Archive for the ‘alleen’ Category

Ze zijn in elk schema tot de marathon te vinden; de lange duurloop. Op zich doe ik ze graag. Met plezier bedenk ik de route en dan, bij voorkeur op zondagochtend vroeg, heerlijk 3 uur of meer gaan rennen. Maar, sinds Diever, begin maart, wilden die duurlopen bij mij niet lukken. Tot aan de 22 a 23km ging het wel maar daarna wilden de benen niet of ik had de energie niet meer. Dat is niet zo fijn, zeker niet met een marathon in het vooruitzicht, en nog wel in Noorwegen. Geen marathon die je zou willen afblazen. Was het dezelfde afstand hier ergens in Nederland, nou ja, volgende keer beter. Maar hier kleeft een reis aan vast.

Na Diever was er maar 1 lange duurloop gelukt. Gelukt in de zin van lopen zonder al te vermoeid te geraken, lopen zonder te wandelen. De loop af kunnen maken. Dat was 29km met René Schoen. Door de duinen, van Wijk aan Zee naar Egmond. Nota bene een loop met een climax in het tempo. Langzaam begonnen, in hoger tempo weer in Wijk aan Zee aankomend.

Daarna ging het bergafwaarts. Dieptepunt was een 30km loop die ik na 21km moest afbreken. Ik was nog lang niet thuis, had geen telefoon bij me en kon de overige 9km wandelend naar huis. Mijn humeur was op dat moment niet al te best.

De tijd begon te dringen. In de agenda kwam de reis naar Noorwegen steeds dichterbij. Ik maakte mij best wel zorgen. Als dit soort afstanden niet lukken is het dan nog wel verstandig een marathon te gaan lopen? Ook mijn coach maakte zich zorgen en maakte voorzichtig de opmerking dat het misschien verstandig zou kunnen zijn om de marathon daar om te laten zetten naar een halve marathon.

Oeps. Daar had ik zelf ook al aan gedacht. Maar door het van een ander te horen komt toch wel erg dicht bij de werkelijkheid. In de week voor Schagen liep ik op donderdag een 30km. Ik trakteerde mezelf op een erg mooie route. Het weer was goed maar na pakweg 25km voelde het weer aan als erg hard werken, zwoegen. Gezien de tijd had ik nog wel een kans maar na een aantal mislukte pogingen begint het zelfvertrouwen ook wat af te brokkelen.

De coach vond ook dat ik het nog een keer moest proberen maar, het leek hem verstandig een maatje mee te nemen. Het zou afleiden en misschien zou het dan beter gaan. Leuk! Maar wie krijg ik zo gek om 30km of meer mee te rennen. De eerste man waar ik aan dacht was weer René Schoen. De afstand kan hij aan, en hij is zeker hulpvaardig. Na 1 whatsapp kreeg ik al een “ja”

Vrijdagavond had ik een wat unheimisch gevoel. Stel je voor dat ik het niet red. Dan is het echt over met die marathon in Noorwegen. En op zaterdagochtend voor dat René aanbelde liep ik erg onrustig door het huis. Had ik alles? Was ik niets vergeten?

René was op tijd en om half negen renden we de straat uit. Meteen al een tempo wat hoger lag dan alle voorgaande keren. Oh..was dat wel verstandig? We pakten de route die ik zo mooi vind. Immers, René paste zich aan. Door de polder naar Bus en Dam, over een mooie weg die ik de week ervoor pas had ontdekt. We kletsten en zwetsten en lachten tijdens het lopen (ik dacht dat alleen vrouwen dat deden) We staken de autoweg over en liepen langs Krommenie richting Uitgeest. We hadden wind tegen maar het maakte in ons tempo niets uit. Het gedeelte van daar, tot aan Krommeniedijk vind ik ontzettend mooi. Met enige spijt lag het ook ineens achter ons. De hele tijd had ik een goed gevoel. Dit zou goed gaan! En zo ging het ook. Niet 30km maar 33km zou het worden. Moeiteloos en ook nog eens in een tempo wat ik bij me vind passen.

Een les voor me. Dit soort dingen niet alleen doen, maar zorgen voor een gezellig figuur wat mee hobbelt!

Noorwegen, ik kom er aan!

Route 33km met René Schoen

Advertenties

Read Full Post »

Drie keer lopen in een weekend.

Te beginnen op vrijdagmiddag, na het werk. Solo door de polder van Beverwijk en Assendelft. Slechts 8km maar ik was blij dat ik thuis was. Het ene been wilde niet voor de andere komen. Alles wat ik me had voorgenomen om te doen verdween in de vergeethoek. Het rondje afmaken dan maar, douchen en er niet meer aan denken.

Zaterdag had ik voor het eerst weer, sinds Stockholm, dienst bij de DEM duinloopgroep. Ik had er zin in. Met twee trainingen in het hoofd reed ik naar de startplaats. Zou ik een langgerekte groep hebben in tempoverschillen dan zou ik een route richting Castricum pakken, lag het wat meer bij elkaar dan…zou ik naar strand gaan. Op de parkeerplaats zag ik al wat ogen groter worden na het horen van mijn plan. Martin naar strand is nu niet iets voor de hand liggends. Daarbij waren er wat dames die net waren overgestapt, of wilden overstappen van basisgroep naar de middengroep.

“Helemaal naar strand?”

“Hoeveel km is dat?”

“Kan ik dan wel?”

Ik ben er niet echt gek op. Voor wat betreft het lopen op zich blijf ik dat ook zeggen. En toch zette ik door. Waarom? In de eerste plaats omdat ik weet dat er lopers zijn die het erg leuk vinden. Maar ook omdat ik de afwisseling goed vind. Afwisseling in ondergrond en omgeving. Ook voor mezelf. Veel hadden het zwaar. Enkelen moesten toch echt even tussendoor wandelen. Geen probleem. Aan de gezichten zag ik dat er toch dat men genoot.

En als ik goed keek zag ik zelfs wat trotse gezichten bij de parkeerplaats na afloop. Ze hadden maar liefst 13km gelopen.

Vrijdag solo. Zaterdag de groep. Vandaag, zondag, een duoloop met Marcel.  De man die ik zo ongeveer het langst op twitter ken, en waar ik  het eerst ooit mee afsprak samen te gaan lopen.

Deze week vroeg ik hem wat zijn plannen waren. Hij was een route van 17km van plan. Nu had ik eigenlijk meer in het hoofd maar echt heilig was de afstand niet. Daarbij waren deze 17 kilometers door de duinen op onverhard terrein. Met heuvels. 17 km is dan wel even genoeg. Vanmorgen om tien uur startten we. Het was nog droog. Bijna meteen kregen we het nodige klimwerk voor de kiezen. Maar meteen vanaf de parkeerplaats was het mooi. Mooi zou het blijven. Ergens moet het zijn gaan regenen maar eerlijk gezegd deerde het ons niet. We liepen lekker, deden dat zo nu en dan pratend, maar ook hele stukken zwijgend. Genietend van zowel het lopen als de omgeving. Door de regen werden enkele paden wat glibberig en we noemden ineens onze wederzijdse kennissen/loopmaatjes op ( Marek, Gerard en Ton ) die met nog zwaardere omstandigheden zo 52km weg werken.

Vrijdag smoorheet, solo en door de polder. Zaterdag met een erg leuke en enthousiaste groep door het duin en over strand, en ook aardig warm weer. Vandaag met loopmaatje Marcel over een bloedmooie route door de Castricumse duinen met louter onverharde ondergrond. Met uiteindelijk een miezerig buitje over ons heen. Voor geen van de omstandigheden zou ik thuisblijven. Geen denken aan. Genieten met hoofdletters!!

Read Full Post »

Een flink aantal jaren geleden, nog voor ik bij DGI werkte, was ik met mijn vader op bezoek bij collega’s in België. Het was in een plaatsje op steenworp afstand van de Belgisch-Franse grens. Pa en ik stonden toen beiden even naar het zuiden te kijken. Daarachter lag Frankrijk. Dat onbegrijpelijk grote land. Veel heb ik er gezien, veel nog lang niet.

Vandaag had ik een snipperdag. Mijn coach zit me achter de broek aan om toch te zorgen voor ‘omvang’. In de marathon schema’s die ik tot nu toe volgde kwam per voorbereiding 3 x drie uur lopen voor. Daarmee kwam ik nooit boven de 30km. Er gaan tegenwoordig geluiden op om toch in de aanloop naar de marathon eens de 35km aan te tikken. Zondag is mijn vader jarig. Niet dat ik daar nou de hele dag mee bezig ben; een hele lange loop vind ik op die dag niet echt passen.

Waarom dan niet op mijn snipperdag?

De mij nog niet zo bekende Lode en Eric lazen mijn tweets hierover en sprongen er op in:

“Leuk, stippel een mooie route uit, dan heb je al voorpret”

Daar hadden ze een punt. Ook als je op vakantie gaat, stippel je een route uit en bereid je je voor op de reis. Dat moest ik in dit geval ook zo zien. Daar komt bij dat ik die 35km solo moest lopen. Op een normale werkdag zijn er nu eenmaal niet zo makkelijk loopmaatjes te vinden. Trouwens, boven de 21km wordt de spoeling toch al wat dunner.

35km. De mij bekende route naar Egmond is goed voor 30km, de route naar Nauerna ook. In beide gevallen moet ik dus wat ‘Haarlemmer dijkjes’ verzinnen om er 5km bij te krijgen. Daarbij heb ik die routes al een aantal malen gelopen. Eric was ook van mening dat een langere route mooi, spannend en avontuurlijk moest zijn. Het begon een aardige opdracht te worden.

Op een gegeven moment schoot mij de Lycurgusrun te binnen. Dat is een geweldige route over 16km. Hoeveel km zou het zijn van mijn huis naar dat startpunt in Krommenie? Met afstandmeten.nl kwam ik erachter dat het om 8km ging. Met een beetje goede wil was hier een mooie route te verzinnen van 35km.

Solo lopen op zo’n grote afstand is niet mijn ding. Als het even kan trek ik iemand mee. Ik ben er toe in staat naar Leeuwarden of Rosmalen te rijden om er voor te zorgen dat ik bij een mede liefhebber kan aanpikken en zo meteen wat aangenaam gezelschap te hebben. Even speelde ik ook met de gedachte ‘Good old Gé’ te benaderen. Maar nee, ik moest niet piepen en gaan lopen. Uiteindelijk had ik toch behoorlijk veel zin in mijn loopje gekregen.

Klokslag negen uur ging ik de deur uit. Meteen liep ik erg lekker. Met de coach had ik afgesproken dit loopje in het beoogde marathon tempo te doen. Niet sneller. Het zou daarmee ook een training worden in tempo vastheid.

Het weer werkte mee en zorgde voor een soort vakantie gevoel. Op weg naar het bekende, en onbekende. De vrijheid tegemoet! Tot aan fort Veldhuis kende ik de route op mijn duimpje. Daar moest ik de provinciale weg oversteken en kwam ik in een gedeelte terecht waar ik zelfs met de auto of fiets nog nooit was geweest. De kilometers gingen voor mijn gevoel vrij vlot voorbij. Gewoon mooi lopen daar, tussen de weilanden door, langs wat boerderijen. Na dit korte intermezzo moest ik het spoor over. Dat ging zonder stoppen, de trein zag ik voorbijgaan en tegen de tijd dat ik bij het spoor was kon ik meteen doorlopen. Geen oponthoud!

Daarmee was ik ook al in Krommenie aangekomen. Ik liep achter de atletiekbaan van Lycurgus langs. Het daadwerkelijke startpunt liet ik voor wat het was.Daarmee omzeilde ik een wat minder fraai stukje lopen. Geen woonwijk met stoepjes en oversteekplaatsen. Nee, ik stak door en had meteen weer een stukje onbekend terrein. De Westdijk in Krommenie. Prachtig lopen! Na deze dijk kwam ik op het bekende terrein van de Lycurgusrun terecht. Een parcours wat ik in mijn top 5 zou moeten plaatsen. Verkeersluw, weilanden, stilte, natuur, een riviertje, het Uitgeestermeer en ga zo maar door. Ik liep werkelijk te genieten. Het lopen ging trouwens ook nog eens zoals ik gehoopt had. Het tempo kon ik goed vasthouden.

Met spijt in het hart was ik op een gegeven moment al door het natuurgebied heen. Krommeniedijk was inmiddels op mijn parcours gekomen. Een beschermd dorpsgezicht heb ik me laten vertellen (dat mogen ze sommige bewoners wel eens duidelijk maken!) Nog even een stukje tussen weilanden door en ik zag al de afslag over een bruggetje naar de atletiekbaan voor de finish. Normaal gesproken dan. Ik had nog even te gaan. De afslag liet ik links liggen en ik liep door richting de spoorwegovergang.

Terugkomend uit Frankrijk ben je gewend aan grote afstanden. België is maar klein daarbij vergeleken. Toch kan de rit door België akelig lang duren. Dat gevoel had ik nu ook een beetje. Het nieuwe intermezzo wat ik nu weer pakte op de terugweg was nog steeds mooi om te lopen, maar duurde langer dan op de heenweg.

Na dit stukje kwam ik weer op bekend terrein. Ik keek op mijn klokje. Wat ik zag viel me tegen: 25km. Nog tien?? Waar moest ik die vandaan halen? Ik had toch wel goed mijn route gepland op afstandmeten.nl? Het kwam goed. Naarmate de route vorderde kwamen de cijfers steeds dichter bij die 35km. En, nog steeds hield ik het tempo erop!

Het is 35km geworden, op de kop af, in 3:12. Ik heb dus een tikkeltje te snel gelopen. Maar wel erg lekker gelopen. Het geeft me een boost. En, erg veel zin in Rotterdam. Daarbij weet ik me daar in Rotterdam straks in het zeer welkome gezelschap van Niels en Ron. Ik ben er bijna klaar voor!

Read Full Post »

Duurloopje

Er zijn lopers die er niet over willen horen in een groep te lopen. Daar hoor ik niet bij. Het lopen in een groep of met een maatje ervaar ik meestal als een stimulans of een aanvulling. Doordat ik bij de duinloopgroep zit en in de loop van de tijd een leuke groep lopers ben gaan kennen, komt het weinig voor dat ik alleen aan de bak moet.
De langere duurloopjes doe ik het liefst met een groepje of met een maatje. Sommigen kan ik als perfecte  loopmaatjes beschouwen. Met Bart of Bert-Jan kan het gebeuren dat we misschien wel een half uur zwijgend naast elkaar lopen, zonder dat iemand zich daar ongemakkelijk bij gaat voelen. Ieder bezig met het lopen of de eigen gedachten. Geen enkel probleem! Of de een voor de ander gooit er al lopend even uit wat hij kwijt wil. Ook geen probleem. Met de dames is het veelal lopen en praten tegelijk. Al pratend, lachend of luisterend tikken ze zo de kilometers weg.
Vandaag kon Ineke niet. Mijn trouwe duurloopmaatje. Doordat ik gisteren een verjaardag had en dus laat in bed lag en vanmorgen veel moest opruimen, besloot ik mijn duurloop naar de avond te verplaatsen.
Alleen dus. Ik besloot richting Castricum te lopen en ergens halverwege het duin in te gaan.
Het was er inmiddels stil geworden. Wat een genot. Mij schoot te binnen dat ik de vorige dag ergens een veldje bloemen had gezien. Op een plek waar ik vlakbij was. Even omlopen dus. En een foto maken. De kleur paars drong al snel aan me op.
Daar waar ik een foto had willen maken lag een stelletje wat geen oog voor de bloemen had. Zij waren duidelijk met wat anders bezig. Doorlopen dan maar. Ik riep maar nog even “sorry”! Een paar passen verder maakte ik toch de foto..
Verder was en bleef ik alleen. Ruim anderhalf uur.
Een mooi end van het weekend!

Read Full Post »