Archive for the ‘Duurloop’ Category

Solo

Magnolia soulangeana

Na Apeldoorn liep ik niet meer verder dan 14 á 15 km. Meer vond ik niet nodig, en ik wilde eerst weer wat sterker worden.

Deze zondag had ik geprikt om weer eens wat langer te gaan lopen. Daar kwam bij dat ik geen dienst had bij de duinloopgroep. Ik loop heel erg graag in de duinen, ongeacht met welke groep, maar voor een test als deze was het wel even prettig de dag ervoor (loop)vrij te zijn. 

Werkelijk prachtig weer vandaag. Warm zelfs. De afstand zat al goed tussen de oren: 20 km en geen meter minder. Van de route die ik in het hoofd had wist ik dat die iets te kort zou zijn. Ik bedacht dus nog even een andere aanloop om uiteindlijk toch minimaal aan die 20 km te komen. Aanvankelijk zou ik dit met Anja gaan doen, maar zij meldde zich af wegens verkoudheid. Met een marathon in Rotterdam in de agenda was het verstandiger even pas op de plaats te maken. Ik zocht niet verder maar zou solo gaan lopen. 

Zaterdag ook nog even andere schoenen opgehaald: Adidas Energy Boost2. 

Voor zover ik me kan herinneren had ik nog nooit op dit merk gelopen. Gisteren paste ik ze even. Ze zaten als gegoten!

Mooi weer en nieuwe schoenen! Toch was ik meer met het lopen bezig dan met het fraaie weer. Wel in de goede zin van het woord. Inlopen en dan een programma draaien. Een programma? Ja. Na elke 4 km rustig lopen, even een km versnellen. Ik ken mezelf. Als ik hier instap als duurloop ga ik langzaamaan wat sneller, en is de kruik te snel leeg. Of ik zak af en kom niet meer op tempo. Deze structuur houdt mij wakker en alert. Tijdens het lopen vroeg ik mij af of ik niet met lagere tempi genoegen moest gaan nemen. Ik bedoel, nou ja, ik ben toch al 50 zeg maar.  Een keer gaat het toch minder worden. Maar mijn Garmin liet voorlopig nog  leuke tempo’s zien. Nog even niet dus!

Wow, het liep gesmeerd. En die schoenen zaten geweldig, voortreffelijk. Op een gegeven moment dacht ik niet eens aan de schoen. Dat was gewoon goed. De eerste versnelling leverde precies het  tempo op wat in het hoofd zat. Mooi zo! Nu was het zaak om niet te ver terug te zakken en tempo I weer meteen op te pakken.  Ook dat lukte. Inmiddels was ik al in de buurt van de Dorpsstraat in Assendelft aangekomen. En ondertussen was het genieten van de wereld om mij heen ook weer begonnen. Bloeiende Magnolias en Forsythias. Mooi! De 4km versus 1km herhaalde ik 3 x. En elk blok ging een tandje sneller. Geen verval. Vlak na de laatste versnelling zag ik Jaap Velzeboer van de dijk af denderen. Tja, Jaap voorbijlopen kan ik eenvoudigweg niet. En ook Jaap trok meteen aan de rem. 

Hij is altijd opgetogen en blij. De week ervoor had hij in Spaarnwoude 10 km in 39 minuten weggezet. En deze beste man is 61 jaar. Hoezo minder worden? Lekker doorgaan! Uiteraard vroeg Jaap wat ik aan het doen was, belangstellend als hij altijd is. De km snel er tussendoor vond hij top. “Dat vinden de benen heerlijk Martin”

De volgende keer moet hij maar even aanpikken bij me. Want na stilstaan is het niet makkelijk om weer op gang te komen. Maar met zijn 10km verhaal in mijn achterhoofd zette ik mij er toe om toch echt nog even goed door te lopen.

20 km solo. Heerlijk! Lente!

 

 

 

 

2014-03-29 09.49.55

Advertenties

Read Full Post »

Rondje Busch en Dam

Dave merkte dat ik weer lekker aan het lopen was. Alles gaat weer zo ik wil en dus begon hij te vissen naar mijn loopplannen voor de zondagochtend. 

Een duurloop uiteraard!

Het vorige weekend was het al een aardige test. En dat pakte goed uit. Op de dinsdag liep ik een beetje met de handrem erop. 15 x 200 meter. Op de handrem ja. Maar de groep had goed de smaak te pakken. De straatklinkers vlogen me zo ongeveer om de oren bij elke versnelling. Dat werkt aanstekelijk. Ook ik liep wat sneller dan ik aanvankelijk zelf in gedachten had. Maar, de benen voelden goed. Ook de dag erna. Kijk dan kan ik weer verder denken! 

Zaterdag in duin, 5 x 1000 meter met de middengroep. Ik hield mij aan de door mijzelf opgelegde snelheid. Dat deed ik om rekening te houden met de groep maar ook om met de duurloop vandaag voldoende over te hebben om iets verder en iets sneller, of makkelijker in elk geval te kunnen lopen.

Vanmorgen half negen stond Dave klaar op het afgesproken punt. Een km of 15 was het plan. Bij het begin had ik nog een iets andere route in het hoofd ( via de Zuiderweg ) maar bij Fort Veldhuis bedacht ik dat de route langs Busch en Dam wellicht net iets mooier zou zijn, in elk geval is daar veel minder autoverkeer. En zo zouden we ook lopen. 

Lopen en praten en genieten. Dat is met Dave samen zeer goed mogelijk. Het weer hielp vandaag ook zeker mee. Ook zo vroeg al. 

15 km zonder gehannes. Mooi zo. Niets staat het maken van leuke loopplannen, of mij verheugen op leuke loopaktiviteiten mij nu in de weg!

Busch en dam II

Read Full Post »

Zwerven

Het is mijn maatjes niet ontgaan dat ik flink baalde van mijn Apeldoornse loopje. Niels is al naarstig op zoek naar een leuk loopje in Friesland. Onno en Remco informeren zo nu en dan voorzichtig hoe het gaat. Tja, ik zit niet echt thuis te bokken of zo, maar ik had wel even behoefte aan een ongecompliceerd rondje lopen. Zonder uitstapneigingen of iets dergelijks.

“Maar wat ben je zondag van plan?”

Edwin en ik waren aan het appen, over lopen en wat privézaken. Te veel om via whatsapp te bespreken. Dan kan je maar beter even de schoenen aantrekken en samen een rondje pakken. Dus, Edwin en ik reden door de regen naar ons startpunt in de Heemskerkse duinen. Vlak na het afspreken deze week, beseften we dat we elkaar na ons marathonavontuur in Noorwegen niet meer hadden gezien. Dat was veel te lang geleden. Het is ook ruim een uur lang niet stil geweest tijdens het lopen.

Op zich ben ik niet zo erg gek met mijn trailschoenen maar ik vermoedde dat het erg drassig en glibberig zou zijn daar in de duinen. En dat was ook zo. Ik ben achteraf blij dat ik juist die schoenen had aangetrokken. De route, grofweg in de planning, had zowel verharde als onverharde ondergrond. Te beginnen met vooral onverhard. En dus, veel glibberdeglibber in het begin. Op een gegeven moment moesten we zelfs het pad verlaten en het bos in omdat onze weg onzichtbaar was door een flinke plas water.

En verder, het liep heerlijk. We konden beiden even ons verhaal kwijt. Nu ik dit schrijf weet ik eigenlijk niet eens meer of het vanmorgen regende of niet. Er stond wel een flinke wind, zuid-zuidwest. Dat merkten we toen we parallel aan het strand richting Castricum liepen. Het was gewoon een zaak van de benen optillen, de wind deed de rest. Het was ook het enige stuk verharde weg wat ik had uitgekozen. Daarna weer snel het bos in, via de Slingerweg en met Kijkuit als keerpunt weer terug naar de auto’s.

Het is voor mij nu even de sleutel voor mijn zondagse duurloop. Zorgen voor aangenaam gezelschap, wisselende ondergrond en genieten!

 Afbeelding

Read Full Post »

32km

“Man hoe hou je het vol!”

Jessica keek me woensdagavond na de training even met een veelbetekenende blik aan. Zoals alleen zij dat kan. Ze doelde op de lange duurloop die zondag op mijn programma stond; 32km.

Het is ook best wel een eind en degenen die mij kennen weten dat ik die lange enden niet zo heel erg graag alleen doe. de laatste keren ging dat goed met Dave, Anja, Onno of Femke die met mij mee hobbelden. Maar het hele clubje was verhinderd of onwel. Dus hield ik er al terdege rekening mee het alleen te moeten rondbreien.

Gisteren twitterde Ron zo even tussendoor: “heb je appelkanjers in huis?”

Nee die had ik niet. Maar een dergelijke opmerking is ook meteen een soort van aankondiging. Inderdaad, Ron kwam meelopen! Kijk dat kwam mij mooi uit. Ik had zelf een rondje Uitgeest in het hoofd. Ron gaf de voorkeur voor de duinen. Dat snap ik wel een beetje. Ik kom er wekelijks. Mensen die wat verder weg wonen zeker niet. Geen probleem, van mijn huis uit naar Egmond, en weer terug, is goed voor 32km.

Negen uur gingen we van start. En als je dan toch 32km moet lopen, doe het dan over een mooie route. We begonnen meteen ook maar met het stukje bij de Nollen waar je bijna als hardloper aan voorbij zou lopen. Het is geen opschieter, met kleine kronkelende paadjes, gemene heuveltjes en een zanderige ondergrond. Maar te mooi om het niet te doen. Dan maar langzamer. Daarna waren we al snel bij de duiningang en begon het grote gedeelte van de tour. Prachtig zonnig weer, iets winderig, maar vooral: droog!

 

Duindoorn

Duindoorn


Het is genieten in de duinen. Altijd. Zomer of winter. Kaal, groen of zoals nu met volop de oranje gekleurde duindoorn langs de paden.
De bedoeling was om de laatste 10km even wat aan te zetten. Dat is een mentaal dingetje. 22km rennen, en dan nog eens het tempo verhogen. Ik had nu niet het idee dat zoiets er in zou zitten. Ik liep goed, het voelde goed, maar harder? Het zat er echt niet in. Op zich, met de dag ervoor al een pittige 10km onverhard lopen en deze afstand vandaag erachteraan, mocht ik best tevreden zijn. Bij elkaar toch bijna de marathon. Zo voelden de benen na afloop eigenlijk ook!
Wat was ik blij met loopmaatje Ron naast mij. Pratend of zwijgend. Met elkaar tikken de km’s zoveel gemakkelijker weg!

Read Full Post »

Terug op de balk

Nog niet eerder meldde ik een voorval wat mij in Noorwegen even door het hoofd schoot.

Als jong meisje viel mijn moeder tijdens gymnastiek, zoals dat toen werd genoemd, van de evenwichtsbalk. De juf gebood haar om er meteen weer op te gaan. “Anders durf je nooit meer!”

In Diever was ik vanwege pijnlijke voeten en benen uitgestapt. In Noorwegen wilde ik absoluut niet uitstappen. Er was geen pijn. Het ontbrak mij daar aan kracht en macht. Uitstappen? Ik wilde het niet als verhaal mee naar huis brengen. En inderdaad, zie er dan maar weer eens aan te beginnen..

De volgende marathon was al lang geboekt. En vandaag stond de eerste langere duurloop op de agenda. Er was enige tweestrijd vanmorgen. 24km. Als dat maar goed gaat. En aan de andere kant, erg veel zin. Het is immers wel iets wat ik erg graag doe.

Vandaag was ik in het zeer aangename gezelschap van Femke en Dave. Ik was daar erg blij mee. Alleen is maar alleen. Voor de eerste langere loop koos ik voor gemak. Een recht toe recht aan route naar Nauerna en weer terug. Wel met de door de coach opgegeven strides erin. Dat laatste was nou weer iets waar Dave en Femke aanvankelijk wat bedenkingen over hadden. Dat kwam goed.

Meteen al bij het begin voelde ik dat het goed zou komen. Waaraan? Geen idee. Het ging gemakkelijk. De strides gingen vanzelf. Dave gaf later aan dat die strides wel erg fijn waren. Het doorbreekt een sleur, of voorkomt dat.

Uiteindelijk hebben we alle drie fijn gelopen. Strak gelopen.

Voldaan thuisgekomen.

Read Full Post »

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In afwachting van het examen begon Ingeborg bij de koffie over mijn lange duurlopen. Ze verbaasde zich erover hoe ik toch elke keer mensen bij elkaar weet te vegen om die lange enden mee te gaan lopen. Tja, soms moet ik daar flink achteraan, maar andere keren gaat dat vanzelf.

Vanmorgen werd ik vrij laat wakker. Nou ja, laat, het was ruim zeven uur geweest en als je aan een lange duurloop wil beginnen moet je toch ruim van te voren wat gegeten hebben. Standaard twee uur van te voren. Eruit dus en aan een stevig ontbijt. Er stond immers weer 35km op de agenda. Het zou hetzelfde rondje worden als twee weken geleden, langs Zaandam. Dat had als voordeel dat de afstand op zeker was, en, dat ik ook een maatje had wat bij Zaandijk zou aanhaken: Marcel. Daar had ik via twitter al wel voor gezorgd. Maar deze keer zou ook Anja aanpikken en niemand minder dan René Schoen die deze keer 50km weg te werken had. Ook hij had kennelijk behoefte aan wat meelopers.

Ik begon solo. En na ongeveer drie km zag ik in de verte een hardloper in een fel geel jasje op mij afkomen. Ik herkende hem aan de altijd aanwezige grijns op zijn gezicht. René had al geinformeerd naar mijn tempo, en die was 5’25” Daar kon hij zich prima in vinden. Ja ja, zo met deze vrolijk kwetterende kerel naast me werden dat toch maar weer tempo’s onder de 5’20” of zelfs 5’10”.

In Nauerna stonden Jan en Anja op ons te wachten. Jan had haar daar netjes heengebracht en Anja zou de hele verdere rit bij me blijven. Even maakte René zich uit de voeten om ergens water te scoren maar in mum van tijd liep hij ook weer gewoon bij ons. Ook Marcel liep ons tegemoet met zijn bekende lach, van oor tot oor. Het liep erg lekker zo met dit koppeltje.

René sloeg op een gegeven moment een andere weg in, en bij de Genieweg in Assendelft ging ook Marcel een andere kant op. Anja en ik bleven over. Op dat moment, zo bij 28km, had ik behoefte aan een pauze. Een pauze kan je ook actief nemen, gewoon door het tempo omlaag te brengen. Het tempo zou vanaf dat moment niet meer omhoog gaan. Geen probleem. Het lopen voelde goed. En op het 33km punt stond de klok nog net niet op drie uur. Dat lijkt mij geen schande dacht ik zo!

Tijdens het lopen had ik me voorgenomen om de laatste km wandelend af te leggen. Even geen hardloop beweging en even de hartslag weer richting de normale waarden. Dat beviel goed.

Een mooie loop weer, op een mooie dag! En met het trainersdiploma nu op zak, voelde ik mij 10kg lichter!

Read Full Post »

35+Het slaat wel een beetje op mijn leeftijd maar in dit geval toch meer op de afstand van vandaag.

35km was de minimale inzet.

Nog voor geen enkele marathon maakte ik zoveel kilometers als voor deze komende twee marathons.

Het begon met Schoorl in februari (30) en de Afsluitdijkrun twee weken daarna (30). Ergens in maart liep ik solo een mooie ronde van 35km en met Mario liep ik 31km door de duinen. Dat zijn al vier flinke afstanden. Toch hamerde Richard erop dat ik nog eens een grote afstand zou moeten pakken. De filosofie erachter is dat het lijf niet bij 35km moet denken dat het feest ten einde is. Je kan er over discussiëren. Dat doe ik niet. Deze aanloop probeer ik het. het geluk daarbij is natuurlijk wel dat ik wel erg graag lang loop.

Coach I (Frans) sprak vorige week een verwachting uit.

“Jij doet dit jaar drie marathons? Dat worden er vier. En volgend jaar je eerste ultra”

Nou dat laatste moeten we nog maar eens zien. Het ligt niet echt in mijn lijn der verwachtingen. Marathons zijn te behappen voor me. Op zich vind ik dat mooi genoeg.

Vandaag dan weer een snipperdag. Mooi rustig weer. Niet te warm. De ronde langs het Uitgeestermeer en over Krommeniedijk vond ik erg mooi. Die zou ik vandaag weer doen. Er moest alleen een lusje in de polder bij geprikt worden om aan meer kilometers te komen. Die zou ik op de terugweg doen. In mijn gedachten was dat een behoorlijke lus. Maar, meten is weten zou later blijken.

Ik liep meteen al erg lekker. Het tempo van 6 minuut per kilometer was voor deze duurloop het uitgangspunt. Eerlijk gezegd lukte me dat niet. Ik ging sneller. Waarom? Er was geen rem in de vorm van een Bart of een Niels. En de eerste 10km zwabberden mijn gedachten alle kanten op. Er is de afgelopen jaren veel gebeurd. Gek genoeg moest dat juist die eerste 10km even langs komen. Onrust in het hoofd kan ik niet zeggen, wel druk. Het was van invloed op mijn snelheid. Ik was sneller gaan lopen. Mijn Garmin gaf voortdurend 5:30 tot 5:40 aan. Remmen! Na die 10km verdwenen de gebeurtenissen wat uit mijn hoofd. Op een gegeven moment stond ik ook weer bij het spoor bij Busch en Dam. Een aantal kilometers had ik weggewerkt zonder ergens aan te denken. Kan dat? Rennen en aan niets denken? Kennelijk wel. Het hoofd leeg? Nee. Nog lang niet.

Recente ontwikkelingen, privé, baren mij zorgen. En die zorgen bleven me achtervolgen. God-zij-dank heb ik goede vrienden die weten wat ik nu bedoel en er ook (ongevraagd) over beginnen in een gesprek of mail. Zij volstaan niet met “o sterkte dan” maar vragen door. Het hardlopen zou iemand kunnen zien als een grote vlucht. Dat is het niet. Wel kan ik er goed mijn ei in kwijt. Bij de 25km zat ik even in een dip en moest ik me vermannen om door te gaan. ik was inmiddels afgeslagen om die extra lus te pakken. Geen weg terug, maar doorgaan. Mijn tempo zakte iets af. Het werd tijd voor een gel. Ik raakte leeg. De gel werkte vrij snel. Het tempo kwam weer snel op het niveau wat ik voor vandaag had uitgekozen.

Was ik somber vandaag? Nee. Boos? Ook niet. Er kwam gewoon veel voorbij. Ook vragen. Terugblikken.

Zo bij de 26km bedacht ik me dat ik ook zaken heb om erg blij mee te zijn. Een dochter die nu samenwoont en een studie volgt die haar op het lijf geschreven is. Zij staat op een goede manier in het leven. Een zoon die steeds meer lol in zijn opleiding krijgt. Een vrouw die ook doorzet en vecht om vooruit te komen. En ik kan iets wat ik nooit van mezelf had gedacht. Wat een ronde loop ik nou toch weer! Na de polder en het Uitgeestermeer was ik richting Assendelft gelopen. Wat een eind! Op de fiets zou ik er nog niet eens aan beginnen. Vorig jaar liep ik toch maar twee marathons. En dan dit jaar maar liefst drie. Evenementen waar ik naar uitkijk. Deze gedachten gaven me ineens energie. De laatste kilometers kostten me niet eens zoveel moeite.

O ja, dat lusje. Even dacht ik dat het wel erg fors zou uitpakken. Meten = weten de volgende keer. het werd vandaag slechts 36km

35+ …Een heel ander cijfer staat me in april te wachten. So what? Kom maar op!!

Read Full Post »

Older Posts »