Archive for maart, 2017

Kappen

IMG-20170323-WA0001

Op donderdag liep ik altijd alleen en daar had ik beslist geen moeite mee. Toch loop ik tegenwoordig na mijn werk op deze dag met Jan. Voor mij even geen tempo’s maar een uurtje op praattempo, bewust even wat rustiger lopen. Jan wil zijn tempo iets opkrikken, en ik draag daartoe wat ideeën aan.

Vandaag had ik een kort rondje in gedachten, zonder programma, wel veel onverhard. Én ik wilde de training van komende zaterdag voor mezelf in kaart brengen.

De aanloop naar het punt van zaterdag had ik bedacht over één van de meest fraaie stukjes van de Heemskerkse duinen. De hele dag keek ik er al naar uit. Het voorjaar  werkte daar behoorlijk aan mee. Een zonnetje, een fijne temperatuur. Dat stukje duin in mijn gedachte is dan zo mooi…

Jan en ik gingen tegen de heuvel op en meteen, zonder overdrijven, sloeg me de schrik om het hart. Weg bos. Een grote zandvlakte. Ik was met stomheid geslagen. Op zich wil ik niet negatief zijn, je schiet er in de regel weinig mee op. Maar toch, dat kappen wat de PWN deed de afgelopen maanden; het lijkt met geen 20 paarden tegen te houden. Ik  vind het nu toch wel erg kaal geworden. Als ik er met de groep loop hoor ik juist daar altijd positieve reacties van de lopers. Een mooi stukje, fijn dat we hier toch wonen en kunnen lopen etc.

Zie de foto hierboven….

Ik was ook voor het eerst sinds hele lange tijd (lees jaren) de weg kwijt. Nou ja, er was ook geen weg meer. Geen pad. Alleen maar zand.

Een eindje verderop deed ik globaal de training van komende zaterdag. De midden 2 groep krijgt een pittige training. Door een nog onaangetast stukje duingebied gingen Jan en ik weer in de richting van ons startpunt. De zon in ons gezicht. Dat dan weer wel 🙂

Advertenties

Read Full Post »

Den Helder-Schagen

fb_img_1488110411556

Twee weken geleden zag ik veilingmeester John bij klok 16 zitten. Op het moment dat ik bedacht dat hij daar zelden of nooit veilde gaf hij een mep op de gong om de veiling te openen. En ik hoorde hem zeggen: “altijd al een keertje willen doen”.  Het was dus een debuut voor hem.

Dat “altijd al een keertje willen doen” geldt voor mij voor de loop Den Helder-Schagen. Een loop van 25 km. Jaren geleden hoorde ik Jan van Hout hier al eens over. Maar het kwam er nooit van. Of het kwam mij even niet uit, of ik had net een andere loop. Vorig jaar kwam Cor hiermee aanzetten. Ik gaf gelijk aan dat ik dan mee zou lopen. Weer eens iets anders dan Schoorl bedacht ik toen nog. Maar Paul siste in mijn oren dat de ene loop de andere niet in de weg hoefde te zitten. Dus, dan alle twee maar.

Leuk trouwens om niet een rondje maar een route te lopen. In Schagen stap je in de bus die je in Den Helder afzet en terug mag je lopen. In de bus kwam ik niemand minder tegen dan Ton van den Berg. Die man loopt ook overal!

img_bhidrn

Maar goed, lopen. Daar kwamen we voor. Cor wilde dit graag omdat het zijn geboortestreek is. Een soort thuiswedstrijd. Ook een mooie reden.Meteen na de start werden we de duinen in gestuurd. Dat viel mij eerlijk gezegd wat tegen. Ik had rekening gehouden met lange lappen recht toe recht aan lopen. Zoals hier in de polder, kunnen zien waar je heen moet. Nee dus. In die duinen veel bochtjes. En vooral, veel heuveltjes. Op en af en weer op en, weer op. En als ik dacht dat we dan toch ook wel eens naar beneden moesten zag ik in de verte al weer mannen ergens wat hoger op een duin hollen. Nee hé, weer omhoog. En daar gingen we weer. Had ik al vals plat opgenoemd? Dat zat er ook bij. Tuurlijk. Het duurde zo ongeveer 12 km. En o ja, windkracht 5 tegen. Daarmee was deze loop zwaarder te noemen dan de laatste afsluitdijkrun. Weliswaar 30 km en windkracht zes. Dit was door al die heuvels een zwaardere categorie.

Maar, Cor en ik hadden getraind. Afstand hadden we in de benen, heuvels ook. En wind? Dat hadden we vorige week nog even meegepikt tijdens onze 21 km door de polder. Ik mekker verder ook niet want we werden getrakteerd op mooie landschappen. Prachtig!

img-20170305-wa0005

Ik hoorde opnoemen dat er zo’n 400 lopers waren. Die zie je tijdens die 25 km nauwelijks terug. Na ongeveer 12 km pas bogen we af naar het oosten, naar Schagen. Op dat punt viel een groep uit elkaar waarmee wij al die tijd hadden gelopen. Een groepje van pakweg 6 man. Zoals ik bij de duinloopgroep al had geoefend en besproken, is het een zaak van wisselen van koplopers. Dat werd hier ook keurig gedaan. Maar kennelijk werd het na die 12 km een aantal lopers te machtig. Bij mij zakte bij 18 km de moed in de benen. Die eerst 12 km had zijn tol geëist. Ik liet het tempo wat afzakken en Cor deed daar meteen aan mee. Hij wilde beslist samen over de eindstreep. De dip die ik had duurde wat langer dan ik wilde maar ik bleef wel lopen. Ik piekerde er niet over om te gaan wandelen. Geen denken aan! Met nog een km of drie te gaan kwam de kracht terug en Cor en ik gingen in een lekker tempo op de finish af.

We hebben hier een goed gevoel aan overgehouden. 25 km is een aardige afstand, goed te doen. Tempo? Tja, ik had iets sneller gewild maar eigenlijk had ik dat wel snel al overboord gegooid. Geen doen met die wind tegen.

 

 

Read Full Post »