De zilveren turfloop

Voor mij was het de derde keer dat ik daar in Mijdrecht en de Hoef zou gaan lopen. In Mijdrecht? Ja. Ik had Ans zover gekregen mee te gaan voor 10 Engelse mijl. Een afstand die ik in principe het liefste loop.

In de sporthal krioelde het van de hardlopers. Ik dacht het, Ans sprak het uit: “zei je nou dat dit een leuk klein kneuterig loopje was?” Dat is het dus al lang niet meer. Even later merkten we dat de meeste lopers er voor de 10 of 5 km waren gekomen. Het deelnemersveld voor de 16,1 km zag er niet heel groot uit.

De start is bij de sporthal van Mijdrecht, nog in een woonwijk, maar vrijwel direct na de start loop je tussen de weilanden. De enige huizen die je dan nog ziet zijn boerderijen, dijkhuisjes en riante villa’s. Verder loop je zeer landelijk, en als er wind is, dan voel je die.

Die wind zou ik voornamelijk voelen langs het meest mooie gedeelte van deze loop, langs de kromme Meije, en door het buurtschap de Hoef. Vanaf het begin liep ik erg lekker. Op een tempo rond de 5’05” de kilometer. Er kwam een twijfel in mij op. Moest ik harder gaan? Kom op, ik heb een pr van 1.14.30 staan op deze afstand. Zo oud is die nou ook weer niet. Toch ben ik niet meer zo gewend om een dergelijke afstand op tempo te lopen. Ik nam me voor om vol te houden waar ik meteen mee was begonnen. Die 5’05”.

Langs dat mooie kronkelende riviertje hadden we wind tegen. Dat merkte ik als snel. Er zat namelijk een lusje in wat we twee keer moesten lopen. Dat zou mij wat tempo gaan kosten. Maar, toen we de tweede keer langs het water liepen zag ik een man die ik toch even wilde inhalen. Het lukte en even bleef ik voor hem. Niet lang want hij liep mij weer voorbij, met de mededeling dat ik achter hem moest blijven. Niet commanderend, nee hoor, adviserend. Hij zou me uit de wind houden. Sportief!

Maar om hem nou het hele tegenwind gedeelte voor mij te laten lopen..Dat hoort niet en dat zou ik van mezelf onsportief vinden. Dus op een gegeven moment dook ik weer naar voren. Ik merkte dat mijn tempo daarmee weer wat omhoog ging. Wind of niet. En Rob, hij kon me niet echt goed bijbenen. Moest ik nou inhouden? Nou nee, ik besloot de 5’05” weer op te pakken. Na een bocht rechts kregen we de wind half op zij. En een bocht later in de rug. Inmiddels was Rob weer bij me. Samen liepen we pakweg drie km zij aan zij richting de finish.

Voor mensen die tekenen of schilderen, of foto’s maken. Of gewoon van een fraai landschap willen genieten, zou ik zeggen : ga daar eens rondkijken. Het is er werkelijk prachtig. Ook met de wel heel donker grijze luchten die ik vanmiddag zag.

Heb ik een pr? Nee hoor. Rob, naar ik begreep net wel. Voor mezelf was het even goed om deze afstand weer te lopen. Het werd een gemiddelde van 5’06”, zonder ‘stuk’ over de eindstreep te komen. Lopen, genieten van de omgeving en genieten van het lopen zelf. Doe mij nog maar een paar van dit soort loopjes!

 

 

Advertenties

Texel halve marathon 2017

IMG-20170924-WA0005

Waar zal ik beginnen?

Den Helder maar. De weg ernaartoe was door een klein mistig wereldje. Wat mij betrof was dat voor de rest van de dag een prima zaak geweest. Maar zo zou het niet blijven.

Na de gebruikelijke kop koffie en een broodje ergens in Den Helder gingen we met onze groep richting de boot. Een traditie is dat we met de hele groep even ergens op de foto gaan én ik wil graag even met mijn ‘broertje’ op de foto.

IMG-20170924-WA0003Cor stelde voor om op de boot wat meer naar voren te lopen. Alle voorgaande edities hadden we wat achterin gestaan. Dat is gedurende de eerste 5 km niet echt fijn lopen. Vrij druk op het parcours. Goede zet. We liepen 12 km lang heerlijk richting het strand. Gemiddeld, schat ik, op 5’15” per km. Prima vol te houden. Maar het strand gooide voor mij ook dit jaar weer behoorlijk roet in het eten. Noem het zo je het noemen wilt, hoog water, mul zand, what ever. Mijn tempo zakte als een baksteen. Daar kan ik op zich nog wel mee leven, maar het ging er ook echt ten koste van mijn loopplezier. En vooral van mijn energie. Het strand af, wandelend, zoals nagenoeg iedereen om mij heen, was een crime. Ik kon daarna niet meer de draad oppakken. Mijn tempo beef op 5’35″hangen. Het was dan maar zo. Geen probleem. Een bericht van Barry zat nog in mijn hoofd. “gewoon lekker lopen en finishen”. Niet verkeerd. Die modus moest ik ook maar gaan opzoeken.

Ergens tussen de 18 en de 19 kreeg ik last van de warmte, mijn hartslag was te hoog naar mijn zijn. Liever niet, en voor wat betreft de benen had het niet gehoeven, maar ik besloot op dat moment even 100 meter te gaan wandelen. Precies op dat moment tikte Barry op mijn schouder. Daarmee werd het denk ik niet eens 100 meter. Samen maakten we de laatste kilometers vol. Pratend. En eigenlijk ook weer van het lopen genietend.

Het is niet mijn beste Texel loopje, maar zeker ook niet de slechtste.  Mijn beste tijd staat op 1.41.37 , in mijn herinnering kwam ik toen ook met een brede grijns over de finish. Mijn minst goede Texel was in 1.58.25.

Het blijft de mooiste halve marathon die ik ken.

Texel here I come

Regendruppels

Zachtjes tikt de regen…

Nou, zachtjes, zaterdagochtend hoorde ik het behoorlijk regenen. Gelukkig had ik geen dienst bij de duinloopgroep. Maar wacht eens, ik propageer altijd dat je met regen ook kan lopen. Dan moet ik natuurlijk niet zelf in mijn mandje blijven liggen.

Dus zwiepte ik om zeven uur mijn benen over de rand van het bed. Maar, het klonk wel erg heftig buiten. Nou ja, het was nog geen negen uur. Toch besloot ik maar om eerst die boodschappen in huis te halen. Daarna zou ik toch echt gaan. Geen getalm, geen getwijfel. Minder regenen deed het niet. De boodschappen ruimde ik op en ik liep meteen naar boven. Omkleden en hup, naar buiten. En ja, als ik dan eenmaal loop; de mopperkont, niets aan de hand. Het liep heerlijk.

Ergens in de polder fietste Jaap me tegemoet. Altijd leuk die man tegen te komen. Hij zwiepte zijn handen de lucht in. “Lekker weertje hè Martin!”

Voor de eerste halve marathon van Texel stonden we in de stromende regen op de boot te wachten. Waar waren we aan begonnen? Maar toen de klep van de boot eenmaal openging op Texel, liepen we in het zonnetje het eiland op.

Vandaag bootsten we met een groepje Texel na. Na een aantal kilometers verharde weg snelden we het strand op, in Heemskerk gingen we er weer af om nog even lekker door te lopen. 10 em in the pocket, net als de damlopers vandaag 🙂

Bij een van die eerste edities van deze prachtige Texel halve marathon zaten Tante Ina en ome Jan ergens pontificaal op meegenomen tuinstoeltjes aan het eind van een weg. Ze konden alle lopers op hun af zien komen rennen voor die naar Den Burg afbogen. Ome Jan was trots denk ik. Een halve marathon. Op Texel. Zijn eiland. Mensen zien rennen, zwoegen, of genieten op het mooiste waddeneiland wat er is. Hij zag mij al van ver en hij zwiepte zijn armen omhoog. Ik weet echt niet meer wat hij riep maar zijn gezicht sprak boekdelen. In elk geval ging ik daar harder lopen. Vol passie aangemoedigd. Helaas is ome Jan er niet meer. Komende zondag loop ik daar mijn 11e Texel halve marathon. Die ga ik voor hem lopen. Op zijn Texel!

Texel!

 

 

10 em Schagen

Toen Martijn en ik Schagen binnenreden, of eigenlijk al eerder, Schagen naderend, wist ik meteen weer waarom ik daar wilde gaan lopen. Het landschap om dit fraaie stadje lijkt onaangetast. Martijn en ik bekijken de polder tussen Beverwijk en Assendelft met wat gemengde gevoelens. Ook mooi, maar met de nodige ontsierende zaken. Hier in de kop van Noord-Holland is het nog puur. Weilanden, boerderijen, sloten, dijken. Geen elektriciteitsmasten of industrie.

In 2005 liep ik er mijn eerste 10 em, en in 2013 mijn snelste 10 em. Ook dat maakt Schagen voor mij aantrekkelijk. Een loop waar ik even niet was geweest. Ervoor in de plaats liep ik in Leeuwarden en Leiden. Dit voelde als thuiskomen!

Voor deze loop had ik mij goed voorbereid, de focus stond al weken op Schagen gericht. Inschrijven had ik al online gedaan, Martijn ook. Maar, een leuk detail, ter plaatse inschrijven kan ook. Gewoon in het café!

Wonders Schagen

We waren op tijd, maar voor we het beseften stonden we ook al in het startvak, als haringen in een ton. Ja, vlak voor café ‘Wonders’

20170507_184327

De loop begint met twee lusjes door de stad zelf. Na die twee lusjes verlaten de lopers de stad en inmiddels heb je dan als loper al voldoende de ruimte. Er komen namelijk (te) weinig lopers op dit pareltje af. De stad verlatend voelde ik meteen al de wind in mijn snoet. Ik wist genoeg, dat betekende dat van een grote driehoek die we moesten lopen we twee lange zijden wind tegen zouden krijgen. Het zij zo. Maar ik kwam er deze keer niet voor een pr. Genieten van Noord-Holland op zijn mooist. En dat konden we; tulpenvelden, weilanden, schapen, slootjes, zwanen, hazen. Als je de ogen de kost geeft valt er veel te zien. De organiserende club TAS82 mag niet mopperen over vrijwilligers. Bij elke bocht of afslag stond iemand paraat. Ook voldoende mensen met bekertjes water langs de route. Goed geregeld!

Mijn tempo, zakte iets door de wind en een zekere vermoeidheid van de afgelopen week speelde ook parten. Het boeide me niet echt. Ook liep ik de volle 10 em ‘alleen’. Niet in een treintje, geen maatje. De volgende keer trek ik wat meer loopmaatjes van mijn groep mee. Ja, want wat mij betreft komt er weer een volgende keer. Schagen gaat voorlopig weer even op mijn loopagenda blijven!

Vorig jaar 100 deelnemers, dit jaar 6000 deelnemers. Een loop die ik zelf niet zo snel zou uitzoeken, maar mijn ‘oude’ loopmaat Bart vroeg mij mee. Op zijn verjaardag (en die van Cruijff) een loop over 14 km. Bart loopt niet veel meer, maar zo nu en dan pikt hij weer aan op de dinsdag, en zelfs onlangs een keer in de duinen op zaterdagochtend.

We parkeerden in de garage onder de arena en vandaar gingen we met de metro naar het Olympisch stadion. Het was erg fris. Zeg maar koud. Ik had een onder shirt aan, een shirt met lange mouwen en daaroverheen het bij de loop horende Cruijffshirt. En ik hield het allemaal aan. Wachtend op de start stonden we te vernikkelen!

Start Cruijffloop

En we waren maar wat blij dat we om 20.14 uur aan die 14 km konden beginnen. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik het een erg leuke loop vond. Een mooie route met zo nu en dan ansichtkaart waardige plaatjes om ons heen. Punten in Amsterdam die ik absoluut niet kende. Beginnend bij het Olympisch stadion, langs, voor JC memorablele plekken, naar de, jawel Johan Cruijff Arena!

Route Cruijffloop

Bart wilde mij graag als loopmaatje mee. We hebben in het verleden regelmatig samen gelopen. Lachend, pratend zwijgend. Kon allemaal. Gewoon de juiste maatjes. Geen zin, of zat het even tegen, dan nog stond Bart voor de deur. “Ga je mee?” Of ik toeterde bij hem voor de deur..”instappen, we gaan lopen”

Doordat hij niet veel meer loopt was het voor hem zelf duidelijk dat hij iemand nodig zou hebben die hem door die 14 km zou loodsen. Tot een km of 10 of 11 zou het wel lukken maar daarna….Zo zou het ook lopen. Bart kreeg het zwaar. Maar Bart is een bikkel, een doordouwer. Af en toe kreeg ik een snauw dat ik niet zo hard moest lopen. Hij moest eigenlijk afwateren maar dat kon ie vergeten. Op mijn beurt siste ik hem toe dat ie moest doorlopen.

Die finish! Wat een belevenis is dat. Een mooie verlichtte Arena, uhh Johan Cruijff Arena, echt, zelfs voor mij, een kippenvelmomentje! In die arena finishen is net zo uniek als starten in het Oplympisch stadion tijdens de marathon, of van de boot af starten bij de Texel Halvemarathon. Gewoon heel bijzonder!

Finish Cruijffloop

Met een stralende Bart onder die finishboog door. Het was een prachtige avond. En de kou was ook weg 😉

Na de finish

Kappen

IMG-20170323-WA0001

Op donderdag liep ik altijd alleen en daar had ik beslist geen moeite mee. Toch loop ik tegenwoordig na mijn werk op deze dag met Jan. Voor mij even geen tempo’s maar een uurtje op praattempo, bewust even wat rustiger lopen. Jan wil zijn tempo iets opkrikken, en ik draag daartoe wat ideeën aan.

Vandaag had ik een kort rondje in gedachten, zonder programma, wel veel onverhard. Én ik wilde de training van komende zaterdag voor mezelf in kaart brengen.

De aanloop naar het punt van zaterdag had ik bedacht over één van de meest fraaie stukjes van de Heemskerkse duinen. De hele dag keek ik er al naar uit. Het voorjaar  werkte daar behoorlijk aan mee. Een zonnetje, een fijne temperatuur. Dat stukje duin in mijn gedachte is dan zo mooi…

Jan en ik gingen tegen de heuvel op en meteen, zonder overdrijven, sloeg me de schrik om het hart. Weg bos. Een grote zandvlakte. Ik was met stomheid geslagen. Op zich wil ik niet negatief zijn, je schiet er in de regel weinig mee op. Maar toch, dat kappen wat de PWN deed de afgelopen maanden; het lijkt met geen 20 paarden tegen te houden. Ik  vind het nu toch wel erg kaal geworden. Als ik er met de groep loop hoor ik juist daar altijd positieve reacties van de lopers. Een mooi stukje, fijn dat we hier toch wonen en kunnen lopen etc.

Zie de foto hierboven….

Ik was ook voor het eerst sinds hele lange tijd (lees jaren) de weg kwijt. Nou ja, er was ook geen weg meer. Geen pad. Alleen maar zand.

Een eindje verderop deed ik globaal de training van komende zaterdag. De midden 2 groep krijgt een pittige training. Door een nog onaangetast stukje duingebied gingen Jan en ik weer in de richting van ons startpunt. De zon in ons gezicht. Dat dan weer wel 🙂

Den Helder-Schagen

fb_img_1488110411556

Twee weken geleden zag ik veilingmeester John bij klok 16 zitten. Op het moment dat ik bedacht dat hij daar zelden of nooit veilde gaf hij een mep op de gong om de veiling te openen. En ik hoorde hem zeggen: “altijd al een keertje willen doen”.  Het was dus een debuut voor hem.

Dat “altijd al een keertje willen doen” geldt voor mij voor de loop Den Helder-Schagen. Een loop van 25 km. Jaren geleden hoorde ik Jan van Hout hier al eens over. Maar het kwam er nooit van. Of het kwam mij even niet uit, of ik had net een andere loop. Vorig jaar kwam Cor hiermee aanzetten. Ik gaf gelijk aan dat ik dan mee zou lopen. Weer eens iets anders dan Schoorl bedacht ik toen nog. Maar Paul siste in mijn oren dat de ene loop de andere niet in de weg hoefde te zitten. Dus, dan alle twee maar.

Leuk trouwens om niet een rondje maar een route te lopen. In Schagen stap je in de bus die je in Den Helder afzet en terug mag je lopen. In de bus kwam ik niemand minder tegen dan Ton van den Berg. Die man loopt ook overal!

img_bhidrn

Maar goed, lopen. Daar kwamen we voor. Cor wilde dit graag omdat het zijn geboortestreek is. Een soort thuiswedstrijd. Ook een mooie reden.Meteen na de start werden we de duinen in gestuurd. Dat viel mij eerlijk gezegd wat tegen. Ik had rekening gehouden met lange lappen recht toe recht aan lopen. Zoals hier in de polder, kunnen zien waar je heen moet. Nee dus. In die duinen veel bochtjes. En vooral, veel heuveltjes. Op en af en weer op en, weer op. En als ik dacht dat we dan toch ook wel eens naar beneden moesten zag ik in de verte al weer mannen ergens wat hoger op een duin hollen. Nee hé, weer omhoog. En daar gingen we weer. Had ik al vals plat opgenoemd? Dat zat er ook bij. Tuurlijk. Het duurde zo ongeveer 12 km. En o ja, windkracht 5 tegen. Daarmee was deze loop zwaarder te noemen dan de laatste afsluitdijkrun. Weliswaar 30 km en windkracht zes. Dit was door al die heuvels een zwaardere categorie.

Maar, Cor en ik hadden getraind. Afstand hadden we in de benen, heuvels ook. En wind? Dat hadden we vorige week nog even meegepikt tijdens onze 21 km door de polder. Ik mekker verder ook niet want we werden getrakteerd op mooie landschappen. Prachtig!

img-20170305-wa0005

Ik hoorde opnoemen dat er zo’n 400 lopers waren. Die zie je tijdens die 25 km nauwelijks terug. Na ongeveer 12 km pas bogen we af naar het oosten, naar Schagen. Op dat punt viel een groep uit elkaar waarmee wij al die tijd hadden gelopen. Een groepje van pakweg 6 man. Zoals ik bij de duinloopgroep al had geoefend en besproken, is het een zaak van wisselen van koplopers. Dat werd hier ook keurig gedaan. Maar kennelijk werd het na die 12 km een aantal lopers te machtig. Bij mij zakte bij 18 km de moed in de benen. Die eerst 12 km had zijn tol geëist. Ik liet het tempo wat afzakken en Cor deed daar meteen aan mee. Hij wilde beslist samen over de eindstreep. De dip die ik had duurde wat langer dan ik wilde maar ik bleef wel lopen. Ik piekerde er niet over om te gaan wandelen. Geen denken aan! Met nog een km of drie te gaan kwam de kracht terug en Cor en ik gingen in een lekker tempo op de finish af.

We hebben hier een goed gevoel aan overgehouden. 25 km is een aardige afstand, goed te doen. Tempo? Tja, ik had iets sneller gewild maar eigenlijk had ik dat wel snel al overboord gegooid. Geen doen met die wind tegen.