Kappen

IMG-20170323-WA0001

Op donderdag liep ik altijd alleen en daar had ik beslist geen moeite mee. Toch loop ik tegenwoordig na mijn werk op deze dag met Jan. Voor mij even geen tempo’s maar een uurtje op praattempo, bewust even wat rustiger lopen. Jan wil zijn tempo iets opkrikken, en ik draag daartoe wat ideeën aan.

Vandaag had ik een kort rondje in gedachten, zonder programma, wel veel onverhard. Én ik wilde de training van komende zaterdag voor mezelf in kaart brengen.

De aanloop naar het punt van zaterdag had ik bedacht over één van de meest fraaie stukjes van de Heemskerkse duinen. De hele dag keek ik er al naar uit. Het voorjaar  werkte daar behoorlijk aan mee. Een zonnetje, een fijne temperatuur. Dat stukje duin in mijn gedachte is dan zo mooi…

Jan en ik gingen tegen de heuvel op en meteen, zonder overdrijven, sloeg me de schrik om het hart. Weg bos. Een grote zandvlakte. Ik was met stomheid geslagen. Op zich wil ik niet negatief zijn, je schiet er in de regel weinig mee op. Maar toch, dat kappen wat de PWN deed de afgelopen maanden; het lijkt met geen 20 paarden tegen te houden. Ik  vind het nu toch wel erg kaal geworden. Als ik er met de groep loop hoor ik juist daar altijd positieve reacties van de lopers. Een mooi stukje, fijn dat we hier toch wonen en kunnen lopen etc.

Zie de foto hierboven….

Ik was ook voor het eerst sinds hele lange tijd (lees jaren) de weg kwijt. Nou ja, er was ook geen weg meer. Geen pad. Alleen maar zand.

Een eindje verderop deed ik globaal de training van komende zaterdag. De midden 2 groep krijgt een pittige training. Door een nog onaangetast stukje duingebied gingen Jan en ik weer in de richting van ons startpunt. De zon in ons gezicht. Dat dan weer wel 🙂

Den Helder-Schagen

fb_img_1488110411556

Twee weken geleden zag ik veilingmeester John bij klok 16 zitten. Op het moment dat ik bedacht dat hij daar zelden of nooit veilde gaf hij een mep op de gong om de veiling te openen. En ik hoorde hem zeggen: “altijd al een keertje willen doen”.  Het was dus een debuut voor hem.

Dat “altijd al een keertje willen doen” geldt voor mij voor de loop Den Helder-Schagen. Een loop van 25 km. Jaren geleden hoorde ik Jan van Hout hier al eens over. Maar het kwam er nooit van. Of het kwam mij even niet uit, of ik had net een andere loop. Vorig jaar kwam Cor hiermee aanzetten. Ik gaf gelijk aan dat ik dan mee zou lopen. Weer eens iets anders dan Schoorl bedacht ik toen nog. Maar Paul siste in mijn oren dat de ene loop de andere niet in de weg hoefde te zitten. Dus, dan alle twee maar.

Leuk trouwens om niet een rondje maar een route te lopen. In Schagen stap je in de bus die je in Den Helder afzet en terug mag je lopen. In de bus kwam ik niemand minder tegen dan Ton van den Berg. Die man loopt ook overal!

img_bhidrn

Maar goed, lopen. Daar kwamen we voor. Cor wilde dit graag omdat het zijn geboortestreek is. Een soort thuiswedstrijd. Ook een mooie reden.Meteen na de start werden we de duinen in gestuurd. Dat viel mij eerlijk gezegd wat tegen. Ik had rekening gehouden met lange lappen recht toe recht aan lopen. Zoals hier in de polder, kunnen zien waar je heen moet. Nee dus. In die duinen veel bochtjes. En vooral, veel heuveltjes. Op en af en weer op en, weer op. En als ik dacht dat we dan toch ook wel eens naar beneden moesten zag ik in de verte al weer mannen ergens wat hoger op een duin hollen. Nee hé, weer omhoog. En daar gingen we weer. Had ik al vals plat opgenoemd? Dat zat er ook bij. Tuurlijk. Het duurde zo ongeveer 12 km. En o ja, windkracht 5 tegen. Daarmee was deze loop zwaarder te noemen dan de laatste afsluitdijkrun. Weliswaar 30 km en windkracht zes. Dit was door al die heuvels een zwaardere categorie.

Maar, Cor en ik hadden getraind. Afstand hadden we in de benen, heuvels ook. En wind? Dat hadden we vorige week nog even meegepikt tijdens onze 21 km door de polder. Ik mekker verder ook niet want we werden getrakteerd op mooie landschappen. Prachtig!

img-20170305-wa0005

Ik hoorde opnoemen dat er zo’n 400 lopers waren. Die zie je tijdens die 25 km nauwelijks terug. Na ongeveer 12 km pas bogen we af naar het oosten, naar Schagen. Op dat punt viel een groep uit elkaar waarmee wij al die tijd hadden gelopen. Een groepje van pakweg 6 man. Zoals ik bij de duinloopgroep al had geoefend en besproken, is het een zaak van wisselen van koplopers. Dat werd hier ook keurig gedaan. Maar kennelijk werd het na die 12 km een aantal lopers te machtig. Bij mij zakte bij 18 km de moed in de benen. Die eerst 12 km had zijn tol geëist. Ik liet het tempo wat afzakken en Cor deed daar meteen aan mee. Hij wilde beslist samen over de eindstreep. De dip die ik had duurde wat langer dan ik wilde maar ik bleef wel lopen. Ik piekerde er niet over om te gaan wandelen. Geen denken aan! Met nog een km of drie te gaan kwam de kracht terug en Cor en ik gingen in een lekker tempo op de finish af.

We hebben hier een goed gevoel aan overgehouden. 25 km is een aardige afstand, goed te doen. Tempo? Tja, ik had iets sneller gewild maar eigenlijk had ik dat wel snel al overboord gegooid. Geen doen met die wind tegen.

 

 

Gepland en ongepland

Vanmorgen met Arjan en Cor een halve marathon gelopen. Minstens de helft was met wind tegen. Cor stuurde mij gisteren nog een Whatsapp met de vraag of we misschien niet beter het duin in konden gaan. Normaal zou ik daar gretig ja op hebben gezegd. Maar, volgende week lopen we Den Helder- Schagen. Dat is 25 km met zeer waarschijnlijk wind tegen. Vandaag konden we dit mooi een stukje nabootsen. Het werd vandaag dus geen ontspannen duurloopje, maar een heuse training. Na elke 5e km had ik ook nog eens een km in een iets hoger tempo in de planning. En verder was het bij mij vandaag zo: wat in de kop zit…

Gisteren overkwam mij iets wat mij eigenlijk nooit gebeurd. Op weg naar de duinloopgroep had ik geen training in het hoofd. Ik had werkelijk geen idee wat ik zou moeten doen. Midden 2, en verder fartlek. Ik moest maar vertrouwen hebben in mijn vindingrijkheid. Maar een fijn gevoel is het niet. Normaal gesproken heb ik al weken van te voren de trainingen op papier staan. Voor alle groepen.

Met 20 lopers in mijn kielzog renden we het duin in. Globaal had ik iets met heuvels wel in gedachten dus dat eerst maar. Daar ter plekke zag ik dat er goed gelopen werd. Mooie inzet. Geen getreuzel. Spontaan viel mij in dat we wel even naar het strand konden gaan. Daar werd door een enkeling enthousiast op gereageerd. Dat kan wel, maar ik maakte wel duidelijk dat wanneer we tot de enkels in het zand zouden wegzakken we meteen weer het strand zouden verlaten. Het strand en ik, we zijn nu eenmaal geen dikke vrienden. Op het strand formeerde ik het bekende treintje. Twee rijen naast elkaar. De achterste twee lopers halen de hele groep in enz.

fb_img_1488017165128

Het liep als een trein! Het strand was heel goed te doen. De wind in de rug. En, compliment aan alle lopers, de groep bleef drie kilometer lang bij elkaar. Er vielen geen gaten in. Het zat in mijn hoofd dit een kilometer te doen, en dan weer terug. Maar dat was geen optie. Er waren, hoorde ik achteraf, wel lopers die zich hier zorgen om maakten. Want het zou tegen de wind in nog een behoorlijke kluif zijn geworden.

Maar terug moesten we wel. Na de strand-afgang, wat kan wedijveren met die ene ellendeling op Texel, zouden we een groot stuk tegen de wind in weer naar de parkeerplaats moeten draven.

De laatste afsluitdijkrun was een editie met windkracht 6 tegen. Een zware tocht. Ik vertelde dit de lopers voor we verder gingen. Handig is het dan om achter iemand anders te schuilen. Maar, dit mag je niet continu doen. Destijds op de dijk vonden een aantal lopers dit wel handig. Je kunt het echter niet maken om steeds dezelfde mannen of vrouwen voorop te laten lopen. Wisselen dus.  Dit konden we nu mooi even als training doen. De groep viel hier  nu wel in twee delen. Richard pikte het goed op met de tweede groep en ging met hetzelfde principe aan het werk. Ik bleef bij de kopgroep.

Het laatste stukje terug was een zaak van uitlopen. Geen fratsen. Al met al kijk ik terug op een ongeplande maar mooie training. Met een prachtig gedeelte over strand. Met wind en regen.fb_img_1488017189486

fb_img_1488017175695

Een traditie voor mij. In principe wil ik niet elk jaar hetzelfde doen, en ik heb ook wat loopjes geschrapt. Maar Schoorl, en als het even kan Texel, wil ik toch wel erg graag op de agenda hebben.

Het was vanmorgen een prachtige witte wereld. Zou het glad zijn? Er druppelden al wat afzeggingen binnen in de app-groep. Iemand vond het te glad, anderen hadden een zware nacht gehad. Gerard appte even persoonlijk naar me. Die wilde toch wel erg graag lopen. Nou, ik ook. Eindtijd boeide me niet. Die mooie witte duinen des te meer.

20170212_092915

Schoorl

We verzamelde bij ‘de Buurvrouw’ en gingen op tijd richting Schoorl. Mooi op tijd parkeerden we daar en dat is wel zo fijn. Nog even tijd om iets te drinken, eventueel wat te eten en dan op het gemak daar de start. Uiteraard ook even met zijn allen op de foto.

20170212_101314

Achteraan Martijn, Gerard, Paul, Robin, Peter, Brigitte en Marcel. Vooraan Gé, Vera, Martin, Anja, Cor Knielend Frans

Overigens ging de kou door merg en been, heen en terug wandelend naar de sporthal. Maar rennend had ik er geen moment last van. De muts ging al na 1 km af, de handschoenen volgden al snel. We liepen door prachtige laantjes, met mooi zicht zowel links als rechts op een bevroren vijvertje of gewoon besneeuwde duintjes. Enkele jaren geleden liepen we ook door de sneeuw. Toen liep ik met Cor Ruigendijk en Michel Bliek. Een uitspraak van Michel schoot mij even te binnen:

“niet zo stampen heren, de sneeuw valt van de bomen”

Lopen en genieten, dat had ik me voorgenomen. Dat lukte. Natuurlijk probeerde ik een tempo vast te houden en onderweg dacht ik stiekem dat een 1.50. wel leuk zou zijn. Maar het was geen drijfveer. Of toch wel? Ergens na een bocht met nog 2,5 km te gaan begon ik toch iets te versnellen. Als ik dat zou doorzetten dan…

Cor was ik kwijt. Bijna de hele loop liepen we bij elkaar. Evenals Jan die goed in vorm was. Gerard was ik ook kwijt, maar die kon ons voortdurend zien lopen. Dat bleek ook wel na de finish. In no time waren we bij elkaar.

Eigenlijk was het jammer dat het voorbij was. Ik kwam niet opgebrand over de finish. Nee, gezond over de eindstreep. Ik was bijna, ja bijna, jaloers op de 30 km lopers….

 

 

Sparkmarathon

spark-marathon-2016-spijkenisse-543

Dit jaar liep ik voor de vijfde keer in Spijkenisse. Twee maal liep ik er een hele marathon, twee maal een halve. Het ging om en om, dus eigenlijk zou ik vandaag een hele marathon moeten lopen om er een soort regelmaat of traditie van te maken. Maar de hele marathon staat voor mij weer in de koelkast.

Wat is daar in Spijkenisse? Het wordt mij regelmatig gevraagd. Tja, mijn antwoord is dat ik er in elk geval altijd blij vandaan ben gekomen. Ik zette er een pr op de marathon neer, of ik rehabiliteerde mij op deze afstand. De pr die ik op de halve heb staan heb ik dáár gelopen. En vorig jaar ook weer een tijd gelopen op de halve die me deed jubelen. Dus…dit jaar weer naar Spikecity!

Overigens, altijd blij thuiskomen, wil nog niet zeggen dat je een eindtijd cadeau krijgt. Je moet er toch echt voor gaan lopen. En dat lopen gaat dit hele jaar al erg lekker. Grote teleurstelling was de marathon van Amsterdam, maar ik liep wel een mooie pr in Krommenie met als haas Johan Artmanni. En in Schoorl liep ik de halve marathon in 1.45. Voor mij een mooie tijd, zeker daar. Het trainen gaat in elk geval super. Al vanaf oktober vorig jaar. Dit was de tweede reden om, samen met Maarten, vandaag aan de start te staan. Toen ik er de eerste keer liep (hele marathon, 2011) kwam het op mij over als een kleine loop. Weinig deelnemers. Dat is niet meer zo. Ook dit evenement is behoorlijk gegroeid. Maar, na pakweg twee kilometer al heb je er als loper geen last meer van. Alle ruimte. Maarten en ik liepen voornamelijk zwijgend naast elkaar. Ik liep lekker maar het was geen ‘praattempo’. Ook voor Maarten niet. Tot ongeveer 10 of 11 km liepen we zo rond de 5’00” per kilometer. Ik spoorde Maarten aan de benen te nemen als hij dacht sneller te kunnen. Hij twijfelde even maar ging er toch vandoor. Om, zo zou blijken slechts 1 minuut eerder binnen te zijn. We hadden misschien net zo goed bij elkaar kunnen blijven. Ik had een dipje op 14 km. Maarten kreeg hem aan het eind.

Ik houd ervan om door de polders te lopen. Heerlijk om bijna te kunnen zien waar je heen moet. Het is een mooie route met aan het eind nog even een stukje door het centrum van Spijkenisse.

Mijn eindtijd is, op het eigen klokje, 1.48.59. Niet alles op alles gezet maar gelopen op gevoel. Zo het zou vallen, zo zou ik erin staan. In dat opzicht ben ik hier heel tevreden mee.

Voor de vijfde keer Spijkenisse. Voor de vijfde keer blij naar huis!

spijkenisse-1

20161220_162208

 

 

Doordouwers

20161029_093552

Marc, Floor, Willem, Piet, Jan. Peter, Ton en Gé

Bij de duinloopgroep maken we een indeling naar tempo op de 10 km. Zo hebben we op die manier vier groepen. Vorige week had ik de M2 (10 km tussen de 50 en 60 minuten). Tijdens die training viel mij op dat er binnen steeds 5 minuten een erg lang lint ontstond. Dat zou niet zo mogen zijn. Goed, het tempo lag een tikkeltje hoger maar dat al binnen 5 minuten?

Deze week had ik wederom de M2. Ik ging van huis met het idee om 6 x 8 minuten te lopen in het tempo wat bij deze groep past. Slechts 2 minuten pauze, puur om eventueel te vegen. Tot mijn verbazing was er niet zo’n grote groep als normaal. En, toen ik bij het inlopen nog even naar de groep keek zag ik dat het niet de minste groep was. Training aanpassen maar? Meer uitdaging? Nee. Ik besloot vast te houden aan wat ik in het hoofd had. Hooguit zou ik een iets hoger tempo aangeven dan de 5’30” die ik mij had voorgenomen.

Bij de warming up maakte ik het programma bekend. De mannen keken mij aan als een paar schooljongens die het schoolplein moesten aanvegen. Een enorme opdracht..Welnee dit moeten ze kunnen. We begonnen aan de eerste 8 minuten. Mooi onverhard richting het strand. Genieten met het bos in de herfstkleuren. De duinen op haar mooist!

Ik keek nog even naar de groep en er viel mij iets op. Van de 9 lopers waren er 6 uit de categorie 60+. Marc is veel jonger, hoort ook bij de gevorderden, maar wilde wat rustiger aan doen. Dat kan, geen probleem. Floor is ook veel jonger maar zit nog in haar opbouw. Ik verwacht dat zij binnen niet al te lange tijd bij de gevorderden loopt. De rest, stuk voor stuk 60+ers. En er viel mij nog iets op. Er werd gelopen. Geen gezanik. Geen gemiep. Lopen! De groep bleef bij elkaar. Ik gaf het tempo aan en hield het iets onder de 5’30”. Vegen was  overbodig. Op het strand moesten we iets tempo inleveren, maar ook daar werd gewoon goed gelopen. Het bleef de hele training zo. Bij elkaar, geen gaatjes. Wel praatjes. Gé raakte iets achter. Maar had zijn woordje klaar: “ik hou me eige aan het tempo”. Dat klopte wel want stiekemweg waren de mannen en dame wat sneller gaan lopen. ook dat nog!

Respect voor de 60+ mannen. Mooie sterke kerels. Doordouwers!

Amsterdam marathon

 

img_20161016_152800

Ik heb de finish gehaald. Maar vraag niet hoe. Ja, uitgelopen en dat blijkt voor menigeen al een hele prestatie te zijn. Toch ging ik niet met dat gevoel naar Amsterdam vandaag. In mijn hoofd klopte het plaatje. Goed getraind, goed gegeten. Goed uitgerust. En, ik liep best lekker. Tot de 27 km. De man met de hamer kan je dan opnoemen. Maar op 27 km is het daar veel te vroeg voor. Het is niet zo dat ik een hoge hartslag had, buiten adem was. Niets van dat. De benen wilden niet meer. Punt uit. Er was geen ontkomen aan. Van de tenen tot de billen. Alsof zij zich met alle macht verzetten tegen het rennen.

Maar eerst, die marathon. Waarom? En waarom daar?  Amsterdam trekt mij. Het is redelijk dichtbij. En verder kan ik alleen maar aangeven ..ik had er zin in. Een betere reden is er gewoonweg niet.

Van veel lopers kreeg ik het advies mee vooral te genieten. Daar heb ik wel eens bepaalde gedachten over maar, zo samen met mijn maatje Cor. Liep ik heerlijk en ik genoot van de stad. Ik zou bijna zeggen ‘mijn stad’. Druk. Veel lopers maar daar heb ik geen moment last van gehad. Er was muziek. Het publiek was enthousiast. Dat moet ook gezegd worden. Ok, geen stad in Nederland haalt het wat dat betreft bij Rotterdam, maar vandaag was opvallend voor mij dat het publiek ons hartverwarmend toejuichte.

Langs de Amstel lopen is voor mij genieten. Zonder voorwaarde. En ook Cor vond het daar prachtig. Maar eenmaal voorbij die Amstel zo rond 27 km was het klaar. Ik schrok er van want dit had ik echt niet zien aankomen. En dan is het nog een behoorlijk eind lopen. In het drukke Whatsapp verkeer wat ik achteraf had noemde Patricia het een wedstrijd op zich, als het niet meer gaat. Ook Niels had een opmerking van die strekking. Maatje Bart bewonderde mijn gedrevenheid. Ja. Ik had uit kunnen stappen. Ik had er alle reden toe maar juist een bepaalde gedrevenheid liet mij maar doorzetten. Dan maar af en toe wandelen. Ik moest en zou de eindstreep halen. Punt uit.

Man wat heb ik het zwaar gehad. Zelfs in Noorwegen had ik het nog niet zo moeilijk als vandaag. Voor mij nog steeds onverklaarbaar. Wat was ik blij de finish te zien en wat was ik blij Cor te zien. Mijn eindtijd, voor veel mensen kennelijk heel erg belangrijk : op mijn eigen klokje 4:27:23

Ga genieten!  Ik heb er onderweg aan gedacht. En ik deed het. Maar na die 27ste kilometer was genieten niet echt op zijn plaats. Kan ik dan alleen maar genieten als ik met een mooie eindtijd over de streep kom? Nee hoor. Dat hoeft niet echt. Maar dit had weinig meer met lopen te maken. Een tempo wat mij niet ligt en wat een zeer vermoeiende uitwerking heeft. De eindtijd past ook niet bij mij.

Toch wil ik niet in mineur de dag of de loop afsluiten. Wat voor mij heel belangrijk was dat was een mooie voorbereiding. En dat is zeer geslaagd te noemen. Alle trainingen verliepen zoals ik dat voor ogen had. En, ik genoot daarvan. De langere duurlopen deed ik in zeer aangenaam gezelschap.Er was sprake van een flow. Alles klopte. Met dat in het achterhoofd ga ik weer ‘gedreven’ de trainingen in!

img_9522