Doordouwers

20161029_093552

Marc, Floor, Willem, Piet, Jan. Peter, Ton en Gé

Bij de duinloopgroep maken we een indeling naar tempo op de 10 km. Zo hebben we op die manier vier groepen. Vorige week had ik de M2 (10 km tussen de 50 en 60 minuten). Tijdens die training viel mij op dat er binnen steeds 5 minuten een erg lang lint ontstond. Dat zou niet zo mogen zijn. Goed, het tempo lag een tikkeltje hoger maar dat al binnen 5 minuten?

Deze week had ik wederom de M2. Ik ging van huis met het idee om 6 x 8 minuten te lopen in het tempo wat bij deze groep past. Slechts 2 minuten pauze, puur om eventueel te vegen. Tot mijn verbazing was er niet zo’n grote groep als normaal. En, toen ik bij het inlopen nog even naar de groep keek zag ik dat het niet de minste groep was. Training aanpassen maar? Meer uitdaging? Nee. Ik besloot vast te houden aan wat ik in het hoofd had. Hooguit zou ik een iets hoger tempo aangeven dan de 5’30” die ik mij had voorgenomen.

Bij de warming up maakte ik het programma bekend. De mannen keken mij aan als een paar schooljongens die het schoolplein moesten aanvegen. Een enorme opdracht..Welnee dit moeten ze kunnen. We begonnen aan de eerste 8 minuten. Mooi onverhard richting het strand. Genieten met het bos in de herfstkleuren. De duinen op haar mooist!

Ik keek nog even naar de groep en er viel mij iets op. Van de 9 lopers waren er 6 uit de categorie 60+. Marc is veel jonger, hoort ook bij de gevorderden, maar wilde wat rustiger aan doen. Dat kan, geen probleem. Floor is ook veel jonger maar zit nog in haar opbouw. Ik verwacht dat zij binnen niet al te lange tijd bij de gevorderden loopt. De rest, stuk voor stuk 60+ers. En er viel mij nog iets op. Er werd gelopen. Geen gezanik. Geen gemiep. Lopen! De groep bleef bij elkaar. Ik gaf het tempo aan en hield het iets onder de 5’30”. Vegen was  overbodig. Op het strand moesten we iets tempo inleveren, maar ook daar werd gewoon goed gelopen. Het bleef de hele training zo. Bij elkaar, geen gaatjes. Wel praatjes. Gé raakte iets achter. Maar had zijn woordje klaar: “ik hou me eige aan het tempo”. Dat klopte wel want stiekemweg waren de mannen en dame wat sneller gaan lopen. ook dat nog!

Respect voor de 60+ mannen. Mooie sterke kerels. Doordouwers!

Amsterdam marathon

 

img_20161016_152800

Ik heb de finish gehaald. Maar vraag niet hoe. Ja, uitgelopen en dat blijkt voor menigeen al een hele prestatie te zijn. Toch ging ik niet met dat gevoel naar Amsterdam vandaag. In mijn hoofd klopte het plaatje. Goed getraind, goed gegeten. Goed uitgerust. En, ik liep best lekker. Tot de 27 km. De man met de hamer kan je dan opnoemen. Maar op 27 km is het daar veel te vroeg voor. Het is niet zo dat ik een hoge hartslag had, buiten adem was. Niets van dat. De benen wilden niet meer. Punt uit. Er was geen ontkomen aan. Van de tenen tot de billen. Alsof zij zich met alle macht verzetten tegen het rennen.

Maar eerst, die marathon. Waarom? En waarom daar?  Amsterdam trekt mij. Het is redelijk dichtbij. En verder kan ik alleen maar aangeven ..ik had er zin in. Een betere reden is er gewoonweg niet.

Van veel lopers kreeg ik het advies mee vooral te genieten. Daar heb ik wel eens bepaalde gedachten over maar, zo samen met mijn maatje Cor. Liep ik heerlijk en ik genoot van de stad. Ik zou bijna zeggen ‘mijn stad’. Druk. Veel lopers maar daar heb ik geen moment last van gehad. Er was muziek. Het publiek was enthousiast. Dat moet ook gezegd worden. Ok, geen stad in Nederland haalt het wat dat betreft bij Rotterdam, maar vandaag was opvallend voor mij dat het publiek ons hartverwarmend toejuichte.

Langs de Amstel lopen is voor mij genieten. Zonder voorwaarde. En ook Cor vond het daar prachtig. Maar eenmaal voorbij die Amstel zo rond 27 km was het klaar. Ik schrok er van want dit had ik echt niet zien aankomen. En dan is het nog een behoorlijk eind lopen. In het drukke Whatsapp verkeer wat ik achteraf had noemde Patricia het een wedstrijd op zich, als het niet meer gaat. Ook Niels had een opmerking van die strekking. Maatje Bart bewonderde mijn gedrevenheid. Ja. Ik had uit kunnen stappen. Ik had er alle reden toe maar juist een bepaalde gedrevenheid liet mij maar doorzetten. Dan maar af en toe wandelen. Ik moest en zou de eindstreep halen. Punt uit.

Man wat heb ik het zwaar gehad. Zelfs in Noorwegen had ik het nog niet zo moeilijk als vandaag. Voor mij nog steeds onverklaarbaar. Wat was ik blij de finish te zien en wat was ik blij Cor te zien. Mijn eindtijd, voor veel mensen kennelijk heel erg belangrijk : op mijn eigen klokje 4:27:23

Ga genieten!  Ik heb er onderweg aan gedacht. En ik deed het. Maar na die 27ste kilometer was genieten niet echt op zijn plaats. Kan ik dan alleen maar genieten als ik met een mooie eindtijd over de streep kom? Nee hoor. Dat hoeft niet echt. Maar dit had weinig meer met lopen te maken. Een tempo wat mij niet ligt en wat een zeer vermoeiende uitwerking heeft. De eindtijd past ook niet bij mij.

Toch wil ik niet in mineur de dag of de loop afsluiten. Wat voor mij heel belangrijk was dat was een mooie voorbereiding. En dat is zeer geslaagd te noemen. Alle trainingen verliepen zoals ik dat voor ogen had. En, ik genoot daarvan. De langere duurlopen deed ik in zeer aangenaam gezelschap.Er was sprake van een flow. Alles klopte. Met dat in het achterhoofd ga ik weer ‘gedreven’ de trainingen in!

img_9522

Een cadeautje!

koeien-in-de-mist

Volgende week gaat het dan weer gebeuren. Een marathon. Er zijn lopers die dit met grote regelmaat doen, maandelijks, of zelfs nog vaker. Ik niet. Voor mij is deze afstand altijd nog bijzonder. En ik moet er wat voor doen en laten om deze afstand te kunnen lopen.

Ergens in April riep ik nog dat ik die afstand nooit meer zou doen. Maar de omslag kwam vrij snel. Prikkelingen….Elk jaar weer, als die inschrijving voor Amsterdam mogelijk is, komen die prikkelingen weer langs. Nu kwamen meldingen van lopers wel erg dichtbij. Binnen de eigen vereniging waren er diverse lopers die Amsterdam gingen doen. Waaronder Johan, die op dat moment zo nu en dan op de dinsdagavond aanhaakte. Op een Donderdag liep ik een training die door velen gezien wordt als een zware training. Jan van den Hoven bood aan mee te fietsen. Hij zou tempo aangeven. Erg aardig van hem. En de kilometers vlogen voorbij. Halverwege siste ik hem al toe: je moet niet opkijken als ik die marathon weer ga doen. Volgens mij heb ik me toen ook op diezelfde dag ingeschreven..

Met het inschrijven was ook de zin in het trainen volledig aanwezig. En die is ook al die tijd overeind gebleven. De afgelopen maanden heb ik genoten van nagenoeg elke training. Van meet af aan zat ik in een flow. Al vrij snel vertelde mijn maatje Cor dat hij ook mee zou doen. Evenals Jan en Anja. Dat is maar wat fijn. De langere duurlopen liep ik ook met hen. Maar over meelopers mogen we absoluut niet klagen.

Vandaag was de laatste ‘duurloop’. Tussen aanhalingstekens, want hij voelde voor mij als een kort niemendalletje. 14 km. Maar, wat voor 14 km. Alles klopte vandaag. De route (voorstel van Cor) om het meertje Noorderham bij Krommenie. Zeer aangenaam gezelschap (Cor, Gerard, Bas en Frank), een uitgelezen weertje en de inspanning versus de tempo’s waren precies goed. Om met Gerard te spreken: een cadeautje!

We begonnen door mistige weilanden en eindigde met een zonnetje.

Amsterdam, here we come!

Texel halve marathon

img-20160925-wa0005

“Oh nee, het zal een keer normaal gaan hier op Texel!”

Niet mijn uitspraak maar van een loper achter mij toen we het strand op gingen. Maar, Texel begint niet met strand. Dat later maar…

Met een flinke delegatie waren we vandaag aanwezig in Den-Helder. Op de bovenstaande foto ontbreken er twee, Robin en Paul, zij verbleven al op Texel. Verder is nagenoeg iedereen op de foto van de groep waar ik dinsdag mee train. Marnix, Onno en Hans komen ‘van buiten’.

Om negen uur al stond Joost voor de deur. Met hem liep ik al 8 keer deze fraaie halve marathon. Voor mij was dit de tiende editie.

img-20160925-wa0003

Het zou voor mij beslist geen loop worden om een goede tijd neer te zetten. Nee, ik heb geen blessure. Ik loop erg lekker maar afgelopen donderdag had ik al met Cor, Jan en Anja een 30 km gelopen. Is dat een goede voorbereiding op een halve marathon? Wellicht niet. Maar Texel was nu niet mijn doel, dat is Amsterdam. Vandaag zou ik dan mijn laatste 30er hebben gelopen. En  om nu na afloop van deze 21, km nog weer even 9 km extra te lopen, daar stond mijn hoofd niet naar. Bovendien, zoals al duidelijk is, we waren met een behoorlijke leuke en vooral gezellige ploeg. Na de finish zou ik mij liever bij hen voegen.

Dus, donderdag 30 km. Vandaag 21,1 km.

We waren vroeg en dat was maar goed ook. Een enorme rij even later voor de af te halen startnummers. Wij zaten pratend en lachend aan de koffie en een broodje.

Wachtend op de boot liep ik Ton nog even tegen het lijf. Dat lijkt ook wel een traditie. Net als het dweilorkest voor en op de boot..

20160925_114112

Feest!  Het stond boven mijn startnummer. En aan boord van de boot was het ook feest. Maar we kwamen om te lopen. De start is, zoals bekend, vanaf de boot. Dat is een erg leuk gegeven. Uniek.

Tot aan Den Hoorn is het wat druk op de smalle weg ernaartoe. Toch leek het mogelijk wat tempo te houden. Al snel vormde zich, van ons team diverse groepen. Cor, Hans, Frank en ik liepen als koppel tot het strand bij elkaar. In een tempo zoals ik in mijn hoofd had. Mooier kan ik het bijna niet treffen trouwens, tijdens trainingen behoren ze zo ongeveer bij mijn favoriete medelopers. Zelfde pas, zelfde tempo’s. Jan en Anja horen daar ook bij, maar die liepen vandaag een tikkeltje vlotter.

En dan dat strand. Tja, jullie kennen me. Het strand en ik zullen nooit vrienden worden als het gaat om hardlopen. En al helemaal het strand op Texel niet. Ik schrok eerlijk gezegd ook wel toen ik zag hoe het strand erbij lag. De  uitspraak van de man achter mij kan ik dan ook wel goed plaatsen. Het was hoog water. Dus een smal strookje zand om over te rennen. Daar kwamen van tijd tot tijd de golven leuk overheen denderen. De voeten droog houden was niet te doen, verderop naar de duinrand lopen was trouwens (voor mij) geen optie. Toch kon ik qua tempo de schade aardig beperken. Het strand af is een verhaal apart. Mijn hoofd stond absoluut niet naar wandelen maar rennen was niet te doen. Later op de boot hoorde ik dat zelfs Ronald Meyer zijn portie daar aan fikkie had gegeven. Op dat punt was ik overigens Cor en Hans kwijt geraakt. Helaas Frank ook. Na die berg zand kon ik wel vrij snel weer mijn tempo oppakken. Kijk, dat is winst van de afgelopen periode. Een vlot herstel! Tot mijn verrassing en plezier stond mijn maatje Frank even later gewoon op mij te wachten. Samen liepen we de rest van de halve marathon uit.

Ik blijf dit loopje een feestje vinden. Enthousiast publiek. Goed georganiseerd. En een finish als een warm bad daar in Den Burg.

Na de finish en het omkleden besefte ik dat ik er echt goed aan had gedaan om niet nog weer terug naar de boot te rennen. Robin zat om de hoek van de finish in een huisje. Daar zaten we, met uitzondering van de Wijk aan Zeegroep, heerlijk op straat , in de zon het erg gezellig te hebben.

img-20160925-wa0016

img-20160925-wa0026

Overigens hadden de Wijk aan Zeeërs het ook gezellig hoor, elders..

Dit was weer zeer de moeite waard. Volgend jaar weer?

Nou, als het kan….Als het weer lukt om in te schrijven…

 

 

Zwarte route

20160904_101502.jpg

Martijn, Bas, Paul, Robin, Cor

Ja, daar is ie weer. En de route zal regelmatig voorbijkomen. Het is nu eenmaal een mooie route en ook wel enigszins een krachttraining.

In het schema, voor de marathon van Amsterdam, stond eigenlijk een 15 km, te lopen in Amsterdam. Dat is dan bedoeld als wedstrijd. Misschien ben ik eigenwijs of ongehoorzaam, maar ik had niet veel interesse om naar Amsterdam of waar ook te gaan voor een wedstrijd. Ik wil reistijden beperken. Deze week liet ik mij tijdens een training ontvallen dat ik liever de polder zou opzoeken, of de zwarte route. Martijn greep in. Hij vond de polder prima maar was wel nieuwsgierig geworden naar die route in de duinen.

Wetend dat weinigen zouden protesteren besloot ik meteen dat het de zwarte route zou worden. Cor was het er meteen al mee eens. Paul liet weinig merken maar ik zag zaterdag al dat hij afwezig was. Ik kreeg een vermoeden…

Robin zou de Afsluitdijk doen maar toen ik hoorde dat deze was afgeblazen, verwachtte ik hem ook. Bas, nog redelijk nieuw bij DEM had ik zelf zaterdag al overgehaald mee te hobbelen. Deze editie zou voor mij tot de top drie qua snelheid gaan horen. Terwijl snelheid nooit een item is op deze route. Het liep gewoon erg lekker. En dat kon iedereen na afloop zeggen.

Paul ging voorop en gaf meteen een pittig tempo aan. Het zweet brak me aan alle kanten uit. Oh ja, was er niet storm en regen voorspeld? Weinig of niets van gemerkt. Regen al helemaal niet of nauwelijks. Ergens bij Egmond, daar waar het heuvel op en af is hadden we inderdaad wat wind tegen.

Bas was voor het eerst mee met de duurloopgroep. Dit kon hij makkelijk aan. Ik zag hem aan het eind zelfs nog even goed versnellen. Mooi zo. Tot aan pakweg de halve marathon kan hij voortaan mee met ons. Martijn was zeer enthousiast. Hij noemde het de mooiste onverharde route ooit.

Na afloop koffie met iets. Een traditie die we in ere moeten houden, aldus Paul.

IMG-20160904-WA0004 IMG-20160904-WA0006

Vlieland (III)

Terugweg langs waddenzeen

Driemaal is scheepsrecht?

Voor de derde maal stond de halve marathon van Vlieland in mijn agenda. Aanvankelijk zouden we met een kleine groep daar gaan lopen, het werden uiteindelijk drie personen. In de loop van de week had ik mij voorgenomen dat dit mijn laatste Vlieland zou zijn. Het is best wel een lange dag weg.

Om zeven uur al stond ik bij Frank voor de deur, de boot zou immers om 9 uur al gaan en die wacht echt niet. Liever dus iets tijd over dan … En de hele dag zou het er verder ook relaxed aan toe gaan. Voldoende tijd daar ter voorbereiding, na afloop ook ruim de tijd om even wat te eten en tot slot nog om op een terrasje een bak koffie te nemen.

Zoals altijd startten de lopers vanaf de camping. Heel eenvoudig, en daarom juist leuk. Frank het het startnummer van Onno overgenomen en kon dat ter plaatse ook heel gemakkelijk nog even laten omzetten op zijn eigen naam. Zo laagdrempelig en zo losjes is deze loop.

Zo na de start is het wel even dringen. De eerste kilometer is het moeilijk om de gang erin te krijgen en te houden. Volle bak op een smal paadje. Gelukkig loop ik daar beslist niet voor een tijd. Nee hoor. Van Vlieland moet je genieten! Daarbij viel deze halve marathon op een dag dat ik in principe een km of 28 had moeten lopen….

Voor degenen die het nog niet weten: ik ben van plan om de marathon van Amsterdam weer te gaan lopen. In tegenstelling tot wat ik maandenlang riep, dat ik dat voorlopig niet meer zou doen, kan ik het toch niet laten. De combinatie van lekker en probleemloos lopen, pittige trainingen aankunnen en elk jaar weer die prikkeling van Amsterdam deed mij toch van gedachten veranderen.

Terug naar Vlieland. 21, 1 km is de loop en geen 28 km. Toch wilde ik wel aan de kilometers komen. Henny had de suggestie om dan de dag ervoor er 6 km aan te plakken. In plaats van de gebruikelijke 10 km, ongeveer, zou ik dan na de training 6 km extra kunnen gaan lopen. Of, ik zou dat met de groep kunnen doen. In de loop van de week had ik dat al met diverse lopers overlegd. Niet één loper die bezwaar maakte. Mooi! Ik bedacht grofweg een afwisselende route en de dag erna kwam dan Vlieland aan de beurt. Dat is dan voor mij best een uitdaging, want de halve marathon van Vlieland krijg je niet cadeau. Zeker niet.

Na wat krapte in de eerste kilometer volgt er al snel veel meer ruimte om te lopen. En voor mij geldt: meteen vanaf de eerste meter is het genieten geblazen. Nu weer keek ik mijn ogen uit. En dat kan daar. In de duinen heb ik de neiging vooral naar beneden te kijken. Genoeg zaken om over te struikelen: konijnenholen, takken, stenen, een boomstronk (dat gebeurde dus zaterdag). Maar daar op Vlieland loop je zeer relaxed over fietspaden. Je kunt met een gerust hart om je heen kijken en de dorpsstraat zien met enthousiast publiek, de heide, mooie naaldbomen, noem maar op. Ergens, pakweg op 12 km wees Frank naar rechts; inderdaad, de Noordzee. Ik keek voor de zekerheid naar links en verdraaid: de Wadden zee!

Bij ongeveer de 13 km gaat de reis terug naar het dorp. Even door een bos heen in de schaduw. Dat kon ik wel gebruiken want het was best warm. Maar dan komt het, na het bos…juist volop de zon op de knar, en wind in de rug. Dat maakte dat ik het weer, zoals elk jaar behoorlijk warm had. Deze keer was het niet nodig om te wandelen. Hieruit merk ik dus, met weer die 16 km in het achterhoofd, dat mijn conditie weer goed op peil is. Op 18 km werd de warmte mij iets te veel en nam ik een moment de tijd om iets meer te drinken dan die enkele slokjes die ik de hele loop door telkens nam. Een moment, meer niet; rennen!

De laatste kilometer liep ik het snelst. Hoe kan het trouwens dat diezelfde dorpsstraat in langzamer tempo op de heenweg snel voorbij is, en op de terugweg naar de finish in hoger tempo verrekte lang duurt?

Frank liep Vlieland voor de 2e keer, ik voor de 3e keer, beiden de halve marathon. Ineke debuteerde vandaag op de 10 km. We hebben het gezellig gehad. Alle drie vonden we het een pittige loop. Maar alle drie hebben we enorm genoten! Een prachtige dag, op een prachtig eiland. De laatste keer? Nou, dat weet ik nog even niet…

Ineke was de slimste van ons drie. Ere wie ere toekomt. Zij boekte er een hotelkamer. Ze zette ons om 5 uur op de boot en had nog anderhalve dag op het eiland voor de boeg. Ik keek met jaloezie nog even om!

IMG-20160814-WA0010

 

 

 

 

 

 

Heerenduinen

Duurloop 230716 VIII

Op het programma of schema stond circa 15 km.

Van twee kanten, bij toeval, kwam er een vraag op mij af. René wilde de zwarte route wel weer eens doen (of was het Chiel) en Tim had ooit eens aangeboden een route in Schoorl uit te zetten. Juist voor Tim was Schoorl dit weekend even te ver in verband met bereikbaar zijn voor zijn werk. Ik opperde de duinen van IJmuiden. Dat leek Tim een prima plan al kende hij niet echt goed de weg.

Hij regelde een gids. En vanmorgen gingen Frank, Cor en ik richting de Heerenduinen in IJmuiden. Een kleine opkomst van de duurloopgroep. Vakantietijd. De gids die Tim had geregeld bleek niemand minder te zijn dan Peter Mooij. De man had ik al diverse malen ergens op Facebook voorbij zien komen. En ik was er van uitgegaan dat ik die vast wel eens zou tegenkomen. Vandaag dus. Terwijl wij op hem wachtten hobbelden Michiel en Remco op ons af. Er is daar dus gewoon een loopgroepje, of spontane groep mensen die daar gaat lopen.

Peter meldde zich en al snel gingen we van start. Ik kan zeggen dat ik geen minuut spijt heb gehad van dit uitstapje. Wat mooi daar! De duinen van Heemskerk tot Egmond ken ik nu goed tot heel goed, die in Schoorl heb ik ook enkele malen gezien. Maar dit was weer even heel wat anders. Dit was gewoon weer genieten met hoofdletters.

Bospaadjes, zandpaden, mul zand, gras, geen paden… Klimmen, dalen, bukken, springen. Zelfs even zwemmen….

IMG-20160724-WA0003

Maar vooral, nu in mijn herinnering, veel mul zand. Zo nu en dan was het de bedoeling vlot ergens boven op een heuvel te komen. Ja ja…

 

Duurloop 230716 XI

Frank, Remco, Martin, Cor, Peter, Tim

Wat gaaf om dit zo te doen. Tempo’s en snelheden liet ik a la minuut los. Onzinnig om daar nu tijd aan te besteden. Soms was hardlopen (zeker voor mij) even onmogelijk. Geen enkel punt! Frank bleef een enkele keer gewoon stilstaan. Het uitzicht was dan bijna betoverend.

Omwille van bloeiende waterlelies, werd het wat langer. Niemand die daar aanstoot aan gaf.

Duurloop 230716.jpg