Archive for juni, 2015

Op stoom

Het trainen ging deze week ‘als vanouds’ zowel op dinsdag als donderdag kon ik jubelend naar huis. Dat geeft best een fijn gevoel zo voor een halve marathon op de zondag! Om mezelf wat te beschermen gaf ik de zaterdag groep in handen van Frans die met een combi M2 en G de duinen in dook. Dat klinkt als een forse groep, maar met de Marquetteloop en de Stoomtramloop op zondag viel het aantal lopers reuze mee. Op het voormalige Floriade terrein was zaterdag de 6-uur van Haarlemmermeer aan de gang. Daar zou ik sowieso even een kijkje nemen vanwege een aantal bekenden die er meeliepen, En een paar mensen die ik mooi eens een keer kon ontmoeten. Maar, vrijdag kreeg ik een bericht van Henny dat meelopen gewenst was. Er waren wat mensen uitgevallen of verhinderd. Ik gaf aan dat ik de duinloopgroep toch echt voorrang moest geven. De groep zomaar laten staan kan ik niet en vind ik ook ‘not done’. Maar door de collegialiteit van Frans was de weg vrij. In mijn naïviteit dacht ik even twee of drie keer mee te kunnen lopen en dan weer huiswaarts te kunnen gaan. Bovendien zei Henny dat ik rustig aan mocht doen. Dat werkte natuurlijk niet. Het team waar ik in liep stond dan weer derde, dan weer vierde…en dan rustig aan doen? Goed, mijn tempo is een lachertje bij dat van mannen als René en Michiel, om nog maar niets te zeggen van Henny en zijn zoon Milan. Toch deed ik ook mijn uiterste best. Het betekende nadat de zes andere teamleden 2,222 km (zoiets) hadden afgelegd, ik weer mocht opdraven. Telkens opnieuw opstarten valt niet mee. Maar ik moet zeggen, ik liep met erg veel plezier en de sfeer was erg leuk.

Michiel en René

Michiel en René

Martin 270615 En dan,vandaag, de Stoomtramloop. Wat een idee! Jan en Anja hadden zich hiervoor opgegeven. Op zich had ik deze maand al genoeg activiteiten maar Lia was met haar zussen op pad. Lopen doe ik toch. En tja, dan is het wel heel erg aanlokkelijk om hier aan mee te doen. In mijn enthousiasme sleepte ik Cor en Onno ook mee. In een later stadium kon ook Frank aan een startbewijs komen. Daar was ik blij mee. Met een training loop ik heel erg graag met Frank naast mij. We houden elkaar altijd goed op tempo. Welk tempo dat ook is. Hoe leuk! Met de stoomtram van Hoorn naar Medemblik en terug rennen! Een tocht van 21,1 km.

Onno, Anja, Frank, Jan, Cor en Martin

Onno, Anja, Frank, Jan, Cor en Martin

We hadden er zin in. Allemaal. En zoals ik verwachtte liep het uit de kunst met Frank zo naast mij. Onno had het even moeilijk en bleef iets achter. Mooie route, langs mooie huizen, boerderijen, door een dorpje. Ook nog enthousiast publiek langs de kant. Voor mij een raadsel dat er niet zoveel deelnemers zijn voor dit leuke originele loopje. Na de 10 km ging het mis. Looptechnisch gezien dan. Ik was op. Niks geen warmte of onwillige benen, of blessure. Gewoon op. Leeg. Gelukkig vlakbij een waterpost, Meteen maar een gel genomen. En weer opstarten. Maar ik voelde al dat dit niet meer goed zou komen. Frank bleek meteen een wel erg trouw loopmaatje te zijn. Hij bleef bij me. Ondertussen, bij de 12 km denk ik, kwam ook Onno er weer bij. Hij had het ook niet gemakkelijk. Nou ja, het is niet anders. De halve marathon toch maar uitlopen. En dan vooral ook proberen om me heen te kijken, wat ik overigens toch al deed. Zo, wat was ik blij dat die finish in de buurt kwam. Daarmee gingen die laatste twee kilometers wel weer soepeler trouwens. Kon dat niet even eerder?? Dit is zonder twijfel de zwaarste halve marathon die ik ooit moest afwerken. En dat lag beslist niet aan het parcours of de mensen om mij heen. Dat het niet makkelijk ging zal mij er niet van weerhouden weer aan de start van deze loop te verschijnen. Graag sluit ik t.z.t. hier weer aan! Anja zou naar huis gaan met een prijs. Ze was tweede dame in haar categorie.

Anja tweede dame!

Anja tweede dame!

Cor in Actie

Cor in Actie

Jan en Anja, in topvorm!

Jan en Anja, in topvorm!

Advertenties

Read Full Post »

Strand

Ongeveer 15 km, voornamelijk onverhard.

Dat was wat ik de groep had doorgegeven voor de zondagochtend. Zondagmorgen regende het. Maar; weinig afberichten. En zo hoort het. Een beetje hardloper laat zich niet afschrikken door een spatje water.

Met zeven liefhebbers schoten we snel na de parkeerplaats een onverhard pad in. Eric liep voorop, dat was meteen goed voor een vlot begin. Na pakweg twee kilometer wilde ik even stoppen om wat ‘indraai gelegenheid’ te geven. De armen en heupen los, of waar ook maar even behoefte aan zou kunnen zijn. Vlak daarvoor was er een bospad met hoog, nat gras. Enige hilariteit achter mij. Tja, de schoenen en sokken waren meteen kleddernat. Bij navraag wilde toch iedereen doorgaan op onverhard terrein.

We gingen verder. Het liep heerlijk. Dat het regende, (regende het eigenlijk nog?) merkten we niet eens meer. De route verzon ik ter plekke. De ligging van de verharde weg weet ik goed te plaatsen. Dus op tijd naar links of rechts; fout lopen kan bijna niet. Ergens bij Castricum begon ik razendsnel te beredeneren en te rekenen. We zouden al snel op een kruising terecht komen van de verharde wegen. Wat meer naar het westen is de keuze van onverharde paden beperkter. Voor je het weet ga je terug op die vrij lange Oldenborghweg, en dat was voor vandaag niet de bedoeling.

Oldenborghweg

Strand dan maar? Goed voor drie km onverhard. Het miezerde. Nog voor ik uitgedacht was riep ik Anja. Stelde het strand voor en nog voor de arme meid kon antwoorden had ik meteen een volmondig “ja” van de anderen. Gerard werd meteen 50 cm langer. Begin over strand en de man begint te stralen.

Ok. Op naar die verdraaide strandopgang tussen Castricum en Heemskerk. Ik mompelde tegen Anja dat het maar om drie kilometer zou gaan. “Ja, weet ik maar dat kunnen zware kilometers zijn”

Eenmaal op strand merkte ik het meteen. Dit zou heel zwaar gaan worden. Mensen die mij kennen weten dat ik een haat-liefde verhouding met dat strand heb. Nee, niet omdat ik de omgeving niet mooi vind. En, nee niet omdat ik daar geen snelheid kan maken. Het is voor mij gewoon belabberd lopen. Zwaar. Moeilijk.

Het was even niet anders. De afstand tussen mij en de groep groeide. Eric en Arjan leken het zand nauwelijks te raken. Gerard zocht enig comfort vlak langs het water. Anderen zag ik zoeken. In een spoor? Of toch bij het water?

Katwijker Onno appte mij eens dat ik zo met snelheid bezig ben dat ik vergeet te genieten. Goed dan. Echt hardlopen ging niet, dus dan maar om mij heen kijken. Natuurlijk is er niets, maar dan ook niets mis met strand. Prachtig. Ook in de mist, of misschien wel juist in de mist. De duinenrij, het zand en de zee vloeiden in elkaar over. Ergens in de verte zag ik alleen Jan nog ploeteren. Aan het water zag ik twee meeuwen parmantig naast elkaar lopen. Ik gniffelde…zou het een stelletje zijn?

Drie kilometer. Op mijn horloge zag ik dat er daar al twee van voorbij waren. De strandhuisjes van strand Heemskerk zag ik nog niet eens. Inmiddels had het strand werkelijk alle energie uit mij weg getrokken. Even maakte ik mij zorgen. Toen ik de huisjes eindelijk zag, was er niemand meer van de groep te vinden. Die mafketels waren toch niet doorgelopen naar Wijk aan Zee?  Daar moest ik echt niet aan denken. Vanuit de mist zag ik ineens Jan weer, met op zijn hielen Anja. Ze liepen mijn richting op.

“Waar is de rest?”

Ze stonden bij elkaar bij de strandopgang die uiteindelijk dichterbij was dan ik aanvoelde.

Mist op strand

Wat een verademing even daarna weer verharde grond onder de voeten te voelen! Nog pakweg drie kilometer en we zouden weer bij het startpunt zijn. Het duurde toch wel anderhalve kilometer voor ik weer mijn loopritme te pakken had, en de vermoeidheid wegzakte. Ineens was daar dan ook weer het tempo waar ik mij wel bij voel.

Strand is mooi. Echt. Met zon, wind, regen of mist. Maar ik heb daar als hardloper niets te zoeken.

Strand Schiermonnikoog

Strand Schiermonnikoog

Read Full Post »

Dokkumer Ee

Dokkumer Ee

“Heb je lekker gelopen?”
“Had je het warm?”
“Gefeliciteerd!”
“Knap hoor!”

Een greep uit de opmerkingen die ik kreeg op weg terug naar het huis van Mettje en Wybren.
De weg terug, ongeveer 2 km, liep grotendeels over het parcours. Hier en daar kwamen er zelfs mensen uit hun klapstoeltje om te vragen hoe ik had gelopen. Leuk!

Ik was trouwens te laat met inschrijven. Te veel twijfel. Mijn blessure, achterstand in trainingen. En toen ik uiteindelijk de knoop doorhakte was ik te laat. Inschrijven ter plaatse kon alleen nog op zaterdag. Knudde.
O nee, “Sukkel!”…woorden van Niels.
Ik besloot de organisatie te schrijven. En van hen kreeg ik alle medewerking. Even de gegevens mailen en mijn startnummer zou klaarliggen.

Mettje hoorde dat ik mee zou lopen en bood aan bij haar voor de deur te parkeren. Als ik nu even mijn nummer wilde doorgeven, zou zij zaterdag wel mijn nummer halen. Dat hoefde ik dan niet zondagochtend nog te doen.

En dan, starten. Natuurlijk. Net als verleden jaar was het weer behoorlijk warm. En dat is nu net niets voor mij. Een tandje langzamer lopen dan maar. In het startvak stond ik al snel bij Niels, Thierry en, net als verleden jaar stond ook Rien daar. Op zich was ik daar blij mee. Met Rien lopen is super.
Ergens in het startvak ging het niet goed. Niels en Thierry waren pacers voor de 1.50. Een mooi streven voor mij op dit moment. Rien en ik hobbelden achter ze aan maar de mannen doken onder een lint door, wij moesten erachter blijven en weg waren ze. En wij stonden bij de pacers voor 1.45.
Rien gaf aan zijn eigen race te lopen, en een eigen pace. We liepen samen op. Zonder al te veel te praten, wel lekker zo naast elkaar lopend. Vrij lang hielden we het vol om rond de 5’per km of iets sneller te lopen. Maar bij, of na, de Dokkumer Ee kregen we wat wind tegen. Overigens ben je in dat prachtige Friesland sowieso aan de elementen overgeleverd. Zon pal in je snoet, of de wind; geen ontkomen aan.
Op zich ging het lopen goed, de wind bracht ook wel wat afkoeling maar daarna kreeg ik het behoorlijk warm. Ik denk dat dit zo rond de 14 km was. Rien keek mij even aan en vroeg of ik het erg vond dat..
“Nee man, rennen jij!”
Ik ging even een tandje terug in tempo. Die warmte kan ik op een gegeven moment dan niet meer kwijt. Een paar keer, net als verleden jaar, moest ik even wandelen. Deze keer echter maar kort. Ik was daar zelf onverbiddelijk in, 100 meter en niet meer. Rennen!
Die Friezen langs de kant maar ook de hardlopende Friezen moedigden mij aan.
“Lopen man, nog een klein stukje”
“Hou nog even vol”
Ja ja…

Ach, ik had 1.50 in het hoofd. Vorig jaar deed ik er 2.03 over, ook al vanwege de warmte.
Nu 10 minuten sneller. Ik piep niet!
Daarbij, het landschap spreekt mij erg aan, Ik zou er de volgende keer toch echt niet voor thuisblijven.

Op weg naar het huis van Mettje fietste de jongedame mij nog tegemoet. Zij was op weg naar de start voor de 10 km.
“Wybren is nog wel thuis, en zo niet dan weet je waar de sleutel ligt.”
Daar kon ik even heerlijk douchen en stond er een kop koffie klaar.
Nu was ik dat al gewend van Niels en Mel, maar dat zijn vrienden.
Bij Mettje en Wybren was het nu niet anders.

Er zijn mensen die zeggen dat Friezen stug zijn.
Kletspraat!

Noordersingel

Noordersingel

Read Full Post »