Archive for the ‘marathon’ Category

Strand Terschelling

Strand Terschelling

Het ging dus niet door. De marathon op Terschelling werd niet gelopen.

Het viel niet koud op mijn dak. Ondanks dat ik er klaar voor dacht te zijn en zin in het weekend had, leek de marathon nog zo ver van mij af te staan. De lange duurlopen gingen goed. Op zich zou ik 42km goed moeten kunnen verwerken. Toch, de wind wakkerde aan en daarmee groeide de afstand naar de marathon voor mij. Wendy had aangeboden haar halve marathon nummer aan mij te geven in het geval ik er toch van af zou zien. Zij voelde op haar beurt weer aan dat ik twijfels had. Die had ik ineens ook. Windkracht 5 of 6, nou ja, dat is dan maar zo. Maar windkracht 6 met harde windstoten erbij.  Het trok me niet, of beter; dáár  was ik nou weer niet klaar voor. Het zou mij veel te veel energie gaan kosten.

We hadden heerlijk bij Niels en Mel zitten eten, lees bunkeren (of heel netjes stapelen), toen Niels op twitter een melding zag van afgelasting, Nee toch? Ja, echt. Een hardloopevenement wordt nooit afgelast. Deze nu dus wel. Zeg maar, afgeblazen. Niels keek of hij in zijn edele delen was geknepen. Werd stil, luidruchtig en weer stil. Ook ik was niet echt blij. Mentaal had ik me schrap gezet. Na twee minder geslaagde marathons had dit mijn revanche moeten worden. Ik zou sowieso toch wel de hele hebben gelopen. 

Eventueel mochten we van de organisatie de volgende dag wel de halve lopen, als die wel door zou gaan. Maar ook die werd weggestreept. Ik dacht mezelf te kennen en deed er luchtig over. Het is niet anders. We hebben een fraai weekend gehad. Terschelling is een prachtig eiland. Punt uit. Maar het uitte zich bij mij toch ook. Ik pakte de bus naar West Terschelling en zou met Niels terug richting Oosterend lopen. Niels was lopend naar West gegaan. Daar in West trof ik hem niet, wachtte even, kreeg het koud en begon maar te lopen. We liepen elkaar dus mis. Na 2km belde hij. In plaats van terug lopen liep ik verder, als een kip zonder kop. Warhoofd die ik was. 

Het liep verder prima. En ik was niet de enige. Zo links en rechts sprak ik met diverse lopers die ik inhaalde dan wel lopers die mij inhaalde. Na pakweg 13km draaide ik naar links en weer naar links om tegen de wind in weer een stukje terug te lopen. Het was eigenlijk goed te doen. Op zich had ik dit nog wel even vol kunnen houden. 16km had ik me voorgenomen te gaan lopen. Ik hield me eraan. 

Daar kreeg ik later spijt van. Ik was echt opgeladen en voorbereid op een lange afstand. En dat is geen 16km. Ik voelde het ’s avonds en de volgende ochtend. Het lijkt wel of de benen meer willen. 

Men begon te vragen of te vissen naar mijn plannen met het oog op de marathon. Ging ik een alternatief zoeken?

Nee, dat deed ik niet. Mijn plan was om ná Terschelling weer even wat korter werk te gaan doen. En eigenlijk keek ik uit naar het trainen voor de halve marathon eind december. Om me nu weer verder mentaal en fysiek voor te bereiden op een hele marathon, in Purmerend, Diever of weet ik waar…nee. 

Even een reset momentje!

 

Het duurvermogen ga ik onderhouden, en van het opgedane duurvermogen hoop ik gebruik te maken bij het lopen van een halve marathon volgende maand. Daarna pas ga ik weer langzaamaan opstarten en naar een marathon toe werken. 

Reset!

Reset!

Advertenties

Read Full Post »

Marathon nr 9

Het strand op Terschelling op 31-10-2013

Het strand op Terschelling op 31-10-2013

 

En weer de vooravond van een marathon. Alhoewel er nog een paar avonden volgen. 

Het lijkt voor mij net of ik ga debuteren. Dat gevoel heb ik een beetje. Marathon nr 7 heb ik niet kunnen afmaken. Marathon nr8 kostte me de nodige moeite en tranen. Maar daar in het hoge noorden van Noorwegen wilde ik coute que coute die medaille. 

Je zou denken, stop er dan eens mee! Maar deze, op Terschelling, had ik al geboekt. Omzetten naar de halve marathon kan niet bij dit evenement. Dus trainen maar weer. Ik moet zeggen, voornamelijk de lange duurlopen gingen best goed. Dat is alvast een betere basis dan in aanloop naar Noorwegen. Toch ga ik deze marathon iets voorzichtiger lopen dan bijvoorbeeld de drie in Amsterdam. Vooral rustig beginnen. 

Als de marathon tenminste doorgaat. En, hoe? Het strand was niet bepaald toegankelijk deze week. En er werd vandaag nog een flinke windkracht voorspeld voor komende zondag. Er gingen serieuze geluiden op, vanuit de organisatie, om het misschien af te blazen. We kunnen nu even niets doen dan afwachten. 

Zaterdag of zondag horen we eventueel : “it giet oan”

Read Full Post »

Strijd

2013-06-23 23.09.02

Een kleine marathon, ik schreef het al. Van een echt startvak, met dranghekken zoals in vele andere gevallen was geen sprake. We stonden gewoon bij de boog, op straat, Het publiek kon er tussen komen staan, en deed dat ook. Tot vlak voor de start. Pang en weg..

De bedoeling was dat ik met Onno in een rustig tempo zou gaan lopen. Dat deden we dan ook. Ron en Edwin zag ik al snel niet meer. Om maar te zwijgen over de raket Ruben. Het voelde goed. Onno en ik liepen heerlijk. Het woord ‘genieten’ mag ik hier met een gerust hart bij zetten. Al snel moesten we de gevreesde brug over. Ok, het tempo zakte iets maar op zich viel die brug me best wel mee. Na de brug sloegen we rechts af om langs het water te rennen. Wat een mooi stukje daar. Het was ietwat nevelig en ook onder die omstandigheden was het uitzicht geweldig. We liepen door een mooie wijk, met enthousiaste toeschouwers. Hier zou ook ergens een keerpunt zijn. Op een gegeven moment zagen we de winnende Zweed al ons tegemoet komen rennen. Met een flink gat tussen hem en de tweede man. En niet zo heel gek veel later kwam Ruben al in een groepje aandraven. Dat hele stuk, ook weer terug naar de brug liep ik erg lekker. Bij de brug begon het heuse klimwerk. Ik merkte dat ik moest gaan werken. Het tempo kon ik vasthouden maar het kostte me meer moeite. We liepen vlak langs onze camping, maar geen enkele aanvechting daar heen te gaan. Ik genoot. Het was mooi! Daarna kwam een hele gemene klim. Kort maar steil. Daar had ik meer moeite mee dan ik van mezelf gewend was. Ik herstelde snel en we konden voor de tweede keer de brug pakken. Ook hier viel het me weer mee. Onno en ik gaven elkaar even een tik, bovenop de brug. Pats, die hebben we! Naar beneden ging uiteraard als een zonnetje.

Daar ergens in de stad kwam, als een duveltje uit een doosje, de verse groep 21km lopers erbij. Net gestart en zo fris als een hoentje. Heel gemeen!! Ik zag ergens voor ons Joost lekker er vandoor gaan. En even later kwamen eerst Jannie en later Ans ons fris en fruitig voorbij schuiven.

Bij de 27km kreeg ik het moeilijk. Ik had Onno al aangegeven dat hij zonder mij verder moest. Hij weigerde: “samen uit samen thuis”  Maar op een gegeven moment vond ik toch echt dat hij verder moest in zijn eigen tempo. Ik voelde al aankomen dat het voor mij heel hard werken zou gaan worden. Uiteindelijk ging hij ervandoor. Voor mij brak een wel heel zwaar gedeelte aan. Ik had geen kracht meer. Daarbij was er in dit gedeelte geen stukje lekker makkelijk en recht. Glooiend, niet eens vals plat. Met moeite hield ik het vol tot 30km. In mijn hoofd sprak ik mezelf toe. Ik moest doorzetten. Kom op! Met René maakte ik lachend de 33km vol en nu niet? Ik had wel willen stoppen…het kwam echt op dat moment in gedachten. Maar het was toen nog ‘slechts’ 12km tot de finish. Nee. Stoppen mocht ik niet. Ik was niet aan dit avontuur begonnen om uit te stappen. Was het in Purmerend geweest of voor mijn part Rotterdam dan had ik het zeker wel gedaan. Nu niet. Ik besloot om een klein stukje te wandelen. Beseffend dat het daarna alleen nog maar zwaarder zou gaan worden.

Uitstappen was niet de bedoeling. Het mocht niet. Op de woensdag roep ik altijd naar ‘mijn’ lopers dat ze moeten volhouden. Daar schetter ik dat, naar Jessica, Marjoke, Jeanette en Erwin. “Hou vol!” Dit moest ik afmaken. Ik besloot het niet alleen voor mezelf maar ook voor deze groep te doen. Ik moest en zou met een medaille thuiskomen. Die zou ik aan de woensdaggroep laten zien. Punt uit!

Het werd erg zwaar. Er kwam geen eind aan dat laatste stukje. Tijdens een wandeling tussendoor van pakweg 1km, liep ik een stukje op met een geblesseerde Amerikaan. Allebei niet echt blij. We keken naar rechts en er kwam toch een glimlach op ons gezicht. Het uitzicht maakte veel goed: rimpelloos water. Bootjes en eilandjes spiegelden zich in het fjord. Je zou zo wonen! Een dergelijke wandeling wil ik elke dag wel maken! Toch kwam ik daar niet voor. Ik nam afscheid van de man en zette het weer op een lopen. Nog maar enkele kilometers te gaan. En dan nu niet meer wandelen, doorzetten tot de finish. Voor mijn groep. Voor Nico, Andrea, Luuk, Yvonne, Laura noem ze maar op. Het voorbeeld geven. Mensenlief wat viel het me zwaar. Die laatste kilometers. Er kwam geen eind aan. Ik wist dat de finish ergens tussen twee houten blauwe hokjes was. Mijn Garmin gaf 41km aan en nog geen hokje te zien! En eindelijk, ik zag ze. Het hardlopen voelde weer even als hardlopen. Eindelijk die finish. Ik was op. Gebroken. De emoties kwamen los. Ik had even iemand nodig. Edwin stond ook ineens bij me en ik klampte me aan hem vast. 

Zo lang had ik nog nooit over een marathon gedaan. Stockholm was beslist zwaarder en daar deed ik meer dan 40 minuten minder lang over. Ik ging er vanuit dat de hele club al bij de camping was. Maar om de hoek stonden ze me allemaal op te wachten. Een voor een gaven ze een knuffel en een zoen. Wat een lieve groep! Wat een kanjers.

Strijd, de titel dekt zeker de lading in dit geval.

 

IMG-20130623-WA0001

Read Full Post »

Stilte voor de storm

Hadden we donderdag een regendag; het werd vrijdag ruimschoots goedgemaakt. Werkelijk prachtig zonnig weer. Dat kwam goed uit. Wandelend gingen we van de camping naar de stad om daar onze startnummers op te halen. Voor ons is het een kleine loop. Klein in de zin van het aantal deelnemers. Aan de marathon zullen slechts een kleine 1200 lopers meedoen. De, volgens Ans, mooie burgermeester, hield een openingsspeech. In runningtight en runningshirt. Maar wel met een prachtige medaille om.
2013-06-23 23.13.02
We keken elkaar al met uitpuilende ogen aan. Onzin natuurlijk; het was zijn ambtsketting.

Jan had een flinke voiture erbij geregeld en met twee auto’s gingen we in de middag op pad. We kregen Noorwegen op haar mooist te zien. Zon, fjorden, sunds, houten huisjes in diverse kleuren en formaten en op wel hele mooie locaties. Einddoel was het eiland waar hij is geboren en getogen. Bij dat eiland, Sommarøy, horen nog talloze kleinere eilandjes. Op één van deze eilandjes is Jan en bijna zijn hele gezin geboren en grootgebracht.
2013-06-21 15.11.35
Het zag er uit als een paradijsje. Het was dan ook zonnig en windstil. Wij waren er ook stil van. Prachtig, maar in die jaren moest moeders twee x per dag met een roeibootje naar het grotere eiland om de kinderen naar school te brengen. En in Noord Noorwegen is het niet altijd windstil en paradijselijk. Nu is het hier 24 uur per dag licht. Vanaf begin december is het hier 24 per dag donker…
Voor haar zesde kind geboren zou worden wilde zij toch echt niet meer op ‘lille sommarøy’ wonen. De rit van Tromsø naar dit uitste westen duurde een uur. Terug via een andere route iets langer. En minstens zo mooi!
Vandaag houden we ons rustig. We zijn hier tenslotte voor een marathon. Vanavond half negen is het zo ver…

Read Full Post »

De marathon

En dan is het al weer zover. Deze week reis ik met een leuk gezelschap naar het echte hoge noorden. Namelijk naar noord Noorwegen. We gaan zelfs over de poolcirkel heen!

Al ruim 22 jaar ben ik bevriend met een Noor die in Tromsø woont. Vorig jaar hoorde hij dat ik in Stockholm de marathon zou lopen, begin juni. Hij verslikte zich. In Stockholm, waarom kwam ik niet in zijn stad lopen? Ja, waarom niet. Mooie reden om weer eens naar hem toe te gaan. De laatste keer dat ik er was, moet zo in 1993 zijn geweest.

Alleen de marathon opzoeken zou kunnen maar het is toch leuker om met iemand samen er naartoe te werken. Al snel had ik iemand gevonden. Het zou uiteindelijk een groep worden. Zelfs mijn Stockholm maatje Joost pikte aan!

de voorbereiding is niet helemaal volgens het boekje gegaan. Zij die mijn blogs lezen hebben dat kunnen volgen. De normale trainingen verliepen vlekkeloos en deed ik met plezier maar met name de lange duurlopen werden een crime. Van al de langere lopen, na Diever steken er eigenlijk maar twee in positieve zin bovenuit. Toevallig de twee die ik met René Schoen deed.
René
René Schoen.

De laatste met hem was ook een hele belangrijke geworden. Het hing er vanaf of die goed ging. Zou dat misgaan dan moest ik serieus overwegen de hele marathon om te zetten naar de halve. Maar het ging wonderwel goed. Die loop, en mijn 10em in Schagen lijken een omslagpunt te zijn geweest. Daarna liep ik weer zoals ik van mezelf gewend ben.

Ik heb er zin in. Woensdag gaat de eerste ploeg het vliegtuig in, Joost, Bert-Jan en Jannie volgen later.

Al enkele weken zijn leden van het team het weer aan het monitoren. Ik haalde er mijn schouders over op. De week voor de marathon in Stockholm was het daar 27 graden, bij de start was het 3 graden, harde wind en onophoudelijke regen. Het leek er deze week op dat de geschiedenis zich zou gaan herhalen. Het was verleden week, in dat hele hoge noorden gewoon even 26 graden. Hilariteit vandaag onder mijn loopmaatjes. Ik heb het dan over de mannen..
Korte broek? Lange broek? Jasje mee? Ik krabbelde even achter mijn oor…zouden dit zenuwen zijn? Al eerder schreef ik iets over een schoolreisje gevoel, zo voor een marathon. Dat gevoel heb ik nu ook wel.

Op reis met:
Ans, Jannie, Bert-Jan, Joost, Onno, Edwin, Ron, Ruben, Cor en Gé!

Ruben en Cor (met een belangrijke vrouw in hun midden)

Ruben en Cor (met een belangrijke vrouw in hun midden)


Martin, Jannie, Bert-Jan en Joost

Martin, Jannie, Bert-Jan en Joost


Ans

Ans


Ron

Ron


Edwin, Martin en Onno

Edwin, Martin en Onno

Read Full Post »

…I have had marathons that I wish I could forget, but I really learn more from the bad ones than the good ones! …

Hierboven een citaat uit de mail die ik ontving van een canadese ultraloper. De man heeft al meer dan 20 marathons gelopen. Zijn beste marathon liep hij in 2:37.

Wat hij schrijft is waar. De dagen na Diever heb ik ook flink na lopen denken over waar het mis zou kunnen zijn gegaan. Moet dat? Kan je niet gewoon zoiets vergeten?

Nee het moet niet. Maar nee, gewoon zoiets vergeten gaat niet. Ik neb nu eenmaal niet het type loper dat lukraak marathons kan lopen. Twee, hooguit drie per jaar is mijn tax. Met dat aantal houd ik het plezier erin. En met meer marathons gaat me er eenvoudig weg te veel tijd in zitten. De marathon krijg ik niet cadeau. Daar moet voor getraind worden. En er moet voor omvang worden gezorgd. Dus, lange duurlopen maken.

De voorbereid was deze keer beter dan ooit. En toch strand ik dan ergens na 34 km. Ik heb mijn blog zelf ook nog eens nagelezen en in principe heb ik het goed neergezet. Toch zijn er mensen die het niet goed lezen en van mening zijn dat ik afhaakte door vermoeidheid. Nee dus. Ik was niet moe. Integendeel, ik barstte van de energie. Buiten adem was ik ook niet. Voor mijn gevoel zat ik nog niet in zone drie, de zone waarin je het praten liever achterwege laat.

Twee raadgevingen had ik beslist in mijn zak gestoken. Die van Onno “Vergeet niet te genieten!” En die van Ton “Focus je op het lopen”

Zo ging ik weg. Heel bewust met oog voor de omgeving, het genieten, en het lopen. De lat lag niet hoog. Een pr hoefde niet zo nodig. Lekker lopen wel. Dat lukt ook zeker. Tot en met die 34 of 35 km. Het zijn echt de benen en voeten geweest die me deden beslissen te stoppen. Het voelde niet goed. De boel stuklopen wilde ik niet.

Het klinkt nuchter, en dat was ik ook. Toch valt het enkele dagen later tegen. De klus is niet af. Ik had graag willen schrijven dat het mijn mooiste marathon was geweest. En eigenlijk moet ik dat ook gewoon schrijven. Het is dan geen loze kreet. Die marathon is prachtig. En ik ga terug. In 2014 doe ik hem weer. Maar dan, als het even kan in zijn geheel!

Het niet kunnen afmaken is een samenloop van omstandigheden geweest. Kleine zaken die ik de volgende keer anders aanpak.

Nu de focus op de marathon in Noorwegen in juni, en de Berenloop op Terschelling.

Voor die tijd pak ik nog ergens een halve marathon om even stoom af te blazen. Met plezier. En ook het trainen gaat vanaf vanavond weer beginnen. Ook weer met alle plezier!

Diever 6

Uitgestapt. Met rechts Albert en nog achter mij Eric.Diever 5

 

Read Full Post »

Alles klopte. Zo zag het er in elk geval uit.

Goede trainingen, gezorgd voor omvang en ook had ik goed aan de snelheid gewerkt. Zonder enige nervositeit reed ik naar Diever. Lekker lopen, de tijd kon me niets schelen. Een goed uitgangspunt dacht ik zo!

Het was vandaag perfect marathon weer. Windstil, fris, zo nu en dan een bleek zonnetje. En vooral, een prachtige omgeving. De omgeving van Diever zal ik niet snel vergeten. Heel mooi!

Bij aankomst bleek niet alleen Niels aanwezig te zijn, ook Ron was op komen draven. Hij zou gelijk met mij starten en de 28km lopen. Een mooie verrassing! Binnen korte tijd zagen we ook Eric met zijn vrouw en zoon. Eric zou de hele marathon met mij meelopen. Daar was ik erg blij mee. Ik kan een marathon ook wel solo aan maar deze marathon met een bijzonder klein deelnemersveld is best zwaar, in je eentje. Een zware marathon is het zeker. Glooiend, vals plat, heuvels en zowel onverharde als verharde ondergrond. Ik genoot met volle teugen. Ton had mij de opdracht gegeven mij op het lopen te focussen. Onno stuurde een app met de boodschap niet vergeten te genieten. Het liep ook goed, de 10km deden we in een redelijke tijd, de 21km in 1u47. Mooi op schema. Rondom de 21km haakte ook Albert aan. Albert uit Emmen had ik nog niet eerder ontmoet maar hem leek het leuk om mij gedurende de laatste helft te vergezellen.

De 30km liep ik in 2u37, niet verkeerd. Helaas kwam Eric ten val op de 29km. Uiteraard stopten we even. Doorlopen is voor mij bij zoiets not done. Het leek wel weer te gaan en we gingen weer verder. Maar het tempo begon bij mij te zakken. Behoorlijk. Op de een of andere manier was het niet meer op te krikken. De 34km pakte ik nog in iets meer dan 3 uur. Niet verkeerd maar op dat moment was het over. Ik moest wandelen. Of ik wilde of niet. Het was geen zaak van hongerklop, ik was niet buiten adem. Maar de benen wilden niet meer. De hamstrings stonden strak en de voeten deden zeer. Wandelen dan maar. Ik stuurde Eric door vanwege de valpartij. Hij moest in beweging blijven. Albert zou bij mij blijven. Daar was ik erg blij mee. Als ik solo daar had moeten wandelen dan zou het wel erg zwaar zijn geworden. Veel te zwaar. Nu had ik aanspraak.

Ik gaf mezelf nog hoop op een herstart. Even probeerde ik dat maar nee hoor. Alsof ik aan teugels werd vastgehouden. Geen rennen meer mogelijk. Het was over en uit. Ik besloot Ron en Niels, die vaste zouden wachten op me, een sms of app te sturen. Ze reageerden meteen en pakten de auto om mij op te pikken. Vrienden van de bovenste plank!

Ik ben niet zuur of verbitterd. Absoluut niet. Daar is de mooie omgeving van Diever debet aan. En zeker ook de inzet van Eric die een keurige haas was, en Albert die me trouw bleef vergezellen.

Het had mijn 7e marathon moeten worden maar het werd de eerste met een DNF achter mijn naam.

Wel een mooie lange duurloop trouwens. Wat is het daar mooi!!!

IMAG0384

Dat is nog eens een verrassing. Ron die aanhaakt!

IMAG0385

Tussen Ron en Eric in het ‘startvak’

IMAG0390

Ziezo, de eerste km zit er op. Van de…

Diever 10km

10km achter de rug

Read Full Post »

Older Posts »