Archive for the ‘Stockholm’ Category

Strijd

2013-06-23 23.09.02

Een kleine marathon, ik schreef het al. Van een echt startvak, met dranghekken zoals in vele andere gevallen was geen sprake. We stonden gewoon bij de boog, op straat, Het publiek kon er tussen komen staan, en deed dat ook. Tot vlak voor de start. Pang en weg..

De bedoeling was dat ik met Onno in een rustig tempo zou gaan lopen. Dat deden we dan ook. Ron en Edwin zag ik al snel niet meer. Om maar te zwijgen over de raket Ruben. Het voelde goed. Onno en ik liepen heerlijk. Het woord ‘genieten’ mag ik hier met een gerust hart bij zetten. Al snel moesten we de gevreesde brug over. Ok, het tempo zakte iets maar op zich viel die brug me best wel mee. Na de brug sloegen we rechts af om langs het water te rennen. Wat een mooi stukje daar. Het was ietwat nevelig en ook onder die omstandigheden was het uitzicht geweldig. We liepen door een mooie wijk, met enthousiaste toeschouwers. Hier zou ook ergens een keerpunt zijn. Op een gegeven moment zagen we de winnende Zweed al ons tegemoet komen rennen. Met een flink gat tussen hem en de tweede man. En niet zo heel gek veel later kwam Ruben al in een groepje aandraven. Dat hele stuk, ook weer terug naar de brug liep ik erg lekker. Bij de brug begon het heuse klimwerk. Ik merkte dat ik moest gaan werken. Het tempo kon ik vasthouden maar het kostte me meer moeite. We liepen vlak langs onze camping, maar geen enkele aanvechting daar heen te gaan. Ik genoot. Het was mooi! Daarna kwam een hele gemene klim. Kort maar steil. Daar had ik meer moeite mee dan ik van mezelf gewend was. Ik herstelde snel en we konden voor de tweede keer de brug pakken. Ook hier viel het me weer mee. Onno en ik gaven elkaar even een tik, bovenop de brug. Pats, die hebben we! Naar beneden ging uiteraard als een zonnetje.

Daar ergens in de stad kwam, als een duveltje uit een doosje, de verse groep 21km lopers erbij. Net gestart en zo fris als een hoentje. Heel gemeen!! Ik zag ergens voor ons Joost lekker er vandoor gaan. En even later kwamen eerst Jannie en later Ans ons fris en fruitig voorbij schuiven.

Bij de 27km kreeg ik het moeilijk. Ik had Onno al aangegeven dat hij zonder mij verder moest. Hij weigerde: “samen uit samen thuis”  Maar op een gegeven moment vond ik toch echt dat hij verder moest in zijn eigen tempo. Ik voelde al aankomen dat het voor mij heel hard werken zou gaan worden. Uiteindelijk ging hij ervandoor. Voor mij brak een wel heel zwaar gedeelte aan. Ik had geen kracht meer. Daarbij was er in dit gedeelte geen stukje lekker makkelijk en recht. Glooiend, niet eens vals plat. Met moeite hield ik het vol tot 30km. In mijn hoofd sprak ik mezelf toe. Ik moest doorzetten. Kom op! Met René maakte ik lachend de 33km vol en nu niet? Ik had wel willen stoppen…het kwam echt op dat moment in gedachten. Maar het was toen nog ‘slechts’ 12km tot de finish. Nee. Stoppen mocht ik niet. Ik was niet aan dit avontuur begonnen om uit te stappen. Was het in Purmerend geweest of voor mijn part Rotterdam dan had ik het zeker wel gedaan. Nu niet. Ik besloot om een klein stukje te wandelen. Beseffend dat het daarna alleen nog maar zwaarder zou gaan worden.

Uitstappen was niet de bedoeling. Het mocht niet. Op de woensdag roep ik altijd naar ‘mijn’ lopers dat ze moeten volhouden. Daar schetter ik dat, naar Jessica, Marjoke, Jeanette en Erwin. “Hou vol!” Dit moest ik afmaken. Ik besloot het niet alleen voor mezelf maar ook voor deze groep te doen. Ik moest en zou met een medaille thuiskomen. Die zou ik aan de woensdaggroep laten zien. Punt uit!

Het werd erg zwaar. Er kwam geen eind aan dat laatste stukje. Tijdens een wandeling tussendoor van pakweg 1km, liep ik een stukje op met een geblesseerde Amerikaan. Allebei niet echt blij. We keken naar rechts en er kwam toch een glimlach op ons gezicht. Het uitzicht maakte veel goed: rimpelloos water. Bootjes en eilandjes spiegelden zich in het fjord. Je zou zo wonen! Een dergelijke wandeling wil ik elke dag wel maken! Toch kwam ik daar niet voor. Ik nam afscheid van de man en zette het weer op een lopen. Nog maar enkele kilometers te gaan. En dan nu niet meer wandelen, doorzetten tot de finish. Voor mijn groep. Voor Nico, Andrea, Luuk, Yvonne, Laura noem ze maar op. Het voorbeeld geven. Mensenlief wat viel het me zwaar. Die laatste kilometers. Er kwam geen eind aan. Ik wist dat de finish ergens tussen twee houten blauwe hokjes was. Mijn Garmin gaf 41km aan en nog geen hokje te zien! En eindelijk, ik zag ze. Het hardlopen voelde weer even als hardlopen. Eindelijk die finish. Ik was op. Gebroken. De emoties kwamen los. Ik had even iemand nodig. Edwin stond ook ineens bij me en ik klampte me aan hem vast. 

Zo lang had ik nog nooit over een marathon gedaan. Stockholm was beslist zwaarder en daar deed ik meer dan 40 minuten minder lang over. Ik ging er vanuit dat de hele club al bij de camping was. Maar om de hoek stonden ze me allemaal op te wachten. Een voor een gaven ze een knuffel en een zoen. Wat een lieve groep! Wat een kanjers.

Strijd, de titel dekt zeker de lading in dit geval.

 

IMG-20130623-WA0001

Advertenties

Read Full Post »

Ik struikelde bijna door zijn ietwat onhandige manoeuvre om weer vanaf de drinkpost tussen de lopers te komen. “You again?” Hij schoot in de lach en stak me al rennend zijn hand toe. En zo moet het ook. We hadden al even samen gelopen. Dan maar elkaar voorstellen ook. Ergens in Stockholm was ik op hem ingelopen. Hij had een jasje aan met Iamsterdam op de rug. Ik sprak hem in het Nederlands aan maar hij bleek een Londenaar te zijn. Een ervaren marathon loper (dit was zijn 12e) die in mijn tempo liep. Even voor de drinkpost was ik hem uit het oog verloren. Nu beslisten we zonder al te veel woorden om samen verder te gaan. Onze tempo’s waren gelijk. Helaas, aan het eind van de lus buiten de stad, raakten mijn veter los, en vlak daarna nog eens. Daar ging mijn loopmaatje…

Na de marathon kwamen er veel vragen op mij af in de zin van : “heb je een pr gelopen?” “Was je tijd goed?”

De term pr, of het idee goed te lopen was in dit geval niet van toepassing. Al snel na de start was me duidelijk dat het een zaak van volbrengen was geworden. Doorlopen en niet afhaken. Nu is opgeven of afhaken niet iets wat bij mij opkomt. Ons hotel lag op de route van de marathon. Twee keer zouden we er langs komen. Géén van beide keren was er de aanvechting eruit te stappen. Geen denken aan. Naar deze marathon toeleven, naar Stockholm afreizen en dan de klus niet afmaken? No way! Of liever gezegd:  Nej takk!

Het halen van een pr is op dat moment geen item meer. Het doet er niet toe. Heel blijven wel. Uitlopen en heel blijven. Uiteraard was ik er wel heen gegaan met een bepaalde strategie in het hoofd. Die paste ik een beetje aan. Meer niet. Mijn doel werd om het zo goed mogelijk te doen, proberen een tempo aan te houden.

“je hebt het toch wel leuk gehad?” “was het een mooie reis?”

Op dat soort vragen kon ik net na terugkomst geen antwoord geven. Ook de dag erna nog niet. ‘Leuk’ en ‘mooi’ zijn woorden die je niet bedenkt bij de strijd die je als loper moest leveren. Langzamer lopen, een optie die iemand aangaf, had niet uitgemaakt. De harde wind bleef, het water bleef van alle kanten op ons af komen. En koud bleef het ook. Langzamer lopen zou vanwege de koud zelfs niet fijn zijn geweest.

Kijk ik nu terug op een teleurstellend marathon uitstapje? Nee. Het was voor mij een voorrecht om dit eens in Zweden te kunnen doen, het was goed om dit met twee loopmaatjes aan te pakken en door de regen heen heb ik een stad gezien waar ik heel graag eens een tweede keer heen zou willen. In mijn vorige blog is te lezen dat het uiteindelijk was begonnen met het zoeken naar iemand met wie ik mijn Zweeds wat kon oppoetsen. Tijdens de dagen in Zweden bleek mijn kennis van die taal niet eens zo diep weg te zijn gezakt. Al vrij snel kon ik gesprekjes aangaan met zweden en na verloop van tijd ging me dat steeds makkelijker af.

“Heb je evengoed lekker gelopen?”

Nou nee. Van loopplezier was zeker geen sprake. Daar was het net even te zwaar voor. Tijdens het napraten met Joost en Ineke begon ik over de man met de hamer. Die had ik helemaal niet gezien. Ineke barstte in lachen uit. “Die was de hele weg bij me!”  Kennelijk was ik zo bezig met het vasthouden van mijn tempo en het doorzetten naar de volgende registratie mat, dat ik daar geen ruimte meer voor had. Ook zou ik kunnen concluderen dat ik goed heb getraind, al vanaf begin dit jaar. Ik nam ruim de tijd voor deze marathon, deed meer lange duurlopen en op aanraden van Richard zelfs een complete marathon er tussen door in een wat behoudender tempo.

In die zin kijk ik niet met ongemakkelijke of teleurstellende gevoelens terug op wat er op loopgebied achter me ligt. Integendeel. Ik voel me rijk dat ik het heb kunnen doen. Ik heb kunnen genieten van het lopen. Vol goede moed ga ik in de loop van deze maand weer rustig aan wat lopen om op 1 juli met de volgende marathon in het hoofd aan de trainingen te beginnen!

“Zou je het nog een keer doen?”

Ja, ik boek zo weer een marathon in het buitenland. Niet alleen. Maar met loopmaatjes. Die heb ik al weer gevonden, en het doel ook! Een mooi vooruitzicht.

Thuis zinde het me niet dat ik die Londenaar was kwijtgeraakt. Na een korte zoektocht op internet had ik hem al te pakken. Hij reageerde zeer snel op mijn mail. Onze ervaring is gelijk. Onze doelen hebben we ook allebei al lopend bijgesteld.

….At least I guess we’ll never forget this experience and are all the stronger for it….

Waarvan akte!

Read Full Post »

Stockholm marathon

Ruim een jaar geleden zocht ik contact met een Zweed om mijn wat weg zakkende kennis van de Zweedse taal wat bij te kunnen schaven. Op de een of andere manier vond ik Fredrik en deze man bleek ook nog eens een hardloper te zijn. Op het moment dat bij mij de marathon wat op de achtergrond raakte kwam hij met enthousiaste verhalen over zijn eerste marathon, die in Stockholm. Zo enthousiast, dat ik me binnen een week inschreef. Een mooie gelegenheid om eens Stockholm te bezoeken. En die marathon, ach, ik had nog ruim een jaar de tijd om daar aan te werken.

Een jaar later, en drie marathons verder, ging ik dan met Joost en Ineke naar Zweden. Ik had hen op mijn beurt ook weer enthousiast gemaakt om mee te gaan. We kwamen donderdagavond aan en ons wachtte een mistroostig en druilerig landschap. Het zou de volgende dag niet veel beter zijn. Het regende onophoudelijk.

Onze eerste klus was het halen van de startnummers op de expo. Die expo was uiteraard binnen en we namen de tijd. Zo bleven we in elk geval even droog. Geen van ons had rekening gehouden met dit weer, en ook niet met de kou. Het was slechts 6 graden op dat moment. Ik kocht op de expo nog maar een shirt met lange mouwen en ik zag Ineke ook al met een tasje nieuwe spullen lopen.

In het vliegtuig had een in Zweden wonende Engelsman ons verteld wat we in de hoofdstad beslist niet mochten missen. Dat was het Vasamuseum en een manier van de stad bezoeken: per boot. Het predikaat Parijs van het Noorden vond ik niet zo slecht gevonden trouwens, maar als iemand me had gezegd ‘Venetië van het noorden’dan had ik dat zeker ook aangenomen. Er is daar veel water, erg veel water. Stockholm is nu eenmaal gebouwd op eilanden. Het Vasamuseum was een bezoek meer dan waard. in 1628 voer de trots van Zweden de haven uit, een hagelnieuw oorlogschip. Het was de haven nog niet uit of het zonk. Het heeft er tot 1961 op de bodem van de zee gelegen. De Zweden laten op een mooie manier zien hoe men destijds werkte en hoe het schip er uit heeft gezien. Prachtig! Buiten gekomen regende het nog steeds. Alle drie dachten we aan de dag die komen zou. 42,195km door de regen is toch niet iets waar je op hoopt..

In Gamla Stan staat het koninklijk paleis, ik had iemand beloofd er met @loopmaatjes shirt op de foto te gaan. Dat betekende even snel mijn jas en vest uit, op de foto en weer snel aankleden. Wat koud was het ook nog steeds!

Afbeelding

We vermaakten ons verder prima in Gamla Stan. Het oude gedeelte van de stad. Het was toch niet hetgeen we voor waren gekomen. Die marathon moest nu toch ook eens gelopen worden.

De volgende dag was het nog kouder; 4 graden. En er stond meer wind. Het was ook nog even harder gaan regenen. In het startgebied stonden we op een kluitje tussen Zweden en Finnen te wachten en wat ongemakkelijk naar buiten te kijken. Er was geen streepje licht aan de lucht te bekennen. De vlaggen gingen behoorlijk te keer. En het druilerige buitje was overgegaan in stortbuien. De Fin in ons gezelschap vertelde dat hij voor de 5e keer meeliep en dit nog niet eerder had meegemaakt. Er was dit jaar zelfs een grote delegatie Finnen, omdat deze marathon bekend stond als een mooie zonnige.

Op het moment dat we naar de startvakken gingen leek het even mee te vallen. Maar schijn bedriegt. We waren op weg en het is geen moment droog geworden, de wind werd heviger en het bleef 4 graden. Ik liep met drie lagen kleding aan: een ondershirt, mijn nieuwe shirt met lange mouwen, mijn loopmaatjes shirt en op het laatst had ik besloten mijn regenjasje aan te houden. Het hielp niets. Alles was of werd nat en koud.

Het zou mijn vijfde en zwaarste marathon worden. Ook nu, thuis dit schrijvend zie ik het op die manier. Een dag later kan het gebeuren dat met een beetje relativeren alles wel mee valt. Nee deze keer niet. Ik heb heus wel eens met kou gelopen, of met wind. Maar alles tegelijk? Op deze manier? En ook nog eens deze afstand..Bovendien was er nogal wat klimwerk. Het was zaak om door te rennen en te zorgen zo snel mogelijk naar die finish te gaan.

Waar haalde ik de motivatie vandaan? In de eerste plaats had ik niet al die tijd voor jan joker getraind. Afblazen, of uitstappen was voor mij absoluut geen optie! Lopen en uitlopen. Eigenlijk had ik me voorgenomen om ook lekker om me heen te kijken en te genieten van de stad. Dat was niet mogelijk. Het weer was zo heftig dat het opletten geblazen was, en uiteindelijk was er maar één doel; de finish.

Een tweede motivatie was het idee dat Ron mij aan het volgen was. Bij elke 5 km was er een tijdregistratie die op internet te volgen was. Ik wist dat Ron daar naar zat te kijken. Bij de 5km dacht ik “alstjeblieft jongen, de eerste tijd!” En bij de tien “hier Ron, weer een tijd!” Het motiveerde me om door te lopen en niet op te geven. Nooit heb ik me gerealiseerd dat er veel meer loopmaatjes mij volgden. Later op twitter werd me dat wel duidelijk. Tijdens het lopen had ik daar absoluut geen weet van.

De marathon van Stockholm is overigens een prima verzorgd evenement. Ruim voldoende drinkposten, zelfs sportvoeding, en uiteraard muziek. De stad is prachtig. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Afbeelding

Wat duurde het lang voor die finish in beeld kwam. In beeld? Op mijn garmin werd de 42km al aangegeven en ik zag niets wat leek op een olympisch stadion. Eindelijk na een scherpe bocht, liepen we op ene prachtig gebouw af. het stadion. Een plaatje!

Afbeelding

Het binnenkomen hier voelde aan als een warm bad. Het stadion zat vol. Wat een supporters! Trouwens, langs de hele route stonden er supportes “heja heja” te roepen. Het leken wel Rotterdammers!

Ik was zó blij dat het er op zat. Alles was koud en nat. Tot op de laatste draad. Achter het stadion konden we de tassen ophalen. We kregen er een shirt, een medaille en een tasje met eten en drinken. Langs de kant werden heerlijke hotdogs uitgedeeld. Ik nam alles aan en at alles op. Met Joost en Ineke had ik afgesproken niet op elkaar te wachten maar door te lopen naar het hotel. Zelf wilde ik eerst naar de metro. Daar was het namelijk warm en kon ik me opkleden. Droge kleding aan! In het metro station aangekomen was het een drukte van heb-ik-jou daar. Dan de metro maar in en meteen door. Ik voelde mijn telefoon trillen. Het was een sms van Lia die wilde weten hoe het was gegaan. Op dat moment stond ik te schudden en te beven. Een sms terug sturen leek onmogelijk. Bellen deed ik maar niet. Het huilen stond me nader dan het lachen. In de metro keek ik om me heen en ik pikte de hardlopers er zo uit: iedereen beefde, trilde of keek wanhopig. Zelfs in onze warme hotelkamer zat ik nog te schudden op mijn stoel. Na de douche dook ik meteen onder de dekens om op te warmen. Joost kwam binnen en wist ook niet hoe snel hij hetzelfde moest doen. Na enige tijd kwam Ineke ook binnen. Haar gezicht sprak boekdelen!

Stockholm Marathon

21000 inschrijvingen- 15968 starters- 14686 finishers

Martin 3:49:36

Ineke 4:03:35

Joost 4:19:47

Read Full Post »

Deze week twitterde ik dat een marathon iets weg had van een reisje. Een bestemming hebben die je niet echt kent. De route weet je ongeveer, het verloop niet. Velen zullen het niet met me eens zijn en bij een reisje aan iets totaal anders denken. Toch heb ik nu echt dit gevoel, wetend dat ik morgen de marathon van Rotterdam ga lopen.

Een marathon die aanvankelijk niet op mijn agenda stond. Tijdens de laatste kilometers van Spijkenisse in december was ik het volledig met mezelf eens dat ik voor Stockholm dit soort dingen echt niet meer zou doen. Ik zou ruim de tijd nemen om in vorm te komen voor de marathon in de Zweedse hoofdstad en het zou ook de enige van 2012 worden. Dat dacht ik toen op het moeilijkste moment maar ook de dag erna. Richard suste het een beetje en was van mening dat dit geen momenten zijn om dergelijke beslissingen te nemen. Binnen een week liep ik weer. Binnen een week trainde ik zelfs weer mee met de DEM-duinloopgroep. Voor Richard toen het moment om toch weer een marathon ter sprake te brengen. Rotterdam. Ik wees het resoluut af. Immers, er zou dan maar zes weken tussen deze en de Zweedse zitten. En Stockholm was mijn droom! Het idee dat deze droomreis in duigen zou vallen lokte me niet echt. Maar er zat een verhaal aan vast. In Spijkenisse had ik de tijd neergezet van 3:44. Rotterdam zou ik dan langzamer moeten gaan doen, zeg maar in vier uur. Iemand die ook erg graag die tijd wilde aantikken zou dan met me mee lopen en ik had een mooie lange duurloop te pakken op weg naar Stockholm.

Het hield me bezig. Zou ik dat nou wel doen, of niet? Ik wilde toch eerst even weer normaal trainen.  Dat trainen pikte ik verrassend snel weer op. Richard volgde me op de voet en kon zijn ongeduld nog maar net voor zich houden. Uiteindelijk zegde ik toe. Ik zou het doen. Op één voorwaarde: dit hield ik voor mezelf. Dit werd niet aan de grote klok gehangen. Richard, degene die ik zou hazen en ik wisten het. Meer niet. Helaas moest degene die ik zou hazen door een blessure afhaken. Inmiddels had ik me wel ingeschreven..

Het trainen ging erg lekker. En de langere lopen gingen bijna als vanzelf. Zo langzamerhand kon ik het maar moeilijk voor me houden en Niels was zo ongeveer de eerste die van mijn plan hoorde. Niels had weinig bedenktijd nodig. Hij wilde het ook gaan doen. In mijn tempo. Voor hem als voorbereiding naar zijn avontuur in juni (Alpe d’HuZes). Ik kreeg er al meer zin in. Tenslotte hebben Niels en ik meer marathon plannen..

Na enige weken en vele twitterberichten over de marathon in Rotterdam fluisterde ik ook Ron toe dat ik daar in April zou meelopen. Ron reageerde heel enthousiast. Door zijn geweldige reis naar Nepal zat er een gat in zijn voorbereiding. Een zeer snelle tijd neerzetten bij de marathon zat er nu even niet in. Het kwam hem wel goed uit als we met zijn drieën dit als een mooie lange duurloop zouden gaan pakken. Geen stress van tijd in de koppies, maar een mooi tempo opzoeken en de marathon nemen zoals die is. Rondkijkend, genietend van het evenement.

Nu ik dit schrijf zit ik echt aan de vooravond van de Rotterdamse marathon. Ik voel me topfit en weet dat ik beter voorbereid ben dan ooit. Er is geen andere spanning die die hele leuke. Die van het hebben van een leuk reisje morgen! Wat ben ik blij dat ik heb toegestemd.

Ook Niels en Ron hebben er erg veel zin in. Vandaag hadden we al telefonisch contact, Niels was al bij me thuis op weg naar Rotterdam om de startnummers op te halen.

We’ll never walk alone!

Afbeelding

Read Full Post »

Op zich ben ik niet zo’n twijfelaar. En iets wat ik in het hoofd heb probeer ik na te streven. Op de een of andere manier zinde het me niet dat ik lekker aan het trainen was voor een marathon, maar er geen op de agenda had staan. Het doel was Stockholm. Dat is het nog steeds. Maar Stockholm ligt ver weg (juni 2012). De Berenloop op Terschelling was geen optie. We gaan er met vier mannen op af en lopen er alle vier de halve marathon. Dat laat ik zo. Ondertussen gaat het trainen erg lekker; ik schrijf er regelmatig over in mijn blogs. De duurloop van zondag die uitliep naar bijna drie uur, en me geen enkele moeite kostte, was de druppel die de emmer deed overlopen. Ik ga Amsterdam doen! Het duwtje in de rug van onder andere Ineke, André en Bert-Jan was voldoende. Gewoon inschrijven!
Het schema wat ik volgde liep van 1 augustus tot 6 november. Ik start dus een maand later dan de bedoeling is. Daar staat tegenover dat ik toch al elke zondag een duurloop pakte. Die moet ik nu meteen al gaan opvoeren. Ook zal ik er een wekelijkse lange duurloop bij doen. Coach Frans zal ik vanavond even om een advies vragen. Maar, ik ga vooral lekker lopen en straks genieten van het lopen door Mokum en het lopen langs de Amstel!

Read Full Post »