Archive for september, 2015

Texel halvemarathon 2015

Met acht lopers van DEM deze keer!

Met acht lopers van DEM deze keer!

De negende editie, en voor de negende keer was ik erbij Weer mazzel. Want dat moet je echt wel hebben om uiteindelijk een startbewijs in handen te hebben. Dit jaar stonden we met maar liefst 8 lopers van DEM in Den Helder. En, op één na, allemaal lopers waar ik op zondag de duurlopen mee doe. Leuk!

Nieuw was een heus dweilorkest op de boot. Dat kan best wel wat kabaal maken op dat parkeerdek. Maar zeker ook flink gezelligheid. In no time waren we op Texel. De klep open en rennen!

De 'lopersboot'

De ‘lopersboot’

Traditie. En een goede. Naar Texel ga ik met broer Joost!

Traditie. En een goede. Naar Texel ga ik met broer Joost!

Degenen die mijn blogs lezen weten dat ik dit jaar weinig geluk had op de halve marathons. In tegendeel. De hamstring gooide flink roet in het eten. Of, zoals in Leeuwarden en op Vlieland, de warmte overviel mij. Maar, ik geef zomaar niet op. Zeker niet als het om de halve marathon gaat. En, last but not least, zeker niet als het om Texel gaat.

Negen keer en het verveelt absoluut nog niet. Dat kan bijna niet met dat afwisselende parcours. De spectaculaire start en de prachtige natuur. En o ja zo nu en dan enthousiaste Texelaars langs de kant.. De afspraak met mezelf was dat ik niet zo snel zou starten. De eerste paar km rustig lopen. Later in het parcours pas snelheid maken. Op die manier laat de hamstring mij met rust en loop ik uiteindelijk gewoon lekker.

Dat lukte niet. Meteen had ik een te hoog tempo. Hield Garmin mij voor de gek? Zo snel voelde het niet. Toch maar iets afremmen. Tot aan het strand liep ik weliswaar iets te snel maar wel erg lekker. Dit kon ik zeker volhouden. Daar twijfelde ik niet aan. Mijn ploeg was ik trouwens meteen al kwijt. Naast mij kwam een Texelaar lopen. Tot het strand liep hij bij me. Daarna was ook hij weg. En voor mij begon de ellende. Geen tempo meer in te houden. Floep. Weg. Het maakte niet uit waar ik liep. Hogerop was het mul zand. Meer naar zee nat en zuigzand. Zo erg had ik het op Texel, maar überhaupt nergens op strand meegemaakt. Ik zou er bijna van gaan vloeken, Bijna. Om mij heen zag ik mensen overschakelen op wandelen. En dat was nou iets wat ik eigenlijk beslist niet wilde. Nergens. Toch gaf ik mij er aan over. Rennen was zinloos geworden. Men begint wel eens over genieten. Nou dat deed ik daar echt niet.

Eindelijk boven aan die eerste duinenrij kon ik weer rennen. Het duurde mij te lang voor ik weer in balans was. Dat viel mij behoorlijk tegen. Hoe pepte ik mijzelf op? Want dat werd nodig. Deze halve marathon moest even goed lukken. Dat lichtpuntje had ik al gauw te pakken. Na het strand kon ik lekker blijven rennen. Geen zere benen. Geen drang, absoluut niet, om te stoppen. Op zich iep ik eigenlijk gewoon lekker. Het loopgevoel was gewoon zoals je het zou willen hebben. Bijna was mijn missie geslaagd. O ja. De fast finish. Even werd ik weer boos. Dat zat er niet in. Toch, met nog 1 km te gaan. Het geluid van Den Burg was al waarneembaar, zette ik even alles op alles om snel te eindigen. Met alle energie die er over was bracht ik de snelheid omhoog.

Zo wam ik toch nog met enige tevredenheid over de eindstreep.

Mijn gevoel, moet niet als negatief worden gelezen. Het is puur looptechnisch dat ik het anders had willen zien. Verder maakt Texel echt alles goed. Ook het lopen met onze groep in de voorbereidingen, en het gezamenlijk hier naartoe gaan. Dat is gewoon heel erg leuk. Joost was nog jarig ook…dus een pilsje na!

Proost Joost!!

Proost Joost!!

En, als trainer, ben ik gewoon zo trots als een aap met zeven staarten op ‘mijn’ loopgroepje vandaag. Wat een tijden zetten zij allemaal neer. Ik wist niet wat ik hoorde bij de finish. Gaaf!!!

Advertenties

Read Full Post »

Rondje Schoorl

Elk jaar gaan we een avond met de baanatleten van de woensdagavond een rondje Schoorl doen. Ja, die, met die akelige klim aan het eind. Maar de avond schrikt wat mensen af, of het is te warm. Het leek mij een goed idee het eens op een zaterdagochtend in te plannen. Als het minder warm is. Wellicht konden er dan meer mensen aanhaken.

Maar die route van vier km, twee keer? Nee, het leek mij mooier om dan wat meer van die prachtige duinen daar te zien. En laat ik nu goed bevriend zijn met Ton. Hij had mij al minstens tien keer daar uitgenodigd. En Ton was vereerd en bereid onze groep daar door het duin heen te loodsen.

Helaas, een dubbele afspraak. Maar Ton en ik houden van denken in oplossingen. Problemen zetten we opzij. En de oplossing was Jan.

Trailer en ultraloper Jan

Trailer en ultraloper Jan

Met liefde en plezier zou hij ons de weg wijzen. Dat ‘met liefde en plezier’ is niet overdreven uitgedrukt!

Bij de start hadden overigens enkele dames al meteen een hartslag van 190 te pakken toen ze Jan soepeltjes over een hek zagen springen en ook weer even soepel het eerste valse plat zagen oprennen. Alles bij deze man ging soepel. Over een boomstronk springen. een heuveltje, een afdaling noem het maar op. Zo achter hem aan hobbelend voelde ik mij een nijlpaard.

We zijn met deze groep gewend in de mooie duinen van Heemskerk te trainen. Maar deze duinen in Schoorl zijn zo anders. Een andere vegetatie, meer hoogteverschillen en daarmee ook heel anders lopen.

Tja, je organiseert wat voor de groep. Hoe dat dan uitpakt weet je nooit. Maar ik heb zelf van de eerste tot de laatste cm genoten van zowel het lopen als de omgeving. Het lijkt mij sterk dat de anderen dat niet deden. Overigens zag ik wat dames verdacht veel in de voorhoede lopen. Normaal lopen die in de midden 1 groep…

Prachtochtend!

20150912_104659

20150912_104639

12003382_875631962505387_8458895253581686425_n

12011202_875631919172058_922788532346121971_n

Read Full Post »

Nog niet zo lang geleden zaten Lia en ik naar een aflevering van ‘ik vertrek’ te kijken; Nederlanders emigreerden naar Luxemburg en namen daar een camping over. Nieuwsgierig zocht ik op internet naar gegevens over deze camping. De site lag plat. Maar ik kwam wel op een andere site terecht. Over B&B in het buitenland, door Nederlanders in beheer. Hmmm zou dat wat voor ons zijn? We zochten er twee uit. Een B&B in België, in de Ardennen, en een B&B in de Vogezen.
De eerste zouden we aandoen op doorreis naar de tweede.
De oude tot B&B verbouwde boerderij lag ver van de snelweg, zonder het voorwerk zouden we dit beslist niet hebben gevonden. Alsof het afgesproken werk was stond de Utrechtse Suzan ons bij de voordeur op te wachten. Het was bloedheet, 30 graden en windstil. Ze leidde ons rond en wees onze kamer, gebouwd op de oorspronkelijke hooizolder. Beneden was de stal omgebouwd tot woonkamer voor de gasten. Bijna jammer om er weer weg te gaan. We zaten er heerlijk tot ’s avonds 11 uur buiten met een lekker Belgisch biertje en met wat andere gasten het naar ons zin te hebben.

De volgende dag toch door naar B&B nr 2. In de Vogezen. We konden er (officieel) pas om 16.00 uur terecht. Maar wat hadden we er eerder te zoeken? Onderweg zouden we eerst Metz aandoen. Een stad waar je meestal met een hoge snelheid aan voorbij gaat. Maar er staat wel een enorme kathedraal. Ik wilde die dolgraag eens van dichtbij, en als het even kon, vanbinnen bekijken. De kathedraal is inderdaad enorm.

Metz

Metz

Daarna toch verder naar ons volgende vakantieadres. Onze navigatie stuurde ons op een gegeven moment, na Nancy, van de snelweg af en we reden de Vogezen in. Het werd er steeds rustiger. We werden een weg omhoog opgestuurd en die weg werd smaller, en stiller. Erg smal. En, erg steil. Ik zat met de billen tegen elkaar. Dit ging toch wel goed? Zal je zien, ben je boven bij een boertje op het erf en ben je verkeerd gereden. “Bij de volgende afslag, rechtsaf” ..Wow…moesten we daar zo steil omhoog. Het zweet stond me op de rug. Maar gelukkig, het klopte. We waren er. En al snel stond Ben bij onze auto. Een hartelijk ontvangst! Ook door Carla die ons met plezier de B&B liet zien. Ook een verbouwde boerderij. De hooizolder was voor de gasten, zowel de slaapverblijven als de eetkamer en de woonkamer. Het regende, dus alle gasten zaten dan ook in die woonkamer. Wij kwamen als laatste binnen, en iedereen stond op om zich even voor te stellen. Ben en Carla runnen hun B&B samen. Het gevoel van er welkom te zijn was meteen duidelijk aanwezig. En dan puur in de goede zin van het woord.

Cortimont (16)

Het avondeten vindt plaats aan één grote tafel waaraan alle gasten plaatsnemen. Dat geldt ook voor het ontbijt. Is dat nou wat? Ja! Lia en ik hebben dit als heel gezellig ervaren. Gaandeweg ontstond er met alle gasten een mooie band. De hele dag ging iedereen een kant op. ’s Avonds aan tafel was er nauwelijks een moment stilte. Ook na afloop met een glaasje wijn was het vooral heel erg gezellig. Carla verzorgde het eten. Elke avond weer zaten we met grote ogen naar al het lekkers te kijken waarmee zij uit de keuken kwam zetten. Wat een gastvrouw!!

O ja, ik schrijf op mijn blog alleen maar over hardlopen. En, hoe is het mogelijk, één van de andere gasten was ook een hardloper. Mooi!

Op woensdagochtend deed ik even zelf een intervalletje, zo goed en zo kwaad als dat daar kon. Arno had de avond ervoor al gelopen. Op donderdag zouden we dan samen een rondje lopen. Ben wist wel een mooi rondje van pakweg 5 km. Met al dat klimwerk leek mij dat lang genoeg. Want, het lijkt daar wel alleen omhoog te gaan. Donderdag, voor het eten was het zover. Daar gingen Arno en ik. Eerst een 500 meter verhard. Dat stukje kende ik al van de woensdagochtend. Daarna een erg mooi stukje onverhard. Mooi, maar kort. Het liep uit op een verharde weg. En die verharde weg ging echt alleen maar omhoog. Thuis op garmin zag ik dat het hoogste punt wat wij daar bereikten, 200 meter hoger lag dan ons startpunt. Dan de weg naar beneden. Die was ook steil, en nog eens onverhard. Ik ben best wel wat gewend, in onze duinen, maar  dit niet, Zo steil. En mezelf laten gaan was geen optie met alle losse stenen, de kuilen en takken die we tegen kwamen. We kwamen een 500 meter van ons startpunt weer uit het bos vandaan rennen. En die laatste 500 meter…juist klimmen maar weer.

Hoogteverschillen..

Hoogteverschillen..

Dus op vakantie en toch hardlopen. Maar ik hield het heel beperkt. Twee maal 5 km’s. Het was voldoende.

Wel hebben we een zeer indrukwekkende wandeltocht nog gemaakt. In de Hautes Vosges, ook op aanraden van Ben. Prachtig. Sprookjesachtig. Ergens in een bos zei ik tegen Lia dat ze er wel de ‘Lord of the Rings’ hadden kunnen opnemen. Lia en ik hebben er drie uur over gedaan. Bospaadjes, richeltjes, klimmetjes, ook rustig op een bank gezeten met een weergaloos mooi uitzicht voor ons. Waarom rennen? Waarom haast? Daar kwamen we niet voor!

Read Full Post »