Archive for maart, 2013

Alles klopte. Zo zag het er in elk geval uit.

Goede trainingen, gezorgd voor omvang en ook had ik goed aan de snelheid gewerkt. Zonder enige nervositeit reed ik naar Diever. Lekker lopen, de tijd kon me niets schelen. Een goed uitgangspunt dacht ik zo!

Het was vandaag perfect marathon weer. Windstil, fris, zo nu en dan een bleek zonnetje. En vooral, een prachtige omgeving. De omgeving van Diever zal ik niet snel vergeten. Heel mooi!

Bij aankomst bleek niet alleen Niels aanwezig te zijn, ook Ron was op komen draven. Hij zou gelijk met mij starten en de 28km lopen. Een mooie verrassing! Binnen korte tijd zagen we ook Eric met zijn vrouw en zoon. Eric zou de hele marathon met mij meelopen. Daar was ik erg blij mee. Ik kan een marathon ook wel solo aan maar deze marathon met een bijzonder klein deelnemersveld is best zwaar, in je eentje. Een zware marathon is het zeker. Glooiend, vals plat, heuvels en zowel onverharde als verharde ondergrond. Ik genoot met volle teugen. Ton had mij de opdracht gegeven mij op het lopen te focussen. Onno stuurde een app met de boodschap niet vergeten te genieten. Het liep ook goed, de 10km deden we in een redelijke tijd, de 21km in 1u47. Mooi op schema. Rondom de 21km haakte ook Albert aan. Albert uit Emmen had ik nog niet eerder ontmoet maar hem leek het leuk om mij gedurende de laatste helft te vergezellen.

De 30km liep ik in 2u37, niet verkeerd. Helaas kwam Eric ten val op de 29km. Uiteraard stopten we even. Doorlopen is voor mij bij zoiets not done. Het leek wel weer te gaan en we gingen weer verder. Maar het tempo begon bij mij te zakken. Behoorlijk. Op de een of andere manier was het niet meer op te krikken. De 34km pakte ik nog in iets meer dan 3 uur. Niet verkeerd maar op dat moment was het over. Ik moest wandelen. Of ik wilde of niet. Het was geen zaak van hongerklop, ik was niet buiten adem. Maar de benen wilden niet meer. De hamstrings stonden strak en de voeten deden zeer. Wandelen dan maar. Ik stuurde Eric door vanwege de valpartij. Hij moest in beweging blijven. Albert zou bij mij blijven. Daar was ik erg blij mee. Als ik solo daar had moeten wandelen dan zou het wel erg zwaar zijn geworden. Veel te zwaar. Nu had ik aanspraak.

Ik gaf mezelf nog hoop op een herstart. Even probeerde ik dat maar nee hoor. Alsof ik aan teugels werd vastgehouden. Geen rennen meer mogelijk. Het was over en uit. Ik besloot Ron en Niels, die vaste zouden wachten op me, een sms of app te sturen. Ze reageerden meteen en pakten de auto om mij op te pikken. Vrienden van de bovenste plank!

Ik ben niet zuur of verbitterd. Absoluut niet. Daar is de mooie omgeving van Diever debet aan. En zeker ook de inzet van Eric die een keurige haas was, en Albert die me trouw bleef vergezellen.

Het had mijn 7e marathon moeten worden maar het werd de eerste met een DNF achter mijn naam.

Wel een mooie lange duurloop trouwens. Wat is het daar mooi!!!

IMAG0384

Dat is nog eens een verrassing. Ron die aanhaakt!

IMAG0385

Tussen Ron en Eric in het ‘startvak’

IMAG0390

Ziezo, de eerste km zit er op. Van de…

Diever 10km

10km achter de rug

Advertenties

Read Full Post »

De week voor de marathon voelt alsof er een reisje aan zit te komen. In de schema’s van Rob Veer mocht ik die laatste zondag een snelle 10km lopen. Dat hield ik er in toen ik mijn schema’s zelf ging maken. Later, met een coach die mij wat anders liet trainen kwam er op die laatste zondag een langere loop uit de bus.

Vanaf de eerste marathon was het altijd Bart die mij trouw vergezelde, hardlopend, ook een keer, vanwege een blessure, fietsend. Voor de marathon van Amsterdam, vorig jaar, liep Niels mee, op een redelijk warme zondag, liepen we samen een prachtige 21km door de duinen. Vandaag liep Bart in Zandvoort maar Anja gaf deze week aan dat ze graag mee wilde lopen. Vanmorgen op twitter liet Edwin een loopopdracht voor vandaag doorschemeren die wel erg veel op de mijne leek. Hij vroeg heel beleefd of hij mocht meelopen, maar in feite zat meneer al in de auto..

Gisteren al was het snerpend koud. Ik zocht met de middengroep van DEM de luwte van de bossen in de richting van Castricum. Een fartlek. Met een 15tal lopers deden we lukraak wat uiteenlopend loopwerk. Het werd 13km in totaal. Oei, eigenlijk had ik 10km in gedachten gehad. Diezelfde dag nog moest ik ook in Lisse lopen. Niet overdreven veel, maar het zou er wel bij komen. Edwin deed namelijk examen Looptrainer 3. Hij had mij gevraagd mee te lopen in zijn groep, en de taak van assisterend trainer op me te nemen. Op zo’n vraag kan en wil ik geen nee zeggen. Leuk voor mij ook om eens dat examen, vrij van zenuwen, vanaf een andere kant te beleven, en om zelfs mijn eigen examinator en cursusleider weer te zien. En..Edwin is geslaagd!

Vandaag dan een toch wel wat langere loop, qua tempo in drie delen gehakt. 6km rustig, 6km marathon tempo, en de resterende kilometers weer rustig. Het was koud. Heel Nederland lijkt het over niets anders te kunnen hebben. Het is dan ook wel opmerkelijk in deze tijd van het jaar. Koud, en een straf windje. Onderweg naar het duin hield ik de vlaggen zo hier en daar al in de gaten. Daarmee bepaalde ik meteen de te nemen looprichting.

Anja, Edwin en ik. Lekker kletsend en rennend door de duinen. Niet bij de kachel blijven maar eruit! Dat rennen en kletsen was in het rustige tempo geen enkel punt. Ik was erg blij met de gekozen looprichting: eerst door het bosrijke gebied naar Castricum, redelijk luw. Na 6km ging het tempo omhoog. Kennelijk voor alle drie, een tempo in zone drie. Het gesprek was even voorbij. Wat was ik blij toen ik we op de zeeweg en op de vrij lange weg parallel aan het strand de wind in de rug voelden. Het was ook goed te zien aan het tempo wat iets hoger lag dan het voorgenomen marathon tempo.

Kou en wind. We hebben toch gelopen. Alleen zou ik ook zeer zeker zijn gegaan maar ik was toch wel erg blij met dit gezelschap vandaag!

Alledrie zeer tevreden!

Read Full Post »

Afsluitdijkrun 2013

30km rennen over de afsluitdijk, van Den Oever naar Zurich. Wat kan je daar in vredesnaam nu over zeggen of schrijven?

Meer toch dan je zou verwachten. Vorig jaar de eerste editie, een idee van mij en Karel Zwaan. Uitgevoerd door Jan Verwoert, mij en gelukkig veel vrijwilligers.

Dit jaar zat ik niet in de organisatie maar liep wel mee. Het kwam goed uit om 30km te rennen, in mijn aanloop naar de marathon straks op 30 maart. De vooruitzichten waren niet al te best. Het zou stevig gaan waaien, koud worden en misschien wel gaan sneeuwen. Via twitter verzameld ik al lopers met dezelfde snelheid of insteek om samen te gaan lopen. Uiteraard mijn maatjes Ron, Michel, Cor, Edwin en Marc, maar ook Roy en wat nieuwere contacten probeerde ik bij elkaar te krijgen. Ik moet zeggen dat we met een aardige groep bij elkaar stonden in Den Oever. Inderdaad we liepen met een groep. En dat is met windkracht 5 of 6, pal tegen, hard nodig. De groep was veel groter dan verwacht. Men vond de luwte van koplopers kennelijk aangenaam. Wie ben ik om het een en ander te gaan regelen? Toch vond ik het op een gegeven moment tijd om in te grijpen. Cor en Edwin liepen mij te lang op kop. Alleen Piet en een mij onbekende man namen zo nu en dan het initiatief om ervoor te kruipen. En op kop lopen is loodzwaar. Ik keek even met boze blik achterom: “jongens wisselen, dit kan zo niet!”  Geen reactie en geen verandering. “Dan doe ik het!” Roy en ik liepen naar voren. Na 2km stak ik mijn hand omhoog een maakte een draaiende beweging. Wisselen! Het kwam over. Vanaf dat moment ontstond er een groep lopers die van tijd tot tijd zouden wisselen. En zo hoort het, althans, in mijn ogen.

Ik was zeer aangenaam verrast langs de kant Cis en Pascal, maar ook mijn goede vriend Niels te zien staan. Top! Ze moeten het behoorlijk koud hebben gehad. Op een gegeven moment zag ik twee dames naar de kop lopen. Ik gaf ze een flinke pluim. Goed zo! Toppers! Ze zakten al snel af. Het was hen te machtig. Ik was er kort over. Goed dat ze het deden, voor henzelf mentaal ook een opsteker! De vrouw tegen wie ik het zij deed haar jasje los en liet haar shirt zien. Het logo van ‘pink ribbon’ kwam te voorschijn…Vanaf dat moment nam ik haar in bescherming. Op mijn manier. Hield haar in de gaten. En ik wilde niet meer hebben dat ze aan kop zou lopen. Ze zou de verdere loop achter mij blijven en mogen profiteren van mijn luwte. Geen discussie.

Na de helft werd de groep kleiner. Cor waren we ineens kwijt en ik merkte ook dat Onno zoek was. Jammer. Maar waarschijnlijk had Onno al redelijk veel gegeven besefte ik. Ook Edwin was na enige tijd verdwenen uit de groep. Hij was te hulp geschoten bij een man die dringend hulp nodig had in de zin van een ambulance.

De groep denderde door. Het was zwaar. Wind, zo sterk, en voortdurend pal tegen; het is energieverslindend. De dame, ze heet Marianne, zou ik later horen, liep nog achter me. Na pakweg 23km werd het wel erg zwaar en de groep werd kleiner. Bij de sluizen werd het zelfs heel erg klein. Vermoeidheid sloeg toe. Marianne vond dat ik achter het groepje aan moest: “jij kan veel harder”. Ik was heel duidelijk. Zij mocht van mijn windvang profiteren, en die van Marc. Geen probleem. Wat maakte enige tijd mij nou uit? Als ik maar 30km zou hebben gelopen! Marianne, vorig jaar eerste vrouw. Nu een akelige periode achter de rug. Wat een respect had ik voor haar. En zo gingen Marc en ik zij aan zij verder, Marianne achter ons. De laatste 2km. Gewoon nog wind tegen, en vals plat. killing!

Van mij moest, of ze wilde of niet, Marianne tussen ons in de finish over. Marc, Marianne en ik op een rij.

Mooi!

Onvergetelijk!!!

Afbeelding

Edwin, Martin en Onno, voor de zware tocht.

ADR 2013 I

Nesrine, Martin, Christine

ADR 2013 II

De start!

ADR 2013 IV

Ergens op de dijk, Marc voorop

ADR 2013 V

Kopgroepje met Roy, Piet en Ron

ADR 2013 VI

De finish, met Marc, Marianne en Martin

ADR 2013 VII

Ontlading…

Read Full Post »

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In afwachting van het examen begon Ingeborg bij de koffie over mijn lange duurlopen. Ze verbaasde zich erover hoe ik toch elke keer mensen bij elkaar weet te vegen om die lange enden mee te gaan lopen. Tja, soms moet ik daar flink achteraan, maar andere keren gaat dat vanzelf.

Vanmorgen werd ik vrij laat wakker. Nou ja, laat, het was ruim zeven uur geweest en als je aan een lange duurloop wil beginnen moet je toch ruim van te voren wat gegeten hebben. Standaard twee uur van te voren. Eruit dus en aan een stevig ontbijt. Er stond immers weer 35km op de agenda. Het zou hetzelfde rondje worden als twee weken geleden, langs Zaandam. Dat had als voordeel dat de afstand op zeker was, en, dat ik ook een maatje had wat bij Zaandijk zou aanhaken: Marcel. Daar had ik via twitter al wel voor gezorgd. Maar deze keer zou ook Anja aanpikken en niemand minder dan René Schoen die deze keer 50km weg te werken had. Ook hij had kennelijk behoefte aan wat meelopers.

Ik begon solo. En na ongeveer drie km zag ik in de verte een hardloper in een fel geel jasje op mij afkomen. Ik herkende hem aan de altijd aanwezige grijns op zijn gezicht. René had al geinformeerd naar mijn tempo, en die was 5’25” Daar kon hij zich prima in vinden. Ja ja, zo met deze vrolijk kwetterende kerel naast me werden dat toch maar weer tempo’s onder de 5’20” of zelfs 5’10”.

In Nauerna stonden Jan en Anja op ons te wachten. Jan had haar daar netjes heengebracht en Anja zou de hele verdere rit bij me blijven. Even maakte René zich uit de voeten om ergens water te scoren maar in mum van tijd liep hij ook weer gewoon bij ons. Ook Marcel liep ons tegemoet met zijn bekende lach, van oor tot oor. Het liep erg lekker zo met dit koppeltje.

René sloeg op een gegeven moment een andere weg in, en bij de Genieweg in Assendelft ging ook Marcel een andere kant op. Anja en ik bleven over. Op dat moment, zo bij 28km, had ik behoefte aan een pauze. Een pauze kan je ook actief nemen, gewoon door het tempo omlaag te brengen. Het tempo zou vanaf dat moment niet meer omhoog gaan. Geen probleem. Het lopen voelde goed. En op het 33km punt stond de klok nog net niet op drie uur. Dat lijkt mij geen schande dacht ik zo!

Tijdens het lopen had ik me voorgenomen om de laatste km wandelend af te leggen. Even geen hardloop beweging en even de hartslag weer richting de normale waarden. Dat beviel goed.

Een mooie loop weer, op een mooie dag! En met het trainersdiploma nu op zak, voelde ik mij 10kg lichter!

Read Full Post »

Looptrainer

Een keer dreigde een training niet door te gaan. Een trainer ziek, de ander afwezig. Heel naief meldde ik me bij de chef d’equipe. Mocht zoiets gebeuren dan leek het mij niet nodig om lopers naar huis te sturen. Dan zou ik wel met een groep het duin in gaan.

Natuurlijk, de eerste vrijdagavond na mijn aanbod ging de telefoon. Ik kon meteen de dag erna een groep gaan vermaken. Tja, voor de groep staan is dan toch echt even iets anders dan meelopen. Gelukkig gaf mijn eigen groep, de gevorderden van de dem-duinloopgroep, mij alle ruimte en gelegenheid. Ook in de vele weken die zouden volgen. Want, het bleef niet bij een enkele keer. Al vrij snel stond ik zo ongeveer full time de training te verzorgen. In feite liep ik op zaterdag al nooit meer mee als loper.

Op de dinsdagavond liep ik aanvankelijk met Bart, Ineke en Bert-Jan zo, voor ons zelf wat interval werk te doen. Al vrij snel kwam Joost daarbij en het zou uiteindelijk een groep worden van pakweg 12 lopers. Ook daar werd ik degene die de programma’s samenstelde en de training op zich nam.

Diezelfde chef d’equipe, Jan, vond dat ik ook andere groepen eens voor mijn rekening moest gaan nemen. Niet alleen gevorderden, maar ook de middengroep. Dat was voor mij weer een stap om te overwinnen. Waarom? Ik kende er niemand, of nauwelijks. Bij de gevorderden was ik gewend aan de snelheden en omvang. Met de middengroep lopen zou enige aanpassing vergen, dacht ik. Het bleek een leuke enthousiaste groep en eigenlijk liep ik met hen net zo graag als met mijn eigen groepje.

Het mocht van mij wel zo doorgaan.

Dat bleek niet de bedoeling. Jan, maar ook het bestuur van DEM was, en is, van mening dat de vereniging opgeleide en gediplomeerde trainers moet hebben. Ik deel die mening maar dat betekende ook dat ik een opleiding moest gaan volgen. Geen probleem. Maar heel in de verte zag ik een donkere wolk hangen. Een examen. Een praktijkexamen. God-nog-aan-toe, daar moest ik echt niet aan denken!

Maar eerst de opleiding. Workshops volgen en veel leren. En, in de praktijk kwam er iemand over de schouder meekijken. Daar begon de ellende al. Priemde ogen van Jan in de loopgroep. Oren op steeltjes. Wat zegt Martin, waarom zegt hij dat en waarom doet hij dat? Gesprekken achteraf, de evaluatie. En een dringend verzoek van Jan om toch eens op de baan een training te gaan doen. No way! Ten eerste zou ik dan mijn eigen club op dinsdag moeten laten vallen en ten tweede, wat moet ik bij al die doorgewinterde hardlopers op de baan doen? Die stap wilde ik toch echt niet zetten. Maar, mijn andere praktijkbegeleider, Els, wist me heel slinks naar de baan te krijgen. Ze zat in nood, zou laat pas in Beverwijk zijn, en wilde haar groep zelf laten warmlopen en eventueel een loopscholing overslaan, desnoods zelf aan de training laten beginnen. Nou, dat vond ik niet nodig. Weer stapte ik naar voren. Ik zou de warming-up wel doen, eventueel de loopscholing en Els had daarmee wat meer ruimte om op tijd te komen. Al ruim voor de warming up kwam ze aanfietsen. “Ik ben op tijd, maar jíj doet de training.” En daar ging ik dan!

Er zouden meer trainingen met haar groep volgen. Als stage, maar ook voor haar invallend. En, met bijzonder veel plezier. Een leuke enthousiaste groep lopers!

Tja, en dan toch dat examen. De hele week al zag ik er als een berg tegenop. Ondanks de vele harten onder de riem. Men verwachtte dat ik dat gewoon even zou doen en ook gewoon dat diploma zou halen. Nee hoor. Zo gewoon was dit niet voor mij. Stijf van de zenuwen liep ik al vroeg dat terrein op. In staat om rechtsomkeer te maken. Dat kan natuurlijk niet. Yvonne en Dave had ik persoonlijk gevraagd in mijn groep mee te lopen. Maatje Jan kwam al heel voorbarig met een bos tulpen aanzetten. En er waren redelijk veel spontaan op het examen afgekomen mensen, van ook weer die woensdag groep. De spanning bij mij liep van binnen wel erg hoog op.

Viel het mee? Nee! Was het zwaar? Ja!

Het interview vooraf ging vlot. De vragen van de examinator had ik snel beantwoord. En kennelijk goed want hij stelde al vrij snel voor om naar buiten te gaan en de training van Els over te nemen. Daar, op de baan was ik echt niet mezelf. Priemde ogen van de examinator in mijn nek, ergens in mijn ooghoek nog meer kijkers. Brrrr. Normaal sta ik zoveel vrijer voor een groep. Door die woensdagavonden,met best wel grote groepen ben ik daar veel gemakkelijker in geworden. Maar nu…

Pas bij het kernprogramma vielen de zenuwen van mij af. Ik werd meer mezelf, ging meelopen, gaf aanzijzigingen en had nog wel even door willen gaan. Maar ik werd meegroepen voor het eindgesprek. Mensenlief wat duurde dat lang! Wat vond ik zelf van de training? Wat zou ik anders doen? Wat zou ik beter moeten doen? Het werd een gesprek waar geen einde aan leek te komen. Maar, opeens was daar toch die uitgestoken hand. Geslaagd!

Het kostte me enige moeite om met gespeelde terleurstelling het hok uit te komen. Els keek verschrikt maar toen gingen toch mijn armen de lucht in. Wat gaaf dat gejuich toen door de wachtenden!!

Geslaagd!

Bij deze wil ik mijn grote dank uitspreken naar Jan en Els als praktijkbegekleiders. Mede cursisten Olaf, Annelies en Ans die ieder op de eigen manier de afgelopen periode hulp boden. Maar, vooral ook naar de lopers die mij alle gelegenheid hebben gegeven om praktijkervaring op te doen. Zowel op de zaterdag in de duinen, de dinsdag op de weg als de woensdag op de baan. En ook op de examdag zelf mensen als Dave en Yvonne die meeliepen of Jan en Edwin die alleen maar even kwamen om mij een hart onder de riem te steken. Geweldig!

Groepsfoto Dem geslaagden

Achteraan Olaf, Els, Annelies, Martin en Jan.
Linksvoor Ans

Read Full Post »