Archive for the ‘Friesland’ Category

Dokkumer Ee

Dokkumer Ee

“Heb je lekker gelopen?”
“Had je het warm?”
“Gefeliciteerd!”
“Knap hoor!”

Een greep uit de opmerkingen die ik kreeg op weg terug naar het huis van Mettje en Wybren.
De weg terug, ongeveer 2 km, liep grotendeels over het parcours. Hier en daar kwamen er zelfs mensen uit hun klapstoeltje om te vragen hoe ik had gelopen. Leuk!

Ik was trouwens te laat met inschrijven. Te veel twijfel. Mijn blessure, achterstand in trainingen. En toen ik uiteindelijk de knoop doorhakte was ik te laat. Inschrijven ter plaatse kon alleen nog op zaterdag. Knudde.
O nee, “Sukkel!”…woorden van Niels.
Ik besloot de organisatie te schrijven. En van hen kreeg ik alle medewerking. Even de gegevens mailen en mijn startnummer zou klaarliggen.

Mettje hoorde dat ik mee zou lopen en bood aan bij haar voor de deur te parkeren. Als ik nu even mijn nummer wilde doorgeven, zou zij zaterdag wel mijn nummer halen. Dat hoefde ik dan niet zondagochtend nog te doen.

En dan, starten. Natuurlijk. Net als verleden jaar was het weer behoorlijk warm. En dat is nu net niets voor mij. Een tandje langzamer lopen dan maar. In het startvak stond ik al snel bij Niels, Thierry en, net als verleden jaar stond ook Rien daar. Op zich was ik daar blij mee. Met Rien lopen is super.
Ergens in het startvak ging het niet goed. Niels en Thierry waren pacers voor de 1.50. Een mooi streven voor mij op dit moment. Rien en ik hobbelden achter ze aan maar de mannen doken onder een lint door, wij moesten erachter blijven en weg waren ze. En wij stonden bij de pacers voor 1.45.
Rien gaf aan zijn eigen race te lopen, en een eigen pace. We liepen samen op. Zonder al te veel te praten, wel lekker zo naast elkaar lopend. Vrij lang hielden we het vol om rond de 5’per km of iets sneller te lopen. Maar bij, of na, de Dokkumer Ee kregen we wat wind tegen. Overigens ben je in dat prachtige Friesland sowieso aan de elementen overgeleverd. Zon pal in je snoet, of de wind; geen ontkomen aan.
Op zich ging het lopen goed, de wind bracht ook wel wat afkoeling maar daarna kreeg ik het behoorlijk warm. Ik denk dat dit zo rond de 14 km was. Rien keek mij even aan en vroeg of ik het erg vond dat..
“Nee man, rennen jij!”
Ik ging even een tandje terug in tempo. Die warmte kan ik op een gegeven moment dan niet meer kwijt. Een paar keer, net als verleden jaar, moest ik even wandelen. Deze keer echter maar kort. Ik was daar zelf onverbiddelijk in, 100 meter en niet meer. Rennen!
Die Friezen langs de kant maar ook de hardlopende Friezen moedigden mij aan.
“Lopen man, nog een klein stukje”
“Hou nog even vol”
Ja ja…

Ach, ik had 1.50 in het hoofd. Vorig jaar deed ik er 2.03 over, ook al vanwege de warmte.
Nu 10 minuten sneller. Ik piep niet!
Daarbij, het landschap spreekt mij erg aan, Ik zou er de volgende keer toch echt niet voor thuisblijven.

Op weg naar het huis van Mettje fietste de jongedame mij nog tegemoet. Zij was op weg naar de start voor de 10 km.
“Wybren is nog wel thuis, en zo niet dan weet je waar de sleutel ligt.”
Daar kon ik even heerlijk douchen en stond er een kop koffie klaar.
Nu was ik dat al gewend van Niels en Mel, maar dat zijn vrienden.
Bij Mettje en Wybren was het nu niet anders.

Er zijn mensen die zeggen dat Friezen stug zijn.
Kletspraat!

Noordersingel

Noordersingel

Advertenties

Read Full Post »

Afbeelding

“Je hebt een bijzonder karige hardloopagenda” Een uitspraak van Eric. 

Hij heeft gelijk. Maar na Apeldoorn was het voor mij zaak om weer op de been te komen, weer duurvermogen op te bouwen. Dus in maart en april liep ik nergens, afgezien van wat gezamenlijke duurlopen. 

Voor afgelopen zondag stond aanvankelijk Leiden op de kalender. Vanwege wat persoonlijke redenen werd dat uiteindelijk Leeuwarden.

In Leiden had ik graag wat mensen willen ontmoeten. Die plannen, de wil hen te zien en samen met hen te lopen zijn er overigens nog steeds. 

Maar in het mooie rustige Leeuwarden zou ik ook wat mensen zien. Om te beginnen, uiteraard Niels, maar ook Mettje. 

We waren ruim op tijd, en liepen op ons gemak door het startgebied. Doordat het er zo rustig is liepen we al vrij snel Thierry tegen het lijf en ook Mettje sloot zich bij ons aan. In het startvak later ook Rien. Op hem had ik niet eens zo gerekend. Maar waarom ook niet? Het is tenslotte een hardlopende Fries! Hem ken ik nog van de Afsluitdijkrun en mijn 2e Amsterdamse marathon. Rien had wat blessures de laatste tijd. De grotere afstanden heeft hij opzij gezet. Maar een halve marathon moest kunnen. Leuk even zo bij te praten maar ineens is daar dan de start..we moesten rennen. O ja, rennen. Daar kwamen we voor!

Ik gebaarde Rien nog aan te sluiten maar hoorde nog net iets als “ja maar ik ga langzaam”.

In de eerste instantie liep ik samen met Niels de stad uit. Tenminste, voor mijn gevoel lag Leeuwarden al snel achter ons. Maar Niels heeft momenteel een enorm goede loopconditie. Hij is snel en kan dat nog lang volhouden ook. Niels liep dus van mij af, de afstand werd langzaamaan groter. Mijn insteek overigens was om deze loop vooral uit te lopen. Om mij heen te kijken en in elk geval weer eens een loopje gedaan te hebben. De snelheid boeide mij niet. 

Er zijn wat privé zaken die mij bezighouden en een beetje in gedachten verzonken liep ik achter de meute aan. “Dit is een mooi tempo Martin…” Het was Rien, hij liep pal achter mij, kwam naast mij en zou dat ook voor meer dan de helft van de loop blijven doen. Een prima loopmaatje, veelal zwijgend, soms wat pratend, maar beiden net iets onder de 5′ per km lopend. Jemig, als ik dit zo zou volhouden…

Afbeelding

Bij km 10 gaf ik aan even wat water te willen drinken. Het was toch wel wat warm aan het worden. We namen wat slokken water en pakten meteen de draad weer op. Rennend door een landschap wat mij bijzonder aanspreekt. Heerlijk tussen de weilanden door, een enkele boerderij, langs water, bruggetjes..enfin noem maar op.Dokkumer ee Ik zou er bijna, en misschien doe ik dat nog wel eens, een keer voor terugkeren om het nog eens te lopen. 

Maar, het was warm. Schreef ik dat al? Bij km 14 voelde ik dat ik de macht over mijn benen kwijt raakte. Het duizelde iets. Voor mij even het signaal om te stoppen. Ik ging er vanuit dat ik echt moest afhaken. Rien en ik gaven elkaar de hand en Rien ging ervandoor. Dan maar wandelen. Wat kon mij het schelen? Ik keek lekker om mij heen. Moeten stoppen en moeten wandelen kan je als een tegenvaller zien, maar zo voelde het niet. Ondertussen liep Thierry (ingezet als 1.50 pacer) mij voorbij: “kom op Martin”  Ik gebaarde dat het voor mij over was. Weer even later kwamen 2 uurs pacers mij voorbij. Oei, dat deed even zeer. Dat was toch mijn eer te na. Zou ik het dan toch maar weer proberen? Ik voelde me goed.

Het viel niet tegen. Maar na 900 m moest ik toch weer wandelen. Ik besloot om dat dan ook maar zo te blijven doen. 900 meter rennen, 100 meter wandelen en dan toch die finish halen. Maar het wandelen bleef uit. Op een gegeven moment voelde het weer goed en zelfs het tempo kwam weer in de buurt van wat ik voor mezelf redelijk vond. Ik was wel blij de stad weer te zien, want daar zou ook de einstreep zijn. Even morrelde ik, de stal was te ruiken, maar de lopers werden nog even een grachtje op gestuurd, er moest nog een lusje gemaakt worden. Maar ach, het lopen ging lekker, en de stad is mooi. Niets aan af te dingen!

Afbeelding

Via whatsapp, naderhand met diverse maatjes, kon ik melden dat ik gezond over de finish was gekomen. En zo voelde het ook. Uiteindelijk met een goed gevoel het verhaal afgemaakt, gefinished en de medaille om de nek gehangen door een vriendelijk lachend Fries meisje.

Na de finish zag ik al vrij snel Rien weer die zeer verbaasd opkeek. En na even zoeken kwam ik Niels met onze vrouwen tegen. Bij Niels en Melanie thuis nog even met Mettje en haar familie koffie gedronken en wat nagepraat. En heerlijk gegeten.

 

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

foto’s: Djurre en Janke van der Schaaf

Read Full Post »

In de herfst van vorig jaar reed ik met Lia door Friesland. We liepen door Sneek en Hindeloopen. Die dag hadden we een regenbui die van ’s morgens vroeg tot aan het eind van de dag voortduurde. Door de regen heen zag ik wel een mooi landschap. Leuke kleine dorpjes en ruimte. Heel veel ruimte. En uiteraard dacht ik dat het goed zou zijn om er eens als loper terug te komen.

Laat ik nou twee vrienden hebben die zichzelf echte Friezen kunnen noemen. Er woont er één dichtbij me en die doet niet aan hardlopen. In dit geval kan die weinig voor me betekenen. De ander woont in Leeuwarden en is wél hardloper. Hij zou een loopje uitzoeken van minstens 21km en die zouden we samen eens gaan doen. Hij (Niels) en ik willen immers ook samen hele marathons gaan lopen. Te beginnen met Rotterdam.

De coach gaf me duidelijk aan om niet een pr na te jagen maar deze loop vooral zo te lopen dat ik niet helemaal stuk over de finish zou komen. Daar heeft hij gelijk in. Rotterdam staat niet ver meer in de agenda en voor een marathon moet je opgeladen zijn en niet uitgeput en herstellend. Er volgen bovendien nog een paar trainingen.

Ingehouden lopen dus. Ik had er zin in en Niels ook. Elders in het land was een druk bezocht evenement gaande met duizenden lopers. Hier in Sneek stonden niet meer dan 154 mannen en vrouwen klaar voor de 21,1km en 74 enthousiastelingen voor de eigenaardige afstand van 11km. Een klein deelnemersveld. En dat heb ik ervaren als een verademing. Ruimte voor iedereen. Verder was het een prachtige route langs de toch net even anders dan in Noord-Holland uitziende boerderijen en door een paar kleine dorpjes met namen die ik zo even niet uit kan spreken laat staan opschrijven,

Niels en ik waren zonder onze vrouwen er op af gegaan. We gingen er van uit dat die in Leeuwarden aan het winkelen waren. Achteraf waren zij thuis gebleven. De start was een klein stukje lopen vanaf het terrein van atletiekvereniging Horror. De zon deed er overigens al aardig zijn best.

Afbeelding

Het startschot werd gegeven door een toeter..Ik moest onherroepelijk terugdenken aan de run over de afsluitdijk! Die dijk, wat is die trouwens lang als je er met de auto overheen zoeft.

Goed. Een start, een startschot, deelnemers, en alle ruimte; het vraagt bijna om er de pas in te zetten. Meteen al wilde ik aan de haal gaan en daarmee begon ook de samenwerking tussen Niels en mij. Niels siste een paar keer wat waarschuwingen mijn richting uit. O ja, ingehouden lopen. Later die dag liet ik met Niels zijn drie Ierse setters uit. Ze trokken behoorlijk aan hun riem. Zo moet het heel even voor Niels hebben gevoeld daar in Sneek. Een bijna onbedwingbare behoefte om aan te zetten. Het was te merken dat ik al enige tijd flink aan het trainen ben geweest en grotere afstanden heb gemaakt. Mijn batterij was goed opgeladen. Deze 21,1km zou ik dan ook vrij gemakkelijk afwerken. Het gaf me de gelegenheid volop te genieten van het werkelijk prachtige Friese landschap.

Afbeelding

Reahus

Koren op mijn molen. Zo verknocht als ik ben aan onze Noord-Hollandse duinen. Wat ik hier zag verveelde me geen moment.

Afbeelding

Easterein

Onze samenwerking pakte goed uit. Niels en ik zijn aan elkaar gewaagd voor wat betreft het tempo. Aan gespreksstof ontbreekt het zeker ook niet. En, fungeerde hij als een zeer noodzakelijke rem; na 16km had hij mij weer nodig. Zijn benen wilden niet zo erg meer en de warmte speelde hem parten. Ik zat zelf nog boordevol energie. We sloten nog even aan bij een derde loper.

Afbeelding

De man liep niet voor een tijd maar wilde een hartslag op een bepaald niveau houden. Ieder zijn doel!

Ons tempo lag iets hoger en we gingen voor hem uit lopen. De laatste 3km moest ik Niels wat aanmoedigen en was het mijn beurt hem wat toe te sissen. Tja, Sneek hadden we al lang in de verte zien liggen, maar dat houdt nog niet in dat je er ook meteen maar bent.

Deze loop, de ronde van Littenseradiel, was voor mij 21,1km lang genieten!

We kwamen over de finish in 1:48. Uiteindelijk waren we beiden niet afgemat. We hebben zeer strak gelopen. Dat wil zeggen dat de afwijkingen per gelopen kilometer van het begin tot het eind weinig schommelingen vertoonde. Dat is iets wat ik zelf als een grote winst beschouw van de afgelopen trainingsmaanden.

Na afloop reden we weer naar Leeuwarden waar ik wat beter kennis maakte met de vrouw van Niels. Een vrouw waar ik het zeker ook mee kan vinden. Ze heeft mijn humor én..ze schildert. Laat ik dat nou ook (weer) gaan doen!

Ik kijk met een zeer voldaan gevoel terug op een dagje Friesland.

Niels zie ik weer wanneer we Rotterdam gaan doen. Ron zal zich bij ons aansluiten en met zijn drieën zullen we met beheersing de 42,195km gaan lopen.

Read Full Post »