Archive for januari, 2013

Door de kou

Het is deze weken lopen door de kou. Dat is even wennen maar op zich vind ik het erg lekker lopen bij lagere temperaturen. Zondag in Arnhem kregen we het voor wat betreft te temperaturen,  goed voor de kiezen.

Dinsdag vreesde ik een lawine van afzeggingen. De trouwe Anja moest werken, Femke had haar pols gebroken (jawel uitgegleden), Joost was ziek  en verder? Er kwam toch nog een groepje ‘die hards’ opdagen. Koud of niet..Stephaan mailde mij al: “we gaan toch wel gewoon lopen hè?”

Dat deden we. En hoe! Waarschijnlijk vanwege het kille weer zette iedereen er flink de pas in. En met plezier. De wekelijkse interval werd bijna lachend weggewerkt. John liep te glunderen. Er moest en zou een foto worden gemaakt.

Afbeelding

En dan vandaag.

De kou was er iets af. Mijn loopopdracht staat op nummer 1 van mijn lijstje: strides. Heel vaak doe ik die niet. Maar als het op mijn schema staat kan ik mij daar al dagen op verheugen!

De vorige keer, zo in aanloop naar de marathon van Amsterdam, haakte ergens in de polder Jaap bij mij aan. Het liep fantastisch. Hij informeerde naar mijn plannen en deed lekker mee met mijn programma. Badend in het zweet liepen we in ons korte broekje en shirtje te genieten!

Vanmiddag kwam ik het tunneltje uit om de polder in te rennen en warempel..daar stond Jaap weer. Hij sprong op van plezier. Hé Martin. Wat gaan we doen? Hij zou later de hele training meelopen.  Een cadeau’tje!  Liep ik aanvankelijk wat warm te worden en wilde de snelheid er niet in raken, eenmaal Jaap naast me liep het als een tierelier.  Bij de 100 meter aanzetten leek het wel of onze benen langer werden. We vlogen vooruit! Twee 50+ers dravend door de koude polder. Lachend en pratend.  Hij woont in de polder, en halverwege was hij eigenlijk al thuis. Hij besloot om de training mee af te maken. En liep dus zijn huis voorbij.

Zei ik 50+er? Jaap wordt dit jaar dus 60. Een nieuwe categorie. Nog steeds vlammend en nog steeds boordevol energie. Top!

Advertenties

Read Full Post »

Rondje bij Arnhem

Ondanks dat het zondag is had ik voor vanmorgen de wekker gezet.  Henny had mij, en een aantal lopers uit zijn ‘stal’ uitgenodigd bij hem in Arnhem te komen lopen. Het zou om een route van pakweg 27km gaan. Aanvankelijk had hij nog een konijn uit de hoed getoverd in de vorm van een snelle 5km op de baan in Papendal. Dit ging niet door vanwege de besneeuwde baan.

Alleen de route dus. Het was overigens koud. En er stond een flinke wind. In de auto zag ik de thermometer op -6 staan.  Op zich schrik ik daar niet echt van. Verleden jaar liep ik met een groepje in het duin bij -16, en in Linschoten heb ik de halve marathon een keer bij -8 gelopen. Maar, 27km of misschien wel meer, in een wat flinker tempo…

In elk geval had ik voldoende kleding in mijn tas gedaan. Ergens in de kast vond ik nog een wat dikkere running tight die ik zelden aan heb. En ook had ik de nodige shirts mee. Het zou uiteindelijk uitdraaien op 4 lagen, inclusief een jackje. En wat was ik later blij met de muts die ik op had gezet. De wind maakte het behoorlijk koud.

In het begin liep ik voorop met Ruben. Ik mompelde dat dit niet klopte. Gezien het gezelschap hoorde ik helemaal achterin thuis. Nou, dat kwam later wel goed hoor.  Als zo ongeveer de nestor van deze 10 lopers moest ik alle zeilen bijzetten om het bij te kunnen benen.

Wat een prachtig gebied. Een mooie route door de natuur, bos en hei. Ik had er een eindje voor moeten rijden maar ik had er absoluut geen spijt van. Door het wekelijkse trainen in de duinen zou je denken dat ik wel wat klimwerk gewend zou moeten zijn. Dit viel mij toch even tegen. In de duinen is het klimwerk wat feller, hier duurt de klim langer en dat voelde ik behoorlijk in de benen. In een stukje bos was het goed opletten geblazen. Een moment dreigde ik ook onderuit te gaan. Het ging nog net goed. Dit stukje bos vroeg veel concentratie en uiteindelijk, denk ik, behoorlijk wat energie. Wat een verademing om dan weer even op een recht stukje weg te kunnen lopen.

Bij de 22km ongeveer raakte de tank leeg. Ik moest nog even bikkelen. Opgeven was er niet bij. Had achteraf gekund, maar het stond nu niet in mijn woordenboek. Doorlopen! Wel was ik erg blij met Chiel die mij de laatste km’s meetrok over een alternatieve route. De groep dook een bos in waar nog een klim wachtte, Chiel en ik pakte een nette verharde weg over de laatste 2km. Licht afdalend. De laatste km’s waren zwaar maar ik ben heel erg blij dat ik mee heb gelopen.

Na afloop in het tuinhuis van Henny en zijn vrouw werden we verwend met soep van Chiel en Henny, brood, en voldoende drinkwerk.  Top geregeld!

Route bij Arnhem

2jb4pwo

169hkqc 2l8u1wk

Read Full Post »

2013

Terugkijken is niet zo mijn ding. Na een leuke, of minder leuke ervaring schrijf ik erover en daarmee is het klaar. Aan het eind van het jaar nog weer eens alles oprakelen is niet aan mij besteed.

Liever kijk ik vooruit. Wat gaat er komen, waar ga ik voor trainen. Dit jaar heb ik op de laatste zaterdag van maart een marathon in de agenda staan, en ook ergens in juni een zelfde afstand. Eerst die in maart, in Diever. In feite ben ik daar al voor in training.

Wekelijks meld ik de loopgroep van de dinsdagavond wat er op het programma staat. Voor deze, en afgelopen week, bleef de dinsdag leeg. Niets ingevuld, het was tenslotte kerst of, zoals vandaag, nieuwjaarsdag.

Martijn vond het maar vreemd. Er kon toch evengoed gelopen worden? Ook Anja en Femke lieten doorschemeren toch wel iets te willen doen, ondanks nieuwjaarsdag. Goed dan. Ik had een opdracht in mijn agenda staan. Die zou ik aanvankelijk alleen doen, maar liever doe ik dat uiteraard met wat maatjes. Ik stuurde er maar een mailtje uit dat ik dan niet ’s avonds maar aan het eind van de middag zou gaan lopen. En in de duinen! Even leek het of er meer zouden aanhaken maar het bleef uiteindelijk bij dit kwartet. Wat een fanatiekelingen! Drie breeduit grijnzende gezichten stonden me op de parkeerplaats aan te kijken.

Even wierp ik op dat de loopopdracht niet van het lichtere soort was. Moest ik daar nog iets anders op verzinnen? Het enige wat er uit de mond van Martijn kwam was:  “lekkerrrr”. Goed dan, 12 x 300 meter op flinke snelheid met 100 meter wandelen/joggen er tussendoor.

Een rondje, verharde weg door het duin. Het liep als een tierelier! De dames bleven pal achter Martijn en mij rennen. Van afhaken hadden zij nog nooit gehoord. Met nog drie blokjes te gaan kwamen we op een driesprong. “Willen jullie 7,5km of 11km?” Anja en Femke waren zeer beslist. Het werd 11km. Martijn en ik hadden niets te vertellen (zoals gebruikelijk).  We hielden nog ruim de tijd over om lekker ontspannen uit te lopen.

Wat een heerlijke training. Wat een prachtig begin van het nieuwe jaar!

Read Full Post »