Archive for the ‘halve Marathon’ Category

Dokkumer Ee

Dokkumer Ee

“Heb je lekker gelopen?”
“Had je het warm?”
“Gefeliciteerd!”
“Knap hoor!”

Een greep uit de opmerkingen die ik kreeg op weg terug naar het huis van Mettje en Wybren.
De weg terug, ongeveer 2 km, liep grotendeels over het parcours. Hier en daar kwamen er zelfs mensen uit hun klapstoeltje om te vragen hoe ik had gelopen. Leuk!

Ik was trouwens te laat met inschrijven. Te veel twijfel. Mijn blessure, achterstand in trainingen. En toen ik uiteindelijk de knoop doorhakte was ik te laat. Inschrijven ter plaatse kon alleen nog op zaterdag. Knudde.
O nee, “Sukkel!”…woorden van Niels.
Ik besloot de organisatie te schrijven. En van hen kreeg ik alle medewerking. Even de gegevens mailen en mijn startnummer zou klaarliggen.

Mettje hoorde dat ik mee zou lopen en bood aan bij haar voor de deur te parkeren. Als ik nu even mijn nummer wilde doorgeven, zou zij zaterdag wel mijn nummer halen. Dat hoefde ik dan niet zondagochtend nog te doen.

En dan, starten. Natuurlijk. Net als verleden jaar was het weer behoorlijk warm. En dat is nu net niets voor mij. Een tandje langzamer lopen dan maar. In het startvak stond ik al snel bij Niels, Thierry en, net als verleden jaar stond ook Rien daar. Op zich was ik daar blij mee. Met Rien lopen is super.
Ergens in het startvak ging het niet goed. Niels en Thierry waren pacers voor de 1.50. Een mooi streven voor mij op dit moment. Rien en ik hobbelden achter ze aan maar de mannen doken onder een lint door, wij moesten erachter blijven en weg waren ze. En wij stonden bij de pacers voor 1.45.
Rien gaf aan zijn eigen race te lopen, en een eigen pace. We liepen samen op. Zonder al te veel te praten, wel lekker zo naast elkaar lopend. Vrij lang hielden we het vol om rond de 5’per km of iets sneller te lopen. Maar bij, of na, de Dokkumer Ee kregen we wat wind tegen. Overigens ben je in dat prachtige Friesland sowieso aan de elementen overgeleverd. Zon pal in je snoet, of de wind; geen ontkomen aan.
Op zich ging het lopen goed, de wind bracht ook wel wat afkoeling maar daarna kreeg ik het behoorlijk warm. Ik denk dat dit zo rond de 14 km was. Rien keek mij even aan en vroeg of ik het erg vond dat..
“Nee man, rennen jij!”
Ik ging even een tandje terug in tempo. Die warmte kan ik op een gegeven moment dan niet meer kwijt. Een paar keer, net als verleden jaar, moest ik even wandelen. Deze keer echter maar kort. Ik was daar zelf onverbiddelijk in, 100 meter en niet meer. Rennen!
Die Friezen langs de kant maar ook de hardlopende Friezen moedigden mij aan.
“Lopen man, nog een klein stukje”
“Hou nog even vol”
Ja ja…

Ach, ik had 1.50 in het hoofd. Vorig jaar deed ik er 2.03 over, ook al vanwege de warmte.
Nu 10 minuten sneller. Ik piep niet!
Daarbij, het landschap spreekt mij erg aan, Ik zou er de volgende keer toch echt niet voor thuisblijven.

Op weg naar het huis van Mettje fietste de jongedame mij nog tegemoet. Zij was op weg naar de start voor de 10 km.
“Wybren is nog wel thuis, en zo niet dan weet je waar de sleutel ligt.”
Daar kon ik even heerlijk douchen en stond er een kop koffie klaar.
Nu was ik dat al gewend van Niels en Mel, maar dat zijn vrienden.
Bij Mettje en Wybren was het nu niet anders.

Er zijn mensen die zeggen dat Friezen stug zijn.
Kletspraat!

Noordersingel

Noordersingel

Advertenties

Read Full Post »

Voor de 8ste keer kon ik aan deze loop meedoen, je zou bijna schrijven ‘mocht’ ik aan deze loop meedoen. Het is namelijk een kunst geworden je er tussen te wringen.
Aanvankelijk zou ik er alleen met Onno lopen. Van mijn eigen club had niemand een startbewijs. Later hoorde ik van Edwin en Hans dat zij ook mee zouden lopen. En op het allerlaatste moment, en dat vind ik heel erg leuk, konden Jan en Anja aanschuiven.

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan


Wat voor mij ook welkom was, aan boord van de boot, is dat de organisatie geen dj had neergezet maar zoals in de eerste jaren, de twee dames met trommels. Voor mij hoort dat er een beetje bij.
Goed, dan lopen. De start blijft spectaculair, elke keer weer. De klep van de boot open en lopen!
Ik schrok een beetje van de warmte daar op Texel. We hadden meteen een leuk tempo erin maar het zat mij in het hoofd om dat naar beneden bij te stellen mocht het zo warm blijven. Het zweet gutste van mijn hoofd, liep met stralen over mijn rug.
De limiet is 1700 lopers (als ik het mij goed herinner) wel erg veel Texelaars trouwens, zou het voor hen minder moeilijk inschrijven zijn? Die vraag hoorde ik diverse malen om mij heen gesteld worden.
De limiet is wel terecht. Het is best druk op de tamelijk smalle weg naar Den Hoorn. Maar eenmaal in den Hoorn, is er de splitsing van de 10 km lopers en de halve marathon lopers. Meteen rust. En daar komt een mens voor op de eilanden.
Het liep heerlijk. Jan en Anja zag ik ergens voor mij lopen. Mij best. Ik zou met Onno voor ‘lekker lopen’gaan. In onze kielzog liep overigens stilzwijgend Edwin mee. Ik riep op een gegeven moment nog naar achteren dat hij op het strand er waarschijnlijk als een haas vandoor zou gaan. Dat zou later ook zo gebeuren. De warmte viel later wel weer mee toen wij even na Den Hoorn het bos in doken. Het tempo van Onno en mij bleef goed tot aan het strand.
Oh ja, strand. Jullie kennen mij. Martin en het strand zullen nooit een goede combi worden. Vorig jaar vond ik het een ware martelgang. Niels en Onno keken toen meerdere malen met medelijden achterom. Het ging nu wel beter moet ik eerlijk zeggen. Toch tuimelde mijn km-tijden drastisch naar beneden. En dan, dat strand af. Ik wist niet hoe ik dit hardlopend moest aanpakken. Om mij heen zag ik overigens niemand het ook maar proberen. Men wandelde naar boven om daar de draad weer op te pakken.
Die draad kon ik niet makkelijk vinden trouwens. Het duurde even voor ik weer het tempo kon oppakken maar met nog drie kilometer te gaan ging het weer heel lekker. Den Burg kwam steeds dichterbij.
Al die tijd liep ik met Onno. Heerlijk. In het verleden was ik wel eens zijn haas of kon ik als zodanig fungeren. Nu was ik maar wat blij dat hij naast mij liep. Je moet het als loper ten alle tijden zelf doen maar het is buitengewoon motiverend als iemand bij je blijft, ook als het even iets minder gemakkelijk gaat.

Ik kijk wederom zeer voldaan terug op deze prachtige halve marathon.

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Anja en Jan

Anja en Jan

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

Read Full Post »

Afbeelding

“Je hebt een bijzonder karige hardloopagenda” Een uitspraak van Eric. 

Hij heeft gelijk. Maar na Apeldoorn was het voor mij zaak om weer op de been te komen, weer duurvermogen op te bouwen. Dus in maart en april liep ik nergens, afgezien van wat gezamenlijke duurlopen. 

Voor afgelopen zondag stond aanvankelijk Leiden op de kalender. Vanwege wat persoonlijke redenen werd dat uiteindelijk Leeuwarden.

In Leiden had ik graag wat mensen willen ontmoeten. Die plannen, de wil hen te zien en samen met hen te lopen zijn er overigens nog steeds. 

Maar in het mooie rustige Leeuwarden zou ik ook wat mensen zien. Om te beginnen, uiteraard Niels, maar ook Mettje. 

We waren ruim op tijd, en liepen op ons gemak door het startgebied. Doordat het er zo rustig is liepen we al vrij snel Thierry tegen het lijf en ook Mettje sloot zich bij ons aan. In het startvak later ook Rien. Op hem had ik niet eens zo gerekend. Maar waarom ook niet? Het is tenslotte een hardlopende Fries! Hem ken ik nog van de Afsluitdijkrun en mijn 2e Amsterdamse marathon. Rien had wat blessures de laatste tijd. De grotere afstanden heeft hij opzij gezet. Maar een halve marathon moest kunnen. Leuk even zo bij te praten maar ineens is daar dan de start..we moesten rennen. O ja, rennen. Daar kwamen we voor!

Ik gebaarde Rien nog aan te sluiten maar hoorde nog net iets als “ja maar ik ga langzaam”.

In de eerste instantie liep ik samen met Niels de stad uit. Tenminste, voor mijn gevoel lag Leeuwarden al snel achter ons. Maar Niels heeft momenteel een enorm goede loopconditie. Hij is snel en kan dat nog lang volhouden ook. Niels liep dus van mij af, de afstand werd langzaamaan groter. Mijn insteek overigens was om deze loop vooral uit te lopen. Om mij heen te kijken en in elk geval weer eens een loopje gedaan te hebben. De snelheid boeide mij niet. 

Er zijn wat privé zaken die mij bezighouden en een beetje in gedachten verzonken liep ik achter de meute aan. “Dit is een mooi tempo Martin…” Het was Rien, hij liep pal achter mij, kwam naast mij en zou dat ook voor meer dan de helft van de loop blijven doen. Een prima loopmaatje, veelal zwijgend, soms wat pratend, maar beiden net iets onder de 5′ per km lopend. Jemig, als ik dit zo zou volhouden…

Afbeelding

Bij km 10 gaf ik aan even wat water te willen drinken. Het was toch wel wat warm aan het worden. We namen wat slokken water en pakten meteen de draad weer op. Rennend door een landschap wat mij bijzonder aanspreekt. Heerlijk tussen de weilanden door, een enkele boerderij, langs water, bruggetjes..enfin noem maar op.Dokkumer ee Ik zou er bijna, en misschien doe ik dat nog wel eens, een keer voor terugkeren om het nog eens te lopen. 

Maar, het was warm. Schreef ik dat al? Bij km 14 voelde ik dat ik de macht over mijn benen kwijt raakte. Het duizelde iets. Voor mij even het signaal om te stoppen. Ik ging er vanuit dat ik echt moest afhaken. Rien en ik gaven elkaar de hand en Rien ging ervandoor. Dan maar wandelen. Wat kon mij het schelen? Ik keek lekker om mij heen. Moeten stoppen en moeten wandelen kan je als een tegenvaller zien, maar zo voelde het niet. Ondertussen liep Thierry (ingezet als 1.50 pacer) mij voorbij: “kom op Martin”  Ik gebaarde dat het voor mij over was. Weer even later kwamen 2 uurs pacers mij voorbij. Oei, dat deed even zeer. Dat was toch mijn eer te na. Zou ik het dan toch maar weer proberen? Ik voelde me goed.

Het viel niet tegen. Maar na 900 m moest ik toch weer wandelen. Ik besloot om dat dan ook maar zo te blijven doen. 900 meter rennen, 100 meter wandelen en dan toch die finish halen. Maar het wandelen bleef uit. Op een gegeven moment voelde het weer goed en zelfs het tempo kwam weer in de buurt van wat ik voor mezelf redelijk vond. Ik was wel blij de stad weer te zien, want daar zou ook de einstreep zijn. Even morrelde ik, de stal was te ruiken, maar de lopers werden nog even een grachtje op gestuurd, er moest nog een lusje gemaakt worden. Maar ach, het lopen ging lekker, en de stad is mooi. Niets aan af te dingen!

Afbeelding

Via whatsapp, naderhand met diverse maatjes, kon ik melden dat ik gezond over de finish was gekomen. En zo voelde het ook. Uiteindelijk met een goed gevoel het verhaal afgemaakt, gefinished en de medaille om de nek gehangen door een vriendelijk lachend Fries meisje.

Na de finish zag ik al vrij snel Rien weer die zeer verbaasd opkeek. En na even zoeken kwam ik Niels met onze vrouwen tegen. Bij Niels en Melanie thuis nog even met Mettje en haar familie koffie gedronken en wat nagepraat. En heerlijk gegeten.

 

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

foto’s: Djurre en Janke van der Schaaf

Read Full Post »

Dronten

Excuses are useless, results are priceless.

Rebecca liet gniffelend een veelzeggend plaatje op buienradar zien. Boven noordelijk Nederland zag het grijs en blauw. En dat blauw sloeg op een wel zeer regenachtig centrum binnen het geheel. Nou ja, eerst maar een tweede kop koffie. We hadden nog even de tijd. 
Had ik in Leeuwarden bij Niels drie Ierse setters die bij me op schoot wilden. Hier bij Remco en Rebecca duwden twee jochies elkaar opzij om de nodige aandacht te vragen. 

Op een gegeven moment was het tijd om naar Dronten te rijden. Deze keer zou ik de run met Remco samen lopen. Hij was er overigens dit jaar ook al bij in Den Helder maar liep toen  veel sneller dan ik. De afgelopen tijd had hij weinig getraind dus deze loop zou hij wel wat langzamer moeten pakken. Mijn lange duurlopen zijn niet wat ze geweest zijn, en bovendien had ik er een paar gemist. Ook ik moest rekening houden met een stapje minder. Bovendien, mijn missie was lekker onafgebroken doorlopen. Met een goed gevoel.

Excuses are useless…

jaja, maar eenmaal in Dronten dacht ik wel even, “Martin waar begin je aan!” Regen en koude wind. Ik zou natuurlijk ook de 10km kunnen gaan lopen. Maar zo zit ik nou net niet in elkaar. En Remco ook niet. 

In de kleedruimten kwam ik warempel nog twee DEM atleten tegen, Agnes en Rob. Hoe ze op de vraag kwamen weet ik niet maar op “wie is de haas” wezen Remco en ik elkaar aan. In het startvak voeld ik geen regen. En terug kijkend…Heeft het eigenlijk wel geregend? Meteen de eerste km liep lekker. Ik keek op mijn Garmin en bedacht me dat dit niet een tempo was wat ik zou kunnen volhouden. We probeerden het toch. We, inderdaad. Remco bleef bij me. En ik hield het vol tot aan de 10 km. Daarna zakte ik iets af maar die 10km had me eigenlijk al de nodige boost gegeven. Mijn loop kon niet meer stuk. Het liep lekker. Punt uit!

Remco en ik, lekker aan het lopen!

Remco en ik, lekker aan het lopen!

Twee maal 10 is 20. En een halve marathon is 21km. Er was dus een lusje bij bedacht en dat hebben we geweten. Vanaf km 15 moesten we even flink tegen de wind in lopen. Toch hielden we vol. Het herstel kwam sneller dan ik zelf verwachtte. Bij km 19 drong tot me door dat ik nog wel wat over had. Ik begon aan te zetten. Remco piepte even maar bleef wel naast me. 

Dit is wat bij me hoort. Zo loop ik. Aan het eind weer even los gaan. Bij de finish stond Eric ons op te wachten. Leuk! Ën, wie was nu de haas?” Weer wezen we elkaar aan.

Wat was ik opgetogen over deze halve marathon. Geen pr, maar wel gewoon lekker doorgelopen. Met een goed gevoel de finish over.

Results are Priceless!

Image

Read Full Post »

Texel Logo

 

Ik heb net even wat langer onder de douche gestaan dan normaal. En als ik een bad had gehad dan had ik daar zeker een uurtje in liggen dobberen, waarschijnlijk waren dan wel mijn ogen binnen 2 minuten dichtgevallen. Want eilandwind…

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

De groep waar ik nu mee van start zou gaan was iets groter dan verleden jaar. Mijn enthousiasme was overgeslagen naar Onno, Niels, Dave en Jolande.  Anja wilde verleden jaar al maar moest het om conditionele redenen laten varen. Nu was zij er wel bij. En hoe. 

Het mag bekend zijn dat deze halve marathon met stip mijn favoriet is. Vanaf het begin in 2007 mag ik al meedoen. En het verveelt mij nog altijd niet. Vandaag zou hij wat anders voor mij verlopen dan ik van mezelf gewend ben. Normaal gesproken knal ik weg en probeer ik de volle 21,1km in een snellere tijd weg te werken dan de voorgaande edities. Vorig jaar bezorgde mij dat een prachtige pr van 1.41. 

De bedoeling was nu deze loop wat rustiger te lopen, als lange duurloop. Onze afspraak (met Onno en Niels) was ongeveer 5.10 tot 5.15 per kilometer. Dat redden we over het algemeen met gemak. Anja en Femke zag ik al meteen vanaf de boot niet meer. De dames waren niet te houden. Dave wilde wat snel starten. Dat raadde ik hem af. Hij bleef tot ongeveer Den Hoorn bij ons. Daarna was ook hij vertrokken. 

Het liep erg lekker, maar, al zou ik een pr poging hebben willen doen. De wind gooide behoorlijk roet in het eten. Tot Den Hoorn had ik er niet veel last van, maar zeker ook geen gemak. Vanaf Den Hoorn begon ik te merken dat ik door de wind iets meer moest werken. Ik was dan ook blij de ingang van het bos te zien.. Luwte!

Tot aan strand liep ik zo ongelooflijk lekker. Heerlijk! Maar ja. Dan begint het. Slechts een kleine twee kilometer. Ik vloek nooit. Dat heb ik mezelf nooit aangeleerd. Helpt ook niets. Maar God kon me behoorlijk horen brommen daar. Wat een marteling! Een paar keer keken Niels en Onno vol medelijden om. Wachtten zelfs even op me (dat noem ik dus sportiviteit). Edwin, die kwam ik er nog even tegen. Maar ik liep zo te ploeteren dat ik niet eens door had dat hij me voorbij ging.

Het strand af: men bekeek het maar even. Dat was geen rennen meer. Dat kleine stukje staakte ik. Wandelen dan maar. Even na het hoogste punt stonden mijn sportieve, goede vrienden mij weer op te wachten. En daar gingen we weer. Niet zo ver meer. Het negatieve effect van dat akelige strand ijlde nog even na. Het duurde even voor ik weer mijn ritme te pakken had. 

Eenmaal het duin uit hadden we ook meteen de volle laag voor wat betreft de wind. Niels  had nog even de laatste kilometer flink willen aan zetten maar hij zag hier toch maar vanaf. Het was te gek.

Met drie op een rij kwamen we in 1.53 over de finish. Een heel verschil met verleden jaar. Maar, dat was ook de bedoeling. Er kwam namelijk nog iets achteraan.

Na de eindstreep zouden we rennend terug naar de boot. Nee, niet die route van 21km. Ik moet er niet aan denken! Ik had een route uitgestippeld van ca7,5km. Rustig uitlopen, en zo wat kilometers creëren  met het oog op de te lopen marathons. 

We moesten dus niet te lang talmen maar na het aantrekken van een droog shirt meteen weer door. Dat viel niet mee. Mijn lijf protesteerde behoorlijk. Ik zag ook wat schrik op de gezichten van Onno en Niels. De dames joelden een beetje. Maar naarmate de tijd vorderde ging ook dat lopen weer wat beter. Halverwege moest ik even een belofte inlossen. Bij oom Jan en Tante Ina aan de deur kloppen. Ome Jan stond al breed lachend in de deur. Of we niet binnen wilden komen? Uhh de groepje stond op straat als aan de grond genageld en moest niet denken aan weer te moeten opstarten. We gingen weer verder. Ik kondigde onderweg wel aan dat ik bij 7km halt-en-sta-stil zou houden. Het was goed zo.

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

 
Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

 

 

 

Cooling down

Cooling down

Read Full Post »

Vorig jaar liep ik in Spijkenisse een hele marathon. Deze keer slechts de halve afstand. Maar onderweg bedacht ik me dat ik maar wat blij was dat ik niet 42km moest wegwerken!

De afstand zit tussen de oren. Maar ook in de benen, er moet voor getraind worden. Deze keer reed ik met Mieke en Edwin van mijn eigen club en Onno naar het evenement in Spijkenisse. Mannen hebben het nooit over kleding, hardlopende mannen zeker wel. Wij ook. Het was fris. Korte broek? Lange tight? Wij kozen allen voor de laatste optie, ook de andere Edwin die zich later bij ons voegde.

De Sparkmarathon is een groeiend evenement. Dat was te merken in de kleedkamers en de gebouwen om de start lokatie heen. Toch vond ik het in het startvak geen probleem. De ongeveer 300 marathon lopers, waaronder ook redelijk veel bekenden van me, startten 10 minuten eerder. Ik stond met Cor, Onno, Edwin v.d.P., Mieke, Edwin d. B. en Marc in het startvak. Marc ken ik al enige tijd, maar vandaag zagen we elkaar voor het eerst. Het was de bedoeling dat hij bij mij zou blijven lopen.

Spijkenisse. De route van de marathon vond ik verleden jaar verrassend mooi. Ok, enige industrie maar uiteindelijk vooral veel polder en natuur. Ik was benieuwd naar het parcours van de halve. Dat viel me niet tegen. Maar eerlijk gezegd was ik vooral met het lopen bezig. De coach had me wat tempi meegegeven. Het lukte me niet dit vast te houden. Uiteindelijk probeerde ik het ook niet meer. Onzin, het zat er eenvoudig niet in. Het was zaak me op het lopen zelf te concentreren. En dat ging verder  best goed. Helaas waren we Marc al snel kwijt, maar Cor , Edwin de B en ik bleven zeker tot ongeveer de 10km bij elkaar. Zwijgend. Het tempo wat we aanhielden leende zich er niet voor om ook nog eens leuke gesprekken te voeren. Lopen! Bij een drinkpost was Cor verdwenen en liepen Edwin en ik met zijn tweeën. We zouden deze halve marathon uiteindelijk ook zij aan zij uitlopen. Na veel polder kwamen we door een lieflijk plaatsje, Heenvliet, ik herkende het van verleden jaar. Een mooie welkome afwisseling op dit parcours!

800px-Heenvliet_012

Heenvliet

Het tempo wat ik liep lag niet eens zo gek veel hoger dan die van de hele marathon in Amsterdam. Toch vond ik dit voldoende. Ondanks goede trainingen. Ik wijt dit aan een korte maar vervelende buikgriep die mij vorige week trof. Het kostte mij enkele trainingen én, na een griep heeft het lijf tijd nodig om te herstellen. Het was te merken aan het tempo.

Overigens ben ik absoluut niet zuur over mijn uiteindelijke tijd. Integendeel. Over de finish komen in 1:39:57 zonder stuk te zijn, vind ik niet verkeerd. Bovendien liep ik 2 minuten van mijn pr af. Op het laatste stukje richting de finish zette ik wel even alles op alles om onder die 1:40 te komen. Het was immers op dat moment nog te halen. Door deze actie zijn Edwin en ik uiteindelijk niet tegelijk over de eindstreep gegaan. We hebben elkaar wel bedankt en gefeliciteerd, want we hadden heerlijk gelopen en dat is in mijn ogen toch echt wel heel belangrijk.

Spijkenisse 161212

21,1km

Martin 1:39:57

Edwin de Bruijn 1:40:26

Marc Klunder 1:41:08

Cor Ruigendijk 1:41:14

Onno IJperlaan 1:46:51

Edwin van de Plassche (DEM) 1:52:47

Mieke Heine (DEM) 2:04:45

42,195km

Mo Indrissi (DEM) 3:51:33

Gé Sinnige (DEM) 3:59:39

half-finish-116

Read Full Post »

“Heb je zin om met me mee te gaan naar Berlijn?”

“Leuk…En wat wil je er doen?”

“Een marathon lopen..”

“Gaaf. Wanneer is dat?”

“30 september”

“Dan kan ik niet, dan loop ik de halve marathon op Texel!”

(stilte)

“Dus je gaat niet mee naar Berlijn voor een hele marathon omdat je op die dag een halve op Texel wil gaan lopen?”

Zo is het, en niet anders. De man die het mij vroeg is niet zomaar iemand. En toch, het antwoord was  zeer beslist.  Texel gaat bij mij echt even voor. Al vanaf de eerste editie loop ik mee. Telkens de halve marathon. Over een sprookjesachtig mooie route. Na een, je mag wel zeggen, spectaculaire start, direct vanaf de boot.

Deze keer waren Jan en Femke mee, en uiteraard mijn trouwe texel maatje Joost.

Jan, Martin, Joost & Femke

En deze keer als supporters Lia en mijn moeder. Ik moet zeggen dat ik dat heel erg leuk vind!

Er was deze keer iets meer spanning in mijn lijf. Geen nervositeit, meer nieuwsgierigheid. Al  twee jaar kon ik weinig doen op deze halve marathon omdat de hele marathon van Amsterdam drie weken later in de agenda stond. Dat is nu weer het geval. Echter, deze keer had ik een andere Coach. Marek keek over mijn schouder mee naar mijn schema en had al achter Texel de term ‘op tempo’ geschreven. Oh? Op tempo? Dat klonk als muziek in mijn oren. Al zo lang wilde ik eens onder die verdraaide 1:45 duiken. Ergens in Augustus nam een andere coach het over, in goed overleg met Marek trouwens. En, ook deze man (Henny) wilde mij deze loop op tempo laten pakken. Maar, Henny deed er een schepje bovenop. 21,1km op deze zondag, in deze week zo naar de marathon toe was te weinig.

Op donderdag schreef hij een loop van 30+km voor. Dat was even slikken. Texel is me erg veel waard. Om daar nou met hele vermoeide benen in te stappen dat lokte mij niet zo. Aan de andere kant had ik binnen een week zeer veel vertrouwen in Henny. Ik zou het gaan doen. Donderdag liep ik dus, op mijn vrije dag met Ron en Michel een prachtige 32km weg te rennen rondom IJsselstein. Wat gaaf is dat, zoiets met een paar vrienden kunnen doen!

En dan vandaag Texel. Voor de boot trof ik zowaar Ton en Joke nog even, om ze daarna niet meer te zien. En op de boot al waren Jan en Femke van mening dat deze loop toch wel een hele bijzondere was.

Op weg naar de boot

Meteen van de boot af starten. En meteen had ik het opgegeven tempo te pakken. Tot aan Den Hoorn is het wat madderen om het tempo vast te houden. Net als bij de Damloop, en net als op de snelweg,  blijven veel mensen links hangen. Hier en daar pakte ik dus maar de berm. Na Den Hoorn scheiden de 10km en de 21km lopers zich van elkaar. Meteen is er dan meer ruimte. Het tempo kon ik er goed op houden. Nog voor het uur om was had ik al 12km in the pocket. En daarna kwam het gedeelte wat niet mijn sterkste punt is: het strand. Nou dat viel reuze mee! Met de wind in de rug voelde ik me als een kleine jongen die over het strand rende. Het ging bijna vanzelf.

Het stukje erna is echt wel het zwaarste. De strandafgang, gevolgd door een stukje duin met veel stijg en daal werk. Onverhard en ongelijk. En nog steeds bleef het tempo in orde.

Er zijn halve marathons geweest waar ik zo rond het 17km punt geen energie meer had. Geen snelheid meer uit de kast kon halen. Nu bleef ik fit en sterk. Bijna lachend liep ik op Den Burg af. Wat was dit een lekkere loop. Er zat een pr van Ron in mijn hoofd. Het zou toch wat zijn als ik daar onder kon komen!

Het is gelukt. Eindelijk onder die 1:45 en ook nog eens onder de pr van Ron!

Texel 2012- 21,1km–1:41:37

 

Net uit het bos met de laatste kilometers voor me naar Den Burg

In Den Hoorn,vlak na de splitsing 10km en 21km route.

 

Read Full Post »

Older Posts »