Archive for the ‘Heemskerk’ Category

Zwerven

Het is mijn maatjes niet ontgaan dat ik flink baalde van mijn Apeldoornse loopje. Niels is al naarstig op zoek naar een leuk loopje in Friesland. Onno en Remco informeren zo nu en dan voorzichtig hoe het gaat. Tja, ik zit niet echt thuis te bokken of zo, maar ik had wel even behoefte aan een ongecompliceerd rondje lopen. Zonder uitstapneigingen of iets dergelijks.

“Maar wat ben je zondag van plan?”

Edwin en ik waren aan het appen, over lopen en wat privézaken. Te veel om via whatsapp te bespreken. Dan kan je maar beter even de schoenen aantrekken en samen een rondje pakken. Dus, Edwin en ik reden door de regen naar ons startpunt in de Heemskerkse duinen. Vlak na het afspreken deze week, beseften we dat we elkaar na ons marathonavontuur in Noorwegen niet meer hadden gezien. Dat was veel te lang geleden. Het is ook ruim een uur lang niet stil geweest tijdens het lopen.

Op zich ben ik niet zo erg gek met mijn trailschoenen maar ik vermoedde dat het erg drassig en glibberig zou zijn daar in de duinen. En dat was ook zo. Ik ben achteraf blij dat ik juist die schoenen had aangetrokken. De route, grofweg in de planning, had zowel verharde als onverharde ondergrond. Te beginnen met vooral onverhard. En dus, veel glibberdeglibber in het begin. Op een gegeven moment moesten we zelfs het pad verlaten en het bos in omdat onze weg onzichtbaar was door een flinke plas water.

En verder, het liep heerlijk. We konden beiden even ons verhaal kwijt. Nu ik dit schrijf weet ik eigenlijk niet eens meer of het vanmorgen regende of niet. Er stond wel een flinke wind, zuid-zuidwest. Dat merkten we toen we parallel aan het strand richting Castricum liepen. Het was gewoon een zaak van de benen optillen, de wind deed de rest. Het was ook het enige stuk verharde weg wat ik had uitgekozen. Daarna weer snel het bos in, via de Slingerweg en met Kijkuit als keerpunt weer terug naar de auto’s.

Het is voor mij nu even de sleutel voor mijn zondagse duurloop. Zorgen voor aangenaam gezelschap, wisselende ondergrond en genieten!

 Afbeelding

Advertenties

Read Full Post »

Twitrun

Afbeelding

Rob H, Niels, Henk, Rob V, Edwin, John.
Bianca, Nesrine, Christine, Ron
Marcel, Martin, Yvonne

Een twitrun, enkele tweeps voelden wel wat voor een herhaling van de run rondom de kerstdagen. Leuk! Maar, ik zit in mijn marathonschema en op de zondag staan er voorlopig lange, of eigenlijk, hele lange lopen op. Daar wist ik wel wat op te verzinnen. Ik mailde rond dat ik een uur eerder van huis zou vertrekken om mezelf in kilometers zo niet te kort te doen. Nesrine sprong er al snel op in, zij wilde mee! En ook Ron die, met Rotterdam in het vizier, ook een kilometer meer wilde, zou meteen om negen uur aanpikken.

Donderdag liep ik de eerste etappe maar even op proef. Op afstandmeten is het leuk iets in te tekenen, maar of het dan klopt… Het bleek donderdag goed te kloppen.  Verder zou ik vandaag ter plekke verzinnen waar we zouden gaan lopen.

Al redelijk op tijd stond Ron voor de deur. We konden nog even koffie drinken. Maar tegen negen uur zorgden we er toch wel voor klaar te staan, immers, een uur later zou groep twee klaar staan op de parkeerplaats. Nesrine en haar vriendin Christine kwamen net op tijd. Snel maakten zij zich klaar en even na negen uur konden we gaan rennen.

Voor het eerste gedeelte had ik een route gepland in een hoek van het duingebied waar ik zelf ook zelden kom. Het ligt, ondanks dat het toch echt het heemskerkerduin is, wat geisoleerd van de rest van het gebied. En mijn ogen is het een pareltje. Prachtig om er te lopen, zelfs nu, zonder enig groen en in de snerpende kou. Want koud was het eigenlijk wel. Het is een klein stukje met kleine heuveltjes, tal van bochtjes en smalle paadjes. Daarna gingen we op de oudendijk het duin zelf in. De dames gaven een fors tempo aan. Ron en ik hobbelden er achteraan zo goed en kwaad als dat ging.

Bij de parkeerplaats stond groep twee te wachten, John (uit Wijk aan Zee komen rennen, Edwin, Harm (mijn buurman) Rob, Henk en Marcel. De bedoeling was om al lopend 45 minuten te vullen om dan de laatste groep op te pikken.

5 kilometer had ik beloofd en het werd iets meer. Groep 3, bestaande uit Yvonne, Bianca, Rob en Niels pikten aan en we konden weer verder. Het liep gesmeerd. Bij de eerste stop had Henk voor water, en Rob voor bananen gezorgd. Edwin had wat reepjes mee. Het was allemaal even welkom. Het lijkt wel of je met kou wat meer voedsel kan hebben.

De derde ronde zou op 10km hebben moeten uitkomen. Ik koos voor de oranje route aan de Heemskerk/Castricumse kant. Het werd iets meer. Uiteindelijk heb ik op een haar na 30km gelopen. Groep 2 is op 20km uitgekomen en de laatste groep op 14km. Niemand klaagde er gelukkig over.

Nesrine daagde me met een hele charmante en vriendelijke stem uit om op die laatste km, op weg naar de auto, nog even aan te zetten. Ik piepte dat ik dat niet meer kon. Ja wel, dat kon ik wel, ze wist het zeker en ze zetten aan. “Come on, you can do it” Ondanks de al 29km achter mij wilde ik mij niet laten kennen. Dan maar pijn en op het tandvlees. En we gingen harder, het tempo geleidelijk aan iets opvoerend. We liepen Ron voorbij maar dat beviel de jongen niet…hij bleef achter ons en versnelde ook.

Een leuk slot!

Twitrun feb 2013 III

En dan, helemaal tot slot. Het hoort er bij mij gewoon bij. Met de hele club aan de koffie. Dit keer bij mij thuis, met een lekkere appelkanjer erbij en nog iets anders lekkers door Nesrine meegebracht. Lia en de van harte uitgenodigde Wendy zorgden voor de bediening!

Read Full Post »

Twitrun

De tel ben ik kwijtgeraakt inmiddels, maar van de twiruns, of funruns in de Heemskerkse duinen was dit de derde editie. Gaat het vervelen? No way! Het blijft leuk. De groep verandert iets. Marcel, Marten, Onno en Yvonne blijven zeer trouw komen. Maar deze keer waren er toch weer wat andere gezichten tussen de lopers.

Deze zomer liep ik met een aantal dames door de duinen. Het  was een training zoals ik die ook wel bij DEM doe. Ze vonden het voor herhaling vatbaar. Yvonne liet wel het woord ‘strand’ vallen. Dat moest volgens haar in het parcours worden meegenomen. Tja, dan moet ik wel buigen. Het is eigenlijk niet mijn ding. Ik stemde toe en vrijwel meteen vroeg Ton of hij dan ook mee mocht. Van het een kwam het ander en het aantal liefhebbers groeide. Dan geen training maar een twitrun. Met Wendy samen startte ik de organisatie.

twitterrun-heemskerk-01

Edwin, Rob, Onno, Marten, Edwin, Jan, Bianca, Dave, Paul, Tim,
Nesrine, Marcel, Yvonne, Wendy
Dave, Martin, Annelies, Jolande

Liefhebbers meldden zich, én, we haalden ook wat mensen over  toch eens mee te lopen. Zoals Bianca en Joke die nog niet zo heel erg lang lopen. Zij stemden toe en ik zag al snel dat we met twee groepen moesten gaan werken. Een wat rustiger lopende groep, en een groepje kilometervreters en snelheidsliefhebbers. Niemand minder dan Annelies van mijn eigen club stemde bijna meteen toe om te assisteren en met een ploegje een aparte route te gaan lopen.

Annelies gaf ik de vrijheid een eigen route te kiezen met als enige opdracht uiteindelijk op het strand van Heemskerk uit te komen.Ik zou met een groepje naar Wijk aan Zee rennen en daar vandaan via het Strand naar Heemskerk rennen. Een stukje mul zand en stevige wind van drie kilometer.

Zo ver was het nog niet. Eerst even gezamenlijk inlopen. Ik merkte al snel wat verschil in tempo. De mannen en vrouw vooraan moesten wat energie kwijt. Dat kon. Ik sloeg rechtsaf in een hoger tempo en liet Annelies linksaf gaan richting een grasveld welke ik haar van te voren had aangewezen. Ik zetten een leuk tempo in maar voelde meteen Nes en Tim op mijn hielen. Er waren er meer. Dit beloofde wat!  Op het grasveld was de andere groep in geen velden of wegen te bekennen. Geen enkel probleem. Annelies zou zich wel redden. Ik begon met wat dynamische oefeningen voor ik aan de daadwerkelijke route zou beginnen. Bijna aan het einde hiervan kwam de tweede groep aanzetten. Hierna scheidde toch echt onze wegen.

twitterrun-heemskerk-02

Onze route leende zich niet echt voor een hoog tempo: modderige paden, heuvels, plassen, rul zand, noem maar op. Maar er werd pittig doorgelopen. Eenmaal op het strand riep ik nog even iets als “ieder in eigen tempo..” En weg waren Nesrine, Tim, Edwin en nog een Edwin. Zo snel kan ik echt niet op dat strand wegkomen. Ieder zijn ding. Ik bleef achteraan lopen en dat gaf me de gelegenheid eindelijk eens met Rob of met Dave in gesprek te komen. Sommige mensen ken ik al enige tijd, of ik heb er zeer goed contact mee. Elkaar echt spreken is nog weer iets anders.

twitterrun-heemskerk-04

Na twee en een halve kilometer ontmoetten de groepen elkaar weer. Vanaf dat punt wilde ik zelf graag met de hele groep verder lopen. De run uitlopen met elkaar. Door zo nu en dan te ‘vegen’ of de snelle figuren een zijpad in te sturen lukte dat prima.

Na afloop zaten we even aan een lange tafel gezellig wat te eten en te drinken en na te praten. Leuk te zien dat het ook gewoon meteen met elkaar klikt en iedereen enthousiast met elkaar in gesprek raakt.

twitterrun-23-dec-koffie

nazitten bij de patatoloog

Ik moest in de lente maar weer eens zoiets plannen. Het blijft leuk!

Read Full Post »

Al voor zes uur was ik wakker. Voor de zondag was me dat  nou net even te vroeg. Maar om zeven uur was ik toch echt klaar wakker. Dat kwam goed uit; er stond vandaag om negen uur een afspraak in de agenda. Ik sloop met een stapeltje hardloop kleding naar beneden en zat dus al vroeg aan het ontbijt.

Om kwart voor negen pikte ik Bart op en we reden naar de vertrouwde parkeerplaats van het Heemskerker duin. Niet zo heel veel later kwam ook Mike aangereden. Met zijn drieën zouden we een duurloop gaan doen van ongeveer twee uur. Mike gaat in Schoorl debuteren op de halve marathon, Bart gaat dezelfde afstand lopen en wil dat ongeveer in 1:50 gaan doen, maar in elk geval wil hij daar lekker lopen.

In de voorbereiding daartoe zijn een aantal langere duurlopen heel belangrijk. Lang lopen, en niet in een hoog tempo. We maakten de afspraak rondom de 10km per uur te gaan zitten. Thuis had ik al een route bedacht en berekend hoe dat met het oog op de kilometers en de tijd zou uitkomen. In de auto bereidde ik Bart al enigszins voor: “we gaan zo naar Egmond lopen” Bart schrok daar een beetje van en sputterde meteen wat tegen. Twee uur was toch de bedoeling? Ja twee uur en dat komt goed. Mike reageerde iets laconieker: “klinkt misschien verder dan het is”

Het was ongeveer 3 graden, er stond nagenoeg geen wind. Een uitgelezen dag voor dit klusje. Afgezien van de nodige bikers, hardlopers en wandelaars was het erg stil in de duinen. Op de weg naar Bakkum kwamen we langs twee meertjes die er rimpelloos bij lagen. Het was een foto waard. Een eenzaam boompje spiegelde zich prachtig in dit stille water. Even verderop hadden twee eenden heibel met elkaar. Verder was en bleef het aangenaam stil.

Er haakten nog drie andere hardlopers aan. Maar kennelijk gingen we niet snel genoeg voor hen. Twee van hen maakten zich uit de voeten en verdwenen uit het zicht. De derde bleef tot Bakkum bij ons. We hielden dan ook vast aan ons tempo. Hier bleek ook weer dat ik de neiging heb de pas er in te zetten. Bart trok zo nu en dan even aan de rem. De bedoeling was rustig te lopen.

Het is winter en de kleuren bruin en geel hebben de overhand. Toch is het ook dan mooi in dit gebied. De combinatie van met zijn drieën lopen en ook nog eens op zo’n mooie plek maakt dat we uiteindelijk alle drie heerlijk hebben gelopen, en ook alle drie zeer voldaan na 22,22km weer bij de auto kwamen. Het was een prachtige ochtend!

Op de laatste zondag van deze maand volgt twitterrun III. Ook in dit gebied. Mike en Bart  zullen dan ook aanwezig zijn, evenals nog ongeveer 12 andere lopers.

Read Full Post »

Een keer gaf ik de hoofdtrainer aan dat wanneer er een tekort aan trainers zou zijn, ik wel zou willen bijspringen.
Een training moet gewoon altijd doorgaan, was mijn idee daarachter. Hij knoopte het in zijn oren en sindsdien ben ik zo nu en dan de klos. Ik loop dan niet mee maar heb dan even een andere pet op. Die van een trainer. Vorige week kreeg ik de groep gevorderden mee. Door de regen hebben we een mooie route gelopen met de nodige opbouwende versnellingen. Met die groep gaat een dergelijke training goed. We kunnen goed met elkaar lopen en zijn aardig aan elkaar gewaagd in snelheid en uithoudingsvermogen.
Vandaag zou ik de basisgroep krijgen en de helft van de middengroep. De andere helft zou dan meegaan met de gevorderden. Er waren namelijk maar twee van de drie nodige trainers aanwezig.
Uiteraard had ik me er op voorbereid. Jan had me aangeraden twee verschillende trainingen achter de hand te houden. Het kon een kleine groep worden maar ook een behoorlijk grote.
Jan vertrok als eerste met de gevorderden en…bijna geen, of geen persoon uit de middengroep. Ik zou dus twee groepen achter me aan krijgen. Tijdens het inlopen keek ik een paar keer achterom; de groep  was echt groot. De trainingen die ik in mijn hoofd had kon ik wel vergeten. De verschillen in niveau waren behoorlijk  uiteenlopend. Mijn kop draaide op volle toeren. Aanpassen. Iets anders bedenken.
Nog tijdens het inlopen, de warming up en de loopscholing veranderde ik van gedachten. Het zou een fartlek worden. Lekker lopen en op een speelse wijze wat snelheid er in brengen.
Ik begon met twee treintjes te vormen. Ik deelde de groep in twee kleinere groepen. Twee lange rijen liet ik in een rustig tempo lopen. De achterste moest de hele trein in een lekker tempo inhalen en voor aansluiten.
De bedoeling was dat de lopers dan in ‘de trein ‘ konden herstellen. Een enkeling gaf aan niet echt te kunnen aanzetten. Die bleven dan ook in ‘de trein’. Ze hadden er lol in. Ik liet het ze een kleine twee kilometer zo doorgaan. Na een wandel pauze van ongeveer vijf minuten begonnen we aan het volgende onderdeel.
Vijf maal een minuut flink aanzetten, met twee minuten (dribbel)pauze er tussen. Beide onderdelen overigens over een route door die prachtige duinen van Heemskerk. Na het tweede onderdeel liet ik de echte basisgroep met een ervaren loopster richting het beginpunt uitlopen. De middengroep wilde ik nog even laten zweten. We liepen in een groepje in een iets hoger tempo dan de anderen. Ik liet om beurten een persoon aanzetten en op een gegeven moment zijn of haar hand opsteken. Dat was het moment waarop de hele groep dat persoon moest inhalen. Dit deden we ongeveer drie kilometer lang. Het was uiteindelijk voor deze groep het meest vermoeiende onderdeel. Weinig rust. Nou ja, rusten doen we thuis toch!

Read Full Post »