Archive for the ‘Castricum’ Category

Controle

Op zondag heb ik een vrij trouw loopmaatje. En dat is best fijn. Die langere afstanden loop ik maar wat graag met Dave. Al dan niet kletsend. In een rustig tempo of met wat versnellingen, hij is altijd ergens voor te porren. Maar, om familietechnische redenen kon hij vandaag niet. Jammer. Maar zoiets komt nu eenmaal voor.

Ik tweette dat ik alleen op pad moest. Binnen een minuut hoorde ik een berichtje binnen komen. Onno:
“Samen lopen? Zwarte route”
“Ja!”

Want zeg daar nou maar eens nee tegen.
Vanmorgen zocht ik mijn spullen bij elkaar. Water voor onderweg, de juiste schoenen, een droog shirt en een handdoek etc. En dan..op naar Castricum.
Het eerste, bijna, wat Onno opviel was dat ik mijn horloge niet om had. Oh nee…die lag thuis. Dat werd dus lopen op gevoel. Nou ja, het is 17 km, en het zijn geen gemakkelijke kilometers. Gewoon lopen maar en zien hoe het gaat. Meteen bij het weglopen al betrapte ik mij er op naar mijn pols te kijken. Tja, daar viel nu niets te zien. Ben ik dan zo’n controle freak? Ja, best wel. Tijdens trainingen probeer ik toch een tempo aan te geven en vol te houden. Ik houd de intervallen in de gaten.
Vandaag dus niet. Daarbij zouden we ook gewoon recreatief lopen. Geen programma. Voor afwisseling was al gezorgd. Door de natuur.

Panorama bij Egmond

Panorama bij Egmond


Heuvels, mul zand, gras. Ik kan mezelf wel typeren als een asfaltloper. Op verharde ondergrond, zeg maar een fatsoenlijk geasfalteerde weg, daar loop ik op mijn best. Dit was hard werken voor mij. Achteraf, thuis wat berichtjes uitwisselend met hardloper Alexander, kwam de volgende vraag naar boven: “Was het alleen hard werken of kon je ook genieten?”
Nou en of, genieten kon ik zeker!
Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Onno is ook een perfect loopmaatje. Pratend of zwijgen, snel of langzaam. Alles kan. Heerlijk lopen is dat.
En het leuke is…27 julie lopen we er weer. Onno en ik, en Remco, en wie weet wie er meer aanpikken.

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit...

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit…


Onno kwam wel erg dichtbij..

Onno kwam wel erg dichtbij..

Advertenties

Read Full Post »

Zwerven

Het is mijn maatjes niet ontgaan dat ik flink baalde van mijn Apeldoornse loopje. Niels is al naarstig op zoek naar een leuk loopje in Friesland. Onno en Remco informeren zo nu en dan voorzichtig hoe het gaat. Tja, ik zit niet echt thuis te bokken of zo, maar ik had wel even behoefte aan een ongecompliceerd rondje lopen. Zonder uitstapneigingen of iets dergelijks.

“Maar wat ben je zondag van plan?”

Edwin en ik waren aan het appen, over lopen en wat privézaken. Te veel om via whatsapp te bespreken. Dan kan je maar beter even de schoenen aantrekken en samen een rondje pakken. Dus, Edwin en ik reden door de regen naar ons startpunt in de Heemskerkse duinen. Vlak na het afspreken deze week, beseften we dat we elkaar na ons marathonavontuur in Noorwegen niet meer hadden gezien. Dat was veel te lang geleden. Het is ook ruim een uur lang niet stil geweest tijdens het lopen.

Op zich ben ik niet zo erg gek met mijn trailschoenen maar ik vermoedde dat het erg drassig en glibberig zou zijn daar in de duinen. En dat was ook zo. Ik ben achteraf blij dat ik juist die schoenen had aangetrokken. De route, grofweg in de planning, had zowel verharde als onverharde ondergrond. Te beginnen met vooral onverhard. En dus, veel glibberdeglibber in het begin. Op een gegeven moment moesten we zelfs het pad verlaten en het bos in omdat onze weg onzichtbaar was door een flinke plas water.

En verder, het liep heerlijk. We konden beiden even ons verhaal kwijt. Nu ik dit schrijf weet ik eigenlijk niet eens meer of het vanmorgen regende of niet. Er stond wel een flinke wind, zuid-zuidwest. Dat merkten we toen we parallel aan het strand richting Castricum liepen. Het was gewoon een zaak van de benen optillen, de wind deed de rest. Het was ook het enige stuk verharde weg wat ik had uitgekozen. Daarna weer snel het bos in, via de Slingerweg en met Kijkuit als keerpunt weer terug naar de auto’s.

Het is voor mij nu even de sleutel voor mijn zondagse duurloop. Zorgen voor aangenaam gezelschap, wisselende ondergrond en genieten!

 Afbeelding

Read Full Post »

Goede voornemens? Daar doe ik niet aan. Als ik me al iets voorneem dan per direct. Zo nam ik me na de halve marathon van Dronten voor om in 2014 geen marathons te lopen. Even geen ellenlange duurlopen maar wat korter werk. Het geeft mij dan ook meteen meer ruimte om spontaan eens wat andere loopjes op te pakken. 

Dus, toen Marten deze week de loop in Castricum op twitter slingerde volgde al snel mijn ‘spontane’  Ja!

Het toeval wilde dat ik gisteren bij de duinloopgroep geen dienst had. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om even een rustig rondje door de polder te maken. Daarmee zou ik dan vandaag in Castricum fris aan de start kunnen staan. De loop leent zich, in mijn geval, niet voor een pr. Geen sprake van. En met die gedachten stond ik er ook niet. Lekker lopen. Genieten van het weer, de omgeving en de gezelligheid. Dat is allemaal ruimschoots gelukt!

Geen pr? Waarom niet? Om te beginnen is de aanloop naar het strand wat aan de krappe kant. Veel lopers, zeker vandaag. Oppassen geblazen vanwege boomstronken en wortels, kuilen en hobbels. Geen probleem. We kwamen om te genieten. Ik liep een heel stuk zo op met de neef van Lia. Johan zou de 15 km doen. Het eerste stuk haakte hij even bij mij aan. Na pakweg 3,5 km lag er een mooi vlak strand voor ons. Het lopen viel er best wel mee, ware het niet dat we de wind hier even goed voelden, en dan niet in de rug. Het voordeel van de 10,5 km lopen in plaats van de 15km is dat je al snel ziet dat jet het strand weer af mag. Maar dan… Dit gaat over de, voor een hardloper, meest gemene overgang die er tussen Den Helder en Wijk aan Zee te vinden is. Stijl en mul zand. Ik had me al voorgenomen dit niet rennend te proberen. Zo te zien dacht nagenoeg elke loper er zo over. Het kost dus even tijd. Pech gehad!

Daarna weer hardlopen en ik pikte al snel de draad weer op. Wat is 10,5km trouwens lekker om te doen! De afgelopen jaren deed ik veel langere duurlopen. Vaak elke zondag een afstand boven de 20 of 25km. Ik keek ergens na het strand op mijn klokje en besefte dat ik nog maar een km of drie te doen had. Even een stukje over een kronkelend paadje door het bos. Het paadje kende ik niet en zal ik zeker eens met de gevorderden van de duinloopgroep opzoeken. Een klein stukje verharde weg, rechts af een bospad en dan zou ik toch..ja hoor, de atletiekbaan was er al weer. De 10,5km zat er bijna op.

Bij de finish stonden Lia en Wendy. Niet lang na mij kwam lachend Marten over de finish, nee hij liep niet langzamer dan ik. Hij had slechts enkele minuten meer nodig om de 15 km weg te werken.

Leuk dit soort loopjes. Ik heb erg veel zin in 2014 met afstanden van 10 tot ongeveer 21,1km.

Kom maar op!

 

 

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!


Strand en duinloop, Castricum

Strand en duinloop, Castricum


Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Read Full Post »

De week voor de marathon voelt alsof er een reisje aan zit te komen. In de schema’s van Rob Veer mocht ik die laatste zondag een snelle 10km lopen. Dat hield ik er in toen ik mijn schema’s zelf ging maken. Later, met een coach die mij wat anders liet trainen kwam er op die laatste zondag een langere loop uit de bus.

Vanaf de eerste marathon was het altijd Bart die mij trouw vergezelde, hardlopend, ook een keer, vanwege een blessure, fietsend. Voor de marathon van Amsterdam, vorig jaar, liep Niels mee, op een redelijk warme zondag, liepen we samen een prachtige 21km door de duinen. Vandaag liep Bart in Zandvoort maar Anja gaf deze week aan dat ze graag mee wilde lopen. Vanmorgen op twitter liet Edwin een loopopdracht voor vandaag doorschemeren die wel erg veel op de mijne leek. Hij vroeg heel beleefd of hij mocht meelopen, maar in feite zat meneer al in de auto..

Gisteren al was het snerpend koud. Ik zocht met de middengroep van DEM de luwte van de bossen in de richting van Castricum. Een fartlek. Met een 15tal lopers deden we lukraak wat uiteenlopend loopwerk. Het werd 13km in totaal. Oei, eigenlijk had ik 10km in gedachten gehad. Diezelfde dag nog moest ik ook in Lisse lopen. Niet overdreven veel, maar het zou er wel bij komen. Edwin deed namelijk examen Looptrainer 3. Hij had mij gevraagd mee te lopen in zijn groep, en de taak van assisterend trainer op me te nemen. Op zo’n vraag kan en wil ik geen nee zeggen. Leuk voor mij ook om eens dat examen, vrij van zenuwen, vanaf een andere kant te beleven, en om zelfs mijn eigen examinator en cursusleider weer te zien. En..Edwin is geslaagd!

Vandaag dan een toch wel wat langere loop, qua tempo in drie delen gehakt. 6km rustig, 6km marathon tempo, en de resterende kilometers weer rustig. Het was koud. Heel Nederland lijkt het over niets anders te kunnen hebben. Het is dan ook wel opmerkelijk in deze tijd van het jaar. Koud, en een straf windje. Onderweg naar het duin hield ik de vlaggen zo hier en daar al in de gaten. Daarmee bepaalde ik meteen de te nemen looprichting.

Anja, Edwin en ik. Lekker kletsend en rennend door de duinen. Niet bij de kachel blijven maar eruit! Dat rennen en kletsen was in het rustige tempo geen enkel punt. Ik was erg blij met de gekozen looprichting: eerst door het bosrijke gebied naar Castricum, redelijk luw. Na 6km ging het tempo omhoog. Kennelijk voor alle drie, een tempo in zone drie. Het gesprek was even voorbij. Wat was ik blij toen ik we op de zeeweg en op de vrij lange weg parallel aan het strand de wind in de rug voelden. Het was ook goed te zien aan het tempo wat iets hoger lag dan het voorgenomen marathon tempo.

Kou en wind. We hebben toch gelopen. Alleen zou ik ook zeer zeker zijn gegaan maar ik was toch wel erg blij met dit gezelschap vandaag!

Alledrie zeer tevreden!

Read Full Post »

Drie keer lopen in een weekend.

Te beginnen op vrijdagmiddag, na het werk. Solo door de polder van Beverwijk en Assendelft. Slechts 8km maar ik was blij dat ik thuis was. Het ene been wilde niet voor de andere komen. Alles wat ik me had voorgenomen om te doen verdween in de vergeethoek. Het rondje afmaken dan maar, douchen en er niet meer aan denken.

Zaterdag had ik voor het eerst weer, sinds Stockholm, dienst bij de DEM duinloopgroep. Ik had er zin in. Met twee trainingen in het hoofd reed ik naar de startplaats. Zou ik een langgerekte groep hebben in tempoverschillen dan zou ik een route richting Castricum pakken, lag het wat meer bij elkaar dan…zou ik naar strand gaan. Op de parkeerplaats zag ik al wat ogen groter worden na het horen van mijn plan. Martin naar strand is nu niet iets voor de hand liggends. Daarbij waren er wat dames die net waren overgestapt, of wilden overstappen van basisgroep naar de middengroep.

“Helemaal naar strand?”

“Hoeveel km is dat?”

“Kan ik dan wel?”

Ik ben er niet echt gek op. Voor wat betreft het lopen op zich blijf ik dat ook zeggen. En toch zette ik door. Waarom? In de eerste plaats omdat ik weet dat er lopers zijn die het erg leuk vinden. Maar ook omdat ik de afwisseling goed vind. Afwisseling in ondergrond en omgeving. Ook voor mezelf. Veel hadden het zwaar. Enkelen moesten toch echt even tussendoor wandelen. Geen probleem. Aan de gezichten zag ik dat er toch dat men genoot.

En als ik goed keek zag ik zelfs wat trotse gezichten bij de parkeerplaats na afloop. Ze hadden maar liefst 13km gelopen.

Vrijdag solo. Zaterdag de groep. Vandaag, zondag, een duoloop met Marcel.  De man die ik zo ongeveer het langst op twitter ken, en waar ik  het eerst ooit mee afsprak samen te gaan lopen.

Deze week vroeg ik hem wat zijn plannen waren. Hij was een route van 17km van plan. Nu had ik eigenlijk meer in het hoofd maar echt heilig was de afstand niet. Daarbij waren deze 17 kilometers door de duinen op onverhard terrein. Met heuvels. 17 km is dan wel even genoeg. Vanmorgen om tien uur startten we. Het was nog droog. Bijna meteen kregen we het nodige klimwerk voor de kiezen. Maar meteen vanaf de parkeerplaats was het mooi. Mooi zou het blijven. Ergens moet het zijn gaan regenen maar eerlijk gezegd deerde het ons niet. We liepen lekker, deden dat zo nu en dan pratend, maar ook hele stukken zwijgend. Genietend van zowel het lopen als de omgeving. Door de regen werden enkele paden wat glibberig en we noemden ineens onze wederzijdse kennissen/loopmaatjes op ( Marek, Gerard en Ton ) die met nog zwaardere omstandigheden zo 52km weg werken.

Vrijdag smoorheet, solo en door de polder. Zaterdag met een erg leuke en enthousiaste groep door het duin en over strand, en ook aardig warm weer. Vandaag met loopmaatje Marcel over een bloedmooie route door de Castricumse duinen met louter onverharde ondergrond. Met uiteindelijk een miezerig buitje over ons heen. Voor geen van de omstandigheden zou ik thuisblijven. Geen denken aan. Genieten met hoofdletters!!

Read Full Post »

Aan de kant

Mensen die mij goed kennen weten dat ik  met een grote boog om het strand heen ga. Leuk om er in de zon te zitten. Met een goed boek en iets te drinken bij de hand. Wandelen is ook goed. Maar hardlopen? Nee dank je. Voor mij dus geen Egmond. Al jaren niet en ook dit jaar niet.

Maar, ik ken de wel heel veel mensen die de halve marathon van Egmond zouden gaan lopen. Een goede reden om dan maar eens langs de kant te gaan staan en mensen aan te moedigen. Peter van Rijn liet al snel door schemeren dat hij daar ook wel oren naar had. We zouden er samen op af gaan. Yvonne moest helaas afhaken mee te lopen en sloot zich  bij ons aan.

Na een kopje koffie met een appelkanjer bij mij thuis stapten we in de auto en reden naar Castricum. We parkeerden vlakbij het strand en liepen ongeveer twee kilometer het duin in. Daar kwamen we bij een punt waar de lopers een laatste stukje onverhard parcours hadden en de verharde weg op zouden draaien.

Handenwrijvend wachtten we de eerste lopers af. Die flitsten al snel voorbij. Daar zaten voor ons geen bekenden tussen. Na die hele snelle cracks kwam bijna dansend René Schoen de heuvel af in zijn bolletjes shirt. Leuk, ik kreeg er zin in nog meer toe te juichen of aan te moedigen…

Ik kan op één hand tellen wie ik heb herkend. En op de andere hand wie ik heb gemist en zo graag persoonlijk had willen aanmoedigen. Enkelen waren zelfs voor mij dé reden er even heen te gaan. Onno en Ruben herkenden ons in plaats van dat wij hen er uitpikten. Wat gaat dat snel. We staarden geconcentreerd naar diverse kenmerken van de ons bekende lopers. En nog zag ik net even te laat Hanneke de bocht om vliegen.

Kennelijk stonden we wat ontdaan naar de lopers te staren. Peter zocht nog naar een blote voeten loper, ik had Ans nog niet gezien en Yvonne wachtte nog op Wendy. Deze laatste konden we alle drie niet missen: ze zou in een roze shirt lopen en roze veters in de schoenen hebben. Roze, zelfs die kleur kwam zeer regelmatig voorbij. Op een gegeven moment stond er een blonde vrouw vlak voor ons en wees uitgebreid naar haar shirt en veters. Roze en roze..Wendy!!!

Wendy nam de tijd ons te zoenen en te omhelzen. Ze had de tijd en nam de tijd. Ze genoot van het lopen. Dat deden er meer vandaag. Lopen en genieten. Anderen werkten als een paard om een mooie tijd er uit te halen. We zagen het op diverse manieren voorbij komen.

Stijf van de kou en een klein beetje ontgoocheld liepen we weer naar de auto. Spijt heb ik niet. Het was leuk Peter van Rijn eens te ontmoeten en Yvonne is altijd aangenaam gezelschap. Maar voor het aanmoedigen, wat niet onbelangrijk is, ben ik niet in de wieg gelegd. In Schoorl zal ik weer gewoon meelopen!

 

Read Full Post »

Duurloopje

Er zijn lopers die er niet over willen horen in een groep te lopen. Daar hoor ik niet bij. Het lopen in een groep of met een maatje ervaar ik meestal als een stimulans of een aanvulling. Doordat ik bij de duinloopgroep zit en in de loop van de tijd een leuke groep lopers ben gaan kennen, komt het weinig voor dat ik alleen aan de bak moet.
De langere duurloopjes doe ik het liefst met een groepje of met een maatje. Sommigen kan ik als perfecte  loopmaatjes beschouwen. Met Bart of Bert-Jan kan het gebeuren dat we misschien wel een half uur zwijgend naast elkaar lopen, zonder dat iemand zich daar ongemakkelijk bij gaat voelen. Ieder bezig met het lopen of de eigen gedachten. Geen enkel probleem! Of de een voor de ander gooit er al lopend even uit wat hij kwijt wil. Ook geen probleem. Met de dames is het veelal lopen en praten tegelijk. Al pratend, lachend of luisterend tikken ze zo de kilometers weg.
Vandaag kon Ineke niet. Mijn trouwe duurloopmaatje. Doordat ik gisteren een verjaardag had en dus laat in bed lag en vanmorgen veel moest opruimen, besloot ik mijn duurloop naar de avond te verplaatsen.
Alleen dus. Ik besloot richting Castricum te lopen en ergens halverwege het duin in te gaan.
Het was er inmiddels stil geworden. Wat een genot. Mij schoot te binnen dat ik de vorige dag ergens een veldje bloemen had gezien. Op een plek waar ik vlakbij was. Even omlopen dus. En een foto maken. De kleur paars drong al snel aan me op.
Daar waar ik een foto had willen maken lag een stelletje wat geen oog voor de bloemen had. Zij waren duidelijk met wat anders bezig. Doorlopen dan maar. Ik riep maar nog even “sorry”! Een paar passen verder maakte ik toch de foto..
Verder was en bleef ik alleen. Ruim anderhalf uur.
Een mooi end van het weekend!

Read Full Post »