Archive for the ‘eiland’ Category

Voor de 8ste keer kon ik aan deze loop meedoen, je zou bijna schrijven ‘mocht’ ik aan deze loop meedoen. Het is namelijk een kunst geworden je er tussen te wringen.
Aanvankelijk zou ik er alleen met Onno lopen. Van mijn eigen club had niemand een startbewijs. Later hoorde ik van Edwin en Hans dat zij ook mee zouden lopen. En op het allerlaatste moment, en dat vind ik heel erg leuk, konden Jan en Anja aanschuiven.

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan


Wat voor mij ook welkom was, aan boord van de boot, is dat de organisatie geen dj had neergezet maar zoals in de eerste jaren, de twee dames met trommels. Voor mij hoort dat er een beetje bij.
Goed, dan lopen. De start blijft spectaculair, elke keer weer. De klep van de boot open en lopen!
Ik schrok een beetje van de warmte daar op Texel. We hadden meteen een leuk tempo erin maar het zat mij in het hoofd om dat naar beneden bij te stellen mocht het zo warm blijven. Het zweet gutste van mijn hoofd, liep met stralen over mijn rug.
De limiet is 1700 lopers (als ik het mij goed herinner) wel erg veel Texelaars trouwens, zou het voor hen minder moeilijk inschrijven zijn? Die vraag hoorde ik diverse malen om mij heen gesteld worden.
De limiet is wel terecht. Het is best druk op de tamelijk smalle weg naar Den Hoorn. Maar eenmaal in den Hoorn, is er de splitsing van de 10 km lopers en de halve marathon lopers. Meteen rust. En daar komt een mens voor op de eilanden.
Het liep heerlijk. Jan en Anja zag ik ergens voor mij lopen. Mij best. Ik zou met Onno voor ‘lekker lopen’gaan. In onze kielzog liep overigens stilzwijgend Edwin mee. Ik riep op een gegeven moment nog naar achteren dat hij op het strand er waarschijnlijk als een haas vandoor zou gaan. Dat zou later ook zo gebeuren. De warmte viel later wel weer mee toen wij even na Den Hoorn het bos in doken. Het tempo van Onno en mij bleef goed tot aan het strand.
Oh ja, strand. Jullie kennen mij. Martin en het strand zullen nooit een goede combi worden. Vorig jaar vond ik het een ware martelgang. Niels en Onno keken toen meerdere malen met medelijden achterom. Het ging nu wel beter moet ik eerlijk zeggen. Toch tuimelde mijn km-tijden drastisch naar beneden. En dan, dat strand af. Ik wist niet hoe ik dit hardlopend moest aanpakken. Om mij heen zag ik overigens niemand het ook maar proberen. Men wandelde naar boven om daar de draad weer op te pakken.
Die draad kon ik niet makkelijk vinden trouwens. Het duurde even voor ik weer het tempo kon oppakken maar met nog drie kilometer te gaan ging het weer heel lekker. Den Burg kwam steeds dichterbij.
Al die tijd liep ik met Onno. Heerlijk. In het verleden was ik wel eens zijn haas of kon ik als zodanig fungeren. Nu was ik maar wat blij dat hij naast mij liep. Je moet het als loper ten alle tijden zelf doen maar het is buitengewoon motiverend als iemand bij je blijft, ook als het even iets minder gemakkelijk gaat.

Ik kijk wederom zeer voldaan terug op deze prachtige halve marathon.

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Anja en Jan

Anja en Jan

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

Advertenties

Read Full Post »

Strand Terschelling

Strand Terschelling

Het ging dus niet door. De marathon op Terschelling werd niet gelopen.

Het viel niet koud op mijn dak. Ondanks dat ik er klaar voor dacht te zijn en zin in het weekend had, leek de marathon nog zo ver van mij af te staan. De lange duurlopen gingen goed. Op zich zou ik 42km goed moeten kunnen verwerken. Toch, de wind wakkerde aan en daarmee groeide de afstand naar de marathon voor mij. Wendy had aangeboden haar halve marathon nummer aan mij te geven in het geval ik er toch van af zou zien. Zij voelde op haar beurt weer aan dat ik twijfels had. Die had ik ineens ook. Windkracht 5 of 6, nou ja, dat is dan maar zo. Maar windkracht 6 met harde windstoten erbij.  Het trok me niet, of beter; dáár  was ik nou weer niet klaar voor. Het zou mij veel te veel energie gaan kosten.

We hadden heerlijk bij Niels en Mel zitten eten, lees bunkeren (of heel netjes stapelen), toen Niels op twitter een melding zag van afgelasting, Nee toch? Ja, echt. Een hardloopevenement wordt nooit afgelast. Deze nu dus wel. Zeg maar, afgeblazen. Niels keek of hij in zijn edele delen was geknepen. Werd stil, luidruchtig en weer stil. Ook ik was niet echt blij. Mentaal had ik me schrap gezet. Na twee minder geslaagde marathons had dit mijn revanche moeten worden. Ik zou sowieso toch wel de hele hebben gelopen. 

Eventueel mochten we van de organisatie de volgende dag wel de halve lopen, als die wel door zou gaan. Maar ook die werd weggestreept. Ik dacht mezelf te kennen en deed er luchtig over. Het is niet anders. We hebben een fraai weekend gehad. Terschelling is een prachtig eiland. Punt uit. Maar het uitte zich bij mij toch ook. Ik pakte de bus naar West Terschelling en zou met Niels terug richting Oosterend lopen. Niels was lopend naar West gegaan. Daar in West trof ik hem niet, wachtte even, kreeg het koud en begon maar te lopen. We liepen elkaar dus mis. Na 2km belde hij. In plaats van terug lopen liep ik verder, als een kip zonder kop. Warhoofd die ik was. 

Het liep verder prima. En ik was niet de enige. Zo links en rechts sprak ik met diverse lopers die ik inhaalde dan wel lopers die mij inhaalde. Na pakweg 13km draaide ik naar links en weer naar links om tegen de wind in weer een stukje terug te lopen. Het was eigenlijk goed te doen. Op zich had ik dit nog wel even vol kunnen houden. 16km had ik me voorgenomen te gaan lopen. Ik hield me eraan. 

Daar kreeg ik later spijt van. Ik was echt opgeladen en voorbereid op een lange afstand. En dat is geen 16km. Ik voelde het ’s avonds en de volgende ochtend. Het lijkt wel of de benen meer willen. 

Men begon te vragen of te vissen naar mijn plannen met het oog op de marathon. Ging ik een alternatief zoeken?

Nee, dat deed ik niet. Mijn plan was om ná Terschelling weer even wat korter werk te gaan doen. En eigenlijk keek ik uit naar het trainen voor de halve marathon eind december. Om me nu weer verder mentaal en fysiek voor te bereiden op een hele marathon, in Purmerend, Diever of weet ik waar…nee. 

Even een reset momentje!

 

Het duurvermogen ga ik onderhouden, en van het opgedane duurvermogen hoop ik gebruik te maken bij het lopen van een halve marathon volgende maand. Daarna pas ga ik weer langzaamaan opstarten en naar een marathon toe werken. 

Reset!

Reset!

Read Full Post »

Texel Logo

 

Ik heb net even wat langer onder de douche gestaan dan normaal. En als ik een bad had gehad dan had ik daar zeker een uurtje in liggen dobberen, waarschijnlijk waren dan wel mijn ogen binnen 2 minuten dichtgevallen. Want eilandwind…

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

De groep waar ik nu mee van start zou gaan was iets groter dan verleden jaar. Mijn enthousiasme was overgeslagen naar Onno, Niels, Dave en Jolande.  Anja wilde verleden jaar al maar moest het om conditionele redenen laten varen. Nu was zij er wel bij. En hoe. 

Het mag bekend zijn dat deze halve marathon met stip mijn favoriet is. Vanaf het begin in 2007 mag ik al meedoen. En het verveelt mij nog altijd niet. Vandaag zou hij wat anders voor mij verlopen dan ik van mezelf gewend ben. Normaal gesproken knal ik weg en probeer ik de volle 21,1km in een snellere tijd weg te werken dan de voorgaande edities. Vorig jaar bezorgde mij dat een prachtige pr van 1.41. 

De bedoeling was nu deze loop wat rustiger te lopen, als lange duurloop. Onze afspraak (met Onno en Niels) was ongeveer 5.10 tot 5.15 per kilometer. Dat redden we over het algemeen met gemak. Anja en Femke zag ik al meteen vanaf de boot niet meer. De dames waren niet te houden. Dave wilde wat snel starten. Dat raadde ik hem af. Hij bleef tot ongeveer Den Hoorn bij ons. Daarna was ook hij vertrokken. 

Het liep erg lekker, maar, al zou ik een pr poging hebben willen doen. De wind gooide behoorlijk roet in het eten. Tot Den Hoorn had ik er niet veel last van, maar zeker ook geen gemak. Vanaf Den Hoorn begon ik te merken dat ik door de wind iets meer moest werken. Ik was dan ook blij de ingang van het bos te zien.. Luwte!

Tot aan strand liep ik zo ongelooflijk lekker. Heerlijk! Maar ja. Dan begint het. Slechts een kleine twee kilometer. Ik vloek nooit. Dat heb ik mezelf nooit aangeleerd. Helpt ook niets. Maar God kon me behoorlijk horen brommen daar. Wat een marteling! Een paar keer keken Niels en Onno vol medelijden om. Wachtten zelfs even op me (dat noem ik dus sportiviteit). Edwin, die kwam ik er nog even tegen. Maar ik liep zo te ploeteren dat ik niet eens door had dat hij me voorbij ging.

Het strand af: men bekeek het maar even. Dat was geen rennen meer. Dat kleine stukje staakte ik. Wandelen dan maar. Even na het hoogste punt stonden mijn sportieve, goede vrienden mij weer op te wachten. En daar gingen we weer. Niet zo ver meer. Het negatieve effect van dat akelige strand ijlde nog even na. Het duurde even voor ik weer mijn ritme te pakken had. 

Eenmaal het duin uit hadden we ook meteen de volle laag voor wat betreft de wind. Niels  had nog even de laatste kilometer flink willen aan zetten maar hij zag hier toch maar vanaf. Het was te gek.

Met drie op een rij kwamen we in 1.53 over de finish. Een heel verschil met verleden jaar. Maar, dat was ook de bedoeling. Er kwam namelijk nog iets achteraan.

Na de eindstreep zouden we rennend terug naar de boot. Nee, niet die route van 21km. Ik moet er niet aan denken! Ik had een route uitgestippeld van ca7,5km. Rustig uitlopen, en zo wat kilometers creëren  met het oog op de te lopen marathons. 

We moesten dus niet te lang talmen maar na het aantrekken van een droog shirt meteen weer door. Dat viel niet mee. Mijn lijf protesteerde behoorlijk. Ik zag ook wat schrik op de gezichten van Onno en Niels. De dames joelden een beetje. Maar naarmate de tijd vorderde ging ook dat lopen weer wat beter. Halverwege moest ik even een belofte inlossen. Bij oom Jan en Tante Ina aan de deur kloppen. Ome Jan stond al breed lachend in de deur. Of we niet binnen wilden komen? Uhh de groepje stond op straat als aan de grond genageld en moest niet denken aan weer te moeten opstarten. We gingen weer verder. Ik kondigde onderweg wel aan dat ik bij 7km halt-en-sta-stil zou houden. Het was goed zo.

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

 
Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

 

 

 

Cooling down

Cooling down

Read Full Post »

Strijd

2013-06-23 23.09.02

Een kleine marathon, ik schreef het al. Van een echt startvak, met dranghekken zoals in vele andere gevallen was geen sprake. We stonden gewoon bij de boog, op straat, Het publiek kon er tussen komen staan, en deed dat ook. Tot vlak voor de start. Pang en weg..

De bedoeling was dat ik met Onno in een rustig tempo zou gaan lopen. Dat deden we dan ook. Ron en Edwin zag ik al snel niet meer. Om maar te zwijgen over de raket Ruben. Het voelde goed. Onno en ik liepen heerlijk. Het woord ‘genieten’ mag ik hier met een gerust hart bij zetten. Al snel moesten we de gevreesde brug over. Ok, het tempo zakte iets maar op zich viel die brug me best wel mee. Na de brug sloegen we rechts af om langs het water te rennen. Wat een mooi stukje daar. Het was ietwat nevelig en ook onder die omstandigheden was het uitzicht geweldig. We liepen door een mooie wijk, met enthousiaste toeschouwers. Hier zou ook ergens een keerpunt zijn. Op een gegeven moment zagen we de winnende Zweed al ons tegemoet komen rennen. Met een flink gat tussen hem en de tweede man. En niet zo heel gek veel later kwam Ruben al in een groepje aandraven. Dat hele stuk, ook weer terug naar de brug liep ik erg lekker. Bij de brug begon het heuse klimwerk. Ik merkte dat ik moest gaan werken. Het tempo kon ik vasthouden maar het kostte me meer moeite. We liepen vlak langs onze camping, maar geen enkele aanvechting daar heen te gaan. Ik genoot. Het was mooi! Daarna kwam een hele gemene klim. Kort maar steil. Daar had ik meer moeite mee dan ik van mezelf gewend was. Ik herstelde snel en we konden voor de tweede keer de brug pakken. Ook hier viel het me weer mee. Onno en ik gaven elkaar even een tik, bovenop de brug. Pats, die hebben we! Naar beneden ging uiteraard als een zonnetje.

Daar ergens in de stad kwam, als een duveltje uit een doosje, de verse groep 21km lopers erbij. Net gestart en zo fris als een hoentje. Heel gemeen!! Ik zag ergens voor ons Joost lekker er vandoor gaan. En even later kwamen eerst Jannie en later Ans ons fris en fruitig voorbij schuiven.

Bij de 27km kreeg ik het moeilijk. Ik had Onno al aangegeven dat hij zonder mij verder moest. Hij weigerde: “samen uit samen thuis”  Maar op een gegeven moment vond ik toch echt dat hij verder moest in zijn eigen tempo. Ik voelde al aankomen dat het voor mij heel hard werken zou gaan worden. Uiteindelijk ging hij ervandoor. Voor mij brak een wel heel zwaar gedeelte aan. Ik had geen kracht meer. Daarbij was er in dit gedeelte geen stukje lekker makkelijk en recht. Glooiend, niet eens vals plat. Met moeite hield ik het vol tot 30km. In mijn hoofd sprak ik mezelf toe. Ik moest doorzetten. Kom op! Met René maakte ik lachend de 33km vol en nu niet? Ik had wel willen stoppen…het kwam echt op dat moment in gedachten. Maar het was toen nog ‘slechts’ 12km tot de finish. Nee. Stoppen mocht ik niet. Ik was niet aan dit avontuur begonnen om uit te stappen. Was het in Purmerend geweest of voor mijn part Rotterdam dan had ik het zeker wel gedaan. Nu niet. Ik besloot om een klein stukje te wandelen. Beseffend dat het daarna alleen nog maar zwaarder zou gaan worden.

Uitstappen was niet de bedoeling. Het mocht niet. Op de woensdag roep ik altijd naar ‘mijn’ lopers dat ze moeten volhouden. Daar schetter ik dat, naar Jessica, Marjoke, Jeanette en Erwin. “Hou vol!” Dit moest ik afmaken. Ik besloot het niet alleen voor mezelf maar ook voor deze groep te doen. Ik moest en zou met een medaille thuiskomen. Die zou ik aan de woensdaggroep laten zien. Punt uit!

Het werd erg zwaar. Er kwam geen eind aan dat laatste stukje. Tijdens een wandeling tussendoor van pakweg 1km, liep ik een stukje op met een geblesseerde Amerikaan. Allebei niet echt blij. We keken naar rechts en er kwam toch een glimlach op ons gezicht. Het uitzicht maakte veel goed: rimpelloos water. Bootjes en eilandjes spiegelden zich in het fjord. Je zou zo wonen! Een dergelijke wandeling wil ik elke dag wel maken! Toch kwam ik daar niet voor. Ik nam afscheid van de man en zette het weer op een lopen. Nog maar enkele kilometers te gaan. En dan nu niet meer wandelen, doorzetten tot de finish. Voor mijn groep. Voor Nico, Andrea, Luuk, Yvonne, Laura noem ze maar op. Het voorbeeld geven. Mensenlief wat viel het me zwaar. Die laatste kilometers. Er kwam geen eind aan. Ik wist dat de finish ergens tussen twee houten blauwe hokjes was. Mijn Garmin gaf 41km aan en nog geen hokje te zien! En eindelijk, ik zag ze. Het hardlopen voelde weer even als hardlopen. Eindelijk die finish. Ik was op. Gebroken. De emoties kwamen los. Ik had even iemand nodig. Edwin stond ook ineens bij me en ik klampte me aan hem vast. 

Zo lang had ik nog nooit over een marathon gedaan. Stockholm was beslist zwaarder en daar deed ik meer dan 40 minuten minder lang over. Ik ging er vanuit dat de hele club al bij de camping was. Maar om de hoek stonden ze me allemaal op te wachten. Een voor een gaven ze een knuffel en een zoen. Wat een lieve groep! Wat een kanjers.

Strijd, de titel dekt zeker de lading in dit geval.

 

IMG-20130623-WA0001

Read Full Post »

Stilte voor de storm

Hadden we donderdag een regendag; het werd vrijdag ruimschoots goedgemaakt. Werkelijk prachtig zonnig weer. Dat kwam goed uit. Wandelend gingen we van de camping naar de stad om daar onze startnummers op te halen. Voor ons is het een kleine loop. Klein in de zin van het aantal deelnemers. Aan de marathon zullen slechts een kleine 1200 lopers meedoen. De, volgens Ans, mooie burgermeester, hield een openingsspeech. In runningtight en runningshirt. Maar wel met een prachtige medaille om.
2013-06-23 23.13.02
We keken elkaar al met uitpuilende ogen aan. Onzin natuurlijk; het was zijn ambtsketting.

Jan had een flinke voiture erbij geregeld en met twee auto’s gingen we in de middag op pad. We kregen Noorwegen op haar mooist te zien. Zon, fjorden, sunds, houten huisjes in diverse kleuren en formaten en op wel hele mooie locaties. Einddoel was het eiland waar hij is geboren en getogen. Bij dat eiland, Sommarøy, horen nog talloze kleinere eilandjes. Op één van deze eilandjes is Jan en bijna zijn hele gezin geboren en grootgebracht.
2013-06-21 15.11.35
Het zag er uit als een paradijsje. Het was dan ook zonnig en windstil. Wij waren er ook stil van. Prachtig, maar in die jaren moest moeders twee x per dag met een roeibootje naar het grotere eiland om de kinderen naar school te brengen. En in Noord Noorwegen is het niet altijd windstil en paradijselijk. Nu is het hier 24 uur per dag licht. Vanaf begin december is het hier 24 per dag donker…
Voor haar zesde kind geboren zou worden wilde zij toch echt niet meer op ‘lille sommarøy’ wonen. De rit van Tromsø naar dit uitste westen duurde een uur. Terug via een andere route iets langer. En minstens zo mooi!
Vandaag houden we ons rustig. We zijn hier tenslotte voor een marathon. Vanavond half negen is het zo ver…

Read Full Post »

De Berenloop.
Bij de inschrijving was ik midden in de nacht mijn bed uit geslopen om er toch bij te kunnen zijn. Net als de loop op Texel is ook deze snel vol geboekt. Maar ik zat er bij en kon ook meteen Martijn inschrijven.
Later haalde ik Olaf nog over, en door het blessure-leed van Richard en later Edwin werd Bart de vierde man van onze groep die deze loop ging doen.
Bart is niet zo gek van een halve marathon. Niet voor niets is hij mijn 10km maatje. Maar 1 x per jaar ongeveer gaat hij dan toch door de knieën.
Vanmorgen vroeg ging de wekker al. Dat ben ik gewend, maar op zondag niet echt. Bart mopperde. “We lijken wel gek. Een uur rijden, twee uur varen en nog geen twee uur lopen”
Tja, als je het zo bekijkt.. De halve van Texel schoot door mijn gedachten. Terschelling zou toch van goede huize moeten komen om die sfeer te verbeteren.
De rit per auto ging vrij vlot. We waren ruim op tijd in Harlingen. Lekker op tijd om op gemak een bakkie koffie te drinken.
Die bootreis, inderdaad twee uur, had saai kunnen zijn. Maar zoekend naar Gerard kwam ik John tegen. Hem had ik al een paar jaar niet gezien en gesproken. Leuk om even bij te praten. Even later liep ik al twitterend rond op die boot om toch Gerard even te vinden. Uiteindelijk vond ik hem. Aan de zelfde tafel als onze Mo!
Zij zouden later de hele marathon lopen en ik heb hen ook niet meer gezien. Altijd leuk Gerard tegen te komen en te spreken. Maar het is hoog tijd dat we nu eens samen aan een loop gaan beginnen.
Eenmaal op Terschelling was het al snel tijd om het startvak op te zoeken. We stonden er als haringen in een ton. Een populaire loop dus. (of een populaire sport?) Ook was het niet gemakkelijk een tempo te vinden in de drukte. Dat kreeg ik pas voor elkaar toen we West-Terschelling verlieten en op een gegeven moment de weg wat breder werd.
Ik was van start gegaan met het voornemen om vooral lekker te gaan lopen. Niet jagen op een pr. Dat was in mijn ogen niet nodig. Bijna al mijn pr’s waren dit jaar al gesneuveld. Genieten was mijn insteek. Lekker om me heen kijken. Terschelling zien. Een mooi streven.
Maar ja, ik liep weer erg lekker. Haalde steeds maar weer in en leek maar niet vermoeid te raken. Het werd lopen en genieten tegelijk. Op Texel hield ik me enigszins in vanwege de marathon van Amsterdam. Hier liet ik me gaan. Overigens is Terschelling een erg mooi en liefelijk eiland. Leuke dorpjes of buurtschappen. Schijnbaar veel ruimte. De Texelaars laten zich zien als een enthousiast publiek. De mensen van Terschelling doen daar zeker niet voor onder. Een leuk publiek.
Een tempo van om en nabij de 12km per uur kon ik leuk vast houden. Tot we op het strand aan kwamen.
Zoals bekend, niet mijn parcours. Ook nu niet. Mijn tempo zakte als een baksteen. Pech, maar niet erg.
Na het strand, zo was me verteld, zou een lange licht klimmende weg volgen: longway.
Voor mij was dit een cadeau. Nog lang niet moe, kon ik genieten van een prachtige weg die ik weer in een lekker tempo kon afleggen. Het tempo schroefde ik zelfs nog wat op. Misschien was dit wel het allermooiste gedeelte van het hele parcours.
Op mijn klokje stond uiteindelijk 1:45:51
Een pr? Ik wist het niet eens. Even de tijd door twitteren naar mijn loopmaatjes. En, Lia bellen.
Ze keek even op mijn lijstje. En ja, slechts enkele seconden. Maar toch…
Ook Bart en Olaf hadden goed gelopen (beiden 1:50). O ja, en Martijn, ik voorspelde het al: 1:35….Daar ben ik nog niet aan toe.
Maakt me ook niet uit. Ik gun iedereen goud, zilver en brons tegelijk. Zeker wanneer ik zo lekker kan lopen en kan genieten van een prachtige omgeving zoals vandaag!

Read Full Post »