Archive for the ‘Krommeniedijk’ Category

Ze zijn in elk schema tot de marathon te vinden; de lange duurloop. Op zich doe ik ze graag. Met plezier bedenk ik de route en dan, bij voorkeur op zondagochtend vroeg, heerlijk 3 uur of meer gaan rennen. Maar, sinds Diever, begin maart, wilden die duurlopen bij mij niet lukken. Tot aan de 22 a 23km ging het wel maar daarna wilden de benen niet of ik had de energie niet meer. Dat is niet zo fijn, zeker niet met een marathon in het vooruitzicht, en nog wel in Noorwegen. Geen marathon die je zou willen afblazen. Was het dezelfde afstand hier ergens in Nederland, nou ja, volgende keer beter. Maar hier kleeft een reis aan vast.

Na Diever was er maar 1 lange duurloop gelukt. Gelukt in de zin van lopen zonder al te vermoeid te geraken, lopen zonder te wandelen. De loop af kunnen maken. Dat was 29km met René Schoen. Door de duinen, van Wijk aan Zee naar Egmond. Nota bene een loop met een climax in het tempo. Langzaam begonnen, in hoger tempo weer in Wijk aan Zee aankomend.

Daarna ging het bergafwaarts. Dieptepunt was een 30km loop die ik na 21km moest afbreken. Ik was nog lang niet thuis, had geen telefoon bij me en kon de overige 9km wandelend naar huis. Mijn humeur was op dat moment niet al te best.

De tijd begon te dringen. In de agenda kwam de reis naar Noorwegen steeds dichterbij. Ik maakte mij best wel zorgen. Als dit soort afstanden niet lukken is het dan nog wel verstandig een marathon te gaan lopen? Ook mijn coach maakte zich zorgen en maakte voorzichtig de opmerking dat het misschien verstandig zou kunnen zijn om de marathon daar om te laten zetten naar een halve marathon.

Oeps. Daar had ik zelf ook al aan gedacht. Maar door het van een ander te horen komt toch wel erg dicht bij de werkelijkheid. In de week voor Schagen liep ik op donderdag een 30km. Ik trakteerde mezelf op een erg mooie route. Het weer was goed maar na pakweg 25km voelde het weer aan als erg hard werken, zwoegen. Gezien de tijd had ik nog wel een kans maar na een aantal mislukte pogingen begint het zelfvertrouwen ook wat af te brokkelen.

De coach vond ook dat ik het nog een keer moest proberen maar, het leek hem verstandig een maatje mee te nemen. Het zou afleiden en misschien zou het dan beter gaan. Leuk! Maar wie krijg ik zo gek om 30km of meer mee te rennen. De eerste man waar ik aan dacht was weer René Schoen. De afstand kan hij aan, en hij is zeker hulpvaardig. Na 1 whatsapp kreeg ik al een “ja”

Vrijdagavond had ik een wat unheimisch gevoel. Stel je voor dat ik het niet red. Dan is het echt over met die marathon in Noorwegen. En op zaterdagochtend voor dat René aanbelde liep ik erg onrustig door het huis. Had ik alles? Was ik niets vergeten?

René was op tijd en om half negen renden we de straat uit. Meteen al een tempo wat hoger lag dan alle voorgaande keren. Oh..was dat wel verstandig? We pakten de route die ik zo mooi vind. Immers, René paste zich aan. Door de polder naar Bus en Dam, over een mooie weg die ik de week ervoor pas had ontdekt. We kletsten en zwetsten en lachten tijdens het lopen (ik dacht dat alleen vrouwen dat deden) We staken de autoweg over en liepen langs Krommenie richting Uitgeest. We hadden wind tegen maar het maakte in ons tempo niets uit. Het gedeelte van daar, tot aan Krommeniedijk vind ik ontzettend mooi. Met enige spijt lag het ook ineens achter ons. De hele tijd had ik een goed gevoel. Dit zou goed gaan! En zo ging het ook. Niet 30km maar 33km zou het worden. Moeiteloos en ook nog eens in een tempo wat ik bij me vind passen.

Een les voor me. Dit soort dingen niet alleen doen, maar zorgen voor een gezellig figuur wat mee hobbelt!

Noorwegen, ik kom er aan!

Route 33km met René Schoen

Advertenties

Read Full Post »

Langs de Crommenije

Ik noem het maar de krenten in de pap, het neusje van de zalm of het toefje slagroom op de Irish coffee; de lange langzame duurloop. Vandaag had ik voor mezelf de eerste 30km op de agenda gezet. Als het moet dan doe ik dat alleen. Maar, mensen die me kennen weten dat ik toch heel slinks probeer mensen mee te krijgen. Het leek wel of ik er deze keer weinig moeite voor hoefde te doen.

Binnen mijn eigen loopgroep gaat Martijn straks in oktober debuteren op de marathon. Hij had met die beslissing ook meegegeven dat hij met name de langere lopen met mij mee zou gaan. Dus ook deze eerste 30er. Michel hoorde erover op twitter en liet doorschemeren er ook interesse in te hebben. Hij zag wat op tegen 30km. Dan toch liever met wat loopmaatjes. Als laatste haalde ik vrij gemakkelijk Onno binnen. Onno was nog niet toe aan 30km maar wanneer hij iets later zo aanhaken, en dus ook weer iets eerder zou uitstappen dan kwam hij op ça 21km uit. Ik bedacht dat wanneer hij de auto bij fort Veldhuis zou zetten dat hij ongeveer aan die afstand zou kunnen komen. Al vrij snel ging Onno er in mee.

Vanmorgen stond even na 9 uur Michel bij me voor de deur en we talmden niet maar gingen meteen de Aagtendijk op richting het punt waar normaal op dinsdagavond mijn DEM-maatjes staan, en nu Martijn stond te wachten. Eigenlijk vind ik de route vanaf daar al mooi. Deze route staat in mijn hoofd als een pareltje. Verkeersluw en zelfs grotendeels autovrij. Bij fort Veldhuis stond inderdaad Onno op ons te wachten. Ik grapte dat het toch wel vreemd moet hebben aangevoeld; wachten op een vage parkeerplaats op drie bezweten mannen. De toon was gezet. We liepen lekker ontspannen kletsen en zeker ook genietend van de omgeving de kilometers weg te werken. 30km is een hele lap om af te leggen. Maar zo, met een koppeltje, en over deze route is het werkelijk geweldig om te doen.

Tussen de weilanden door, langs mooie huizen en langs het bijna onopmerkbare riviertje de Crommenije liepen we op het Uitgeestermeer af. Daar ben je als loper in je element. Een smal verhard pad met ruim uitzicht over water en weilanden.

Afbeelding

Het is ook het grootste gedeelte van de route die uitkomt in het plaatsje Krommeniedijk. Een beschermd dorpsgezicht is me ooit verteld tijdens de run van AV Lycurgus die hier ook doorheen loopt.

Afbeelding

Het kwam nagenoeg precies uit zoals ik het had uitgestippeld. Eenmaal terug op die ‘vage’ parkeerplaats had Onno 21km in de benen. Martijn was afgeslagen naar zij eigen woonwijk. Michel en ik moesten nog even door.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik op dat moment wel even begon te voelen dat ik de dag ervoor 13,5km had gelopen met de duinloopgroep. In het begin van de loop van vandaag moest ik Martijn iets terugfluiten en het tempo wat terugdringen. Nu moest ik een enthousiaste Michel temperen. Alleen al omdat bij mij de snelheid er uitraakte. De insteek was overigens de 30km af te leggen in een snelheid tussen de 6:00 en 5:45 per kilometer. Dat is ons gelukt; lachend en genietend, pratend en ook zwijgend. Mooie sport!!

Read Full Post »

35+Het slaat wel een beetje op mijn leeftijd maar in dit geval toch meer op de afstand van vandaag.

35km was de minimale inzet.

Nog voor geen enkele marathon maakte ik zoveel kilometers als voor deze komende twee marathons.

Het begon met Schoorl in februari (30) en de Afsluitdijkrun twee weken daarna (30). Ergens in maart liep ik solo een mooie ronde van 35km en met Mario liep ik 31km door de duinen. Dat zijn al vier flinke afstanden. Toch hamerde Richard erop dat ik nog eens een grote afstand zou moeten pakken. De filosofie erachter is dat het lijf niet bij 35km moet denken dat het feest ten einde is. Je kan er over discussiëren. Dat doe ik niet. Deze aanloop probeer ik het. het geluk daarbij is natuurlijk wel dat ik wel erg graag lang loop.

Coach I (Frans) sprak vorige week een verwachting uit.

“Jij doet dit jaar drie marathons? Dat worden er vier. En volgend jaar je eerste ultra”

Nou dat laatste moeten we nog maar eens zien. Het ligt niet echt in mijn lijn der verwachtingen. Marathons zijn te behappen voor me. Op zich vind ik dat mooi genoeg.

Vandaag dan weer een snipperdag. Mooi rustig weer. Niet te warm. De ronde langs het Uitgeestermeer en over Krommeniedijk vond ik erg mooi. Die zou ik vandaag weer doen. Er moest alleen een lusje in de polder bij geprikt worden om aan meer kilometers te komen. Die zou ik op de terugweg doen. In mijn gedachten was dat een behoorlijke lus. Maar, meten is weten zou later blijken.

Ik liep meteen al erg lekker. Het tempo van 6 minuut per kilometer was voor deze duurloop het uitgangspunt. Eerlijk gezegd lukte me dat niet. Ik ging sneller. Waarom? Er was geen rem in de vorm van een Bart of een Niels. En de eerste 10km zwabberden mijn gedachten alle kanten op. Er is de afgelopen jaren veel gebeurd. Gek genoeg moest dat juist die eerste 10km even langs komen. Onrust in het hoofd kan ik niet zeggen, wel druk. Het was van invloed op mijn snelheid. Ik was sneller gaan lopen. Mijn Garmin gaf voortdurend 5:30 tot 5:40 aan. Remmen! Na die 10km verdwenen de gebeurtenissen wat uit mijn hoofd. Op een gegeven moment stond ik ook weer bij het spoor bij Busch en Dam. Een aantal kilometers had ik weggewerkt zonder ergens aan te denken. Kan dat? Rennen en aan niets denken? Kennelijk wel. Het hoofd leeg? Nee. Nog lang niet.

Recente ontwikkelingen, privé, baren mij zorgen. En die zorgen bleven me achtervolgen. God-zij-dank heb ik goede vrienden die weten wat ik nu bedoel en er ook (ongevraagd) over beginnen in een gesprek of mail. Zij volstaan niet met “o sterkte dan” maar vragen door. Het hardlopen zou iemand kunnen zien als een grote vlucht. Dat is het niet. Wel kan ik er goed mijn ei in kwijt. Bij de 25km zat ik even in een dip en moest ik me vermannen om door te gaan. ik was inmiddels afgeslagen om die extra lus te pakken. Geen weg terug, maar doorgaan. Mijn tempo zakte iets af. Het werd tijd voor een gel. Ik raakte leeg. De gel werkte vrij snel. Het tempo kwam weer snel op het niveau wat ik voor vandaag had uitgekozen.

Was ik somber vandaag? Nee. Boos? Ook niet. Er kwam gewoon veel voorbij. Ook vragen. Terugblikken.

Zo bij de 26km bedacht ik me dat ik ook zaken heb om erg blij mee te zijn. Een dochter die nu samenwoont en een studie volgt die haar op het lijf geschreven is. Zij staat op een goede manier in het leven. Een zoon die steeds meer lol in zijn opleiding krijgt. Een vrouw die ook doorzet en vecht om vooruit te komen. En ik kan iets wat ik nooit van mezelf had gedacht. Wat een ronde loop ik nou toch weer! Na de polder en het Uitgeestermeer was ik richting Assendelft gelopen. Wat een eind! Op de fiets zou ik er nog niet eens aan beginnen. Vorig jaar liep ik toch maar twee marathons. En dan dit jaar maar liefst drie. Evenementen waar ik naar uitkijk. Deze gedachten gaven me ineens energie. De laatste kilometers kostten me niet eens zoveel moeite.

O ja, dat lusje. Even dacht ik dat het wel erg fors zou uitpakken. Meten = weten de volgende keer. het werd vandaag slechts 36km

35+ …Een heel ander cijfer staat me in april te wachten. So what? Kom maar op!!

Read Full Post »

Een flink aantal jaren geleden, nog voor ik bij DGI werkte, was ik met mijn vader op bezoek bij collega’s in België. Het was in een plaatsje op steenworp afstand van de Belgisch-Franse grens. Pa en ik stonden toen beiden even naar het zuiden te kijken. Daarachter lag Frankrijk. Dat onbegrijpelijk grote land. Veel heb ik er gezien, veel nog lang niet.

Vandaag had ik een snipperdag. Mijn coach zit me achter de broek aan om toch te zorgen voor ‘omvang’. In de marathon schema’s die ik tot nu toe volgde kwam per voorbereiding 3 x drie uur lopen voor. Daarmee kwam ik nooit boven de 30km. Er gaan tegenwoordig geluiden op om toch in de aanloop naar de marathon eens de 35km aan te tikken. Zondag is mijn vader jarig. Niet dat ik daar nou de hele dag mee bezig ben; een hele lange loop vind ik op die dag niet echt passen.

Waarom dan niet op mijn snipperdag?

De mij nog niet zo bekende Lode en Eric lazen mijn tweets hierover en sprongen er op in:

“Leuk, stippel een mooie route uit, dan heb je al voorpret”

Daar hadden ze een punt. Ook als je op vakantie gaat, stippel je een route uit en bereid je je voor op de reis. Dat moest ik in dit geval ook zo zien. Daar komt bij dat ik die 35km solo moest lopen. Op een normale werkdag zijn er nu eenmaal niet zo makkelijk loopmaatjes te vinden. Trouwens, boven de 21km wordt de spoeling toch al wat dunner.

35km. De mij bekende route naar Egmond is goed voor 30km, de route naar Nauerna ook. In beide gevallen moet ik dus wat ‘Haarlemmer dijkjes’ verzinnen om er 5km bij te krijgen. Daarbij heb ik die routes al een aantal malen gelopen. Eric was ook van mening dat een langere route mooi, spannend en avontuurlijk moest zijn. Het begon een aardige opdracht te worden.

Op een gegeven moment schoot mij de Lycurgusrun te binnen. Dat is een geweldige route over 16km. Hoeveel km zou het zijn van mijn huis naar dat startpunt in Krommenie? Met afstandmeten.nl kwam ik erachter dat het om 8km ging. Met een beetje goede wil was hier een mooie route te verzinnen van 35km.

Solo lopen op zo’n grote afstand is niet mijn ding. Als het even kan trek ik iemand mee. Ik ben er toe in staat naar Leeuwarden of Rosmalen te rijden om er voor te zorgen dat ik bij een mede liefhebber kan aanpikken en zo meteen wat aangenaam gezelschap te hebben. Even speelde ik ook met de gedachte ‘Good old Gé’ te benaderen. Maar nee, ik moest niet piepen en gaan lopen. Uiteindelijk had ik toch behoorlijk veel zin in mijn loopje gekregen.

Klokslag negen uur ging ik de deur uit. Meteen liep ik erg lekker. Met de coach had ik afgesproken dit loopje in het beoogde marathon tempo te doen. Niet sneller. Het zou daarmee ook een training worden in tempo vastheid.

Het weer werkte mee en zorgde voor een soort vakantie gevoel. Op weg naar het bekende, en onbekende. De vrijheid tegemoet! Tot aan fort Veldhuis kende ik de route op mijn duimpje. Daar moest ik de provinciale weg oversteken en kwam ik in een gedeelte terecht waar ik zelfs met de auto of fiets nog nooit was geweest. De kilometers gingen voor mijn gevoel vrij vlot voorbij. Gewoon mooi lopen daar, tussen de weilanden door, langs wat boerderijen. Na dit korte intermezzo moest ik het spoor over. Dat ging zonder stoppen, de trein zag ik voorbijgaan en tegen de tijd dat ik bij het spoor was kon ik meteen doorlopen. Geen oponthoud!

Daarmee was ik ook al in Krommenie aangekomen. Ik liep achter de atletiekbaan van Lycurgus langs. Het daadwerkelijke startpunt liet ik voor wat het was.Daarmee omzeilde ik een wat minder fraai stukje lopen. Geen woonwijk met stoepjes en oversteekplaatsen. Nee, ik stak door en had meteen weer een stukje onbekend terrein. De Westdijk in Krommenie. Prachtig lopen! Na deze dijk kwam ik op het bekende terrein van de Lycurgusrun terecht. Een parcours wat ik in mijn top 5 zou moeten plaatsen. Verkeersluw, weilanden, stilte, natuur, een riviertje, het Uitgeestermeer en ga zo maar door. Ik liep werkelijk te genieten. Het lopen ging trouwens ook nog eens zoals ik gehoopt had. Het tempo kon ik goed vasthouden.

Met spijt in het hart was ik op een gegeven moment al door het natuurgebied heen. Krommeniedijk was inmiddels op mijn parcours gekomen. Een beschermd dorpsgezicht heb ik me laten vertellen (dat mogen ze sommige bewoners wel eens duidelijk maken!) Nog even een stukje tussen weilanden door en ik zag al de afslag over een bruggetje naar de atletiekbaan voor de finish. Normaal gesproken dan. Ik had nog even te gaan. De afslag liet ik links liggen en ik liep door richting de spoorwegovergang.

Terugkomend uit Frankrijk ben je gewend aan grote afstanden. België is maar klein daarbij vergeleken. Toch kan de rit door België akelig lang duren. Dat gevoel had ik nu ook een beetje. Het nieuwe intermezzo wat ik nu weer pakte op de terugweg was nog steeds mooi om te lopen, maar duurde langer dan op de heenweg.

Na dit stukje kwam ik weer op bekend terrein. Ik keek op mijn klokje. Wat ik zag viel me tegen: 25km. Nog tien?? Waar moest ik die vandaan halen? Ik had toch wel goed mijn route gepland op afstandmeten.nl? Het kwam goed. Naarmate de route vorderde kwamen de cijfers steeds dichter bij die 35km. En, nog steeds hield ik het tempo erop!

Het is 35km geworden, op de kop af, in 3:12. Ik heb dus een tikkeltje te snel gelopen. Maar wel erg lekker gelopen. Het geeft me een boost. En, erg veel zin in Rotterdam. Daarbij weet ik me daar in Rotterdam straks in het zeer welkome gezelschap van Niels en Ron. Ik ben er bijna klaar voor!

Read Full Post »