Archive for augustus, 2015

Vlieland

Vorig jaar was ik daar voor het eerst. Een mooie aanleiding, toen, om eens op dat eiland rond te kijken. Dat rondkijken, daar kwam te weinig van terecht. Voor mijn gevoel althans. Aan de andere kant, tijdens de halve marathon kom je veel Vlieland tegen.

Voor mij was al helder dat ik er ook dit jaar weer heen wilde. Onno, meldde zich al vrij snel als metgezel. Mooi zo! Zelf trok ik en passant Gerard mee in mijn enthousiasme. Degene die mij er ooit voor warm maakte, Remco, is helaas gestopt met deze mooie sport. Mooie sport, want zo al rennend kom in prachtige gebieden terecht in Nederland, of daarbuiten. Remco stond zijn startbewijs af en ik mocht iemand in mijn groepen zoeken. Na een berichtje via de whatsapp had ik ineens toch twee gegadigden. Oei, en nu? O ja, Gerard. Die haakte helaas ook af. Geregeld! Twee dames op de achterbank als we naar Harlingen zouden rijden. Dacht ik. Het werden er drie. Brigitte wilde ook mee. En last, but not least, van de baantrainingen zou Hildegard ook mee hobbelen.

Een hele optocht zo. En ik had er al maanden zin in. Die waddeneilanden trekken mij nu eenmaal. Als ik daar voet aan wal zet is het net of vakantiegevoel en het thuis zijn gevoel zich mengen.

Vroeg op. De boot, al om kwart voor negen wacht niet, en ik ben niet gek van gestress hierover dus ik hield de dames voor dat we op tijd moesten gaan rijden. Gelukkig was dat geen enkel probleem. Het dagje Vlieland begon daarmee al meteen in een goed gevulde auto. Met gekwebbel en gelach. En later met koffie op de boot.

Het wachten tot de start was geen straf; zeker zondag niet met dat fraaie weer. Om te lopen was het voor mij persoonlijk iets te warm. Tijdens trainingen die wat korter zijn en voornamelijk vroeg in de ochtend of in de avond heb ik daar nooit last van. Maar de start is om half een. Zeg maar op het warmste moment van de dag. Dat is even niet anders.

Gelukkig was mijn missie van meet af aan duidelijk: geen tempo najagen, lekker lopen en van dat eiland genieten. Nou dat heb ik gedaan. Wat mooi daar. Vlieland is voor mij één van de twee mooiste parels in de Waddenzee. De route is eenvoudig en was voor mij al bekend door vorig jaar. Ik liep heerlijk en wist dat, na een wat heuvelachtige noordelijke zijde, vanaf zo 13 km, de route recht toe recht aan naar het dorp zou gaan. Kon ik mooi bijkomen.

Dat viel nog niet mee. Ik merkte dat mijn tempo begon te zakken. Onno stuurde ik vooruit. Hij wilde eerst niet, maar moest. Hup lopen! Na 15 km, denk ik, wilden mijn benen niet meer. Nou ja, pech, Ik nam een gel en toen ik weer wilde opstarten kwam net Brigitte op mij inlopen. Ze zag aan mijn kleur dat ik het ook bloedheet had.

Uiteindelijk, met het dorp in zicht bleef ik rennen. Het ging ook wel weer. En dat gedeelte is ansichtkaart waardig. Het dorp in de verte en rechts, gras wat over lijkt te gaan in de Waddenzee. Roerloos liggende zeilboten. Geweldig!

Bij de finish wachtte iedereen elkaar even op. Hildegard kwam al snel na mij binnen en na haar ook Rebecca.

Iedereen was zeer enthousiast. Het was zwaar maar o zo mooi. Onvergetelijk mooi. En, uitnodigend. Volgend jaar weer!

2015-08-09 10.24.05

Hildegard, Ineke, Martin, Brigitte, Rebecca, Onno

Hildegard, Ineke, Martin, Brigitte, Rebecca, Onno

We komen terug!

We komen terug!

Advertenties

Read Full Post »

Zwarte Route

In de whatsapp-groep liet ik de term ‘Zwarte route’ vallen.  De eerste die reageerde, binnen een minuut, was Onno. Hij had zich verslikt in zijn koffie. De zwarte route is voor veel lopers best wel een ‘dingetje’. De eigenlijke duurloopgroep bestaat uit ongeveer 10 lopers. Er vielen er een paar af vanwege werk, verhuizing of anderszins, maar er dienden zich ook weer anderen aan. We startten uiteindelijk met 11 mannen.

Zelf had ik contact gezocht met Chiel uit Aalsmeer. Gewoon, leuk hem eens mee te vragen. Zijn ‘ja ik ben erbij’ volgde ook al vrij snel. Wel had hij op zijn schema een slordige 25 km staan, met een hoger tempo voor de laatste 8. Geen probleem. De zwarte route is pakweg 17 km. En er ligt een mooie 8 km vlakbij. Netjes verhard. Er ging mij meteen een lichtje branden. René. Die stuurde ik meteen een app. Met de plannen van Chiel erbij.

“strak plan, ik ben erbij”

Wat een prachtig weer. En die route, we beginnen er elke keer weer aan. Het is werkelijk genieten. Waar je ook loopt. Bij het beklimmen van enkele heuvels loop ik inwendig wel eens te morrelen. Maar de uitzichten erna maken alles ruimschoots weer goed. De route verandert nooit. Ware het niet dat we onlangs wat wind hadden. Hier en daar werd het pad geblokkeerd door takken of zelfs een boom. Het werd soms wat kruip door sluip door, klimwerk, of springwerk.

IMG-20150802-WA0002

Vorige week moest ik na 16 km zorgen thuis te komen zonder al te veel stuk te maken. Mijn hamstrings speelden op. Nu kon ik heerlijk rennen, Zorgeloos. Soepel. Lekker om mij heen kijkend.Er zijn loopjes waarna je met een lach op je snoet de dag verder in gaat. Dit was er zo’n loopje!

IMG-20150802-WA0003

Cor, Paul, Martin, Steef, Edwin, Chiel. Edwin, Onno, Frank, René

Cor, Paul, Martin, Steef, Edwin, Chiel. Edwin, Onno, Frank, René

O ja, af en toe lees ik wel eens iets over fietser en wielrenners. Ze maken kilometers en gaan dan ergens ‘opsteken’. Ze nemen koffie met appeltaart. Nou, dat kunnen hardlopers ook! Paul liet mij dat woensdag op de baan al fijntjes weten,  dat hoorde er wel bij. Vooruit dan maar 🙂

IMG-20150802-WA0008

Read Full Post »