Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Texel halve marathon 2018

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het meest lastige blijft bij deze loop het inschrijven. Daartoe moet je diep in de nacht paraat zitten voor de computer. Als je zoals ik om 4 uur je bed uit moet is dat geen optie. Maar ik mag me gelukkig prijzen met loopmaatjes die het met plezier voor mij willen doen. Zo kon het gebeuren dat ik vandaag van start kon gaan tijdens de 12 editie van deze hele mooie halve marathon. En ook nog eens voor de 12e keer.

In de auto mompelde ik nog dat dit misschien wel de laatste keer zou kunnen zijn. Volgend jaar maar weer eens iets anders.

We waren weer met een behoorlijke groep aanwezig daar in het winderige Den Helder.

IMG-20180930-WA0004

En zoveel lopers je op de foto ziet, zoveel smoesjes hoorde ik zo links en rechts voorbijkomen:

Ik doe rustig aan hoor! …Vanzelfsprekend Peter!

Ik heb gisteren een feestje gehad dus…Natuurlijk Cor.

Ik heb veel te weinig getraind…Ik snap het Cindy

Ik heb geen duurlopen gedaan….Alle begrip Joost.

Wat? 1.30? Dat red ik nooit. Ik zal blij zijn met 1.50…Of course Andy (werd 1.46)

En ikzelf dan? Afgezien van een mooie 10 em in Zaandam heb ik dit jaar wat tegenvallende wedstrijdresultaten. De duurlopen wilden niet goed lukken. Met die hoge temperaturen deze zomer kwam ik niet eens aan een fatsoenlijke duurloop toe. De laatste twee maanden loop ik weer als een speer. Maar een snelle halve marathon leek toch iets te hoog gegrepen. Met Cor samen besloot ik om voor lekker lopen te gaan. Vlak en fijn lopen. Meer niet.

Ik kan zeggen dat het ook zo is gegaan. We zetten niet te hard in, en wisten dit goed vol te houden. Zelfs op het strand, mijn grootste struikelblok, zakte het tempo niet eens zo heel ver weg. En na die ellendige strandafgang (die ik maar gebruikte om wandelend een gel te nemen) kon ik redelijk snel het tempo weer oppakken. Dit gaf mij wel een kick. Onderweg meldde ik het ook aan Cor, er was nog geen dip geweest. En, op 17 km mocht die van mij ook wel wegblijven. Vorig jaar, moest ik diverse keren na dat strand wandelen omdat ik het rennen niet kon volhouden. Mensen die mij goed kennen en dichtbij mij staan weten inmiddels de oorzaak. Nu kon ik blijven rennen.

Zou ik dan niet gewoon ergens de pin op mijn neus krijgen? Nee hoor. Het bleef tot de finish aan toe lekker gaan. Dit was een loopje om van te genieten. En dat heb ik ook met volle teugen gedaan.

Volgend jaar niet? Nou, dat neem ik terug. Dit is te mooi, te leuk, te fijn om te negeren.

IMG-20180930-WA0012

 

 

 

 

Advertenties

Read Full Post »

Als een verzopen katje

Hek

Eindelijk regen vandaag. En dat is heerlijk wanneer je gaat lopen, tenminste, dat vind ik. De baan is, na de renovatie, weer beschikbaar, en ik heb de sleutel van het hek. Ik had mijn zinnen op 7 x 800 m op de baan gezet. Zo gezegd zo gedaan en het liep heerlijk op de baan. Er zijn lopers die liever de weg op gaan, de duinen in of de polder. Maar voor een dergelijke training loop ik erg graag juist daar bij de club. Alle aandacht voor het lopen zelf en het tempo. Geen scheve stoeptegels, geen boomtakken, nergens oversteken. Nee gewoon lopen.

De training zat erop en ik liep naar de uitgang. Toen ik bij de biljartclub de hoek om zeilde zag ik dat het grote hek dicht was. Huh? Ik was toch alleen op de baan. Iemand van de voetbal, die daar ook gebruik van maakt, moet dat hek hebben afgesloten. Ik hoopte maar dat die sleutel ook daar zou passen.

Niet dus. Wat nu? Ik liep terug naar het hek bij de spoorsingel, wellicht past die sleutel daar wel. Ook niet.

Het was in middels wat harder gaan regenen. De sloot was te breed om eroverheen te springen. Ik besloot om weer naar de hoofdingang te gaan. Daar lopen mensen langs en kon ik hulp vragen, want, ik had ook nog eens geen telefoon bij me.

Niemand te zien. Zou ik eroverheen kunnen klimmen? Ik probeerde het. Nou, er zitten wel erg grote spijlen bovenop. Als ik zou uitglijden, en het staal was inmiddels spekglad, dan zou ik met mijn klok-en hamerspel wel erg beroerd terechtkomen.

Daar stond ik dan, als een verzopen katje.

Er kwam een auto richting het hek rijden. Gelukkig! Het raampje ging open en een man met een noord-afrikaans uiterlijk stak zijn hoofd naar buiten. “Wat is er meneer? ”

Ik legde de situatie uit. Hij bood aan iemand voor mij te bellen. Ja, fijn. Maar wie dan? Ik heb niet de telefoonnummers van de sleuteldragers in mijn hoofd zitten. “U moet eroverheen klimmen meneer!”  Ik wees naar die spijlen.  De deuren van de auto gingen open en er stapten drie mannen uit. Bruine ogen, baardjes, en een man zelfs met een soort jurk aan. “we gaan u helpen”  De jongste van de drie klom al over het hek heen.

Ik schetterde al: “kijkt uit voor je spulletje man!”   Zijn broer reageerde lachend: “Hij kijkt wel uit voor zijn geslachtsdeel, mijn broertje is gisteren getrouwd.”  De pasgetrouwde man stond inmiddels bij me. Hij vertelde me precies hoe ik moest klimmen. Eerst de voet hier dan de voet daar en…tja, dat wist mijn neus ook wel! Maar alle drie stonden ze paraat. Aan mijn kant hield de man mij tegen zodat ik niet terug kon glijden, aan de andere kant stond de man met jurk en de derde man om mij op te vangen, of tegen te houden. Pfff, wat was ik blij dat ik aan de juiste kant van het hek stond. Het vooruitzicht er te moeten wachten in de regen, tot weet ik wie en weet ik hoe laat er iemand met een sleutel zou komen was niet echt aanlokkelijk.

Ik bedankte de mannen hartelijk!

 

Read Full Post »

10 em Schagen

dnf

 

De 10 em van Schagen is mijn loopje, mijn graadmeter, net ls de halve marathon van Spijkenisse. Op die momenten wil ik even testen hoe ik ervoor sta.

Vorig jaar was ik weer heel enthousiast uit Schagen gekomen. Mijn enthousisasme was kennelijk aanstekelijk. Heidi wilde op deze afstand debuteren. In Schagen. Al trainend voegde Peter deze loop aan zijn agenda toe om haar te kunnen hazen. Een paar weken geleden meldden Dave en Marnix zich ook voor deze loop. Leuk!

Het was de afgelopen week behoorlijk warm. Donderdag liet ik mijn loopje maar schieten. Lopen bij 29 graden is niet echt mijn ding. De deskundigen op het gebied van het weer beloofden dat de tweede helft van Zondag niet zo warm zou zijn. Geen vuiltje aan de lucht dus. Tijdens de training van Zaterdag, in de duinen, liep ik bewust niet mee maar pakte de fiets. De lopers hadden daar geen hinder van, en ik spaarde mezelf. Redelijk goed voorbereid zou je denken….

Het lopen op zich begon lekker. Een maandje geleden had ik in Zaandam net onder de 5’00″per km gelopen. Dat ging toen met kou en behoorlijke wind tegen. Hier in Schagen, tenslotte mijn graadmeter, wilde ik daar nog wel wat onder gaan zitten. De eerste drie kilometer ging dat prima. En het schoot door mijn hoofd dat dit ook goed was vol te houden. Maar nee, ik voelde de krachten per kilometer wegvloeien. Het zat er niet in. Oorzaak? De warmte. En niets anders. Lopen met de zon op mijn kop, bij deze temperaturen is voor mij niet weggelegd. Het parcours kennende besloot ik al vrij snel om dan bij de afslag van de tweede grote ronde niet rechts, maar linksaf te slaan. Terug naar Schagen, naar de finish. Dan zou ik met 10 km ongeveer thuiskomen. Enkele keren moest ik zelfs wandelen omdat ik anders onderuit zou zijn gegaan. En dat is het mij echt niet waard. Nooit.

Over de finish keek ik even op mijn klokje. Nog even wachten en Dave en Marnix zouden binnen denderen. Die hadden plannen voor 1.07.00… Op een gegeven moment tikte Dave op mijn schouder….”ben je ook uitgestapt?”

Onafhankelijk van elkaar hebben Dave, Marnix en ik hetzelfde gedaan; de loop afgekapt. Ik ging me boven omkleden en daar hoorde ik van meer lopers dat zij hetzelfde hadden gedaan. Ach die arme Heidi! Debuteren en dan dit..

Maar Heidi, met ondersteuning van Peter, zette door en heeft in mijn ogen een mooi debuut gemaakt op deze afstand. Grote klasse!

IMG-20180422-WA0010

Read Full Post »

Sultanaloop

Westerwindpad I

Door privéomstandigheden kon ik niet de loop Den Helder-Schagen doen. Dat is jammer maar op dat moment was het ook even niet belangrijk.

Voor deze zondag wist ik dat de harde kern van de zondaggroep een slordige 35 km zou gaan lopen. Mij niet gezien. Dit zijn afstanden die ik niet meer ga doen. En nu zij dan toch aan deze ‘gekkigheid’ zouden beginnen, was het voor mij een mooie aanleiding om eens in de agenda’s te kijken wat voor loop er in de buurt te gehouden werd. Aha, Zaandam. Dat is niet ver weg. En 16 km…

Gerard: “wat ga je doen?”  ik: 10 em. Gerard: “echt jouw afstand”

En zo is het. De reactie van Gerard hoorde ik al wat vaker in de loopgroepen.  Deze week benaderde ook Tim mij met de vraag wat ik van plan was. Hij moest van zijn coach een 16er doen, volgend op de 40 km (!!) die hij zaterdag zou gaan lopen. Hij besloot op een gegeven moment om met mij mee te gaan. En om mij zelfs op te halen. Leuk! En met Tim in de auto valt er geen stilte. Voor we het wisten waren we in Zaandam.

Het was vanmorgen overigens koud. Een temperatuur onder de nul. En een flinke bries. Ach, tussen de oren zat het goed. Ik zou gewoon lekker gaan lopen. Een tempo van 5’00” per km. Niet harder. Als ik dat al zou redden, want ik had werkelijk geen idee hoe deze loop was. Tim zou iets langzamer gaan, na de 40 km die hij van de voorgaande dag nog in de benen had is dat niet zo gek.

Meteen bij de start voelde ik dat het goed zou gaan. Gewoon een goed gevoel. En ik was zeer aangenaam verrast. Dit is echt een loopje voor mij. Prachtig langs het water en de weilanden ten zuiden van Zaanstad. Ik liep hier al eens met Cor. En wel vaker trouwens, ook met anderen.

Op 8 km, denk ik, haakte een mij onbekende man uit Purmerend aan. Met hem maakte ik de loop af. In gesprek, en beiden genietend van de loop, de omgeving en wat mij betreft het lopen zelf.

Het werd niet een gemiddelde van 5’00” maar 4’59”

En respect voor Tim, die slechts 2 minuten later na mij over de eindstreep hobbelde!

Zaandam Sultanaloop Tim Zaandam Sultanaloop

 

Read Full Post »

Groet uit 2018

“Ga je voor een pr?”

De vraag kwam deze week diverse keren voorbij, met de toevoeging dat ik de laatste tijd goed loop. Het antwoord is “nee”. Voor mezelf heb ik besloten om maar bij twee evenementen ‘op jacht’ te gaan. Dat is bij de 10 em in Schagen en bij de halve marathon in Spijkenisse. Voor mij zijn dat mooie graadmeters waar ik voor ga trainen. Alle andere loopjes pak ik mee en ze vallen zoals ze vallen. Daarbij, een pr…ik ben toch echt wel op een leeftijd gekomen dat het niet helemaal meer meevalt om de tijden aan te scherpen. Gelukkig haal ik het plezier niet uit de persoonlijke records maar uit het lopen zelf, met mijn maatjes.

In Schoorl liep ik ooit mijn eerste halve marathon. Op aanraden van enkele oude rotten bij DEM. En sindsdien blijf ik terugkomen in Schoorl. Enkele keren voor een 30 km, maar overwegend voor de 21,1 km.

Ik loop inderdaad erg lekker en makkelijk. De afstanden komen weer wat terug. Een week geleden liep ik met Cor een 25 km en voor het eerst in lange tijd had ik het niet eens zo erg gevonden als het meer kilometers zouden zijn geworden.

Maar vandaag dus Schoorl en ‘gewoon’ een halve marathon. Zoals altijd carpoolen met de club en verzamelen in de sporthal. Met Cor had ik afgesproken samen te gaan lopen in een schema van 3 x 7 km, oplopend in snelheid. Dat liep al gauw de soep in. We liepen te snel, en het was best wel druk gedurende de eerste kilometers. Inhalen was soms geen doen. Net als op de snelweg willen we allemaal op de linkerbaan. Een ex-duitse collega vond dat normaal. “Staat toch op je auto? NL…nur links …”

Dus wat gejojo in het begin. Maar ergens hield dat op en kwam er wat ruimte. We liepen lekker. Normaal heb ik altijd wel een dipje ergens rond de 16 km. Ik weet daar in Schoorl al precies waar dat komt. Ik had me er op voorbereid. Maar, nu kwam die dip op 14 km. Hoofd en bovenlijf wilden vlotter, ik was zeker niet buiten adem, maar de benen wilden niet vooruit. Het duurde nog vrij lang ook. Pas op km 17 viel dat ineens weg en kon ik weer verder. Zodanig dat ik nog wel een stukje door had kunnen lopen. Overigens zat ik nu ook weer niet op 30 km te wachten. Niet daar!

Over de finish in 1 uur en 50 minuten.

2007 – 21,1 km – 1.49

2008 – 21,1 km – 1.54.25

2009- 21,1 km – 1.54.55

2010 – 21,1 km – 1.51.34

2011- 21,1 km – 1.51.21

2012 – 30 km – 2.32.27

2013 – 30 km – 2.34.54

2014- Niet gelopen in Schoorl

2015 – 30 km – 2.44.01

2016 – 21,1 km – 1.45.17

2017 – 21,1 km – 1.50.07

2018 – 21,1 km – 1.50.52

Read Full Post »

Sparkmarathon 2017

Marathon Spijkenisse 2017-59.jpg

De vraag blijf ik horen: “waarom daar?” Of ervaren lopers vinden het een saaie loop. Dat kan. Voor mij staat hij bij voorbaat in de agenda. En tot nu toe, ook vandaag weer, kom ik daar met een erg tevreden gevoel vandaan. Twee keer liep ik er een marathon, maar die afstand loop ik niet meer, en wat vaker pakte ik de halve marathon. Twee keer zette ik er een pr neer, waarvan die op de halve marathon nog steeds geldt als persoonlijke beste tijd.

Voor mezelf had ik de wens deze keer onder de 1.50  te lopen. Maanden geleden haalde ik Ramon over om eens daar een halve te lopen. Geen feestloop, geen toeters en bellen, puur lopen. En dan zou ik hem wel helpen. Hij schreef in.

En maandenlang trainde ik  met het idee dat het om 1.50 zou gaan. Tot ik deze week hoorde dat het hem om 1.45 te doen was. Oh…dat is wel even andere koek. Onder de 1 uur 50 kan ik wel. Maar onder de 1 uur 45 is toch wel even doorwerken. Helaas heb ik door omstandigheden wat trainingen niet kunnen doen en de Montferlandrun heb ik zelfs moeten laten schieten. Het zij zo. Het is wat het is. Niet omkijken maar doorgaan 🙂

Ramon ken ik via de social media. Een lopert uit Zuid Holland, wat ik meteen hoorde toen ik hem vanmorgen voor het eerst ontmoette. Beetje hilarisch, Ramon was ervan overtuigd dat de start om half elf was. Wij gingen dus braaf in het startvak staan en werden weggeschoten. Al lopend keek ik om mij heen en mij bekroop het gevoel dat er iets niet pluis was. Nee, dat was het ook niet. We bevonden ons tussen de marathonlopers. Ik maakte daar snel een eind aan. Een marathon ga ik echt niet lopen!

Een half uurtje wachten. Nou ja, we hadden even ingelopen. Na onze echte start kwam ineens Marc Klunder naast mij lopen. Leuk! Marc ken ik al van voor de eerste keer dat ik in Spijkenisse liep. Hij ging dus ook voor de halve. Maar we waren hem iets te snel en Marc raakte achterop. Na het sportterrein en een dijk komt de groep lopers in een bos terecht. Een kronkelend smal pad. Ramon ging als een malle overal voorbij. Ik raakte hem daar al kwijt en kon hem nooit meer inhalen. Nou ja, ik liep lekker, zo per km rond de 5’05”. Een mooi tempo om te proberen vast te houden. Weer werd ik even op de schouders getikt; Marc. En samen met Marc liep ik op dit tempo best wel een aardig stuk door.

Op zich heb ik erg lang lekker zo gelopen. Maar op km 19 …hoe zal ik dat noemen. Vals plat was het niet, want er was niets vals bij; dat de weg omhoog liep was meer dan duidelijk. Een heuvel was het ook niet daar duurde het te lang voor. IJselijk lang! Mocht ik nou niet hebben geweten wat ‘de benen liepen vol’ betekende. Dan weet ik dat nu wel. Mijn tempo zakte als een baksteen, de km’s erna kon ik niet goed de draad oppakken.

Ach, ik mekker niet. Op mijn eigen klokje 1.47.23 En dan uiteindelijk lekker en blij de finish over gaan. Niet stuk. Genoten van lopen. Niet van fanfares en draaiorgels langs de kant. Niet van een enorm publiek, maar puur van lopen. Ja, Spijkenisse is mijn loopje!

Links Marc, rechts Ramon

2011 Marathon 3.44.50 (met Gé )

2012 Halve marathon 1.39.57 (met Edwin de Bruyn)

2014 Marathon 4.00 (met Niels, Ron en Onno)

2015 Halve marathon 1.44.36 (met Chiel, Marnix en Milan)

2016 Halve marathon 1.48.58 (met Maarten)

2017 Halve marathon 1.47.23

Read Full Post »

De zilveren turfloop

Voor mij was het de derde keer dat ik daar in Mijdrecht en de Hoef zou gaan lopen. In Mijdrecht? Ja. Ik had Ans zover gekregen mee te gaan voor 10 Engelse mijl. Een afstand die ik in principe het liefste loop.

In de sporthal krioelde het van de hardlopers. Ik dacht het, Ans sprak het uit: “zei je nou dat dit een leuk klein kneuterig loopje was?” Dat is het dus al lang niet meer. Even later merkten we dat de meeste lopers er voor de 10 of 5 km waren gekomen. Het deelnemersveld voor de 16,1 km zag er niet heel groot uit.

De start is bij de sporthal van Mijdrecht, nog in een woonwijk, maar vrijwel direct na de start loop je tussen de weilanden. De enige huizen die je dan nog ziet zijn boerderijen, dijkhuisjes en riante villa’s. Verder loop je zeer landelijk, en als er wind is, dan voel je die.

Die wind zou ik voornamelijk voelen langs het meest mooie gedeelte van deze loop, langs de kromme Meije, en door het buurtschap de Hoef. Vanaf het begin liep ik erg lekker. Op een tempo rond de 5’05” de kilometer. Er kwam een twijfel in mij op. Moest ik harder gaan? Kom op, ik heb een pr van 1.14.30 staan op deze afstand. Zo oud is die nou ook weer niet. Toch ben ik niet meer zo gewend om een dergelijke afstand op tempo te lopen. Ik nam me voor om vol te houden waar ik meteen mee was begonnen. Die 5’05”.

Langs dat mooie kronkelende riviertje hadden we wind tegen. Dat merkte ik als snel. Er zat namelijk een lusje in wat we twee keer moesten lopen. Dat zou mij wat tempo gaan kosten. Maar, toen we de tweede keer langs het water liepen zag ik een man die ik toch even wilde inhalen. Het lukte en even bleef ik voor hem. Niet lang want hij liep mij weer voorbij, met de mededeling dat ik achter hem moest blijven. Niet commanderend, nee hoor, adviserend. Hij zou me uit de wind houden. Sportief!

Maar om hem nou het hele tegenwind gedeelte voor mij te laten lopen..Dat hoort niet en dat zou ik van mezelf onsportief vinden. Dus op een gegeven moment dook ik weer naar voren. Ik merkte dat mijn tempo daarmee weer wat omhoog ging. Wind of niet. En Rob, hij kon me niet echt goed bijbenen. Moest ik nou inhouden? Nou nee, ik besloot de 5’05” weer op te pakken. Na een bocht rechts kregen we de wind half op zij. En een bocht later in de rug. Inmiddels was Rob weer bij me. Samen liepen we pakweg drie km zij aan zij richting de finish.

Voor mensen die tekenen of schilderen, of foto’s maken. Of gewoon van een fraai landschap willen genieten, zou ik zeggen : ga daar eens rondkijken. Het is er werkelijk prachtig. Ook met de wel heel donker grijze luchten die ik vanmiddag zag.

Heb ik een pr? Nee hoor. Rob, naar ik begreep net wel. Voor mezelf was het even goed om deze afstand weer te lopen. Het werd een gemiddelde van 5’06”, zonder ‘stuk’ over de eindstreep te komen. Lopen, genieten van de omgeving en genieten van het lopen zelf. Doe mij nog maar een paar van dit soort loopjes!

 

 

Read Full Post »

Older Posts »