Archive for januari, 2012

Het begrip twitterrun behoeft niet zo heel veel uitleg. Maar mocht iemand niet weten waar deze actie nou toch vandaan komt; bij deze nog even een korte uitleg.

Via het medium twitter kan je in contact komen met diverse mensen die dezelfde liefhebberij of interesse hebben. Via de groepen @loopmaatjes of @looppassie ben ik zo in contact gekomen met hardlopers uit het hele land. In de loop van de zomer van 2011 ontstond het idee om ook eens samen te gaan lopen. Een afspraak met Marcel en Yvonne die redelijk dicht bij me wonen was een afspraak snel gemaakt. Een loop van twee uur op een bloedhete dag rolde daar uit. Een TR II kon niet uitblijven; deze prikten we op 29 januari. Vrij spontaan kwam daar nog een aflevering tussendoor waardoor de editie van vandaag het volgnummer III kreeg.

Een run met een ontspannen karakter. Geen wedstrijd maar een lange duurloop in een laag tempo, zodat we tijdens het rennen er aan toe komen om met elkaar van gedachten te wisselen. Voor deze editie had ik een aantal twitteraars benaderd. Enkele leden van mijn eigen loopgroep zouden zich er ook bij aansluiten om, met het oog op de run in Schoorl, even wat kilometers te kunnen maken.

Uiteraard zorgde ik er vanmorgen voor om ruim op tijd op de afgesproken parkeerplaats te zijn. Dat zou ik later wel merken ook. Het was steenkoud. Ok, slechts -2 en dat is heus wel te doen, maar niet in hardloop kleding en zonder beweging! Al vrij snel meldden zich Ron en Michel uit IJsselstein en meteen erna Marten uit Almere.

Toen de groep compleet was stelde ik voor meteen te gaan rennen. Mijn benen voelden stijf van de kou en alleen de nodige beweging kon me nu nog warm krijgen! Als gastheer en gids liep ik als vanzelfsprekend voorop. Meteen besefte ik dat ik niet zelf veel in de gelegenheid zou zijn om met de lopers in gesprek te komen. Achter me was het een enorm gekakel over : hardlopen, marathons, New York, Amsterdam, looptijden, twitter, @loopmaatjes etc.  Het voorop lopen en niet met iedereen kunnen praten werd op een vrij natuurlijke manier opgelost.  De lopers naast me wisselden voortdurend. Van loopmaatjes uit mijn eigen groep tot twittermaatjes. Erg leuk!

Het afgesproken tempo, wat ik dus ook diende aan te geven, was ça 10km per uur. Regelmatig keek ik op mijn klokkie om er voor zorg te dragen dat we niet te snel zouden lopen. Ook keek ik zo nu en dan achterom om te checken of de groep nog compleet was. Op een gegeven moment kwam Marek, waarschijnlijk de snelste van de club, even naast me lopen. We raakten lekker in gesprek en zag op een gegeven moment tot mijn schrik dat het tempo was opgelopen tot 12km p/u! Dimmen!!

Na een uurtje was het tijd voor een plas pauze, en dan ook meteen maar even de pauze voor de nodige gelletjes of het eventuele drinken. Én, tijd voor een groepsfoto! Vanaf dat moment zou het parcours wat zwaarder gaan worden. De heuveltjes had ik voor de tweede helft bewaard.

Groepsfoto Twitterrun III

Overigens had ik Gé gevraagd bij voorbaat achteraan te gaan lopen. Het is een zeer snelle loper maar ook hij is zeer goed bekend met ons duingebied. Mochten mensen af moeten haken dan zou hij ook de weg, of desnoods een snellere weg naar de parkeerplaats weten. Helaas waren er een drietal lopers die het na pakweg 12 kilometer iets te veel vonden worden. Twee van hen komen uit mijn loopgroep en wisten ook goed de weg naar het startpunt.

Wij gingen nog even door naar Wijk aan Zee. Een prachtig gedeelte ook weer. Elk seizoen is mooi. Ook deze winter. Het is dan wel kaal maar is genoeg te genieten. Het lopen hier is een genot! Dit was wel het meest pittige gedeelte met heuvels en wat mul zand.

Inmiddels had mijn vaste loopmaatje Bart de functie van gids overgenomen. Hij wist ook hoeveel tijd we nog hadden en zou de rest van de route verzinnen. Zo kon ik nog even in gesprek gaan met Ron en Marek. Deze twee en ook Michel zal ik in Schoorl ook weer ontmoeten om gezamenlijk aan een goede tijd op de 30 kilometer te gaan werken. Dán zullen we overigens niet aan praten toe gaan komen!

Het is deze keer een run geworden over ruim 22km in 2:09. Het tempo was dus goed gekozen en goed volgehouden!

Om nou mensen terug te sturen naar Almere, IJsselstein, of Leiden met een simpele handdruk is niet mijn stijl. Ik had de groep bij voorbaat uitgenodigd om bij mij thuis wat te komen eten en drinken. We hadden twee pannen maaltijdsoep, broodjes, koffie en uiteraard het altijd welkome water!

Thuis zat naast Lia ook Yvonne op ons te wachten. Yvonne wilde dat eerst niet maar in mijn ogen hoort ze bij deze groep. Even geblesseerd zijn betekent niet bij mij, dat iemand dan ook maar buiten spel moet staan. Geen denken aan. Aanschuiven en erbij zijn!

Ik vond het een heerlijke dag. We hebben lekker gelopen. Het weer was voortreffelijk. En, we zijn nog lang niet uitgepraat!

Er komt nog een volgende gelegenheid!

Twitterrun IV – De Afsluitdijkrun

Twitterrun V – een route bij IJsselstein of Hilversum

Twitterrun VI – een route bij Leiden

Advertenties

Read Full Post »

Mooie trainingen

De training van dinsdag liep erg lekker. Op het programma had ik 5 x 5 minuten gezet. In overleg met Joost besloten we tussen die 5 minuten 3 minuten herstel te nemen. Het bleek een goede keuze. Na die drie  minuten bleken we allen voldoende hersteld om weer te gaan aanzetten. Bart en in vormden de kopgroep en kozen voor een tempo van 12km per uur. Femke bleef voortdurend in onze schaduw en naarmate de training vorderde kwam Joost ook dichter bij ons lopen. De laatste sessie liep hij met Bart en mij mee. Dat bevalt mij wel. Met Joost (oa) ga ik tenslotte de marathon van Stockholm doen!

Voor de woensdag had ik een extra loopje in de agenda gezet. Maar, ik voelde me de hele dag niet in mijn element. Koud, hongerig en niet mezelf. Een blik naar buiten ’s avonds was al voldoende om te beslissen dit extra loopje maar te schrappen.

Vandaag, donderdag staat me in principe een langere loop te wachten. Op de één of andere manier rust er geen zegen op mijn donderdagse trainingen. Vaak kan ik er geen tempo in krijgen. Vorige week was het ook weer een training om snel te vergeten. Met dat in mijn hoofd trok ik mij renkleding en schoenen aan en stapte naar buiten. Met Richard had ik al afgesproken eerst maar eens rustig te gaan lopen en er voor te zorgen dat ik desnoods de route zou kunnen inkorten. Een langzame loop. Dat moet toch in elk geval kunnen.

Meteen op de Aagtendijk al merkte ik dat het lekker ging. Binnen 1 kilometer had ik al een leuk tempo en eenmaal in de polder liep ik iets boven de 11km per uur, een tempo wat mij doorgaans goed ligt. Het regende en waaide, alle reden om een dag eerder binnen te blijven, nu interesseerde het me niet en ik hield de snelheid erop. Het voelde goed en ik besloot dat ik verder geen gekkigheid als versnellingen aan de hand moest halen maar moest proberen dit vol te houden tot ongeveer 14 á 15 kilometer.  Een route van die lengte had ik inmiddels al verzonnen.

Het is me gelukt op 15 kilometer was ik bijna thuis en ik zette mijn klokje stil.

15km in 1:17

 

Read Full Post »

Duoloop

Ergens in december (of was het november?) kwam ter sprake dat Lia een dag met haar collega’s op stap zou gaan. Dochter Laurien haakte er op in en zou dan een 6 tal studiegenoten op bezoek krijgen. Voor mij een teken op pad te gaan. En wat kan ik dan beter organiseren dan ergens te gaan lopen. Richard, waar ik graag mee twitter en die me van goede adviezen voorziet stond vrij hoog op mij lijstje om eens een ‘duoloop’ mee te doen. Hij woont niet in mijn buurt maar het lopen in een totaal andere streek dan de mijne heeft zo zijn charme, leek mij.

De afspraak met Richard was snel gemaakt. Ook Richard had er zin in samen een paar mooie kilometers te maken. “Hoeveel kilometer wil je lopen?” Ik schatte in dat het tempo iets hoger zou gaan liggen dan wanneer ik zelf een duurloop ga doen en gaf aan dat iets tussen de 20 en 25 een mooie afstand zou zijn.

Ik had ’s avonds al mijn spullen klaar gelegd zodat ik er ’s morgens weinig omkijken naar zou hebben. Dat was maar goed ook; na half acht besefte ik ineens dat ik er nodig uit moest. Voor de zekerheid laadde ik nog even mijn Garmin op en deed de hartslag band bij de andere spullen in de tas. Om half negen stapte ik in de auto en ging op weg naar Rosmalen. Het was lekker rustig op de weg en ik was op voor tien uur bij Richard en Rina. Ik zat bij hen op de bank en midden in een gesprek keek ik even naar het horloge van Richard. O nee!! De mijne lag thuis nog aan de stekker!

Na een kop koffie en een heerlijke krentenbol reden we naar de startplek, ergens in Nijmegen.

Richard en ik hebben deels de route gelopen van de zeven heuvelenloop. Aanvankelijk met wat regen maar al snel werd het droog en hadden we alleen nog wat wind. Op de route behoorlijk wat pittige heuvels. We deden nog even een stukje Duitsland aan en op de terugweg naar Nijmegen had Richard nog een stevig stukje vals plat van twee kilometer voor me uitgezocht. Eigenlijk was dat het enige moment waarbij ik even moest doorbijten en volhouden. Daarna vielen twee andere flinke heuvels me wel mee, waarna het weer een stukje dalen was naar ons beginpunt.  Al die tijd had ik totaal geen controle over de snelheid, de afgelegde kilometers en de hartslag. Ik was overgeleverd aan Richard maar, was daarmee in goede handen. Net als mijn loopmaatje Bart floot hij me zo nu en dan even terug wanneer ik te snel ging. Zo nu en dan gaf hij door hoe de stand van zaken was.

Het werden 22 mooie, zeg maar gewoon hele mooie kilometers in precies twee uurtjes. Een genot, ondanks de enorme wind daar in Duitsland.

Lopen met een groep is leuk, maar een duoloop heeft zeker ook zijn charme. De keren dat Richard en ik even niet met elkaar in gesprek waren zijn op één hand te tellen!

Read Full Post »

Aztec Maiden

Deze week strandde er een schip bij Wijk aan Zee, het zal de meesten niet zijn ontgaan. Meteen was wel duidelijk voor me dat ik met de loopgroep een route moest bedenken die daar langs zou gaan lopen. Ik mag dan wel geen strandloper zijn, hier kon ik echt niet omheen. Geen probleem. Het programma wat ik voor de groep in het hoofd had kon heel mooi over een dergelijke route.

Gisteren kreeg ik een voorzichtige tweet van Ton. Hij was vrij en vroeg zich af of we wellicht samen een stukje konden gaan lopen. Nee, samen lopen zit er niet in op de zaterdag. Met het vertrek van Carolus bij onze loopgroep mag ik voorlopig de training verzorgen op zaterdagochtend. Maar, een gast is altijd welkom. Dus ook Ton. Aansluiten en meelopen!

Na een kleine 10 minuten inlopen waren we in de luwte van de kruisberg terecht gekomen. Een mooie plek voor het nodige stretchwerk. De loopscholing liet ik voor wat het was, dat hoort niet, maar er lag nog een aardige route in het verschiet en stilstaan met deze frisse wind was niet zo aanlokkelijk.

We begonnen met 10 x 1 minuut aanzetten en telkens 1 minuut herstel er achteraan. Ik riep een paar keer dat het om een lichte versnelling moest gaan. huh? Het woord licht is kennelijk onbekend bij de meesten. Er werd gewoon pittig gelopen, ondanks de toch wel stevige en frisse wind. In mum van tijd liepen we op het strand en zagen in de verte de Aztec Maiden liggen. Het was overigens niet erg makkelijk lopen op het strand. Deze opmerking is van mij te verwachten, uiteraard.

Het kwam goed uit. Vlakbij de boot zat de eerste sessie erop en namen we een dribbelpauze van ongeveer 5 minuten. Bart  stelde voor even een groepsfoto te maken.

Met de volgende sessie wachtte ik even tot we van het strand af waren. Eenmaal met weer wat vaste grond onder de voeten is het toch wel lekkerder lopen. Enkelen merkten dat het strand best wel wat energie had gevraagd. Toch, het programma wilde ik afmaken. De volgende sessie was 5 x 2 minuten, met erachteraan weer 2 minuten herstel. Gé had ik inmiddels de opdracht gegeven de route te verzinnen richting de parkeerplaats. Zo kon ik de looptijd in de gaten houden.

Als laatste sessie liepen we 2 x 5 minuten. Ik  riep maar weer dat het om een lichte versnelling moest gaan. Zône 3 of zo..Nee hoor, luisteren ho maar. De groep zette gewoon flink aan. Men komt er niet om uit te rusten.

We hadden uiteindelijk ongeveer 13km in de knip. Een gezellige training. Het is dan ook een groep waar ik met erg veel plezier elke zaterdag weer naartoe ga!

Read Full Post »

Al voor zes uur was ik wakker. Voor de zondag was me dat  nou net even te vroeg. Maar om zeven uur was ik toch echt klaar wakker. Dat kwam goed uit; er stond vandaag om negen uur een afspraak in de agenda. Ik sloop met een stapeltje hardloop kleding naar beneden en zat dus al vroeg aan het ontbijt.

Om kwart voor negen pikte ik Bart op en we reden naar de vertrouwde parkeerplaats van het Heemskerker duin. Niet zo heel veel later kwam ook Mike aangereden. Met zijn drieën zouden we een duurloop gaan doen van ongeveer twee uur. Mike gaat in Schoorl debuteren op de halve marathon, Bart gaat dezelfde afstand lopen en wil dat ongeveer in 1:50 gaan doen, maar in elk geval wil hij daar lekker lopen.

In de voorbereiding daartoe zijn een aantal langere duurlopen heel belangrijk. Lang lopen, en niet in een hoog tempo. We maakten de afspraak rondom de 10km per uur te gaan zitten. Thuis had ik al een route bedacht en berekend hoe dat met het oog op de kilometers en de tijd zou uitkomen. In de auto bereidde ik Bart al enigszins voor: “we gaan zo naar Egmond lopen” Bart schrok daar een beetje van en sputterde meteen wat tegen. Twee uur was toch de bedoeling? Ja twee uur en dat komt goed. Mike reageerde iets laconieker: “klinkt misschien verder dan het is”

Het was ongeveer 3 graden, er stond nagenoeg geen wind. Een uitgelezen dag voor dit klusje. Afgezien van de nodige bikers, hardlopers en wandelaars was het erg stil in de duinen. Op de weg naar Bakkum kwamen we langs twee meertjes die er rimpelloos bij lagen. Het was een foto waard. Een eenzaam boompje spiegelde zich prachtig in dit stille water. Even verderop hadden twee eenden heibel met elkaar. Verder was en bleef het aangenaam stil.

Er haakten nog drie andere hardlopers aan. Maar kennelijk gingen we niet snel genoeg voor hen. Twee van hen maakten zich uit de voeten en verdwenen uit het zicht. De derde bleef tot Bakkum bij ons. We hielden dan ook vast aan ons tempo. Hier bleek ook weer dat ik de neiging heb de pas er in te zetten. Bart trok zo nu en dan even aan de rem. De bedoeling was rustig te lopen.

Het is winter en de kleuren bruin en geel hebben de overhand. Toch is het ook dan mooi in dit gebied. De combinatie van met zijn drieën lopen en ook nog eens op zo’n mooie plek maakt dat we uiteindelijk alle drie heerlijk hebben gelopen, en ook alle drie zeer voldaan na 22,22km weer bij de auto kwamen. Het was een prachtige ochtend!

Op de laatste zondag van deze maand volgt twitterrun III. Ook in dit gebied. Mike en Bart  zullen dan ook aanwezig zijn, evenals nog ongeveer 12 andere lopers.

Read Full Post »

Aan de kant

Mensen die mij goed kennen weten dat ik  met een grote boog om het strand heen ga. Leuk om er in de zon te zitten. Met een goed boek en iets te drinken bij de hand. Wandelen is ook goed. Maar hardlopen? Nee dank je. Voor mij dus geen Egmond. Al jaren niet en ook dit jaar niet.

Maar, ik ken de wel heel veel mensen die de halve marathon van Egmond zouden gaan lopen. Een goede reden om dan maar eens langs de kant te gaan staan en mensen aan te moedigen. Peter van Rijn liet al snel door schemeren dat hij daar ook wel oren naar had. We zouden er samen op af gaan. Yvonne moest helaas afhaken mee te lopen en sloot zich  bij ons aan.

Na een kopje koffie met een appelkanjer bij mij thuis stapten we in de auto en reden naar Castricum. We parkeerden vlakbij het strand en liepen ongeveer twee kilometer het duin in. Daar kwamen we bij een punt waar de lopers een laatste stukje onverhard parcours hadden en de verharde weg op zouden draaien.

Handenwrijvend wachtten we de eerste lopers af. Die flitsten al snel voorbij. Daar zaten voor ons geen bekenden tussen. Na die hele snelle cracks kwam bijna dansend René Schoen de heuvel af in zijn bolletjes shirt. Leuk, ik kreeg er zin in nog meer toe te juichen of aan te moedigen…

Ik kan op één hand tellen wie ik heb herkend. En op de andere hand wie ik heb gemist en zo graag persoonlijk had willen aanmoedigen. Enkelen waren zelfs voor mij dé reden er even heen te gaan. Onno en Ruben herkenden ons in plaats van dat wij hen er uitpikten. Wat gaat dat snel. We staarden geconcentreerd naar diverse kenmerken van de ons bekende lopers. En nog zag ik net even te laat Hanneke de bocht om vliegen.

Kennelijk stonden we wat ontdaan naar de lopers te staren. Peter zocht nog naar een blote voeten loper, ik had Ans nog niet gezien en Yvonne wachtte nog op Wendy. Deze laatste konden we alle drie niet missen: ze zou in een roze shirt lopen en roze veters in de schoenen hebben. Roze, zelfs die kleur kwam zeer regelmatig voorbij. Op een gegeven moment stond er een blonde vrouw vlak voor ons en wees uitgebreid naar haar shirt en veters. Roze en roze..Wendy!!!

Wendy nam de tijd ons te zoenen en te omhelzen. Ze had de tijd en nam de tijd. Ze genoot van het lopen. Dat deden er meer vandaag. Lopen en genieten. Anderen werkten als een paard om een mooie tijd er uit te halen. We zagen het op diverse manieren voorbij komen.

Stijf van de kou en een klein beetje ontgoocheld liepen we weer naar de auto. Spijt heb ik niet. Het was leuk Peter van Rijn eens te ontmoeten en Yvonne is altijd aangenaam gezelschap. Maar voor het aanmoedigen, wat niet onbelangrijk is, ben ik niet in de wieg gelegd. In Schoorl zal ik weer gewoon meelopen!

 

Read Full Post »