Vlieland (III)

Terugweg langs waddenzeen

Driemaal is scheepsrecht?

Voor de derde maal stond de halve marathon van Vlieland in mijn agenda. Aanvankelijk zouden we met een kleine groep daar gaan lopen, het werden uiteindelijk drie personen. In de loop van de week had ik mij voorgenomen dat dit mijn laatste Vlieland zou zijn. Het is best wel een lange dag weg.

Om zeven uur al stond ik bij Frank voor de deur, de boot zou immers om 9 uur al gaan en die wacht echt niet. Liever dus iets tijd over dan … En de hele dag zou het er verder ook relaxed aan toe gaan. Voldoende tijd daar ter voorbereiding, na afloop ook ruim de tijd om even wat te eten en tot slot nog om op een terrasje een bak koffie te nemen.

Zoals altijd startten de lopers vanaf de camping. Heel eenvoudig, en daarom juist leuk. Frank het het startnummer van Onno overgenomen en kon dat ter plaatse ook heel gemakkelijk nog even laten omzetten op zijn eigen naam. Zo laagdrempelig en zo losjes is deze loop.

Zo na de start is het wel even dringen. De eerste kilometer is het moeilijk om de gang erin te krijgen en te houden. Volle bak op een smal paadje. Gelukkig loop ik daar beslist niet voor een tijd. Nee hoor. Van Vlieland moet je genieten! Daarbij viel deze halve marathon op een dag dat ik in principe een km of 28 had moeten lopen….

Voor degenen die het nog niet weten: ik ben van plan om de marathon van Amsterdam weer te gaan lopen. In tegenstelling tot wat ik maandenlang riep, dat ik dat voorlopig niet meer zou doen, kan ik het toch niet laten. De combinatie van lekker en probleemloos lopen, pittige trainingen aankunnen en elk jaar weer die prikkeling van Amsterdam deed mij toch van gedachten veranderen.

Terug naar Vlieland. 21, 1 km is de loop en geen 28 km. Toch wilde ik wel aan de kilometers komen. Henny had de suggestie om dan de dag ervoor er 6 km aan te plakken. In plaats van de gebruikelijke 10 km, ongeveer, zou ik dan na de training 6 km extra kunnen gaan lopen. Of, ik zou dat met de groep kunnen doen. In de loop van de week had ik dat al met diverse lopers overlegd. Niet één loper die bezwaar maakte. Mooi! Ik bedacht grofweg een afwisselende route en de dag erna kwam dan Vlieland aan de beurt. Dat is dan voor mij best een uitdaging, want de halve marathon van Vlieland krijg je niet cadeau. Zeker niet.

Na wat krapte in de eerste kilometer volgt er al snel veel meer ruimte om te lopen. En voor mij geldt: meteen vanaf de eerste meter is het genieten geblazen. Nu weer keek ik mijn ogen uit. En dat kan daar. In de duinen heb ik de neiging vooral naar beneden te kijken. Genoeg zaken om over te struikelen: konijnenholen, takken, stenen, een boomstronk (dat gebeurde dus zaterdag). Maar daar op Vlieland loop je zeer relaxed over fietspaden. Je kunt met een gerust hart om je heen kijken en de dorpsstraat zien met enthousiast publiek, de heide, mooie naaldbomen, noem maar op. Ergens, pakweg op 12 km wees Frank naar rechts; inderdaad, de Noordzee. Ik keek voor de zekerheid naar links en verdraaid: de Wadden zee!

Bij ongeveer de 13 km gaat de reis terug naar het dorp. Even door een bos heen in de schaduw. Dat kon ik wel gebruiken want het was best warm. Maar dan komt het, na het bos…juist volop de zon op de knar, en wind in de rug. Dat maakte dat ik het weer, zoals elk jaar behoorlijk warm had. Deze keer was het niet nodig om te wandelen. Hieruit merk ik dus, met weer die 16 km in het achterhoofd, dat mijn conditie weer goed op peil is. Op 18 km werd de warmte mij iets te veel en nam ik een moment de tijd om iets meer te drinken dan die enkele slokjes die ik de hele loop door telkens nam. Een moment, meer niet; rennen!

De laatste kilometer liep ik het snelst. Hoe kan het trouwens dat diezelfde dorpsstraat in langzamer tempo op de heenweg snel voorbij is, en op de terugweg naar de finish in hoger tempo verrekte lang duurt?

Frank liep Vlieland voor de 2e keer, ik voor de 3e keer, beiden de halve marathon. Ineke debuteerde vandaag op de 10 km. We hebben het gezellig gehad. Alle drie vonden we het een pittige loop. Maar alle drie hebben we enorm genoten! Een prachtige dag, op een prachtig eiland. De laatste keer? Nou, dat weet ik nog even niet…

Ineke was de slimste van ons drie. Ere wie ere toekomt. Zij boekte er een hotelkamer. Ze zette ons om 5 uur op de boot en had nog anderhalve dag op het eiland voor de boeg. Ik keek met jaloezie nog even om!

IMG-20160814-WA0010

 

 

 

 

 

 

Heerenduinen

Duurloop 230716 VIII

Op het programma of schema stond circa 15 km.

Van twee kanten, bij toeval, kwam er een vraag op mij af. René wilde de zwarte route wel weer eens doen (of was het Chiel) en Tim had ooit eens aangeboden een route in Schoorl uit te zetten. Juist voor Tim was Schoorl dit weekend even te ver in verband met bereikbaar zijn voor zijn werk. Ik opperde de duinen van IJmuiden. Dat leek Tim een prima plan al kende hij niet echt goed de weg.

Hij regelde een gids. En vanmorgen gingen Frank, Cor en ik richting de Heerenduinen in IJmuiden. Een kleine opkomst van de duurloopgroep. Vakantietijd. De gids die Tim had geregeld bleek niemand minder te zijn dan Peter Mooij. De man had ik al diverse malen ergens op Facebook voorbij zien komen. En ik was er van uitgegaan dat ik die vast wel eens zou tegenkomen. Vandaag dus. Terwijl wij op hem wachtten hobbelden Michiel en Remco op ons af. Er is daar dus gewoon een loopgroepje, of spontane groep mensen die daar gaat lopen.

Peter meldde zich en al snel gingen we van start. Ik kan zeggen dat ik geen minuut spijt heb gehad van dit uitstapje. Wat mooi daar! De duinen van Heemskerk tot Egmond ken ik nu goed tot heel goed, die in Schoorl heb ik ook enkele malen gezien. Maar dit was weer even heel wat anders. Dit was gewoon weer genieten met hoofdletters.

Bospaadjes, zandpaden, mul zand, gras, geen paden… Klimmen, dalen, bukken, springen. Zelfs even zwemmen….

IMG-20160724-WA0003

Maar vooral, nu in mijn herinnering, veel mul zand. Zo nu en dan was het de bedoeling vlot ergens boven op een heuvel te komen. Ja ja…

 

Duurloop 230716 XI

Frank, Remco, Martin, Cor, Peter, Tim

Wat gaaf om dit zo te doen. Tempo’s en snelheden liet ik a la minuut los. Onzinnig om daar nu tijd aan te besteden. Soms was hardlopen (zeker voor mij) even onmogelijk. Geen enkel punt! Frank bleef een enkele keer gewoon stilstaan. Het uitzicht was dan bijna betoverend.

Omwille van bloeiende waterlelies, werd het wat langer. Niemand die daar aanstoot aan gaf.

Duurloop 230716.jpg

 

Op vakantie gaan de loopschoenen mee. Altijd. Je zou kunnen zeggen, doe dat een keer niet. Maar op vakantie doe je dingen die je graag doet, en daar hoort lopen bij. De bestemming, in de Elzas, had ik er niet op uitgezocht. Zover gaat het dus bij mij niet. Het is me wel eens gebeurd dat ik de schoenen nauwelijks uit de tas haalde. Gewoon geen geschikte omgeving om te lopen. Maar deze keer was ik als loper goed terecht gekomen. Een mooie rustige streek. Veel keuze in routes.

Ik begon met een training (10 x 800 meter) zoals in het schema stond. Achter de camping (zo had ik op een kaartje gezien) lagen wat landelijke weggetjes. Het ging daar prima.  Geen auto die voorbij scheurde. Geen klimwerk. Gewoon recht toe recht aan rennen. Maar het was wel warm. Erg warm. Tijdens de 6e 800m vond ik dat ik het anders moest aanpakken. Het was tenslotte vakantie. 8 x was genoeg. De rest van de week geen trainingen meer. Kom nou…het is vakantie!

Het tweede loopje was er een van dorp naar dorp. Ik schatte in dat ik dan een km of 10 zou lopen. Het was weer bloedheet. 27 graden. Maar vooral die zon al goed aanwezig, al om 7 uur. Het zou dus een rustig loopje worden. Maar rustig lopen …er blijft iets streberigs in mij aanwezig. Twee keer moest ik even ergens in de schaduw op adem komen, of op temperatuur. Een leuk loopje. De auto’s die ik tegenkwam hielden afstand. Dat doen ze ook voor de vele wielrenners daar. Respect voor de sporters.

Op 3 km van het dorp had ik een kanaaltje gezien. Met borden ‘verboden toegang’. Het zag er te aanlokkelijk uit om er niet heen te gaan. Dus mijn derde loopje ging die kant op. Dat verboden toegang was voor auto’s. Niet voor fietsers. Dus ook niet voor hardlopers bedacht ik maar. Deze ronde was uiteindelijk de langste. Maar 11 km was met wederom 28 graden lang zat. Als ik langer daar was gebleven had ik nog veel leuke rondjes kunnen maken. Kijken, lopen, genieten, ontdekken!

2016-06-22 09.35.10

Leiden

20160522_083720

Onno, Martin, Anja, Arjan. Martijn en Paul

Twee jaar achter elkaar liep ik rond deze tijd in Leeuwarden. Het leek mij leuk eens om te zien naar een andere loop. Voor de afwisseling. Het werd Leiden. Onno zou er aanvankelijk een marathon lopen. Mooi. Dan zou ik meegaan en er de halve lopen. Door een loopje van de zondag groep waar Marnix (uit Leiden) bij was groeide de belangstelling en prompt hadden we een leuke delegatie vandaag. Helaas moest Jan door een blessure afhaken en was Gerard niet fit genoeg.

Leiden is een mooie stad. Ik zei het onderweg naar de kroeg waar Marnix ons zou opwachten. Typisch Nederlands. Mooie geveltjes. Leuke steegjes. Water. Kerken. Prachtig! Het was wat druilerig maar eigenlijk vond ik dat niet zo heel erg. Hopelijk zou het zo blijven. Dat loopt lekker!

In het startvak had ik een wat ongemakkelijk voorgevoel. Wat veel lopers. Allemaal met hetzelfde doel? Namelijk 1.45…Dat werd dan nog wat. Overigens was ik wat bekende lopers tegengekomen en ook allemaal in no time kwijtgeraakt in de massa. Nou ja, in plaats van met een treintje te lopen zou ik dan alleen met Anja op pad gaan. Geen probleem, Anja en ik kunnen het goed met elkaar vinden en ook goed met elkaar lopen.

Meteen al was het wat ‘stroperig’ lopen. We konden niet ons tempo vasthouden doordat we vaak moesten afremmen, weer aanzetten, links inhalen, door de berm, dan weer rechts in halen. Het kostte behoorlijk veel energie. Het was echt druk hier.

Het regende niet meer en zo rond de 12 km vond ik het behoorlijk benauwd. Ik kon de warmte niet kwijt en moest gas terug nemen. Een goede tijd zou er niet inzitten. Dan maar uitlopen en bij de waterposten ook wat water nemen.

Is een tijd nou zo belangrijk? Ja en nee. Niet altijd. Op Schiermonnikoog liep ik lekker om mij heen te kijken. Te genieten. Voor deze loop heb ik getraind. Mijn doel was 1.45. Een realistisch doel gezien mijn trainingen. Dan valt het dus behoorlijk tegen wanneer dit niet lukt. Niet in de zin dat ik loop te mokken. Natuurlijk niet! Het blijft leuk om met je ploegje op pad te gaan. En er viel genoeg moois onderweg te zien. Het publiek in Leiden en omgeving is bijna Rotterdams; zeer motiverend!

Ik overweeg wel revanche…De vorm is goed….

Ik kreeg al een reprimande vanuit Leeuwarden. Volgend jaar dien ik daar weer aan de start te staan.

Johan haalde mij over mee te gaan naar Krommenie. Niet voor de mooiste 10 em die ik in Noord-Holland kan bedenken, nee, voor een 10 km. En waarom ook niet. Een recente 10 km tijd is goed om tijdens een training te gebruiken. Daarbij is Krommenie lekker dichtbij. Vlak na mijn “ja” drong tot mij door dat een 10 km nou ook weer niet een makkie zou worden. Voor een 10 km moet je hard werken.

Coach Henny hoorde het en appte bijna ogenblikkelijk een trainingsopdracht: 6 x 1500 m op 10 km tempo. Dat kon geen kwaad. Daarmee sleepte ik uiteraard de dinsdag groep ook even mee. Geeft niet. Zijn gaan volgende week aan de bak bij onze eigen dcd-loop.

Deze week hakte Jan de knoop door om ook naar Krommenie af te reizen en gisteravond meldde ook Rogier zich. Voor Johan mij oppikte vanmorgen was ik al drie keer naar het toilet geweest. Ik voelde overal pijntjes. Ik had slecht geslapen. Kortom: wedstrijdspanning.

Op de baan bij Lycurgus gaf ik de regie in handen van Johan. Hij regelde het inlopen. Hij regelde het tempo tijdens de race.

Over de loop kan ik weinig zeggen, althans niet over de omgeving. Niet echt op gelet. Ik was puur met lopen bezig.Het is niet mijn parcours. In het verleden was een 10 km daar twee maal een ronde om Noorderham. Dat liep heerlijk. Nu was het kriskras door het dorp. Stoepje op, stoepje af. Ongelijke straatjes. Scherpe bochten. Geen fijne route.

Johan had goed het tempo erin. Meteen vanaf het begin. Zoals een tien (of een 5 km) gaat; meteen werken, meteen tempo. Na 5 km had ik het best even moeilijk. Rogier waren we overigens al kwijt geraakt. Ik zag dat we richting Krommeniedijk liepen. Zouden we dan via Noorderham terug gaan? Dan zou het meer dan 10 km worden.. Maar nee, voor Krommeniedijk sloegen we links af. Enfin…lopen moest ik

Krommenie Johan en Martin

Net als Chiel en Henny, in Spijkenisse respectievelijk Woudenberg, was Johan goed bezig als haas. Hij liep iets voor mij. En het was mijn eer te na het gat groter te laten worden. Af en toe hoorde ik een zachte stem: “nog maar drie kilometer. Kom op Martin! ” of “houd nog even vol”

Op de atletiekbaan zette ik nog even aan. Het voelde fantastisch ware het niet dat ik het in de laatste bocht even erg benauwd kreeg. Ik moest echt even gas terug nemen.

Met 44’48” ging ik over de finish. Een tijd waar ik heel erg blij mee ben.

Is het een pr? In de auto kon ik daar nog geen zinnig woord over zeggen. Wacht…even op mijn eigen site kijken….pr was…gelopen in De Kwakel in 2011…44’47”.

Als ik vandaag 2″ sneller had gelopen….

Nou, niet gek voor een 50+er denk ik dan maar!

Johan bedankt voor het Hazen. Henny bedankt voor de ertussen geschoven training.

Maar…

Vanmiddag kreeg ik van Jan de officiële  uitslagen  doorgestuurd.  Daar staat toch echt 44’43”. Ik wist niet wat ik zag. Dus net wél een pr!

Gaaf!

Krommenie Rogier 416

Rogier

Krommenie Jan 416

Jan

 

 

 

 

Rondje Uitgeest

Van de reguliere zondag loopgroep waren nogal wat leden verhinderd. Vakantie, andere bezigheden, liever wat korter etc.

Het zag er naar uit dat ik alleen met Arjan en Paul zou lopen. Geen enkel probleem. Ook al zou het een duoloop worden. Die vrijheid is er nu eenmaal. Men kan, zeker op de zondag, iets anders hebben. Gisteravond appte ik nog even met Johan. Wat wel vaker voorkomt de laatste tijd. Passie voor lopen, zoekt passie op denk ik. Mooi mens ook. Leuk om in gesprek mee te zijn. Johan hoorde van mijn 22 km plan.

“waar ga je lopen?”

“richting Uitgeest”

“Ja, maar ik wil het duin in, dat trekt als een magneet nu!”

Johan heeft daar wel gelijk in. Het is mooi weer. Licht en dan, met de donkere periode achter ons is het echt heerlijk om daar te lopen. Toch wilde ik juist vandaag richting Uitgeest lopen. Een rondje wat in mijn hart zit. Holland op zijn mooist daar. Langs boerderijen, het Uitgeestermeer, leuke fietspaden, weilanden…

Johan was om. En hij kondigde aan Jacco mee te nemen. Leuk! Het werd daarmee een pure Dem aangelegenheid.

Vanmorgen stond ik klaar op de afgesproken plaats. Met al snel Arjan bij me. In de verte zag ik Jacco en Johan aankomen draven. Ik zag meteen dat die aardig de gang erin hadden. Als dat maar goed zou gaan. Ik wilde graag op 5’20” gaan lopen en de laatste 5 km versnellen. Maar met deze heren erbij… Ik draaide mij om en zag Frank Jansen op ons af rennen. Ook dat nog! Allemaal gasten die goed zijn voor een marathon rond de drie uur. Ik voelde mij een nijlpaard tussen renpaarden. Want, vlak lopers als Martijn en Paul ook even niet uit.

Nou ja lopen maar. En natuurlijk, die 5’20” kon ik op mijn buik schrijven. Het werd iets sneller. Jacco mompelde nog dat een duurloop niet zo snel hoeft. Je moet de eerstvolgende keer weer een kwaliteitstraining kunnen neerzetten. Daar geef ik hem gelijk in. Maar op zich was het eigenlijk wel te doen zoals we liepen. Iedereen praatte er ook makkelijk bij. En ik genoot. Het liep lekker. De omgeving vind ik echt om door een ringetje te halen. Zeker als je eenmaal bij Krommenie bent aangeland. Dat riet steekt nog mooi geel af bij het groene gras en het schijnbaar blauwe water.

Rond de 17 km begonnen Arjan en Frank te versnellen. Volgens afspraak. Paul haakte aan. Martijn was door zijn reserves heen. Ik besloot even bij hem te blijven. Weer bij Busch en Dam aangeland stonden Johan en Jacco ons op te wachten. Gezamenlijk begonnen we aan de laatste 5 km. Niet versneld, het zat er bij niemand meer in. En passant kwamen we nog een fietsende Ralph Apeldoorn tegen. Op een moment dat ik even voorop liep, met Johan Jacco en Martijn enigszins achter mij, kwam Ralph naast mijn fietsen:

“heb jij ze nou aan het zuurstof gekregen?”

Wat een heerlijke loopochtend!

Monnikkenloop

“Veel plezier op Schier!”

Niels was de eerste die mij een Whatsapp stuurde op de ochtend van vertrek. Hij voelde feilloos aan wat mijn doel was daar op Schiermonnikoog.

Al lang had ik dit loopje in het vizier. Sommige lopers dromen van een marathon in New York; ik dus absoluut niet. Juist dit soort ‘kleine’ loopjes trekken mij enorm. Net zoals de 10 em in Woudenberg of de 10 em in Schagen. Niet te druk en in een mooie omgeving. Het lukte mij nooit om in te schrijven voor deze loop op dit mooie eiland. Of ik was te laat, of het kwam niet uit. Maar deze keer was het raak. Ik vroeg Lia meteen een paar dagen vrij te plannen op haar werk. Schier is net even te ver om het op een dagje te doen. En vooral, te mooi om er zo kort te zijn. Een lang weekend zouden we ervan maken.

20160319_074448

De week voor de loop begon men nog over mijn doelen aldaar. Niels: op 4’50” kan toch wel? Johan: 5’00” moet toch wel kunnen?

Nee.

En Nee.

Talloze malen riepen bijvoorbeeld Annelies, Yvonne of Wendy mij na dat ik moest genieten. Na Woudenberg en Schoorl, eerder dit jaar, had ik al aangegeven dat ik dat op Schiermonnikoog zeer beslist zou gaan doen. Geen boodschap aan een eindtijd, geen ‘moeten’ maar lekker lopen en vooral lekker om mij heen kijken. Zonde om met een bloedgang over dat eiland te draven.

Het was best druk in het dorpje. Veel lopers. Maar met een goed georganiseerde start. De 5 km, de 10 km en de 10 em startten allemaal op andere tijden. Geen moment liep men elkaar in de weg. Wat een mooie route! Even door het dorp, dan richting het strand. Zou het? Ja en nee. Het strand daar op Schier is zeer breed. We liepen langs de duinrand op een soort karrenpad richting de vuurtoren. Links van ons was er bruingeel helmgras. Een Rien Poortvliet-achtig landschap. Je zou er elk moment een fazant of patrijs verwachten. En ver daarachter de zee. Een niet heel gemakkelijk stuk om te lopen.

 

2015-05-18 15.32.24

De klim naar de vuurtoren was tekenend voor een gedeelte wat erna zou volgen. Klimmen en dalen, en dat steeds vrij kort op elkaar. Nergens vlak, geen moment rust voor de benen. De heuvels lagen vrij kort op elkaar.  Zelfs nu, de lente moet immers nog beginnen, is het er mooi. Aan het einde van het heuvelachtige gedeelte sloegen we rechtsaf om met de wind in de rug aan een ‘lange’ rechte weg te beginnen. Recht ja, maar vlas plat. Daar ergens ontmoette ik een sympathieke Friese hardloper. We raakten aan de praat. Waarom ook niet? Lopen en genieten. Alsof het een duurloopje is. En daar kan een praatje ook bij. De man uit Bolsward had het ook reuze naar zijn zin. Inmiddels waren we in het bosrijke gedeelte terecht gekomen. Gerke liep net iets buiten zijn comfortzone maar hij wilde eigenlijk wel bij mij blijven lopen.

Gerke had een gedeelte van het parcours verkend welke ik nog niet kende. Net buiten het dorp moesten we nog om een meertje heen lopen. Ik ken dat gedeelte wel. Maar was me er nog niet van bewust dat ook daar weer geklommen moest worden. Inmiddels hadden we er een leuk tempo in gekregen. Al pratend. Mijn voorstel was om nu ook de loop samen af te maken. Ook samen over die eindstreep. Gerke wist niet of hij dat voor elkaar zou krijgen.  Natuurlijk wel!

Bijna aan het eind, nog een klim de dijk op. Aan de kant van de Waddenzee er weer af, en ja, om weer in het dorp te komen moet je toch echt weer die dijk op. Daarna nog 500 meter. Gerke en ik moesten nog even tegen de wind in. Hij liep dat stuk even achter mij, maar bij de finish, naast elkaar.

De Monnikkenloop biedt de loper een prachtige kijk op het eiland: fietspaden, de vuurtoren, heuveltjes, strand, de Waddenzee, de Noordzee, bos, dorp en het meertje.

Mooi!

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 61 andere volgers