Archive for februari, 2012

Afsluitdijkrun

De opzet was klein, in onze gedachten.

Andrina en ik twitterden over hardlopen. Over waar, hoelang, wanneer. In de regen, of in de zon. Op een gegeven moment vond Andrina dat het tijd was om eens samen, met wat andere twitteraars, ergens te gaan lopen. Dat is leuk bedacht. Maar, Andrina woont in Groningen, en ik in Beverwijk. Karel uit Heemstede mengde zich in het spuien van de ideeën en opperde dat het misschien leuk was om over de afsluitdijk te gaan rennen. Mij leek het gaaf! Andrina vond het veel te ambitieus.De discussie verstomde enige tijd totdat Andrina weer opdook met de melding dat toch wel de uitdaging wilde aangaan.

Na een rondje twitteren had ik een man of tien bij elkaar. Waaronder Jan Verwoert uit Midwolda. Met hem zat ik dan ook ineens in de organisatie van de Afsluitdijkrun, een trainingsloop van Den Oever naar Zurich. In het begin gingen we uit van twee busjes van negen personen. Jan maakte een site en prompt begonnen zich meerdere mensen aan te melden. Oef, dat paste niet meer in twee busjes..

Inmiddels waren Jan en ik al ter plaatse gaan kijken. De startplek in den Oever, de mogelijkheden tot het inrichten van verversingsposten onderweg en tenslotte de finishplek in Zurich. Deze hadden wij meteen al bij het restaurant Le Routiers in gedachten. Het idee was namelijk om daarna ook met de runners gezamenlijk een maaltijd te nemen.

Men bleef zich aanmelden, en de grotere bus, van 50 personen, was al vrij snel gevuld. Een tweede bus? Leuk. Maar als die niet vol komt? Jan en ik hadden niet echt zin om er in te gaan investeren. Het organiseren was op dat moment volop begonnen. Ook sponsors meldden zich. De tweede bus raakte ook vol en Jan ik besloten om het hierbij te laten. Twee bussen. We konden het overzien. En met dit aantal lopers konden we ook de nodige hulpverleners vinden.

Konden we zelf nog wel meelopen? Er was zoveel te regelen.. Jan kreeg contact met Keimpe Roedema. Een  ervaren man als het gaat om het regelen en coördineren van evenementen. Dat hebben we gezien en ondervonden. De man had het volledig in de hand. Geweldig! Jan en ik konden gewoon meelopen!

Zondag 26 februari was het zover. Deze datum had ik zelf voorgesteld. De Groet uit Schoorlrun was twee weken ervoor. Deze datum lag ook mooi ten opzichte van de komende marathons in Utrecht en Rotterdam. Een mooie gelegenheid om een lange duurloop te doen; over de afsluitdijk.

Twee toeringcars brachten ons van Zurich naar onze startplek in Den Oever. Daar aangekomen stond ik te rillen van de kou, ook in Zurich al overigens. De aanwezige ploeg van Hart van Nederland intervieuwde Jan en had aangegeven ons nog even in actie te willen zien. Jan vond het een klusje voor mij om met een aantal lopers een warming up te doen. Als ik dat van te voren had geweten zou ik ’s nacht geen oog dicht hebben gedaan denk ik..

Jan, Andrina en ik startten vooraan. De auto met de cameraman voor ons. De insteek was om als groep de afstand te pakken, in een rustig duurloop tempo. Zoiets konden we wel vergeten. Al snel werden we voorbij gelopen door mensen voor wie een veel hoger tempo een comfortabel niveau is. Geen probleem. Ik belandde in een leuke groep met onder andere Jos uit Capelle a/d IJssel. De man en ik volgen elkaar op twitter. Heel vaak laat hij van zich horen wanneer ik weer eens een blogje heb geschreven. Het verbaasde me dat hij tot zeker de helft naast mij liep. Liep ik snel? Of liep hij langzaam? In elk geval liep ik erg lekker tot aan de verversingspost op het 15km punt, in een tempo van 12km per uur. Met Jos.

Vanaf de verversingspost wilde ik in een iets langzamer tempo verder. Tenslotte had ik een heel lijstje aan lopers waar ik mee wilde kennismaken, dan wel een stukje lopen. Bijvoobeeld Richard en Ton. Op het moment dat ik me afvroeg waar zij bleven, kwamen zij mij voorbijgelopen, zij aan zij. Mij vriendelijk groetend.

En, uiteraard Jan Verwoert. We moesten toch ook een stukje samen lopen en in elk geval samen finishen! Dat stond. En dat zouden we doen. We hebben ook een aardig stuk met zijn tweeën gelopen. Er waren nog meer lopers op mijn lijstje. Ik had mijn neef nog niet gezien, en ook marathonmaatje Niels niet. De laatste 10 km liepen die naast me. Peter loopt normaal veel sneller dan ik. Door omstandigheden is hij even uit zijn loopritme. Persoonlijk ben heel erg blij dat die omstandigheden zodanig zijn dat Peter nu mee kon lopen. Met Jan over de finish. Dat stond. Maar ik siste Peter in zijn oren dat hij ook maar bij me moest blijven. Wij als enige hardlopende neven in de familie moesten ook maar eens samen over die eindstreep. Dat deed hij. En ook de ondertussen aangehaakte Niels bleef tot Zurich aan toe bij me.

Saai? Rennen over die dijk? Nee! Zeker niet! Ik heb heerlijk gelopen. Mede door gesprekjes met Jos, enkele mij onbekende lopers, en later Jan, Peter en Niels. Geen moment verveelde mij het rennen over de dijk. Wél was ik uiteindelijk blij de finishboog te zien. 30km rennen is toch wel een aardig eindje!

Na afloop wachtte ons een pastamaaltijd bij Le Routiers. Iets wat ik maar weinig bij evenementen zie. Voor mijn gevoel deed ook zeker 95% van de mensen hier aan mee, inclusief een groot aantal vrijwilligers. Heerlijk samen napraten en tafelen. Nog even andere mensen spreken die ik tijdens het lopen niet had gezien. Plannen maken met de Amsterdammer Edwin om toch nog eens ergens samen te lopen, afspreken om met Niels en Rien een halve marathon bij Sneek op te zoeken. En ga zo maar door!

Mr. Loopmaatjes, degene die er voor heeft gezorgd dat ik veel van deze mensen ken, meldde zich ook. Hij stond bij de finish en kon zo ook vele van zijn volgers eens in levende lijve zien.

30km rennen over de afsluitdijk. Het duurt lang met de auto of de fiets (arme vrijwilligers!) maar hardlopend zou ik het zo weer doen!

Met Jan Verwoert

Advertenties

Read Full Post »

Nieuwe schoenen

Nieuwe schoenen, het lijkt wel of met nieuwe schoenen de aantrekkingskracht van het lopen nog groter is dan normaal. Twee weken geleden had ik weer een nieuw paar aangeschaft. Ze waren prachtig, bijna té mooi om er op te gaan lopen.

Al vanaf het begin (maart 2004) loop ik op Nike Structure. Probleemloos en zonder blessures. Destijds na diverse tests, foto’s en films in ‘mijn’ sportzaak door Peter Veldhuis geadviseerd. Een goede keuze. Telkens wanneer ik nieuwe kocht kon ik zonder inlopen meteen aan een training beginnen, of zelfs een  langere loop doen. Alsof ze speciaal voor mij waren gemaakt.

Mijn oude schoenen waren nog niet afgeschreven. Doordat ik doorschuif met de schoenen koop ik ze net even wat eerder dan nodig is. De oudste gaan mee het duin in bij miezerig weer. Een iets beter paar gaat mee bij de gewone duintraining. De nieuwste zijn alleen voor op de weg.

Afbeelding

Die nieuwe schoenen liet ik nog even in de doos. Vorige week donderdag, het was stralend weer, kwamen ze te voorschijn. Lekker even een 15km door de polder op de nieuwe schoenen. Dat viel tegen! Meteen op de Aagtendijk al deden de voeten me zeer. Nee toch! Ik had echt zin, hartslag was naar wens, de benen voelden goed. De zon liet zich voorzichtig zien. En dan dit! De eerste 3km moest ik wisselen tussen wandelen en hardlopen. De schapen op de dijk konden me horen morren.

Zondag wilde ik het toch maar weer proberen. Meteen was het ook weer mis. Mijn wreef, mijn enkel en later de kuiten. Te pijnlijk om door te lopen. Dit lag echt aan de schoenen. De dag ervoor had ik op mijn voorlaatste paar prima gelopen tijdens de duintraining. Nu moest ik weer het hardlopen en wandelen afwisselen. Niet omdat ik buiten adem was, nee, weer omdat het niet te doen was om met deze schoenen te rennen. Mijn voeten werden afgekneld.

Maandag, de laatste kans, zo besloot ik. Een klein rondje, ongeveer de kleinste die ik in de polder ken. Slechts 7km. Het werden 7 kilometers lopen met pijn. Ik kwam goed chagrijnig thuis. Mijn coach informeerde op twitter naar de training en ik kon mijn frustratie niet onder stoelen of banken steken.

“Weg met die schoenen” was zijn reactie. Anderen haakten er op in door voorzichtig te adviseren naar een andere winkel te gaan. Dat doe ik toch niet zo snel. Bij Intersport Veldhuis ben ik altijd nog klant en zo behandelt men mij daar ook. Lang zou ik er ook zeker niet mee wachten daar binnen te stappen.

Vanmiddag na het werk stond ik er in de winkel. Mijn klacht werd aangehoord en vrijwel meteen werden de Nikes teruggenomen. Nike had het type schoen aangepast. en dan zodanig dat het in elk geval voor mij ongeschikt was. Het was verder geen discussie. Geen gemekker daar in de winkel maar zoeken naar de oplossing. Peter had geen tijd zich er zelf mee te bemoeien maar Mike en Remco hebben genoeg kennis in huis om me advies te geven. Immers, er moest een schoen komen waarop ik weer lekker veel kilometers kan gaan maken. Dat ging overigens vrij snel. Het 1e paar beviel meteen niet. Het 2e paar voelde goed, het 3e weer minder.  Het is dus het 2e paar geworden. Een ander merk: Brooks.

Afbeelding

Ik ben benieuwd. Vanavond met mijn loopmaatjes ga ik ze uitproberen. 10 x 2 minuten lekker aanzetten!

Voor de kritische lezer: Veldhuis is niet mijn sponsor, de schoenen betaal ik elke keer. Maar, het is erg makkelijk te mopperen of minder mooie berichten door de media te schuiven. Wanneer er dan iets goed afgehandeld wordt mag het ook gezegd worden,

Bij deze!

Read Full Post »

Een aantal jaren al loop ik in Schoorl de halve marathon en ooit liep ik dáár mijn eerste 21,1km. Elke keer weer was ik bij de splitsing, bijna aan het eind, zó blij dat ik naar de finish mocht en niet nog eens 9 kilometer moest lopen. Toch schreef ik me deze keer in voor de 30km. Waarom? Er stond nog een oude pr op deze afstand die ik makkelijk zou moeten kunnen vermorzelen.

Deze week kregen we via een mail van de organisatie te horen dat omwille van de veiligheid de afstand was ingekort van 30km naar 28km. Ik was behoorlijk teleurgesteld. “Wat is nou 2km?” reageerden mensen om me heen. Ik weet het het verschil is niet groot. Maar, ik was tot op het bot gemotiveerd om er een mooie tijd neer te zetten. En zo veel 30km wedstrijden zijn er nou ook weer niet. Hier had ik naartoe gewerkt. Loopmaatje Marek had me bovendien aangeboden mij te hazen. Ron zou zich aansluiten. We hadden er zin in. En, wat moet ik in vredesnaam met een pr op de 28km? Gelukkig kreeg ik van Gerard en nog wat anderen signalen van begrip over mijn teleurstelling.

En nog gelukkiger, de organisatie had er iets op gevonden en we konden toch die 30km lopen. Mooi! Wat een omwenteling kan een hardloper trouwens maken. Van blij zijn geen 30km te hoeven lopen, tot  nog blijer zijn wanneer je die zelfde afstand alsnog mag lopen!

Groepsfoto twitterende hardlopers

In de sporthal van Schoorl ontmoette ik diverse hardlopende twitteraars. Veel had ik nog nooit ontmoet. Ik zou veel van hen daarna niet meer zien. In het startvak trof ik nog mijn 10km maatje Bart en trainingsmaatje Jan. Ron hadden we nog niet gezien, Toch maar even bellen en hij bleek niet ver van ons te staan.

Marek, Ron en ik konden zo gedrieën van start. Het liep lekker, de motivatie was er nog steeds. Helaas waren we Ron al vrij snel kwijt. De volle 30km was het zaak om bij Marek te blijven. Hij gaf het tempo aan. Wat een tophaas is dat!! Een rustige man, geen bravoure, alles onder controle houdend. Ik was er maar wat blij mee. De 10km hadden we in no time te pakken. Dat was alvast een derde deel! Het mooiste gedeelte van het parcours was inmiddels begonnen. Marek kondigde onder het lopen aan hier nog eens terug te komen. Het is inderdaad ook wel erg mooi lopen in dit gebied!

Mijn coach had me gevraag om ook bij het 21,1km punt even op mijn klokje te kijken. Hij ging er van uit dat ik daar ook een pr zou gaan lopen. Hij had gelijk. Weliswaar een kleine, maar hij was er wel! Bij de 22km merkte ik dat mijn krachten afnamen, Marek had het ook door en gaf zo nu en dan de juiste info. Motiverend. De oplossing van de organisatie was een lus ergens op het parcours waardoor we tegemoet komende lopers zagen aankomen. En warempel als een van de eersten liep daar Gé. Die lag wel erg mooi op schema!

Die lus duurde me langer dan me lief was. Toch, niet piepen maar doorlopen. 30km is de afstand! Aan het eind van de lus keerden we om en al vrij snel zag ik Ron, Barry, en Thierry (hoe kon dat nou??) In een ooghoek later ook nog Michel. Het was voldoende om me weer even aan te scherpen en te motiveren door te gaan. Ik gun de heren een plaats op het erepodium, met zeven gelukkige vrouwen om hen heen, maar niet vandaag! Dit was mijn wedstrijd en ik zou als eerste over die finish gaan. Het was hard werken geblazen want het begon behoorlijk zwaar te worden. Als we eerst maar eens bij de 28km zouden zijn, vanaf daar ken ik het de route.

Ik heb het gered, dank zij Marek. Met 2:32:27 gingen we over de finish. Ik was dolblij! Hier in Schoorl had ik een kwartier van mijn pr afgelopen. Mijn lat lag op de 2:35 en daar zat ik ruim onder. Het gaf een gaaf gevoel!

Met mijn haas Marek na afloop in de sporthal.

Read Full Post »

Lopen door de sneeuw

Hoe mooi het lopen gisteren ook was, in die besneeuwde duinen, bij een temperatuur van -16; mijn energie kon ik niet voldoende kwijt. Op dat moment was het ook niet goed mogelijk lekker aan te zetten. Geen probleem. Rustig lopen en genieten van de omstandigheden is ook prima.

Op zondag staat er steevast een duurloop op de agenda. Met Bart, Mike en Stephaan stond er de afspraak om negen uur te gaan rennen. Ongeveer anderhalf uur. Het was minder koud, slechts -8 deze keer. Onderweg naar de duiningang drong tot me door dat ik geen handschoenen bij me had. Nou ja, die heb ik ook bijna nooit aan. Op de parkeerplaats wisselde ik nog even van jas. Ik koos voor de iets dikkere. Dat was achteraf niet nodig. We konden redelijk goed doorlopen. De inspanning was wel wat hoger dan normaal. Door sneeuw lopen kan je vergelijken met het lopen op het strand. Ook vraagt het wat meer energie omdat je niet vrij kan lopen en toch wel moet opletten niet onderuit te gaan.

Stephaan was voor het eerst met dit clubje mee. Vorige week liep hij ook mee met de twitterrun. Hij voelde wel aankomen dat het tempo vandaag iets hoger zou liggen. Hij sprak de hoop uit ‘overeind’ te kunnen blijven. Nou dat is hem letterlijk en figuurlijk gelukt!

De sneeuw doet het parcours er nogal anders uitzien. Zo nu en dan moesten Bart en ik even goed kijken waar we ongeveer waren. Op zich geen drama, verdwalen doen we niet, hooguit lopen we dan iets langer dan we zouden willen. Het kwam goed uit. We liepen in totaal 80 minuten. Een mooie loop, en ik voelde me in goed en gezellig gezelschap!

Op naar Schoorl volgende week!

Read Full Post »

Vrieskou

Via de twitter meldde loopmaatje Ron dat het bij hem in IJsselstein -14 graden was.  Normaal gesproken is het aan de kust iets milder. Het was windstil en ik schatte in dat het bij ons -12 zou zijn. Daarmee is het uiteraard nog steeds koud. Dus, meerdere lagen hardloopkleding aan. Wat handschoenen gezocht, die ik nooit aan heb. En, op naar de duinen voor de wekelijkse training.

Deze week kreeg ik de basisgroep weer onder mijn hoede. Jan had via de mail al te kennen gegeven dat een duurloop in deze omstandigheden het verstandigste zou zijn. Daar heeft hij gelijk in. Het was dan wel niet glad in de duinen, echt comfortabel om aan te zetten was het ook niet. In de auto zag ik dat hier geen -12 maar -16 graden was. -16!

Er stond geen wind en daardoor was het tijdens het wachten op de parkeerplaats niet echt koud te noemen. Ik keek even richting de duinen en ik moet zeggen dat het er erg aanlokkelijk uit zag!

Zaterdagochtend 4 februari 9 uur -16 gr

 

Er verzamelde zich een niet zo hele grote groep lopers. Even overwoog ik met de basisgroep bij Janneke aan te sluiten. Uiteindelijk deed ik dat niet en ging met een kleine basisgroep op pad voor een mooie, zeg maar gerust unieke duurloop door het duin. Ik kan me tenminste niet herinneren bij deze temperatuur én met een besneeuwd landschap te hebben gelopen. Het viel niet mee lekker aan te zetten. We zochten ieder onze comfort zone en zo nu en dan wachtten we elkaar op. Op de dezelfde plek waar ik een week eerder met een groep van 17 twitteraars een pauze hield en er een groepsfoto werd gemaakt, namen we hier ook even  een break én een foto!

Groepsfoto training 4 februari

Een groot verschil. De vorige week was de omgeving kaal en bruin, nu wit besneeuwd! We hebben een klein uurtje in een niet te hoog tempo doorgelopen. Het verveelde mij geen moment. Eigenlijk was het jammer dat het uurtje er op zat!

Een klein maar enthousiast gedeelte van de basisgroep in actie.

 

Read Full Post »