Archive for november, 2014

Twiske Molenloop

Deze week overleed een oudere broer van mijn vader. Ooit waren er negen broers, van al deze mannen, buitenmensen, tuinderszonen is nu alleen mijn vader over.
Goed, ome Tinus was inmiddels een oudere broze man, van 92, maar het gaat wel om de man naar wie ik ben vernoemd. Dat ik ben vernoemd heb ik als kind geweten. Nee hoor, niet door massa’s cadeautjes. Nee ome Tinus haalde mij in de zomer op een mooie dag op en samen met hem en mijn tante en nichtje gingen we op de fiets naar Egmond. Onderweg even stoppen, voor een krentenbol of koekje en wat te drinken, en dan door naar de trampolines en een ijsje in Egmond aan Zee. Je kan er van denken wat je wilt, voor mij zijn het toch best wel mooie herinneringen.
Als kind van Heemskerk naar Egmond, op de fiets, door de duinen. Dat is best een end. Maar zo zag ik dat nooit. Ik was misschien wel een beetje trots dat ik dat gedaan had.
Tegenwoordig ren ik deze afstand…

Vandaag een halve marathon. Voor dit jaar de vijfde. Dat begint er weer op te lijken.
De eerste was geen officiële..ik zou 27,5 km lopen in Apeldoorn maar moest uitstappen en deed dat op 21 km. Ik was op.
De tweede was in Leeuwarden. Een prachtige route, helemaal mijn manier van lopen, door het vlakke land. Maar het was mij veel te heet en ik moest weer afhaken, na wat wandelen wist ik het uiteindelijk toch uit te lopen.
Op Vlieland en Texel kon ik eindelijk weer de hele route onafgebroken lopen. Ik hoefde niet te stoppen. Kon tempo’s vasthouden en kwam blij over de finish.

Nu werd het dan een keer tijd voor een iets snellere halve marathon, die wat meer past bij de trainingen van de afgelopen maanden, die best goed gaan.

Met Cor, Edwin en last but not least, Anja reden we vanmorgen naar Landsmeer voor de Twiske Molenloop.
Een rustige loop over 21 km (72 deelnemers) 16,1 km of 10 km.
Met mijn coach was ik overeen gekomen deze halve marathon in 5’15” per km te gaan lopen. Gezien de afgelopen trainingen en halve marathons zou dit al een mooie stap vooruit zijn. Had ik dan ‘over’ dan kon ik altijd nog wat gaan versnellen.
Met Cor en Edwin stond ik voorin het startvak. Vreemde plaats voor mij, maar voor ik me ook maar iets in mijn hoofd kon halen werden we afgeschoten. Als gehoorzame honden gingen we ervandoor. Cor had de 5’15” in gedachten gehouden en begon al snel te sputteren..”we gaan te hard Martin”
“Ja maar dit voelt lekker, blijf nou maar bij me..”
Hij gehoorzaamde. We zouden de hele route ook bij elkaar blijven. Met Edwin vlak achter ons.
Tot pakweg 12 km, ik weet het niet helemaal zeker, leek ik te fungeren als pacer. Er hing een groepje achter mij. Hoeveel lopers weet ik niet. In elk geval hoorde ik heel wat volk zwijgend achter mij aan rennen.
Deed mij dat iets? Ja. Eigenlijk wel. Ik werd alert op de snelheid en probeerde de pace van rond de 5′ vast te houden.
Rond de 8 km begon Cor iets te protesteren. Het ging toch wel wat snel. Ik stelde hem gerust en gaf hem te verstaan dat hij dit wel moest kunnen. Gewoon bij mij blijven, punt.
De omgeving is erg mooi. En vooral rustig. Uhh Molenloop? Ja klopt. Ik heb er 1 gezien.
Twiske molenloop

Ergens viel ons groepje uiteen. Vast en zeker bij een drinkpost waar ik toch echt even wat moest hebben.
Daarna gingen Edwin, Cor en ik verder. Twee andere mannen bleven ons iets voor. Dat zinde mij niet echt. Idioot die ik ben. Het gaat om wat jezelf doet, niet wat anderen doen.
Bij de 16 km was er enige verwarring omtrent de looprichting. O ja, Anja had al gewaarschuwd in de auto:
“gemieter met bordjes”
Het bracht mij even uit balans en uit mijn loopritme. Op zich is bij mij juist die 16 km een gevaarlijk moment. De dip licht daar altijd weer op de loer. Nu was het Cor die mij meetrok en me stimuleerde door te zetten. Het ging ook wel weer alhoewel het tempo nu iets achter bleef.
Maar Cor maakte al een vreugdesprong. We zouden sowieso onder de 1.50 finishen.

En dat was ook zo. Edwin liep in middels op zijn tandvlees en moest alles uit de kast halen om het vol te houden. Cor en ik gingen toch nog wat versnellen.
“Samen over de finish Cor, wat er ook gebeurt!”
En daar gingen we. Nog op de atletiekbaan versnelden we, haalden we iemand in en..
hatsiekiedeee..samen over de finish in 1.47.15

Onderweg dacht ik enige keren aan ome Tinus. Een buitenmens. Fietsen, wandelen. Hoe dan ook…buiten.
Deze halve marathon was even voor hem.

IMG-20141109-WA0001

Na de finish: Edwin, Cor, Anja en Martin

Na de finish:
Edwin, Cor, Anja en Martin

Advertenties

Read Full Post »

Weer naar een marathon

Die idiote afstand van 42,195 km had ik even in de koelkast gezet. Een beetje onzichtbaar achter een paar pakken ijsthee die maar niet van hun plaats leken te komen.
En eigenlijk vond ik het wel best zo.
Tot mijn zondagse loopmaatje mij een paar maanden geleden vertelde dat hij Parijs ging doen; zijn eerste marathon.
“je steunt mij toch wel he?”
Met andere woorden, ik moest dus gaan meetrainen. Natuurlijk steun ik hem. Maar dat betekent dat ik dus ook weer aan de 30 km afstanden moet gaan geloven. Ok…
En stiekem heb ik nu al een 27 km én een 30 km weggewerkt. Even proberen zeg maar.
Maar om nou dat allemaal zonder een marathon in het vooruitzicht te gaan doen, dat gaat mij te ver. Dan ook die kroon op het werk!
Parijs is halverwege april. Ongeveer, of helemaal gelijk met Rotterdam. Toch ga ik geen van beiden lopen. Massale marathons zijn voor mij verleden tijd. Liever zoek ik een wat rustiger evenement op.
Mijn ook viel op de marathon van Zeeuws-Vlaanderen. Een weekje na Parijs.

Met dat trainen zit het wel goed. In Dave heb ik een top loopmaatje op de zondagochtend. We kunnen goed samen lopen, al of niet in gesprek met elkaar. Maar, een marathon in mijn eentje lopen?
Hoe ging dat de vorige keren?
De eerste keer in Amsterdam liep ik met Ineke samen, maar op 25 km raakte ik haar kwijt. De rest mocht ik zelf doen.
De tweede keer liep ik met collega-trainer Olaf. Hem moest ik op 21 km achterlaten, ook bij de Amsterdamse marathon.
De derde keer liep ik met good old Gé. We bleven ongeveer 30 km bij elkaar daar in Spijkenisse. Het laatste zetje kreeg ik van Mo.
Pas in Rotterdam lukte het om een volledige marathon met iemand samen op te lopen. met Niels. Terug kijkend heb ik van alle marathons daar het meest fijn gelopen. Ik was niet stuk. Voelde mij sterk en ‘deed het gewoon even’
Stockholm is inmiddels bekend. Althans mensen die mij volgen en kennen weten dat het daar een enorme strijd tegen de elementen is geweest. Beuken tegen de wind in, onophoudelijke regen, slechts 3 of 4 graden. Er leek geen einde aan die marathon te komen. Mijn eindtijd was bijna gelijk aan die van mijn tweede Amsterdamse marathon. Dat houdt in dat ik daar in Zweden goed op kracht was. Ik liep die 42,195 km daar nagenoeg alleen.

Nu met Zeeuws-Vlaanderen in het vooruitzicht keek ik een beetje om mij heen naar mijn loopmaatjes. De spoeling leek wel erg dun. Men loopt óf in Rotterdam of doet op Texel 60 km.
Maar ik had toch iemand op het oog. Ik ken hem al vrij lang via de loopmaatjes-club op Twitter en facebook. We hebben elkaar nog nooit ontmoet maar wel een vrij regelmatig contact. Een goed contact. En zijn tempo dan?
In september liep hij in Amsterdam de marathon net onder de vier uur. “Mooi zo” dacht ik toen. Dat is hem!
Ik was wel zo verstandig om mijn mond over Zeeuws-Vlaanderen te houden, die dag.
En ook de dag erna. Maar dinsdag, de arme man was nog niet de trap af gestrompeld of ik begon hem al wat vragen te stellen.
“hoe voelen de benen?”
“valt mij niet tegen”
“fijn!”…”Ben je moe?”
“nee valt ook wel mee”
Via een slinkse omweg, bracht ik mijn gedachten ter sprake.
Oei. Daar had hij nou weer niet aan gedacht. Maar hij vond het eigenlijk best wel leuk.
Hij moest er over nadenken.
Deze week betrapte ik hem erop dat hij zich inschreef voor de 30 van Schoorl.
Aha, dat deed hij niet voor niets….
Gisteren gaf hij het sein meester.
Cornelis gaat mee.

Ik ben daar erg blij mee. Jaren geleden ben ik eens in die streek daar geweest. En dan in april 2015 daar in die mooie rustige streek een marathon lopen met Cornelis. Een prachtig vooruitzicht!
Ja, een marathon als een mooi vooruitzicht!

Schelpenpad

Read Full Post »