Archive for the ‘duinen’ Category

Controle

Op zondag heb ik een vrij trouw loopmaatje. En dat is best fijn. Die langere afstanden loop ik maar wat graag met Dave. Al dan niet kletsend. In een rustig tempo of met wat versnellingen, hij is altijd ergens voor te porren. Maar, om familietechnische redenen kon hij vandaag niet. Jammer. Maar zoiets komt nu eenmaal voor.

Ik tweette dat ik alleen op pad moest. Binnen een minuut hoorde ik een berichtje binnen komen. Onno:
“Samen lopen? Zwarte route”
“Ja!”

Want zeg daar nou maar eens nee tegen.
Vanmorgen zocht ik mijn spullen bij elkaar. Water voor onderweg, de juiste schoenen, een droog shirt en een handdoek etc. En dan..op naar Castricum.
Het eerste, bijna, wat Onno opviel was dat ik mijn horloge niet om had. Oh nee…die lag thuis. Dat werd dus lopen op gevoel. Nou ja, het is 17 km, en het zijn geen gemakkelijke kilometers. Gewoon lopen maar en zien hoe het gaat. Meteen bij het weglopen al betrapte ik mij er op naar mijn pols te kijken. Tja, daar viel nu niets te zien. Ben ik dan zo’n controle freak? Ja, best wel. Tijdens trainingen probeer ik toch een tempo aan te geven en vol te houden. Ik houd de intervallen in de gaten.
Vandaag dus niet. Daarbij zouden we ook gewoon recreatief lopen. Geen programma. Voor afwisseling was al gezorgd. Door de natuur.

Panorama bij Egmond

Panorama bij Egmond


Heuvels, mul zand, gras. Ik kan mezelf wel typeren als een asfaltloper. Op verharde ondergrond, zeg maar een fatsoenlijk geasfalteerde weg, daar loop ik op mijn best. Dit was hard werken voor mij. Achteraf, thuis wat berichtjes uitwisselend met hardloper Alexander, kwam de volgende vraag naar boven: “Was het alleen hard werken of kon je ook genieten?”
Nou en of, genieten kon ik zeker!
Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Onno is ook een perfect loopmaatje. Pratend of zwijgen, snel of langzaam. Alles kan. Heerlijk lopen is dat.
En het leuke is…27 julie lopen we er weer. Onno en ik, en Remco, en wie weet wie er meer aanpikken.

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit...

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit…


Onno kwam wel erg dichtbij..

Onno kwam wel erg dichtbij..

Advertenties

Read Full Post »

Rondje Busch en Dam

Dave merkte dat ik weer lekker aan het lopen was. Alles gaat weer zo ik wil en dus begon hij te vissen naar mijn loopplannen voor de zondagochtend. 

Een duurloop uiteraard!

Het vorige weekend was het al een aardige test. En dat pakte goed uit. Op de dinsdag liep ik een beetje met de handrem erop. 15 x 200 meter. Op de handrem ja. Maar de groep had goed de smaak te pakken. De straatklinkers vlogen me zo ongeveer om de oren bij elke versnelling. Dat werkt aanstekelijk. Ook ik liep wat sneller dan ik aanvankelijk zelf in gedachten had. Maar, de benen voelden goed. Ook de dag erna. Kijk dan kan ik weer verder denken! 

Zaterdag in duin, 5 x 1000 meter met de middengroep. Ik hield mij aan de door mijzelf opgelegde snelheid. Dat deed ik om rekening te houden met de groep maar ook om met de duurloop vandaag voldoende over te hebben om iets verder en iets sneller, of makkelijker in elk geval te kunnen lopen.

Vanmorgen half negen stond Dave klaar op het afgesproken punt. Een km of 15 was het plan. Bij het begin had ik nog een iets andere route in het hoofd ( via de Zuiderweg ) maar bij Fort Veldhuis bedacht ik dat de route langs Busch en Dam wellicht net iets mooier zou zijn, in elk geval is daar veel minder autoverkeer. En zo zouden we ook lopen. 

Lopen en praten en genieten. Dat is met Dave samen zeer goed mogelijk. Het weer hielp vandaag ook zeker mee. Ook zo vroeg al. 

15 km zonder gehannes. Mooi zo. Niets staat het maken van leuke loopplannen, of mij verheugen op leuke loopaktiviteiten mij nu in de weg!

Busch en dam II

Read Full Post »

Goede voornemens? Daar doe ik niet aan. Als ik me al iets voorneem dan per direct. Zo nam ik me na de halve marathon van Dronten voor om in 2014 geen marathons te lopen. Even geen ellenlange duurlopen maar wat korter werk. Het geeft mij dan ook meteen meer ruimte om spontaan eens wat andere loopjes op te pakken. 

Dus, toen Marten deze week de loop in Castricum op twitter slingerde volgde al snel mijn ‘spontane’  Ja!

Het toeval wilde dat ik gisteren bij de duinloopgroep geen dienst had. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om even een rustig rondje door de polder te maken. Daarmee zou ik dan vandaag in Castricum fris aan de start kunnen staan. De loop leent zich, in mijn geval, niet voor een pr. Geen sprake van. En met die gedachten stond ik er ook niet. Lekker lopen. Genieten van het weer, de omgeving en de gezelligheid. Dat is allemaal ruimschoots gelukt!

Geen pr? Waarom niet? Om te beginnen is de aanloop naar het strand wat aan de krappe kant. Veel lopers, zeker vandaag. Oppassen geblazen vanwege boomstronken en wortels, kuilen en hobbels. Geen probleem. We kwamen om te genieten. Ik liep een heel stuk zo op met de neef van Lia. Johan zou de 15 km doen. Het eerste stuk haakte hij even bij mij aan. Na pakweg 3,5 km lag er een mooi vlak strand voor ons. Het lopen viel er best wel mee, ware het niet dat we de wind hier even goed voelden, en dan niet in de rug. Het voordeel van de 10,5 km lopen in plaats van de 15km is dat je al snel ziet dat jet het strand weer af mag. Maar dan… Dit gaat over de, voor een hardloper, meest gemene overgang die er tussen Den Helder en Wijk aan Zee te vinden is. Stijl en mul zand. Ik had me al voorgenomen dit niet rennend te proberen. Zo te zien dacht nagenoeg elke loper er zo over. Het kost dus even tijd. Pech gehad!

Daarna weer hardlopen en ik pikte al snel de draad weer op. Wat is 10,5km trouwens lekker om te doen! De afgelopen jaren deed ik veel langere duurlopen. Vaak elke zondag een afstand boven de 20 of 25km. Ik keek ergens na het strand op mijn klokje en besefte dat ik nog maar een km of drie te doen had. Even een stukje over een kronkelend paadje door het bos. Het paadje kende ik niet en zal ik zeker eens met de gevorderden van de duinloopgroep opzoeken. Een klein stukje verharde weg, rechts af een bospad en dan zou ik toch..ja hoor, de atletiekbaan was er al weer. De 10,5km zat er bijna op.

Bij de finish stonden Lia en Wendy. Niet lang na mij kwam lachend Marten over de finish, nee hij liep niet langzamer dan ik. Hij had slechts enkele minuten meer nodig om de 15 km weg te werken.

Leuk dit soort loopjes. Ik heb erg veel zin in 2014 met afstanden van 10 tot ongeveer 21,1km.

Kom maar op!

 

 

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!


Strand en duinloop, Castricum

Strand en duinloop, Castricum


Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Read Full Post »

Texel Logo

 

Ik heb net even wat langer onder de douche gestaan dan normaal. En als ik een bad had gehad dan had ik daar zeker een uurtje in liggen dobberen, waarschijnlijk waren dan wel mijn ogen binnen 2 minuten dichtgevallen. Want eilandwind…

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

De groep waar ik nu mee van start zou gaan was iets groter dan verleden jaar. Mijn enthousiasme was overgeslagen naar Onno, Niels, Dave en Jolande.  Anja wilde verleden jaar al maar moest het om conditionele redenen laten varen. Nu was zij er wel bij. En hoe. 

Het mag bekend zijn dat deze halve marathon met stip mijn favoriet is. Vanaf het begin in 2007 mag ik al meedoen. En het verveelt mij nog altijd niet. Vandaag zou hij wat anders voor mij verlopen dan ik van mezelf gewend ben. Normaal gesproken knal ik weg en probeer ik de volle 21,1km in een snellere tijd weg te werken dan de voorgaande edities. Vorig jaar bezorgde mij dat een prachtige pr van 1.41. 

De bedoeling was nu deze loop wat rustiger te lopen, als lange duurloop. Onze afspraak (met Onno en Niels) was ongeveer 5.10 tot 5.15 per kilometer. Dat redden we over het algemeen met gemak. Anja en Femke zag ik al meteen vanaf de boot niet meer. De dames waren niet te houden. Dave wilde wat snel starten. Dat raadde ik hem af. Hij bleef tot ongeveer Den Hoorn bij ons. Daarna was ook hij vertrokken. 

Het liep erg lekker, maar, al zou ik een pr poging hebben willen doen. De wind gooide behoorlijk roet in het eten. Tot Den Hoorn had ik er niet veel last van, maar zeker ook geen gemak. Vanaf Den Hoorn begon ik te merken dat ik door de wind iets meer moest werken. Ik was dan ook blij de ingang van het bos te zien.. Luwte!

Tot aan strand liep ik zo ongelooflijk lekker. Heerlijk! Maar ja. Dan begint het. Slechts een kleine twee kilometer. Ik vloek nooit. Dat heb ik mezelf nooit aangeleerd. Helpt ook niets. Maar God kon me behoorlijk horen brommen daar. Wat een marteling! Een paar keer keken Niels en Onno vol medelijden om. Wachtten zelfs even op me (dat noem ik dus sportiviteit). Edwin, die kwam ik er nog even tegen. Maar ik liep zo te ploeteren dat ik niet eens door had dat hij me voorbij ging.

Het strand af: men bekeek het maar even. Dat was geen rennen meer. Dat kleine stukje staakte ik. Wandelen dan maar. Even na het hoogste punt stonden mijn sportieve, goede vrienden mij weer op te wachten. En daar gingen we weer. Niet zo ver meer. Het negatieve effect van dat akelige strand ijlde nog even na. Het duurde even voor ik weer mijn ritme te pakken had. 

Eenmaal het duin uit hadden we ook meteen de volle laag voor wat betreft de wind. Niels  had nog even de laatste kilometer flink willen aan zetten maar hij zag hier toch maar vanaf. Het was te gek.

Met drie op een rij kwamen we in 1.53 over de finish. Een heel verschil met verleden jaar. Maar, dat was ook de bedoeling. Er kwam namelijk nog iets achteraan.

Na de eindstreep zouden we rennend terug naar de boot. Nee, niet die route van 21km. Ik moet er niet aan denken! Ik had een route uitgestippeld van ca7,5km. Rustig uitlopen, en zo wat kilometers creëren  met het oog op de te lopen marathons. 

We moesten dus niet te lang talmen maar na het aantrekken van een droog shirt meteen weer door. Dat viel niet mee. Mijn lijf protesteerde behoorlijk. Ik zag ook wat schrik op de gezichten van Onno en Niels. De dames joelden een beetje. Maar naarmate de tijd vorderde ging ook dat lopen weer wat beter. Halverwege moest ik even een belofte inlossen. Bij oom Jan en Tante Ina aan de deur kloppen. Ome Jan stond al breed lachend in de deur. Of we niet binnen wilden komen? Uhh de groepje stond op straat als aan de grond genageld en moest niet denken aan weer te moeten opstarten. We gingen weer verder. Ik kondigde onderweg wel aan dat ik bij 7km halt-en-sta-stil zou houden. Het was goed zo.

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

 
Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

 

 

 

Cooling down

Cooling down

Read Full Post »

De zwarte route

In mijn weekmail naar de loopgroep van dinsdag stelde ik voor om op zondagochtend gezamenlijk een duurloop te doen. En dan eens niet op een parcours wat we gewend zijn maar ergens anders. Er werd positief op gereageerd. De meesten van ons vinden een duurloop, maar ook de gewone wekelijkse training nu eenmaal het leukst in gezelschap.

Een evenement is iets waar ik erg naar uit kan kijken. Maar een duurloop zoals deze is toch ook best wel iets waar ik zin in kan hebben. Op de kaart van Noord-Holland is het maar een klein stukje verderop in de duinen. Iets meer in het noorden maar wat een verschil! Naar mijn beleving ook veel meer hoogteverschillen. Dat zou ik later op mijn Garmin ook wel terug zien. In feite hoefde ik dat niet terug te kijken. Het was goed te voelen. Het was een zware tocht maar in een o-zo mooie omgeving. Collega-trainer Jan noemde de route ‘bloedmooi maar pittig’. Beter kan ik het niet omschrijven.

Van tijd tot tijd had ik eigenlijk de behoefte om stil te staan en een foto te maken. Maar daar kwamen we niet voor. De bedoeling was rennen. Achteraf hadden Steef en John wel zo nu en dan de tijd genomen om een plaatje te schieten.

John neemt gewoon even de tijd voor een foto

John neemt gewoon even de tijd voor een foto

De route is slechts 16km, voor een enkeling  had het geen meter meer moeten zijn. We werden ook regelmatig getracteerd op mul zand. Aanvankelijk probeerde ik langs de kant ervan wat vaste ondergrond te vinden maar het was onbegonnen werk. Ik moest, als strandontwijker, toch aan het mulle zand geloven. Achter mij giechelde Anja. Logisch.

Ik had bewondering voor Stephaan. Hij had een behoorlijk zware nacht achter de rug. Onverwacht moest hij aan een barbecue meedoen, en niet geheel tegen zijn zin in werd daar ook wat bij gedronken. Het was zeer laat geworden maar deze loop wilde hij niet missen. Na een zeer korte nachtrust kwam hij toch opdraven, ietwat wit om de neus. Maar hij was er, en liep mee. Menige tiener, maar ook volwassene kan hier nog wat van leren!

De bikkels na een niet zo gemakkelijke duurloop.

De bikkels na een niet zo gemakkelijke duurloop.

 

Stephaan in actie, na slechts twee uur slapen

Stephaan in actie, na slechts twee uur slapen

Read Full Post »

De week voor de marathon voelt alsof er een reisje aan zit te komen. In de schema’s van Rob Veer mocht ik die laatste zondag een snelle 10km lopen. Dat hield ik er in toen ik mijn schema’s zelf ging maken. Later, met een coach die mij wat anders liet trainen kwam er op die laatste zondag een langere loop uit de bus.

Vanaf de eerste marathon was het altijd Bart die mij trouw vergezelde, hardlopend, ook een keer, vanwege een blessure, fietsend. Voor de marathon van Amsterdam, vorig jaar, liep Niels mee, op een redelijk warme zondag, liepen we samen een prachtige 21km door de duinen. Vandaag liep Bart in Zandvoort maar Anja gaf deze week aan dat ze graag mee wilde lopen. Vanmorgen op twitter liet Edwin een loopopdracht voor vandaag doorschemeren die wel erg veel op de mijne leek. Hij vroeg heel beleefd of hij mocht meelopen, maar in feite zat meneer al in de auto..

Gisteren al was het snerpend koud. Ik zocht met de middengroep van DEM de luwte van de bossen in de richting van Castricum. Een fartlek. Met een 15tal lopers deden we lukraak wat uiteenlopend loopwerk. Het werd 13km in totaal. Oei, eigenlijk had ik 10km in gedachten gehad. Diezelfde dag nog moest ik ook in Lisse lopen. Niet overdreven veel, maar het zou er wel bij komen. Edwin deed namelijk examen Looptrainer 3. Hij had mij gevraagd mee te lopen in zijn groep, en de taak van assisterend trainer op me te nemen. Op zo’n vraag kan en wil ik geen nee zeggen. Leuk voor mij ook om eens dat examen, vrij van zenuwen, vanaf een andere kant te beleven, en om zelfs mijn eigen examinator en cursusleider weer te zien. En..Edwin is geslaagd!

Vandaag dan een toch wel wat langere loop, qua tempo in drie delen gehakt. 6km rustig, 6km marathon tempo, en de resterende kilometers weer rustig. Het was koud. Heel Nederland lijkt het over niets anders te kunnen hebben. Het is dan ook wel opmerkelijk in deze tijd van het jaar. Koud, en een straf windje. Onderweg naar het duin hield ik de vlaggen zo hier en daar al in de gaten. Daarmee bepaalde ik meteen de te nemen looprichting.

Anja, Edwin en ik. Lekker kletsend en rennend door de duinen. Niet bij de kachel blijven maar eruit! Dat rennen en kletsen was in het rustige tempo geen enkel punt. Ik was erg blij met de gekozen looprichting: eerst door het bosrijke gebied naar Castricum, redelijk luw. Na 6km ging het tempo omhoog. Kennelijk voor alle drie, een tempo in zone drie. Het gesprek was even voorbij. Wat was ik blij toen ik we op de zeeweg en op de vrij lange weg parallel aan het strand de wind in de rug voelden. Het was ook goed te zien aan het tempo wat iets hoger lag dan het voorgenomen marathon tempo.

Kou en wind. We hebben toch gelopen. Alleen zou ik ook zeer zeker zijn gegaan maar ik was toch wel erg blij met dit gezelschap vandaag!

Alledrie zeer tevreden!

Read Full Post »

Twitrun

Afbeelding

Rob H, Niels, Henk, Rob V, Edwin, John.
Bianca, Nesrine, Christine, Ron
Marcel, Martin, Yvonne

Een twitrun, enkele tweeps voelden wel wat voor een herhaling van de run rondom de kerstdagen. Leuk! Maar, ik zit in mijn marathonschema en op de zondag staan er voorlopig lange, of eigenlijk, hele lange lopen op. Daar wist ik wel wat op te verzinnen. Ik mailde rond dat ik een uur eerder van huis zou vertrekken om mezelf in kilometers zo niet te kort te doen. Nesrine sprong er al snel op in, zij wilde mee! En ook Ron die, met Rotterdam in het vizier, ook een kilometer meer wilde, zou meteen om negen uur aanpikken.

Donderdag liep ik de eerste etappe maar even op proef. Op afstandmeten is het leuk iets in te tekenen, maar of het dan klopt… Het bleek donderdag goed te kloppen.  Verder zou ik vandaag ter plekke verzinnen waar we zouden gaan lopen.

Al redelijk op tijd stond Ron voor de deur. We konden nog even koffie drinken. Maar tegen negen uur zorgden we er toch wel voor klaar te staan, immers, een uur later zou groep twee klaar staan op de parkeerplaats. Nesrine en haar vriendin Christine kwamen net op tijd. Snel maakten zij zich klaar en even na negen uur konden we gaan rennen.

Voor het eerste gedeelte had ik een route gepland in een hoek van het duingebied waar ik zelf ook zelden kom. Het ligt, ondanks dat het toch echt het heemskerkerduin is, wat geisoleerd van de rest van het gebied. En mijn ogen is het een pareltje. Prachtig om er te lopen, zelfs nu, zonder enig groen en in de snerpende kou. Want koud was het eigenlijk wel. Het is een klein stukje met kleine heuveltjes, tal van bochtjes en smalle paadjes. Daarna gingen we op de oudendijk het duin zelf in. De dames gaven een fors tempo aan. Ron en ik hobbelden er achteraan zo goed en kwaad als dat ging.

Bij de parkeerplaats stond groep twee te wachten, John (uit Wijk aan Zee komen rennen, Edwin, Harm (mijn buurman) Rob, Henk en Marcel. De bedoeling was om al lopend 45 minuten te vullen om dan de laatste groep op te pikken.

5 kilometer had ik beloofd en het werd iets meer. Groep 3, bestaande uit Yvonne, Bianca, Rob en Niels pikten aan en we konden weer verder. Het liep gesmeerd. Bij de eerste stop had Henk voor water, en Rob voor bananen gezorgd. Edwin had wat reepjes mee. Het was allemaal even welkom. Het lijkt wel of je met kou wat meer voedsel kan hebben.

De derde ronde zou op 10km hebben moeten uitkomen. Ik koos voor de oranje route aan de Heemskerk/Castricumse kant. Het werd iets meer. Uiteindelijk heb ik op een haar na 30km gelopen. Groep 2 is op 20km uitgekomen en de laatste groep op 14km. Niemand klaagde er gelukkig over.

Nesrine daagde me met een hele charmante en vriendelijke stem uit om op die laatste km, op weg naar de auto, nog even aan te zetten. Ik piepte dat ik dat niet meer kon. Ja wel, dat kon ik wel, ze wist het zeker en ze zetten aan. “Come on, you can do it” Ondanks de al 29km achter mij wilde ik mij niet laten kennen. Dan maar pijn en op het tandvlees. En we gingen harder, het tempo geleidelijk aan iets opvoerend. We liepen Ron voorbij maar dat beviel de jongen niet…hij bleef achter ons en versnelde ook.

Een leuk slot!

Twitrun feb 2013 III

En dan, helemaal tot slot. Het hoort er bij mij gewoon bij. Met de hele club aan de koffie. Dit keer bij mij thuis, met een lekkere appelkanjer erbij en nog iets anders lekkers door Nesrine meegebracht. Lia en de van harte uitgenodigde Wendy zorgden voor de bediening!

Read Full Post »

Older Posts »