Archive for juni, 2013

Strijd

2013-06-23 23.09.02

Een kleine marathon, ik schreef het al. Van een echt startvak, met dranghekken zoals in vele andere gevallen was geen sprake. We stonden gewoon bij de boog, op straat, Het publiek kon er tussen komen staan, en deed dat ook. Tot vlak voor de start. Pang en weg..

De bedoeling was dat ik met Onno in een rustig tempo zou gaan lopen. Dat deden we dan ook. Ron en Edwin zag ik al snel niet meer. Om maar te zwijgen over de raket Ruben. Het voelde goed. Onno en ik liepen heerlijk. Het woord ‘genieten’ mag ik hier met een gerust hart bij zetten. Al snel moesten we de gevreesde brug over. Ok, het tempo zakte iets maar op zich viel die brug me best wel mee. Na de brug sloegen we rechts af om langs het water te rennen. Wat een mooi stukje daar. Het was ietwat nevelig en ook onder die omstandigheden was het uitzicht geweldig. We liepen door een mooie wijk, met enthousiaste toeschouwers. Hier zou ook ergens een keerpunt zijn. Op een gegeven moment zagen we de winnende Zweed al ons tegemoet komen rennen. Met een flink gat tussen hem en de tweede man. En niet zo heel gek veel later kwam Ruben al in een groepje aandraven. Dat hele stuk, ook weer terug naar de brug liep ik erg lekker. Bij de brug begon het heuse klimwerk. Ik merkte dat ik moest gaan werken. Het tempo kon ik vasthouden maar het kostte me meer moeite. We liepen vlak langs onze camping, maar geen enkele aanvechting daar heen te gaan. Ik genoot. Het was mooi! Daarna kwam een hele gemene klim. Kort maar steil. Daar had ik meer moeite mee dan ik van mezelf gewend was. Ik herstelde snel en we konden voor de tweede keer de brug pakken. Ook hier viel het me weer mee. Onno en ik gaven elkaar even een tik, bovenop de brug. Pats, die hebben we! Naar beneden ging uiteraard als een zonnetje.

Daar ergens in de stad kwam, als een duveltje uit een doosje, de verse groep 21km lopers erbij. Net gestart en zo fris als een hoentje. Heel gemeen!! Ik zag ergens voor ons Joost lekker er vandoor gaan. En even later kwamen eerst Jannie en later Ans ons fris en fruitig voorbij schuiven.

Bij de 27km kreeg ik het moeilijk. Ik had Onno al aangegeven dat hij zonder mij verder moest. Hij weigerde: “samen uit samen thuis”  Maar op een gegeven moment vond ik toch echt dat hij verder moest in zijn eigen tempo. Ik voelde al aankomen dat het voor mij heel hard werken zou gaan worden. Uiteindelijk ging hij ervandoor. Voor mij brak een wel heel zwaar gedeelte aan. Ik had geen kracht meer. Daarbij was er in dit gedeelte geen stukje lekker makkelijk en recht. Glooiend, niet eens vals plat. Met moeite hield ik het vol tot 30km. In mijn hoofd sprak ik mezelf toe. Ik moest doorzetten. Kom op! Met René maakte ik lachend de 33km vol en nu niet? Ik had wel willen stoppen…het kwam echt op dat moment in gedachten. Maar het was toen nog ‘slechts’ 12km tot de finish. Nee. Stoppen mocht ik niet. Ik was niet aan dit avontuur begonnen om uit te stappen. Was het in Purmerend geweest of voor mijn part Rotterdam dan had ik het zeker wel gedaan. Nu niet. Ik besloot om een klein stukje te wandelen. Beseffend dat het daarna alleen nog maar zwaarder zou gaan worden.

Uitstappen was niet de bedoeling. Het mocht niet. Op de woensdag roep ik altijd naar ‘mijn’ lopers dat ze moeten volhouden. Daar schetter ik dat, naar Jessica, Marjoke, Jeanette en Erwin. “Hou vol!” Dit moest ik afmaken. Ik besloot het niet alleen voor mezelf maar ook voor deze groep te doen. Ik moest en zou met een medaille thuiskomen. Die zou ik aan de woensdaggroep laten zien. Punt uit!

Het werd erg zwaar. Er kwam geen eind aan dat laatste stukje. Tijdens een wandeling tussendoor van pakweg 1km, liep ik een stukje op met een geblesseerde Amerikaan. Allebei niet echt blij. We keken naar rechts en er kwam toch een glimlach op ons gezicht. Het uitzicht maakte veel goed: rimpelloos water. Bootjes en eilandjes spiegelden zich in het fjord. Je zou zo wonen! Een dergelijke wandeling wil ik elke dag wel maken! Toch kwam ik daar niet voor. Ik nam afscheid van de man en zette het weer op een lopen. Nog maar enkele kilometers te gaan. En dan nu niet meer wandelen, doorzetten tot de finish. Voor mijn groep. Voor Nico, Andrea, Luuk, Yvonne, Laura noem ze maar op. Het voorbeeld geven. Mensenlief wat viel het me zwaar. Die laatste kilometers. Er kwam geen eind aan. Ik wist dat de finish ergens tussen twee houten blauwe hokjes was. Mijn Garmin gaf 41km aan en nog geen hokje te zien! En eindelijk, ik zag ze. Het hardlopen voelde weer even als hardlopen. Eindelijk die finish. Ik was op. Gebroken. De emoties kwamen los. Ik had even iemand nodig. Edwin stond ook ineens bij me en ik klampte me aan hem vast. 

Zo lang had ik nog nooit over een marathon gedaan. Stockholm was beslist zwaarder en daar deed ik meer dan 40 minuten minder lang over. Ik ging er vanuit dat de hele club al bij de camping was. Maar om de hoek stonden ze me allemaal op te wachten. Een voor een gaven ze een knuffel en een zoen. Wat een lieve groep! Wat een kanjers.

Strijd, de titel dekt zeker de lading in dit geval.

 

IMG-20130623-WA0001

Advertenties

Read Full Post »

Stilte voor de storm

Hadden we donderdag een regendag; het werd vrijdag ruimschoots goedgemaakt. Werkelijk prachtig zonnig weer. Dat kwam goed uit. Wandelend gingen we van de camping naar de stad om daar onze startnummers op te halen. Voor ons is het een kleine loop. Klein in de zin van het aantal deelnemers. Aan de marathon zullen slechts een kleine 1200 lopers meedoen. De, volgens Ans, mooie burgermeester, hield een openingsspeech. In runningtight en runningshirt. Maar wel met een prachtige medaille om.
2013-06-23 23.13.02
We keken elkaar al met uitpuilende ogen aan. Onzin natuurlijk; het was zijn ambtsketting.

Jan had een flinke voiture erbij geregeld en met twee auto’s gingen we in de middag op pad. We kregen Noorwegen op haar mooist te zien. Zon, fjorden, sunds, houten huisjes in diverse kleuren en formaten en op wel hele mooie locaties. Einddoel was het eiland waar hij is geboren en getogen. Bij dat eiland, Sommarøy, horen nog talloze kleinere eilandjes. Op één van deze eilandjes is Jan en bijna zijn hele gezin geboren en grootgebracht.
2013-06-21 15.11.35
Het zag er uit als een paradijsje. Het was dan ook zonnig en windstil. Wij waren er ook stil van. Prachtig, maar in die jaren moest moeders twee x per dag met een roeibootje naar het grotere eiland om de kinderen naar school te brengen. En in Noord Noorwegen is het niet altijd windstil en paradijselijk. Nu is het hier 24 uur per dag licht. Vanaf begin december is het hier 24 per dag donker…
Voor haar zesde kind geboren zou worden wilde zij toch echt niet meer op ‘lille sommarøy’ wonen. De rit van Tromsø naar dit uitste westen duurde een uur. Terug via een andere route iets langer. En minstens zo mooi!
Vandaag houden we ons rustig. We zijn hier tenslotte voor een marathon. Vanavond half negen is het zo ver…

Read Full Post »

Noord Noorwegen

2013-06-19 21.45.04

Daar zitten we dan. Inmiddels is de hele ploeg compleet. Het weer is zoals het in deze week te verwachten is. we zijn zeer hoog in het noorden. Ron had uitgevogeld dat we nog noordelijker zitten dan het centrum van Alaska. Boven op de bergen zien we sneeuw liggen. Rondom ons zien we bergen. Daardoor besef je terdege dat we even in een totaal andere omgeving zijn. Gisteren regende het. Niet de hele dag. ‘S Morgens had ik de groep bij elkaar gefloten en gingen we een stukje hardlopen. Een cadeautje! Wat mooi. Hier deden we het voor. Even hielden we stil om een foto van een waterval te maken maar daar konden wel mee stoppen. Die kwamen we bij herhaling tegen. Verder; stilte, zon, groen, water en rotsen. Het werd een heuse trail.
2013-06-20 10.02.18
Drijfnat van het zweet kwamen we weer bij onze huisjes aan. Daarna was het voor die dag gebeurd met het mooie warme weer. Regen. En het zou de rest van de dag blijven regenen.

Cor schudde meewarig zijn hoofd. Je zou hier toch maar wonen. Zijn gedachten waren even bij zijn vakantiestekkie in Kroatië. Hier leeft en denkt men anders. De temperatuur is goed? Naar buiten! Regen? Jammer. Het wordt vanzelf wel weer droog. En dat is ook zo. Op het moment dat ik dit schrijf is het droog. Zonnig zelfs. 

Door mijn goede vriend Jan en zijn zus waren we uitgenodigd om bij hen thuis met de hele groep pannenkoeken te komen eten. Ik kan wel vertellen dat het reuze gezellig was. Het eten heerlijk. Tijdens het eten was het droog. Tijdens de wandeling terug regen…

 

Read Full Post »

De marathon

En dan is het al weer zover. Deze week reis ik met een leuk gezelschap naar het echte hoge noorden. Namelijk naar noord Noorwegen. We gaan zelfs over de poolcirkel heen!

Al ruim 22 jaar ben ik bevriend met een Noor die in Tromsø woont. Vorig jaar hoorde hij dat ik in Stockholm de marathon zou lopen, begin juni. Hij verslikte zich. In Stockholm, waarom kwam ik niet in zijn stad lopen? Ja, waarom niet. Mooie reden om weer eens naar hem toe te gaan. De laatste keer dat ik er was, moet zo in 1993 zijn geweest.

Alleen de marathon opzoeken zou kunnen maar het is toch leuker om met iemand samen er naartoe te werken. Al snel had ik iemand gevonden. Het zou uiteindelijk een groep worden. Zelfs mijn Stockholm maatje Joost pikte aan!

de voorbereiding is niet helemaal volgens het boekje gegaan. Zij die mijn blogs lezen hebben dat kunnen volgen. De normale trainingen verliepen vlekkeloos en deed ik met plezier maar met name de lange duurlopen werden een crime. Van al de langere lopen, na Diever steken er eigenlijk maar twee in positieve zin bovenuit. Toevallig de twee die ik met René Schoen deed.
René
René Schoen.

De laatste met hem was ook een hele belangrijke geworden. Het hing er vanaf of die goed ging. Zou dat misgaan dan moest ik serieus overwegen de hele marathon om te zetten naar de halve. Maar het ging wonderwel goed. Die loop, en mijn 10em in Schagen lijken een omslagpunt te zijn geweest. Daarna liep ik weer zoals ik van mezelf gewend ben.

Ik heb er zin in. Woensdag gaat de eerste ploeg het vliegtuig in, Joost, Bert-Jan en Jannie volgen later.

Al enkele weken zijn leden van het team het weer aan het monitoren. Ik haalde er mijn schouders over op. De week voor de marathon in Stockholm was het daar 27 graden, bij de start was het 3 graden, harde wind en onophoudelijke regen. Het leek er deze week op dat de geschiedenis zich zou gaan herhalen. Het was verleden week, in dat hele hoge noorden gewoon even 26 graden. Hilariteit vandaag onder mijn loopmaatjes. Ik heb het dan over de mannen..
Korte broek? Lange broek? Jasje mee? Ik krabbelde even achter mijn oor…zouden dit zenuwen zijn? Al eerder schreef ik iets over een schoolreisje gevoel, zo voor een marathon. Dat gevoel heb ik nu ook wel.

Op reis met:
Ans, Jannie, Bert-Jan, Joost, Onno, Edwin, Ron, Ruben, Cor en Gé!

Ruben en Cor (met een belangrijke vrouw in hun midden)

Ruben en Cor (met een belangrijke vrouw in hun midden)


Martin, Jannie, Bert-Jan en Joost

Martin, Jannie, Bert-Jan en Joost


Ans

Ans


Ron

Ron


Edwin, Martin en Onno

Edwin, Martin en Onno

Read Full Post »

Ze zijn in elk schema tot de marathon te vinden; de lange duurloop. Op zich doe ik ze graag. Met plezier bedenk ik de route en dan, bij voorkeur op zondagochtend vroeg, heerlijk 3 uur of meer gaan rennen. Maar, sinds Diever, begin maart, wilden die duurlopen bij mij niet lukken. Tot aan de 22 a 23km ging het wel maar daarna wilden de benen niet of ik had de energie niet meer. Dat is niet zo fijn, zeker niet met een marathon in het vooruitzicht, en nog wel in Noorwegen. Geen marathon die je zou willen afblazen. Was het dezelfde afstand hier ergens in Nederland, nou ja, volgende keer beter. Maar hier kleeft een reis aan vast.

Na Diever was er maar 1 lange duurloop gelukt. Gelukt in de zin van lopen zonder al te vermoeid te geraken, lopen zonder te wandelen. De loop af kunnen maken. Dat was 29km met René Schoen. Door de duinen, van Wijk aan Zee naar Egmond. Nota bene een loop met een climax in het tempo. Langzaam begonnen, in hoger tempo weer in Wijk aan Zee aankomend.

Daarna ging het bergafwaarts. Dieptepunt was een 30km loop die ik na 21km moest afbreken. Ik was nog lang niet thuis, had geen telefoon bij me en kon de overige 9km wandelend naar huis. Mijn humeur was op dat moment niet al te best.

De tijd begon te dringen. In de agenda kwam de reis naar Noorwegen steeds dichterbij. Ik maakte mij best wel zorgen. Als dit soort afstanden niet lukken is het dan nog wel verstandig een marathon te gaan lopen? Ook mijn coach maakte zich zorgen en maakte voorzichtig de opmerking dat het misschien verstandig zou kunnen zijn om de marathon daar om te laten zetten naar een halve marathon.

Oeps. Daar had ik zelf ook al aan gedacht. Maar door het van een ander te horen komt toch wel erg dicht bij de werkelijkheid. In de week voor Schagen liep ik op donderdag een 30km. Ik trakteerde mezelf op een erg mooie route. Het weer was goed maar na pakweg 25km voelde het weer aan als erg hard werken, zwoegen. Gezien de tijd had ik nog wel een kans maar na een aantal mislukte pogingen begint het zelfvertrouwen ook wat af te brokkelen.

De coach vond ook dat ik het nog een keer moest proberen maar, het leek hem verstandig een maatje mee te nemen. Het zou afleiden en misschien zou het dan beter gaan. Leuk! Maar wie krijg ik zo gek om 30km of meer mee te rennen. De eerste man waar ik aan dacht was weer René Schoen. De afstand kan hij aan, en hij is zeker hulpvaardig. Na 1 whatsapp kreeg ik al een “ja”

Vrijdagavond had ik een wat unheimisch gevoel. Stel je voor dat ik het niet red. Dan is het echt over met die marathon in Noorwegen. En op zaterdagochtend voor dat René aanbelde liep ik erg onrustig door het huis. Had ik alles? Was ik niets vergeten?

René was op tijd en om half negen renden we de straat uit. Meteen al een tempo wat hoger lag dan alle voorgaande keren. Oh..was dat wel verstandig? We pakten de route die ik zo mooi vind. Immers, René paste zich aan. Door de polder naar Bus en Dam, over een mooie weg die ik de week ervoor pas had ontdekt. We kletsten en zwetsten en lachten tijdens het lopen (ik dacht dat alleen vrouwen dat deden) We staken de autoweg over en liepen langs Krommenie richting Uitgeest. We hadden wind tegen maar het maakte in ons tempo niets uit. Het gedeelte van daar, tot aan Krommeniedijk vind ik ontzettend mooi. Met enige spijt lag het ook ineens achter ons. De hele tijd had ik een goed gevoel. Dit zou goed gaan! En zo ging het ook. Niet 30km maar 33km zou het worden. Moeiteloos en ook nog eens in een tempo wat ik bij me vind passen.

Een les voor me. Dit soort dingen niet alleen doen, maar zorgen voor een gezellig figuur wat mee hobbelt!

Noorwegen, ik kom er aan!

Route 33km met René Schoen

Read Full Post »