Archive for mei, 2012

Tempoloop met coach

Het begint op een traditie te lijken. De week voor de marathon 10km voluit. Het zou in een wedstrijd mogen volgens degene die het heeft bedacht. De eerste keer, voor de Amsterdamse marathon in 2010 deed ik dat ook, met Bart, in Heerhugowaard. De keren erna gaf ik er de voorkeur aan het voor mezelf te doen. Geen reis en wachttijd. Gewoon op tempo die 10km pakken. Bart, mijn trouwe 10km maatje, was en is ook zeker hier heel trouw in. Hij vergezelde me elke keer.

Vandaag ook. Maar niet rennend. Een 10km op tempo laten zijn benen even niet toe. Hij besloot om naast me te komen fietsen. Ook op deze manier ervaar ik dat als een stimulans. 10km voluit, betekende dat ik nauwelijks een woord met hem heb gewisseld, maar dat zouden we ook niet hebben gedaan als hij naast me had gelopen. Zijn aanwezigheid voelde als ‘licht duwend’ aan.

Het was 20 graden, een wolkenloze hemel en dus goed warm. Zeg maar gerust heet om in te lopen. Gisteren bij de duintraining had ik al een petje opgedaan (voor mij een unicum) vandaag nam ik die ook maar mee. Het tempo wat ik koos kon ik goed vasthouden, maar eenmaal de 10km aangetikt hield ik het echt voor gezien. Bart gaf me een bidon water en ik wandelde de laatste 500 meter ontspannen naar de auto.

Een tempoloop. Ik ga dat iets vaker doen. Het geeft op een bepaalde manier een voldaan gevoel.

Afbeelding

 

 

Garmin 10,05km  46:20

Runkeeper  10,08km 46;47

 

Advertenties

Read Full Post »

10em Schagen 2012

Eigenlijk had ik een wat dubbel gevoel vandaag. Al jaren loop ik in Schagen de 10em. Leuk om dan te volgen waar je staat en of er een ontwikkeling zichtbaar is. Deze keer zou ik er de 10km lopen. 

Wendy had me al op het hart gedrukt toch vooral ‘met de jongens’ die 10em te gaan doen. Ze vond dat ik lekker mijn gang moest gaan. Nee hoor, beloofd is beloofd, en bovendien, de afgelopen dagen had ik al flink wat kilometers gemaakt. Met Ton en deze dames in een voor mij rustig tempo 10km lopen zou niet verkeerd voor me zijn. 

Vanmorgen hadden we met diverse lopers in Heemskerk afgesproken bij ‘de buurvrouw’, om in zo min mogelijk auto’s richting Schagen te rijden. Ruim op tijd waren we daar aanwezig en ook de lopers uit andere richtingen druppelden langzaamaan binnen. De koffie smaakte goed en aan tafel werd er vrolijk op los gekletst. Op een gegeven moment vond ik het tijd, ondanks de regen, om naar buiten te gaan en om wat warm te gaan lopen.

Afbeelding

Henk, Richard, Ton, Andrina, Wendy, Niels, Martin, Marten, Marcel, Bas, Kevin en Jolande

De groepsfoto werd nog bij een miezerig buitje gemaakt, tijdens het inlopen was het droog. En droog zou het blijven! 

We zijn als groep, allemaal bij elkaar ook van start gegaan. De 16,1km lopers Marten en Niels waren snel uit beeld en ook de wat snellere 10km lopers Henk, Richard en Bas heb ik niet meer gezien. Heel jammer,  en dat meen ik echt, was het dat Yvonne, die zo naar deze loop had uitgekeken, al vrij snel vanwege haar enkels moest afhaken. Ik zag dat Ton zich om haar bekommerde en zette met de overige dames het tempo door. Bij ons groepje had ook Marcel zich aangesloten. Hij liep louter voor de lol mee. Een mooie insteek trouwens. Die lol had ik zelf ook. Maar dat kan ook niet anders met een dergelijk gezelschap. Wendy en Jolande waren wel wat stil. Op mijn vraag aan Wendy of ik iets mocht zeggen kreeg ik als antwoord dat het goed was maar dat ze toch niets terug zou zeggen. Daar kon ik het mee doen..

Eenmaal de stad uit kwamen de eerste 5km lopers al weer terug gerend. Daar zat de zoon van Marcel bij die we nu gewoon even ‘onze kanjer’ mogen noemen. Hij liep die 5km in 21:55. Super!!

Afbeelding

Kevin met 21:55 over de finish!

Ton wist ons ergens rondom de 7km weer in te halen, hield ons nog even gezelschap en ging er toen met Andrina vandoor.Marcel bleef nog even bij ons maar kon dat niet aanzien en vroeg even bedremmeld of hij…Ja natuurlijk, rennen jij! En hij ging met het stel de laatste 2km pakken. Als trio gingen ze de finish over.

Afbeelding

Andrina, Marcel en Ton

Ik had uiteindelijk dus nog Jolande en Wendy over. Wendy probeerde me nog even aan te sporen om met het trio mee te gaan. Geen denken aan. Nu wilde ik met deze dames finishen ook. Helaas werd het Jolande te machtig. Haar hartslag was torenhoog en ze besloot om even een wandeling in te lassen. Wendy en ik gingen verder en ik probeerde zonder al te veel poeha om het tempo iets op te krikken. Het lukte, we gingen beetje bij beetje wat sneller lopen.

Of de tijd is zoals Wendy, en later Jolande, voor ogen had weet ik niet. Zelf had ik een goed gevoel over deze loop waar ik met een dubbel gevoel op af was gegaan. Gewoon onwijs leuk om elkaar te ontmoeten, en samen deze loop te doen.

16,1km

Marten 1.11.59

Niels 1.20.39

10,7km

Bas 48.00

Henk 53.40

Richard 56.16

Ton, Marcel, Andrina 1.03.32

Wendy, Martin 1.05.11

Jolande 1.08.01

5km

Kevin 21.55

 

 

 

 

 

 

Afbeelding

Read Full Post »

“Dat kleine stukje moet er nog even bij.”

Niels had beslist. In de verte zagen we een dorpje liggen. Op zo’n lange rechte weg met vrij uitzicht is het moeilijk in te schatten over hoeveel kilometer het uiteindelijk gaat. Als ik op de kaart terug kijk moet het toch zeker 2 kilometer zijn geweest. Op dat moment hadden we er al 15 op zitten.

Niels en Mel stonden dit weekend op een camping bij Callantsoog. Zowel hij als ik wilde er nog een keer een lange duurloop tussendoor prikken. Voor mij staat op 2 juni Stockholm voor de deur, Niels gaat een paar dagen later de Alpe d’huez doen. En als ik mag kiezen tussen hier in mijn eentje zo’n lange afstand te lopen of even verderop met iemand samen dan is de keuze snel en gemakkelijk gemaakt. Op naar Callantsoog.

Bij aankomst geen koffie, maar omkleden en lopen. Geen tijd te verliezen, Tijdens het omkleden merkte ik dat ik voor de zoveelste keer mijn klokje was vergeten. Dat werd dus lopen op gevoel en zo nu en dan een correctie van Niels.Dat is verrekte lastig geworden. Ik betrapte me erop dat ik zo nu en dan volstrekt nutteloos naar mijn pols keek. een gewoonte dus. We liepen richting het zuiden en er zat weinig of geen variatie in de route. Dat was geen punt, het maken van kilometers was nu belangrijk. Daarbij kan je ons twee wel laten lopen, we praten onze tijd wel vol. Alhoewel we beiden aan het eind toe wel wat stiller werden.

Weinig of geen variatie. Toch is dat niet helemaal waar. Goed, de eerste helft hadden we de dijk rechts van ons, de tweede helft links. Toch vind ik het ver kunnen kijken over weilanden en akkers best wel mooi.

Afbeelding

Halverwege de route namen we een korte pauze aan het strand voor nodige gel en het nodige water. Heel subtiel loodste ik Niels weg bij dat strand. Hij kon eens vreemde ideeën krijgen…

We hadden er een aardig tempo in. Eigenlijk iets te snel. Aan de andere kant, alleen maar op gevoel lopend vallen de verschillen in tijd per kilometer reuze mee. Het lopen in onbekend gebied en ook nog een zonder een tijdmeting en afstandmeting om de pols geeft mij enige onzekerheid. Pak ik mijn rondje Nauerna of Egmond dan weet ik precies wat me te wachten staat, welk traject er nog komt en hoe lang dat nog kan duren. Nu had ik geen enkele houvast. Dat merkte ik vooral toen eenmaal het kerkje van Callantsoog weer in het zicht kwam. Voor mijn gevoel waren we bij de stal. In de statistieken is duidelijk zichtbaar dat het tempo iets omhoog ging. Echter, dat laatste stukje was langer dan ik verwachtte. Dat brak me enigszins op. Het tempo raakte er echt behoorlijk uit de laatste 2 kilometer.

Bij de caravan zat Niels’ vrouw op ons te wachten. Ze verwende ons met een heerlijke kop soep, de nodige glazen water, twee heerlijk belegde pistolets, een schaaltje met fruit en een kop koffie. Na 33km hadden we wel iets verdiend maar als het zo voorgezet wordt is het pure verwennerij!

Afbeelding

Read Full Post »

Ron, Michel, Niels en ik zijn van plan om de marathon van Amsterdam in 3:40 te gaan lopen. Voor menigeen wellicht lachwekkend traag, voor anderen (nog) niet haalbaar. Wij zullen er best wel een flinke kluif aan hebben. Maar we zijn aan elkaar gewaagd, kunnen het goed met elkaar vinden en we gaan ervoor.

We wonen (op Ron en Michel na) niet bij elkaar in de buurt. We zullen het moeten hebben van elkaar motiveren, informeren en uitdagen via twitter. Prima, maar daar neem ik geen genoegen mee. We moeten, naar mijn mening, ook samen eens een training pakken. Ik nodigde de heren uit om maar eens naar Heemskerk te komen. Wat is er mis met een training in die prachtige duinen van Heemskerk? Niets.

Als snel meldden Edwin en Onno zich ook aan om mee trainen. Later ook Marek en Jan. Zelf nodigde ik nog Roy en Martijn uit om mee te trainen. Het zou een aardig clubje worden, ware het niet dat Jan en Onno zich vanmorgen voor onze eerste training ziek meldden. Roy durfde het nog niet aan vanwege gevoeligheden in het been. Enfin, allen zullen de komende maanden wel mee gaan lopen, pardon, trainen.

Mijn zo ongeveer meest trouwe maatje Bart kwam als een vanzelfsprekendheid vanmorgen ook aanlopen. Dat kan, zoiets hoeft hij niet eens te vragen. Gewoon meegaan!

In principe zou ik de training zo doen zoals ik dat ook op een doorsnee zaterdagochtend bij AV-DEM doe. Dus, inlopen, wat stretchen, een loopscholing en dan het kernprogramma. Ik hield het met stretchen bij wat dynamisch werk, de loopscholing ook iets ingekort. Daarna had ik 8 x 4 minuten op het programma. 4 minuten aanzetten, twee minuten herstel. Uiteraard over een uitdagende route. De duinen zijn me goed bekend, de heuvels wist ik wel bij de route te betrekken. Er moest even gewerkt worden.

Met een groep van buiten de regio is een training als deze het leukst. Men komt dan ergens en krijgt wat te zien. In een gesloten circuit kan je ook leuke trainingen verzinnen. Dit had voor mij nu even de voorkeur.

Afbeelding

Ron, Michel, Niels, Martin en Bart

De 8 x 4 minuten liet ik uiteenvallen in twee sessies. In de tweede sessie bracht ik een kleine variatie aan waardoor het iets zwaarder zou worden. Bij navraag of ik de route moest wijzigen kreeg ik meteen te horen dat men op dezelfde voet verder wilde. Prima!

De groep was goed aan elkaar gewaagd. In de eerste sessie liepen Niels en ik vooraan, bij de tweede sessie kwam Ron ook wat naar voren lopen. Michel komt net uit een blessure en liep wat gereserveerder. Dat lijkt me een juiste houding. Na elke versnelling liepen we ook terug om de groep weer compleet te maken.

We sloten af met een rustige uitloop van pakweg een kwartier. Tempo 1 gaf ik aan. Maar met Niels, die elke heuvel als een uitdaging ziet, liep dat al weer snel op naar Tempo 3.

We troffen het. Mooi weer, leuke club, een prachtige omgeving. Heerlijk om te doen!!

De #020groep van deze sessie

Niels, Ron, Martin, Michel en Edwin

Read Full Post »