Archive for november, 2019

Linschotenloop

Deze week schoot mij, naar aanleiding van een bericht op internet, een loopje te binnen uit 2009. Inderdaad, da’s 10 jaar geleden. En ik weet heel zeker dat ik er een blog over heb geschreven, inclusief de nodige foto’s. Maar gek genoeg kan ik die nergens vinden. Dan maar zonder foto’s..

op 19-12-2009 liep ik dus in Linschoten. Een loop die ik niet meer zal vergeten. Alleen al omdat het door een besneeuwd landschap was, een fraaie route, ijs op het water, door kleine dorpjes. Als of je zo een Anton Pieckwereld binnenstapte.

Een vrij druk bezochte maar goed georganiseerde loop. In aanvang liepen diverse mensen over marathons te praten. Ik had er op dat moment nog geen gelopen.  Eigenlijk wilde ik er ook niets over horen ook. 21 km is zat!

Al snel na de start liep ik met twee mannen in een gele jas op. En ook weer vrij snel bleef er daar één van over. We gingen samen verder en dat deden we al pratend. Ik vroeg wat de man voor plannen had.

“nou een halve marathon”

Ja dat snapte ik ook wel. Maar in welke tijd? Het boeide hem niet echt. Gewoon lekker lopen en genieten. Al pratend kwam ook bij hem die verdraaide marathon boven water. Of ik die al eens gedaan had. Nou, nee. En ik durfde daar niet aan te beginnen ook.

“Waarom niet? Je loopt hartstikke licht en makkelijk. Gewoon doen. Dan loop je toch gewoon wat rustiger. Moet je lukken”

Enfin, na een kilometer of 5 riep iemand uit het publiek dat hij Hein Vergeer zag lopen. ..Ik keek even naar links en…verrek, die Hein Vergeer was de man naast mij! Dat had ik even niet in de gaten gehad. Flapdrol die ik ben. Het maakte verder niet veel uit. We bleven verder samen oplopen en praten, uiteraard.

Op pakweg 17 km begon ik vermoeid te raken. Dat meldde ik Hein ook.

“Vermoeid? Lopen! Je gaat nu versnellen”

Ik zie nog zijn blik voor me en zijn vinger voorwaarts.

“Het gaat nog om een paar kilometer. Lopen jij!”

Op de een of andere manier was er geen discussie mogelijk en gaf het mij ook nog eens een boost. Lopen dus maar, met hernieuwde energie. Hij zat mij ook op de hielen. Ik kon het echt niet meer maken om het tempo te laten zakken.

Die dag liep ik voor het eerst een halve marathon onder de 1 uur 50. Na de finish draaide ik me om en ik zag Hein op me afkomen met een brede grijns op zijn gezicht en de armen klaar voor een omhelzing.

“Zie je wel!”

Op weg naar de Medaille en kleedruimte kreeg ik nog wel even te horen dat ik me voor een marathon moest gaan inschrijven.  Die eerste marathon liep ik in oktober 2010.

 

 

 

 

Read Full Post »

Twiske Molenloop

Dit jaar had ik erg weinig loopjes op de agenda. Op zich niet zo erg, ik train toch wel, Maar ergens in de zomer viel me in dat ik toch wat meer wilde doen.  Het trainen is dan wat meer doelgericht.

Dit weekend stond dus weer de Twiske Molenloop op het programma. Weer, want ik liep er al vaker. Het is redelijk dichtbij. Klein voor wat betreft het deelnemersveld en dat bevalt mij heel goed.

Het zag er naar uit dat ik er alleen naartoe zou moeten gaan. Jack en Dirk Jan zouden meegaan, maar zijn nog niet in vorm. Yossip had familiezaken. Ach, geen punt. Dan ga ik alleen, en had al besloten om deze keer mijn favoriete afstand te gaan lopen; de 10 em. Ware het niet dat Joost mij een Whatsapp stuurde. Hij had zich ingeschreven; voor de halve marathon. Oh, nou vooruit dan maar, ik ook de halve marathon. En zo zat ik zondagochtend weer met Joost in de auto, op weg naar Landsmeer deze keer.

Ik heb een moment, de voorgaande week in gedachten gehad de loop in twee delen te doen. 11 km rustig, 10 km snel. Maar in de auto liet ik dat plan varen. Ik had in Middelie al een hele leuke tijd neergezet. In Landsmeer maar eens lekker rustig lopen. Geen programma, geen dwang. Geen moeten.

In het startgebied liepen we al snel wat mede DEM-leden tegen het lijf.

20191103_141041

Peter en Rimke (foetsie toen de foto werd gemaakt) Mieke en Ans (10 km) en Heidi (debuut op de halve marathon.

Het was prachtig weer trouwens, Bijna geen wind, geen regen, En een graadje of 10. Mijn weertje!

Tijdens de eerste kilometer voelde ik dat het lopen wel erg makkelijk ging. Maar, 4’53” per kilometer? Dat is wellicht wat snel. En meteen bedacht ik dat het me niets kon schelen. Ik liep lekker en ik zou wel zien waar het schip zou stranden. Stel dat ik na 15 km zou instorten, dan hebben we pech.  Er hing toch niets van af..

Het bleef lekker lopen. Met zo’n klein deelnemersveld zijn de kaarten snel geschud. Snelle mensen zie je nauwelijks meer. De mensen die wat minder snel lopen ook niet. Voor mijn gevoel liep ik nagenoeg alleen. Alhoewel een wat meer ervaren loper (lees 50+er) steeds bij mij in de buurt bleef.  Dan weer een pas of twee voor mij, dan weer iets achter mij. Maar ook hem was ik na km 12 kwijt.  En ik liep echt alleen.  Geen enkel probleem. Inmiddels hield ik mijn tempo scherp in de gaten. Het werd ineens een eervolle zaak voor mezelf om net onder die 5’00” te blijven. Dat zou toch gaaf zijn bedacht ik me. Een volle afstand rondom dezelfde pace te lopen…

Het is mij nog gelukt ook zeg! En daarmee kwam er op mijn eigen klokje een eindtijd van 1.44.40 te staan. Halve marathons onder de 1.45 kan ik op 1 hand tellen. Ik liep dus even te stuiteren toen ik over die eindstreep kwam.

Het trainen heeft zich verzilverd. Ik heb hier maanden naartoe gewerkt. Maar had het pas in december in Spijkenisse op de planning staan.  Ans en Mieke zagen een hele blije clubgenoot.

Joost pikte ook even 5 minuten van zijn laatste tijd af. Heidi had een fraai debuut. Alles is goed bij een eerste halve marathon. En is er iets niet goed, dan weet je dat voor de volgende keer.

Twiske 112009 I

Read Full Post »