Archive for september, 2014

Voor de 8ste keer kon ik aan deze loop meedoen, je zou bijna schrijven ‘mocht’ ik aan deze loop meedoen. Het is namelijk een kunst geworden je er tussen te wringen.
Aanvankelijk zou ik er alleen met Onno lopen. Van mijn eigen club had niemand een startbewijs. Later hoorde ik van Edwin en Hans dat zij ook mee zouden lopen. En op het allerlaatste moment, en dat vind ik heel erg leuk, konden Jan en Anja aanschuiven.

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan


Wat voor mij ook welkom was, aan boord van de boot, is dat de organisatie geen dj had neergezet maar zoals in de eerste jaren, de twee dames met trommels. Voor mij hoort dat er een beetje bij.
Goed, dan lopen. De start blijft spectaculair, elke keer weer. De klep van de boot open en lopen!
Ik schrok een beetje van de warmte daar op Texel. We hadden meteen een leuk tempo erin maar het zat mij in het hoofd om dat naar beneden bij te stellen mocht het zo warm blijven. Het zweet gutste van mijn hoofd, liep met stralen over mijn rug.
De limiet is 1700 lopers (als ik het mij goed herinner) wel erg veel Texelaars trouwens, zou het voor hen minder moeilijk inschrijven zijn? Die vraag hoorde ik diverse malen om mij heen gesteld worden.
De limiet is wel terecht. Het is best druk op de tamelijk smalle weg naar Den Hoorn. Maar eenmaal in den Hoorn, is er de splitsing van de 10 km lopers en de halve marathon lopers. Meteen rust. En daar komt een mens voor op de eilanden.
Het liep heerlijk. Jan en Anja zag ik ergens voor mij lopen. Mij best. Ik zou met Onno voor ‘lekker lopen’gaan. In onze kielzog liep overigens stilzwijgend Edwin mee. Ik riep op een gegeven moment nog naar achteren dat hij op het strand er waarschijnlijk als een haas vandoor zou gaan. Dat zou later ook zo gebeuren. De warmte viel later wel weer mee toen wij even na Den Hoorn het bos in doken. Het tempo van Onno en mij bleef goed tot aan het strand.
Oh ja, strand. Jullie kennen mij. Martin en het strand zullen nooit een goede combi worden. Vorig jaar vond ik het een ware martelgang. Niels en Onno keken toen meerdere malen met medelijden achterom. Het ging nu wel beter moet ik eerlijk zeggen. Toch tuimelde mijn km-tijden drastisch naar beneden. En dan, dat strand af. Ik wist niet hoe ik dit hardlopend moest aanpakken. Om mij heen zag ik overigens niemand het ook maar proberen. Men wandelde naar boven om daar de draad weer op te pakken.
Die draad kon ik niet makkelijk vinden trouwens. Het duurde even voor ik weer het tempo kon oppakken maar met nog drie kilometer te gaan ging het weer heel lekker. Den Burg kwam steeds dichterbij.
Al die tijd liep ik met Onno. Heerlijk. In het verleden was ik wel eens zijn haas of kon ik als zodanig fungeren. Nu was ik maar wat blij dat hij naast mij liep. Je moet het als loper ten alle tijden zelf doen maar het is buitengewoon motiverend als iemand bij je blijft, ook als het even iets minder gemakkelijk gaat.

Ik kijk wederom zeer voldaan terug op deze prachtige halve marathon.

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Anja en Jan

Anja en Jan

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

Advertenties

Read Full Post »