Archive for februari, 2013

Twitrun

Afbeelding

Rob H, Niels, Henk, Rob V, Edwin, John.
Bianca, Nesrine, Christine, Ron
Marcel, Martin, Yvonne

Een twitrun, enkele tweeps voelden wel wat voor een herhaling van de run rondom de kerstdagen. Leuk! Maar, ik zit in mijn marathonschema en op de zondag staan er voorlopig lange, of eigenlijk, hele lange lopen op. Daar wist ik wel wat op te verzinnen. Ik mailde rond dat ik een uur eerder van huis zou vertrekken om mezelf in kilometers zo niet te kort te doen. Nesrine sprong er al snel op in, zij wilde mee! En ook Ron die, met Rotterdam in het vizier, ook een kilometer meer wilde, zou meteen om negen uur aanpikken.

Donderdag liep ik de eerste etappe maar even op proef. Op afstandmeten is het leuk iets in te tekenen, maar of het dan klopt… Het bleek donderdag goed te kloppen.  Verder zou ik vandaag ter plekke verzinnen waar we zouden gaan lopen.

Al redelijk op tijd stond Ron voor de deur. We konden nog even koffie drinken. Maar tegen negen uur zorgden we er toch wel voor klaar te staan, immers, een uur later zou groep twee klaar staan op de parkeerplaats. Nesrine en haar vriendin Christine kwamen net op tijd. Snel maakten zij zich klaar en even na negen uur konden we gaan rennen.

Voor het eerste gedeelte had ik een route gepland in een hoek van het duingebied waar ik zelf ook zelden kom. Het ligt, ondanks dat het toch echt het heemskerkerduin is, wat geisoleerd van de rest van het gebied. En mijn ogen is het een pareltje. Prachtig om er te lopen, zelfs nu, zonder enig groen en in de snerpende kou. Want koud was het eigenlijk wel. Het is een klein stukje met kleine heuveltjes, tal van bochtjes en smalle paadjes. Daarna gingen we op de oudendijk het duin zelf in. De dames gaven een fors tempo aan. Ron en ik hobbelden er achteraan zo goed en kwaad als dat ging.

Bij de parkeerplaats stond groep twee te wachten, John (uit Wijk aan Zee komen rennen, Edwin, Harm (mijn buurman) Rob, Henk en Marcel. De bedoeling was om al lopend 45 minuten te vullen om dan de laatste groep op te pikken.

5 kilometer had ik beloofd en het werd iets meer. Groep 3, bestaande uit Yvonne, Bianca, Rob en Niels pikten aan en we konden weer verder. Het liep gesmeerd. Bij de eerste stop had Henk voor water, en Rob voor bananen gezorgd. Edwin had wat reepjes mee. Het was allemaal even welkom. Het lijkt wel of je met kou wat meer voedsel kan hebben.

De derde ronde zou op 10km hebben moeten uitkomen. Ik koos voor de oranje route aan de Heemskerk/Castricumse kant. Het werd iets meer. Uiteindelijk heb ik op een haar na 30km gelopen. Groep 2 is op 20km uitgekomen en de laatste groep op 14km. Niemand klaagde er gelukkig over.

Nesrine daagde me met een hele charmante en vriendelijke stem uit om op die laatste km, op weg naar de auto, nog even aan te zetten. Ik piepte dat ik dat niet meer kon. Ja wel, dat kon ik wel, ze wist het zeker en ze zetten aan. “Come on, you can do it” Ondanks de al 29km achter mij wilde ik mij niet laten kennen. Dan maar pijn en op het tandvlees. En we gingen harder, het tempo geleidelijk aan iets opvoerend. We liepen Ron voorbij maar dat beviel de jongen niet…hij bleef achter ons en versnelde ook.

Een leuk slot!

Twitrun feb 2013 III

En dan, helemaal tot slot. Het hoort er bij mij gewoon bij. Met de hele club aan de koffie. Dit keer bij mij thuis, met een lekkere appelkanjer erbij en nog iets anders lekkers door Nesrine meegebracht. Lia en de van harte uitgenodigde Wendy zorgden voor de bediening!

Advertenties

Read Full Post »

Retourtje Zaandam

Na schoorl las ik een tweet van een mij onbekende loper:

“Meine Gute, wat is het een eind..”

Vandaag stond er 36km op mijn agenda. Over een eind lopen gesproken. Zag ik er tegenop? Nee dat niet, wel hield de route mij bezig. Hoe kom ik aan 36km? Eric opperde de mogelijkheid  me ergens te laten afzetten. Leuk! Ik begon op internet te tekenen en..Egmond is slechts 16km. Bergen? Dat zette ook geen zoden aan de dijk. Op een gegeven moment belandde ik zo ongeveer in Warmenhuizen. 36km is 36km, hoe je die ook loopt maar op deze manier begon het behoorlijk intimiderend te worden.

Ik bedacht dat het mij prettiger zou overkomen als ik mijn vertrouwde route naar Nauerna zou pakken. Dat is dan goed voor 30km. En als ik nou eens zou doorlopen? Dan zou ik al snel in Zaandam terechtkomen. Het idee! Op de fiets vind ik dat al ver..

Daar bij Zaandam weet ik de weg niet. Dat is een probleem. Om nou te veel te lopen en met 40km in de sokken thuis te komen lokte mij niet. Voorzichtig vroeg ik Zaandijker Marcel naar zijn plannen. Hij had veel plannen maar niet op loopgebied. Dat viel dus tegen. Maar Yvonne vond het geen enkel probleem om in Nauerna op mij te wachten en mij fietsend door Zaandam te loodsen.

Vanmorgen om zeven uur stond ik al naast mijn bed voor een goed ontbijt. Half negen moest het gebeuren.

Het voelde meteen goed. Het was prachtig weer. De zon zag ik opkomen en al rennend voelde ik me steenrijk. Hele lichte mist boven de weilanden. Bijna geen wind. Relatief weinig verkeer in die mooie polder. Wat een genot om zo te kunnen lopen. En, inderdaad stond Yvonne in Nauerna klaar. Wat een kanjer! Samen gingen we zo wat dieper de zaanstreek in. De polder lag nu achter ons en we liep door leuke straatjes en mooie stille weggetjes met in de verte de Zaans-Groene huisjes, een molen en de langzaamaan dichterbij komende watertoren van Assendelft.

Ik hield nauwlettend mijn Garmin in de gaten. Het ging goed. Als ik zo door zou lopen kwam ik niet veel kilometers te kort en zou ook niet overdreven te veel lopen. Ik had voor mezelf nog de optie open gehouden om na 18 km weer terug te gaan lopen. Dat liet ik uiteindelijk varen. het ging goed zo.

Ergens bij Zaandijk liet Yvonne me weer gaan. De watertoren had ik nu in het vizier. Van daar uit zou het nog ruim 10km zijn.

De laatste vier kilometer heb ik op karakter moeten lopen. Maar ik heb per saldo met voille teugen kunnen genieten van een heerlijk loopje!

Maar, meine Gute, wat is het een eind…

Afbeelding

Read Full Post »

Groet uit Schoorlrun 2013

Voor veel mensen is de halve marathon in Egmond een ware klassieker. Dit is de mijne; de Groet uit Schoorlrun. Een aantal jaren geleden liep ik er mijn eerste halve marathon, vorig jaar voor het eerst 30km.  En ook dit jaar had ik me voor die 30km ingeschreven.

Vannacht ben ik er een paar keer wakker van geworden. 30km. In oktober had ik voor het laatst zo’n grote afstand gelopen, en dat was niet in een wedstrijd. Na de marathon van Amsterdam had ik me vooral voorbereid op de halve marathon van Spijkenisse en liep dus kortere afstanden en werkte vooral aan snelheid. Op de een of andere manier liep ik vanaf Spijkenisse niet echt zoals ik zou moeten doen, dat wil zeggen, de snelheden kwamen er niet uit. Deze week gelukkig ging het weer als vanouds. Dat kwam goed uit!

Een 30km is in mijn ogen een totaal ander verhaal dan een halve marathon. Het vergt meer voorbereiding. Voor 21km kan ik met een normaal ontbijt en een paar glazen water zo de deur uit stappen. Dat kan ik niet voor die grotere afstand. Ik moet goed ontbijten, voeding en water meenemen voor onderweg en zorgen voor voeding na afloop. Meer organisatie. Maar, 30km krijg je ook niet zomaar cadeau.

Ik zou aanvankelijk met enkele loopmaatjes hieraan beginnen maar er zijn er nogal wat uit geraakt door blessures. Daarbij valt het ook niet mee om iemand met vergelijkbare snelheid te vinden. Gelukkig belde Cor mij gisteren al op. “Hoe gaan we elkaar vinden?” Dat was geen punt, wandelend met Marten, op weg naar de sporthal werd ik al op de schouder getikt. We hadden elkaar al gevonden!

Groet uit Schoorlrun 2013 I

Martin en cor

In de sporthal zochten we ergens midden in de hal wat bekenden op daarna was het toch echt tijd om naar de start te gaan.

Groet uit Schoorlrun 2013 IV

Thierry, Martin,Gé, Marten en Cor. Marek, Ton, Merit en Ronald

Zij aan zijn startte ik met Cor en we zouden de volle 30km bij elkaar blijven. We hebben veel aan elkaar gehad. Stilzwijgend. Elkaar in de gaten houdend. Na ongeveer 3km voelde ik een arm om mijn schouder. Het was niet die van Cor maar die van Michel. Zo werd het een groepje van drie man. Bijna tot het eind aan toe. Zo nu en dan in aanwezigheid van DEM lid Gé.

Door de sneeuw zag het er langs het parcours schitterend uit. Ik heb geen foto’s gemaakt maar dat had ik dan ook wel bij elke meter kunnen doen. Weergaloos mooi! Gelukkig was de weg schoon. Alhoewel…op enkele punten was het toch glad. Ik raakte daardoor ook elke keer uit mijn ritme. Languit op het parcours terecht komen leek mij nu eenmaal niet het uitgangspunt.

Heb ik genoten? Ja! Dat kan ik met volle overtuiging zeggen. Het lopen ging goed. We liepen stevig door maar het liep heerlijk. Even gooide ik nog een visje uit naar Cor. We gaven elkaar de schuld over dit tempo wat een stukje sneller was dan de afspraak. Verder liepen we zwijgend. Zelfs Michel hield de hele tijd zijn mond. Oh nee, ergens viel er wat sneeuw uit de bomen in onze nekken en toen klonk achter ons: “Niet zo stampen heren!”

Een mooi landschap maar ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet voortduren mee bezig was. Ik was vooral bezig met lopen. Het tempo, uiteraard, maar zeker ook mijn houding, de pas, de armbeweging en ik liep te genieten van hoe het ging. Ook dat kan plezier opleveren.

Na 20km sloeg de groep halvemarathon lopers links af en wij moesten nog een lusje maken. Dat is niet te gemakkelijkste. Maar ook die ging goed. Wat is nou 10km. Nou genoeg, als er al 20 zijn afgelegd. maar ik bedacht dat er veel mensen maar wat blij of trots zijn op het kunnen lopen van 10km. En zo is het ook. Lekker doorzetten!

Met een lach op mijn gezicht ging ik met nog steeds Cor naast mij de finish over. Volgens het eigen klokje in 2:34:54  Officieel is het, zag ik later, 2:35:45  Maar het neemt niets, helemaal niets weg van mijn voldane gevoel!

Groet uit Schoorlrun 2013 II Groet uit Schoorlrun 2013 III

Read Full Post »