbekend gebied. Als ik van huis uit een bepaalde kant op ga dan weet ik inmiddels precies waar ik ben, welk bochtje er aankomt of welk bruggetje. Noem maar op. Hier wist ik niets. Maar het werd genieten! Om te beginnen een prachtig stuk over een dijk langs de Lek. Geweldig uitzicht. Genieten tijdens het lopen van wat je om je heen ziet. Later een eindeloos lijkende weg die toch niet verveelde doordat er prachtige huizen met dito tuinen aan stonden.

Van de coach had ik de opdracht mee in een rustige pace te lopen en de laatste 10km in een wat snellere pace. Dat leek mij een behoorlijke uitdaging. Want, zo tegen de tijd dat die versnelling eraan kwam voelden mijn benen best wel strak en kon ik de trainingen van de afgelopen week wel voelen. Toch ging het best goed. Dat beoogde tempo hadden we snel te pakken.

Ergens rond de 29 of 30km was ik leeg. Het hoofd wilde wel, de benen wat minder. Door het genieten en het gepraat was ik glad vergeten een gel te nemen. Die nam ik meteen en niet snel erna herstelde ik. Ik besefte ook dat ik wel eens te weinig kon hebben gegeten voor ik naar IJsselstein ging. Een les zulllen we maar denken!

Bij Ron thuis waren de glazen koud water van harte welkom! De heerlijke koek ook trouwens.

Read Full Post »