Archive for februari, 2015

Schoorl

Vorig jaar koos ik voor Apeldoorn, om maar eens iets anders te lopen. Ondanks het aangename gezelschap van Niels en Pascal, en de geweldige support van Cis, was het niet mijn loop. En dat is zachtjes uitgedrukt.
Stiekem miste ik ook mijn inmiddels traditionele Groet uit Schoorlrun.
Dat moest dit jaar anders. Weer terug naar mijn eigen stekkie. In Schoorl liep ik mijn eerste halve marathon ooit. En ik liep er al een aantal keren de 30 km.
Een verraderlijke 30 km.
Dit jaar zou ik met Gerard en Cor van start gaan. Voor hen beiden een debuut op deze afstand. Ik had ze in de oren getoeterd bij mij te blijven. Deze afstand eerst maar eens mooi vlak lopen.
Waren de heren nerveus? Ook Dave zou zijn eerste 30 lopen.
In de loop van de week kreeg ik zo nu en dan een app van hen. Ik bespeurde toch wel enige onrust.
De aanvliegroute naar Schoorl ging alsof er niets aan de hand was. We waren ook ruim op tijd in de sporthal en dat vind ik persoonlijk erg prettig. Geen stress.
En, tijd om op de foto te gaan.
Eerst met mijn eigen cluppie van de dinsdagavond. Ik ben best wel trots op deze mannen en vrouwen.

Gerard, Peter, Paul, Martin, Cor, Jan en John. Vooraan Anja, Jan en Rebecca.

Gerard, Peter, Paul, Martin, Cor, Jan en John.
Vooraan Anja, Jan en Rebecca.


Van Team vroem was ook een leuke delegatie aanwezig. Allemaal met hetzelfde shirt aan. Dus..
ook een foto,
Menno, Janine, Chiel, Martin, Ruben, Marco, Nesrine

Menno, Janine, Chiel, Martin, Ruben, Marco, Nesrine


Maar we kwamen om te lopen.
Langzaam wandelend naar de start. Op zich best goed geregeld. Niet dringen. En bij de start pas echt gaan lopen. We gingen best goed. Ik had met de mannen een tempo van 5’35” afgesproken.
Gerard bleef zo trouw als een hond naast mij lopen. Cor, wat moet ik daar van zeggen? Hij liep erg licht. Liep een eindje vooruit, kwam weer terug. Hij had zijn dag maar bleef in onze buurt of gewoon bij ons.
Niels was een startvak voor ons gestart. Zijn doel was op een lage hf te lopen. Waarschijnlijk iets langzamer dan ons trio. Ik meen me te herinneren dat we op 6 km op hem inliepen. Even bleef hij bij ons, daarna liet hij ons gaan.
Wat kan ik verder van Schoorl zeggen? Het is er mooi. Punt. De duinen zijn er prachtig. Het loopt er heerlijk, maar er zit ook best wel klimwerk in. En vals plat… Dat ‘Vals plat’ vind ik persoonlijk ook echt vals.
20 of 21 km lang liepen we goed en stabiel en makkelijk.
Daarna, na de splitsing, werd het voor Gerard wat zwaarder. Niet zo gek want ook juist daar ga je de bocht om naar rechts en komt er weer zo’n lang end vals plat. Trouwens, ik heb zo het idee dat we alleen maar omhoog liepen vanaf km 21.
Het bospad leek wel een parcours op zich. Er kwam geen eind aan. Ineens klonk er na een lange stilte ook wat onwelvoeglijke taal uit de mond van Gerard. Ach jee..hij liep op zijn tandvlees.
Ergens na Groet hoorden we een brul van Niels.
Hij was op ons ingelopen. “En waag het niet nu te gaan versnellen ja!!!”
Dus, de laatste twee km liepen we met vier man. Een tikkeltje sneller toch wel. We roken de stal!
Schoorl zit weer in de pocket, een handdoek rijker bij de finish. En. niet onbelangrijk, vier mannen met een zeer voldaan gevoel over de eindstreep!

Advertenties

Read Full Post »

Weekend

Weekend.
En we lopen wat af tijdens een weekend.
Zaterdag had ik geen dienst in het duin. Dan maak ik van de gelegenheid gebruik voor mezelf te lopen, in de polder. Hoe graag ik ook in duin loop, die polder is mij toch heel dierbaar. En ik loop er vaak erg lekker. Als loper hoef je niet op je qui vive te zijn voor wat betreft kuilen, boomstronken of andere zaken. Alle aandacht of concentratie gaat dan naar het lopen zelf, en de eventuele versnellingen. Er is daar niet heel veel keuze in routes, maar toch voldoende om iets af te wisselen.
14 km pakte ik zaterdag. Ik koos voor een basistempo (welke ik in Zeeuws-Vlaanderen wil gaan lopen) met als sausje 10 x 250 meter op een wat vlotter tempo.
Het ging alsof ik de hele route wind mee had. Een training om blij van thuis te komen.
Zaterdagnacht ging de inschrijving open van twee halve marathons die in mijn ogen wel heel erg mooi zijn.
Zaak om er op tijd bij te zijn. Vol is vol, en met name de halve marathon van Texel is wel erg snel vol.
Onno zat paraat met twee alle apparatuur die hij in huis had om Texel voor ons te regelen.
Ik deed dat voor ons beiden voor Vlieland.
Een straat verderop zaten Jan en Anja ook zichzelf wakker te houden tot 00.00 uur. Ook zij willen graag naar Texel.
Laat naar bed gaan is niet mijn ding. En ik moest mezelf even wakker houden.
Vlieland was op zich snel geregeld.
Van Onno hoorde ik al snel wat gemorrel. De site lag plat.
Ook Anja begon driftig te appen. Het zou toch niet….We willen naar Texel hoor!!
Op een gegeven moment kan je er weinig meer aan doen.
Naar bed maar en morgen de mailbox nakijken.
De volgende ochtend. Geen mail. Onno wel. Die zat er dus bij.
Op Twitter vroeg Texel-Atletiek of ik erbij was. “geen mail gehad” antwoordde ik somber.
“Rustig aan, komt goed” was het antwoord.
Enfin, vandaag stond 25 km op het programma. Na elke drie km even een km iets versnellen. Tja, ik verzin wel eens wat. Op zich was ik benieuwd hoe of het zou gaan. Die 14 km van zaterdag waren goed en vlot verlopen.
Anja had aanvankelijk niet door wat er gebeurde. Maar zij is hier wel voor te porren. Maar eigenlijk was iedereen dat wel. Elke versnelling zette iedereen lekker aan. Wat een motivatie!
Ze zijn wel wat van mij gewend, maar een 25 km met dergelijke toestanden…je moet het maar willen.
De groep bleef goed bij elkaar. Het lopen ging ook vandaag weer van een leien dakje.
Uiteindelijk, eenmaal bij de parkeerplaats, had ik mijn snelste 25 km ooit neergezet!

Thuis weer naar die mail gekeken. Nog geen Texel.
Ik moest mij er maar mee verzoenen denk ik.
Zijn er dan niet genoeg andere loopjes? Ja natuurlijk wel.
Maar ik heb nu eenmaal iets met die eilanden.

Lia en ik liepen in Haarlem.
App van Anja. “kijk eens bij je ongewenste E-mails. Misschien zit daar wat”
En verdraaid nog aan toe. Bingo!

Wat een mooi vooruitzicht:
Zeeuws-Vlaanderen
Vlieland
Texel

Read Full Post »