Archive for juli, 2012

Twitrun VI

Zijn ze eigenlijk wel te nummeren die twitruns? Elders in het land worden dergelijke runs ook georganiseerd.

In elk geval was het voor mij aflevering VI. Midden in de zomer. Het is dan niet makkelijk om een groep mensen bij elkaar te krijgen. Veel lopers zijn op vakantie. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom er in juli en augustus niet beister veel evenementen te vinden zijn met wat langere afstanden.

Marek stootte ook zijn neus, zoekende naar een halve marathon in juli. Dan kon hij net zo goed zelf iets regelen, daarbij wilde hij toch al eens een twitrun organiseren.

Vandaag kwamen we met vier lopers bij elkaar. De start was bij Leidschendam; de Vlietlanden. De route door was door Marek bedacht. De rest gaf zich over aan zijn aanwijzingen én tempo. Dat tempo lag al meteen vanaf de eerste km daar waar hij het had aangegeven. Oef, voor een diesel zoals ik is dat even wakker worden. De omgeving is mooi, ondanks de A4 die we een enkele keer tegen kwamen. In feite hadden we er nauwelijks erg in. Het is ook maar wat je wil zien. Als loper kan je ook naar de weilanden en boerderijen kijken, of een molen ergens in de verte. Er zat verder nog een leuk stukje door het bos (en brandnetels) in en langs het water. Vervelen deed het nergens. Daarbij wisselden we regelmatig van loopmaatje. Een poosje Wendy naast me, dan weer Mario en zo nu en dan Marek. Veel loop ik niet met Marek, maar ik voelde toen hij naast me liep dat hij me weer goed zou kunnen hazen zoals hij dat in Schoorl heeft gedaan. Met hem naast me ga ik geleidelijk aan harder lopen. Zo’n twee km te gaan nog naar de parkeerplaats gebeurde dat ook. We voerden het tempo op, de stal was in zicht! Heerlijk even voluit, voor mij dan. Marek heeft nog veel hogere snelheden in huis!

Slechts vier lopers, maar zo is het wel erg leuk om de wat langere afstanden weg te werken. Een toploopje, een leuke ochtend!

vlnr Mario, Wendy, Martin en Marek

Advertenties

Read Full Post »

#Meidentraining

“Wat zijn hardlopers toch leuk volk” Woorden van Wendy in een tweet vanmiddag.

Ik kan me daar wel in vinden, de meeste althans van hen kan ik tot ‘leuk volk’ rekenen.

Elke zaterdag weer heb ik het erg naar mijn zin. Liep ik nog niet zo lang geleden met een 14 tal DEM leden naar het strand, de week erna liepen er maar liefst 24 lopers achter me aan. Tijdens het inlopen moest ik even een andere training bedenken dan ik van plan was geweest. Met een groep van een dergelijke omvang kon ik niet hetgeen doen wat ik in mijn hoofd had. Gelukkig heb ik wel vaker moeten switchen, het kwam goed.

Op de dinsdagavond, we lopen dan met een kleiner gezelschap, in feite de gevorderden van de DEM duinloopgroep, haakte er een onbekende man aan. Hij vroeg zich af waar we mee bezig waren want hij kon ons ternauwernood inhalen. Dat was dus tijdens een versnelling, we deden 4 x 1500 meter op snelheid. Dave bleef meelopen, en kwam ook de week erna weer meedoen.

En donderdag liep ik dan eindelijk eens samen met Ton. Dat zat al zo lang in de pen. We komen elkaar zo nu en dan tegen bij een twitrun, en een keer liep hij als gast mee bij de duinloopgroep. Maar in dergelijke gevallen kom je niet echt aan een gesprek toe. Nu wel. Ton was op tijd en de afspraak was ça 15km te rennen. Het werden er 16, ruim. Al vrij snel hadden we een tempo wat we tot aan de 15km zouden volhouden, nl 5:00 m per km. En dat deden we pratend, zwijgend en ook lachend. Ik gaf hem onderweg nog even een tik, “schrijf jij je eens even in voor Amsterdam!” met zo’n loper naast je kom je zingend de finish over, in een prachtige tijd!

Ton

En dan vandaag, de #meidentraining. Yvonne mopperde dat die training met de #020groep wel leuk was, maar zij zou nooit aan kunnen haken. Dus er moest een aparte training komen voor de iets langzamere lopers. Ze zou er wat lopers bij zoeken. Het werden in totaal zes dames. En, het zou géén duurloopje worden. Een training, met inlopen, stretchwerk, loopscholing en een programma. Om tien uur verzamelden we en om te voorkomen dat het een gezellig praatuurtje zou worden sommeerde ik ze al snel om toch met het inlopen te beginnen. Ondertussen keek ik even aan wat voor vlees ik in de kuip had, dat wil zeggen, hoe de verschillen in snelheden lagen. Overigens zou ik in dit geval hoe dan ook het programma vast houden. Na 12 minuten deden we wat dynamisch stretchwerk en enkele loopoefeningen. Het programma wat ik had bedacht daar had  ik zelf ook wel zin in. Wendy reageerde bij het horen ervan met een “o leuk”. Dat hoor ik graag. Ik hoopte dat allen er zin in hadden.

Dat hadden ze. Ieder zette in naar eigen kunnen, en zo hoort het ook. De tijden om aan te zetten waren 3 x 2 minuten, 3 x 3 minuten en weer 3 x 2 minuten. Niet overdreven lang. Daarbij moest de snelheid bij elk blokje wat hoger genomen worden. De zon deed vrolijk mee, het was genieten daar in de duinen! Welke route je ook pakt en in welk jaargeteide je ook loopt. Het blijft een prachtige omgeving. Daar wil je elke week wel lopen. Dat doe ik dus ook!

De meiden stonden achter me, gelukkig maar!

Read Full Post »

Drie keer lopen in een weekend.

Te beginnen op vrijdagmiddag, na het werk. Solo door de polder van Beverwijk en Assendelft. Slechts 8km maar ik was blij dat ik thuis was. Het ene been wilde niet voor de andere komen. Alles wat ik me had voorgenomen om te doen verdween in de vergeethoek. Het rondje afmaken dan maar, douchen en er niet meer aan denken.

Zaterdag had ik voor het eerst weer, sinds Stockholm, dienst bij de DEM duinloopgroep. Ik had er zin in. Met twee trainingen in het hoofd reed ik naar de startplaats. Zou ik een langgerekte groep hebben in tempoverschillen dan zou ik een route richting Castricum pakken, lag het wat meer bij elkaar dan…zou ik naar strand gaan. Op de parkeerplaats zag ik al wat ogen groter worden na het horen van mijn plan. Martin naar strand is nu niet iets voor de hand liggends. Daarbij waren er wat dames die net waren overgestapt, of wilden overstappen van basisgroep naar de middengroep.

“Helemaal naar strand?”

“Hoeveel km is dat?”

“Kan ik dan wel?”

Ik ben er niet echt gek op. Voor wat betreft het lopen op zich blijf ik dat ook zeggen. En toch zette ik door. Waarom? In de eerste plaats omdat ik weet dat er lopers zijn die het erg leuk vinden. Maar ook omdat ik de afwisseling goed vind. Afwisseling in ondergrond en omgeving. Ook voor mezelf. Veel hadden het zwaar. Enkelen moesten toch echt even tussendoor wandelen. Geen probleem. Aan de gezichten zag ik dat er toch dat men genoot.

En als ik goed keek zag ik zelfs wat trotse gezichten bij de parkeerplaats na afloop. Ze hadden maar liefst 13km gelopen.

Vrijdag solo. Zaterdag de groep. Vandaag, zondag, een duoloop met Marcel.  De man die ik zo ongeveer het langst op twitter ken, en waar ik  het eerst ooit mee afsprak samen te gaan lopen.

Deze week vroeg ik hem wat zijn plannen waren. Hij was een route van 17km van plan. Nu had ik eigenlijk meer in het hoofd maar echt heilig was de afstand niet. Daarbij waren deze 17 kilometers door de duinen op onverhard terrein. Met heuvels. 17 km is dan wel even genoeg. Vanmorgen om tien uur startten we. Het was nog droog. Bijna meteen kregen we het nodige klimwerk voor de kiezen. Maar meteen vanaf de parkeerplaats was het mooi. Mooi zou het blijven. Ergens moet het zijn gaan regenen maar eerlijk gezegd deerde het ons niet. We liepen lekker, deden dat zo nu en dan pratend, maar ook hele stukken zwijgend. Genietend van zowel het lopen als de omgeving. Door de regen werden enkele paden wat glibberig en we noemden ineens onze wederzijdse kennissen/loopmaatjes op ( Marek, Gerard en Ton ) die met nog zwaardere omstandigheden zo 52km weg werken.

Vrijdag smoorheet, solo en door de polder. Zaterdag met een erg leuke en enthousiaste groep door het duin en over strand, en ook aardig warm weer. Vandaag met loopmaatje Marcel over een bloedmooie route door de Castricumse duinen met louter onverharde ondergrond. Met uiteindelijk een miezerig buitje over ons heen. Voor geen van de omstandigheden zou ik thuisblijven. Geen denken aan. Genieten met hoofdletters!!

Read Full Post »

Door blessureleed moesten Niels en Bart afhaken, anderen waren op vakantie of hadden bezigheden met hun gezinnen.  De vorige keer deden we een intensieve interval. Acht maal vier minuten goed aanzetten. Dit keer wilde ik langer lopen, de sneller te lopen tijd langer maken en op de verharde weg blijven. Op de verharde weg  is het gemakkelijker om controle over de snelheid te houden én om elkaar in het oog te houden. Vanwege verschillen in tempo zouden er bij voorbaat twee groepen op pad gaan. De mannen waar ik vorige week al mee had gelopen willen de marathon proberen te  gaan doen in 4 uur. De anderen (Ron, Michel en ik) in 3:40.

Op het laatste moment kwam René Schoen nog aan zeilen. Hij had zich via een mail al aangekondigd. Mijn programma was bekend. Er was geen groep waar hij, zo snel als hij is, bij zou passen. Het maakte hem niet uit. Hij liep mee voor de fun en zou zich bij de 1e groep aansluiten. Degene die dit gelooft, kent René niet. René loopt als een gazelle. Hij stoof ons voorbij om even heel in de verte iemand in te halen en dook even later weer achter ons op. De man is wel erg snel. “Dat kunnen jullie ook!” kregen we later te horen.

Het parcours was weer door de duinen van Heemskerk (èn deze keer Castricum). Op het programma een soort extensieve interval. Dus langer in een versnelling lopen, maar een wat lichtere versnelling. Ik koos er voor om de groepen in hun beoogd marathon tempo te laten gaan. Beurtelings zou een ieder het tempo aangeven en de tijd in de gaten houden. Dat ging prima!  We begonnen aan 5 x 8 minuten, het zouden later, in overleg 6 x 8 minuten gaan worden. Na elk blokje van 8 minuten hergroepeerden we ons zodat we bij elkaar zouden blijven. De pauze was telkens 4 minuten.

Ergens in een boek over trainingen had ik iets gelezen over een intermezzo tijdens een training als deze. Ik zou het bijna vergeten toen de anderen mij er aan herinnerden. Dat was ook zo! Het kwam op het juiste moment, namelijk na 2/3 deel van het programma. Zo had ik het ook in het hoofd.

Ik zocht een geschikt punt om er aan te beginnen en ik liet de groep drie keer een stukje lekker voluit gaan. Op 80% had ik gezegd. Dat werkte dus niet. Ik wilde het even niet toelaten dat iemand me zou inhalen. René had dat makkelijk kunnen doen trouwens maar die hield zich in. Het effect hierna was, toen we verder gingen met onze loop, dat het marathon tempo erg gemakkelijk aanvoelde.

We hielden een km of 7 over na onze loop opdracht. Deze vulden we in door gezamenlijk op een rustig tempo het af te maken. Ron wilde 25km op zijn lijstje kunnen zetten. Hij verzon er een een lus bij, of liep even verder naar voren, of juist weer verder terug. Voor de rest moet het eind totaal ongeveer op 23,5km zijn gekomen. Waarvan dus een aardig gedeelte op marathon tempo.

Ik vond het weer erg leuk om met deze groep te trainen. Allemaal liefhebbers,en leuke loopmaatjes!

Edwin, Michel, Onno, René en Ron, bedankt!

Afbeelding

Read Full Post »