Archive for april, 2015

Edam

Aanvankelijk was ik in training voor de marathon van Zeeuws-Vlaanderen.
Echter halverwege de 30 km in Spaarnwoude was ik het lange lopen meer dan zat.
Zo zat dat ik de pijp aan Maarten gaf. Dan maar geen marathon.

De trainingen waren in aanloop naar de marathon in principe gewoon goed gegaan, dus ik zocht wel naar een alternatief om dan toch mijn energie eruit te kunnen gooien. Dat werd de 10 em van Edam.
Leuk! Een mooie overzichtelijke afstand.
Echter, snel na Spaarnwoude begonnen mijn benen, ofwel de hamstrings roet in het eten te gooien. Van hardlopen was zelfs even geen sprake. Tijdens een training moest ik na 4 km afhaken en kon ik wandelend naar huis.
Wat kan een blessure tergend lang duren!
Toch hield ik Edam in het vizier. Daarbij meldde ook Cor zich aan. (na overleg met ‘de directie’)
Het maakte het voor mij nog leuker om er heen te gaan. Maar de benen wilden echt nog niet.
De afgelopen week was er niet één training die lekker liep. Met als dieptepunt mijn loopje op donderdag.
Moest ik nu wel of niet gaan?
Zaterdag met de duinloopgroep leek het eigenlijk wel mee te vallen. Ik kon rustig blijven lopen, de benen protesteerden niet.
Het groepje wat naar Edam zou gaan was inmiddels gegroeid tot 5 man.
Dave (ook na overleg met ‘de directie’) Gerard en Ruud. Allemaal maatjes waar ik op zondag de duurloop mee doe.

Vanmorgen met zijn allen naar Edam. Ik had me voorgenomen om daar rustig die 10 em te lopen. En die ook uit te lopen. Verder niets. Lopen, kijken, genieten. Punt.
Het binnenrijden van Edam is al leuk. Het is een liefelijk klein stadje. Daar zouden we verder weinig van te zien krijgen. De loop ging namelijk langs een dijk naar Warder, en weer terug.
Een leuke verrassing trouwens was dat ik daar op de parkeerplaats ook nog Running Gerard tegenkwam.

Het viel een aantal mensen op dat ik regelmatig op mijn klokje keek. Dat is pure zelfbescherming. Het voornemen was 5’40” gemiddeld. Sneller? Nee. Ik was al lang blij geen pijn meer in mijn benen te hebben.

Toch ging het soepel. En, nog belangrijker, ik liep te genieten! Voor mij was het een prachtig landschap. Ok, 8 km langs een dijk naar het noorden, en 8 km terug langs die zelfde dijk. Maar als je lekker loopt. En je kan genieten van een boerderijtje, bloeiende bomen en de stilte (afgezien van wat motorrijders) dan is daar niets mis mee. Ik liep niet eens af te tellen. Zo rond de 6 km was er een dame uit Volendam bij me komen lopen. We hielden elkaar op tempo. In het begin had ze wel wat te vertellen, maar ze werd uiteindelijk wat stiller. Ze sommeerde mij door te lopen. Nou nee hoor, het ging mij hard zat.

10 em. Een mooie afstand maar het voelde vandaag als tekort. En dat is een mooi teken.
Als ik het goed heb hadden de mannen van mijn groep allemaal een pr. De kanjers!

Die pr zat er voor mij niet in. Ook niet voor de Volendamse Tineke. Maar wel allebei lachend over de eindstreep.

Wanneer mag ik weer??

Bij de finish!

Bij de finish!


Met een Volendamse over de eindstreep

Met een Volendamse over de eindstreep

Advertenties

Read Full Post »