Archive for the ‘Egmond’ Category

Controle

Op zondag heb ik een vrij trouw loopmaatje. En dat is best fijn. Die langere afstanden loop ik maar wat graag met Dave. Al dan niet kletsend. In een rustig tempo of met wat versnellingen, hij is altijd ergens voor te porren. Maar, om familietechnische redenen kon hij vandaag niet. Jammer. Maar zoiets komt nu eenmaal voor.

Ik tweette dat ik alleen op pad moest. Binnen een minuut hoorde ik een berichtje binnen komen. Onno:
“Samen lopen? Zwarte route”
“Ja!”

Want zeg daar nou maar eens nee tegen.
Vanmorgen zocht ik mijn spullen bij elkaar. Water voor onderweg, de juiste schoenen, een droog shirt en een handdoek etc. En dan..op naar Castricum.
Het eerste, bijna, wat Onno opviel was dat ik mijn horloge niet om had. Oh nee…die lag thuis. Dat werd dus lopen op gevoel. Nou ja, het is 17 km, en het zijn geen gemakkelijke kilometers. Gewoon lopen maar en zien hoe het gaat. Meteen bij het weglopen al betrapte ik mij er op naar mijn pols te kijken. Tja, daar viel nu niets te zien. Ben ik dan zo’n controle freak? Ja, best wel. Tijdens trainingen probeer ik toch een tempo aan te geven en vol te houden. Ik houd de intervallen in de gaten.
Vandaag dus niet. Daarbij zouden we ook gewoon recreatief lopen. Geen programma. Voor afwisseling was al gezorgd. Door de natuur.

Panorama bij Egmond

Panorama bij Egmond


Heuvels, mul zand, gras. Ik kan mezelf wel typeren als een asfaltloper. Op verharde ondergrond, zeg maar een fatsoenlijk geasfalteerde weg, daar loop ik op mijn best. Dit was hard werken voor mij. Achteraf, thuis wat berichtjes uitwisselend met hardloper Alexander, kwam de volgende vraag naar boven: “Was het alleen hard werken of kon je ook genieten?”
Nou en of, genieten kon ik zeker!
Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Onno is ook een perfect loopmaatje. Pratend of zwijgen, snel of langzaam. Alles kan. Heerlijk lopen is dat.
En het leuke is…27 julie lopen we er weer. Onno en ik, en Remco, en wie weet wie er meer aanpikken.

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit...

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit…


Onno kwam wel erg dichtbij..

Onno kwam wel erg dichtbij..

Advertenties

Read Full Post »

32km

“Man hoe hou je het vol!”

Jessica keek me woensdagavond na de training even met een veelbetekenende blik aan. Zoals alleen zij dat kan. Ze doelde op de lange duurloop die zondag op mijn programma stond; 32km.

Het is ook best wel een eind en degenen die mij kennen weten dat ik die lange enden niet zo heel erg graag alleen doe. de laatste keren ging dat goed met Dave, Anja, Onno of Femke die met mij mee hobbelden. Maar het hele clubje was verhinderd of onwel. Dus hield ik er al terdege rekening mee het alleen te moeten rondbreien.

Gisteren twitterde Ron zo even tussendoor: “heb je appelkanjers in huis?”

Nee die had ik niet. Maar een dergelijke opmerking is ook meteen een soort van aankondiging. Inderdaad, Ron kwam meelopen! Kijk dat kwam mij mooi uit. Ik had zelf een rondje Uitgeest in het hoofd. Ron gaf de voorkeur voor de duinen. Dat snap ik wel een beetje. Ik kom er wekelijks. Mensen die wat verder weg wonen zeker niet. Geen probleem, van mijn huis uit naar Egmond, en weer terug, is goed voor 32km.

Negen uur gingen we van start. En als je dan toch 32km moet lopen, doe het dan over een mooie route. We begonnen meteen ook maar met het stukje bij de Nollen waar je bijna als hardloper aan voorbij zou lopen. Het is geen opschieter, met kleine kronkelende paadjes, gemene heuveltjes en een zanderige ondergrond. Maar te mooi om het niet te doen. Dan maar langzamer. Daarna waren we al snel bij de duiningang en begon het grote gedeelte van de tour. Prachtig zonnig weer, iets winderig, maar vooral: droog!

 

Duindoorn

Duindoorn


Het is genieten in de duinen. Altijd. Zomer of winter. Kaal, groen of zoals nu met volop de oranje gekleurde duindoorn langs de paden.
De bedoeling was om de laatste 10km even wat aan te zetten. Dat is een mentaal dingetje. 22km rennen, en dan nog eens het tempo verhogen. Ik had nu niet het idee dat zoiets er in zou zitten. Ik liep goed, het voelde goed, maar harder? Het zat er echt niet in. Op zich, met de dag ervoor al een pittige 10km onverhard lopen en deze afstand vandaag erachteraan, mocht ik best tevreden zijn. Bij elkaar toch bijna de marathon. Zo voelden de benen na afloop eigenlijk ook!
Wat was ik blij met loopmaatje Ron naast mij. Pratend of zwijgend. Met elkaar tikken de km’s zoveel gemakkelijker weg!

Read Full Post »

Retourtje Zaandam

Na schoorl las ik een tweet van een mij onbekende loper:

“Meine Gute, wat is het een eind..”

Vandaag stond er 36km op mijn agenda. Over een eind lopen gesproken. Zag ik er tegenop? Nee dat niet, wel hield de route mij bezig. Hoe kom ik aan 36km? Eric opperde de mogelijkheid  me ergens te laten afzetten. Leuk! Ik begon op internet te tekenen en..Egmond is slechts 16km. Bergen? Dat zette ook geen zoden aan de dijk. Op een gegeven moment belandde ik zo ongeveer in Warmenhuizen. 36km is 36km, hoe je die ook loopt maar op deze manier begon het behoorlijk intimiderend te worden.

Ik bedacht dat het mij prettiger zou overkomen als ik mijn vertrouwde route naar Nauerna zou pakken. Dat is dan goed voor 30km. En als ik nou eens zou doorlopen? Dan zou ik al snel in Zaandam terechtkomen. Het idee! Op de fiets vind ik dat al ver..

Daar bij Zaandam weet ik de weg niet. Dat is een probleem. Om nou te veel te lopen en met 40km in de sokken thuis te komen lokte mij niet. Voorzichtig vroeg ik Zaandijker Marcel naar zijn plannen. Hij had veel plannen maar niet op loopgebied. Dat viel dus tegen. Maar Yvonne vond het geen enkel probleem om in Nauerna op mij te wachten en mij fietsend door Zaandam te loodsen.

Vanmorgen om zeven uur stond ik al naast mijn bed voor een goed ontbijt. Half negen moest het gebeuren.

Het voelde meteen goed. Het was prachtig weer. De zon zag ik opkomen en al rennend voelde ik me steenrijk. Hele lichte mist boven de weilanden. Bijna geen wind. Relatief weinig verkeer in die mooie polder. Wat een genot om zo te kunnen lopen. En, inderdaad stond Yvonne in Nauerna klaar. Wat een kanjer! Samen gingen we zo wat dieper de zaanstreek in. De polder lag nu achter ons en we liep door leuke straatjes en mooie stille weggetjes met in de verte de Zaans-Groene huisjes, een molen en de langzaamaan dichterbij komende watertoren van Assendelft.

Ik hield nauwlettend mijn Garmin in de gaten. Het ging goed. Als ik zo door zou lopen kwam ik niet veel kilometers te kort en zou ook niet overdreven te veel lopen. Ik had voor mezelf nog de optie open gehouden om na 18 km weer terug te gaan lopen. Dat liet ik uiteindelijk varen. het ging goed zo.

Ergens bij Zaandijk liet Yvonne me weer gaan. De watertoren had ik nu in het vizier. Van daar uit zou het nog ruim 10km zijn.

De laatste vier kilometer heb ik op karakter moeten lopen. Maar ik heb per saldo met voille teugen kunnen genieten van een heerlijk loopje!

Maar, meine Gute, wat is het een eind…

Afbeelding

Read Full Post »

Drie keer lopen in een weekend.

Te beginnen op vrijdagmiddag, na het werk. Solo door de polder van Beverwijk en Assendelft. Slechts 8km maar ik was blij dat ik thuis was. Het ene been wilde niet voor de andere komen. Alles wat ik me had voorgenomen om te doen verdween in de vergeethoek. Het rondje afmaken dan maar, douchen en er niet meer aan denken.

Zaterdag had ik voor het eerst weer, sinds Stockholm, dienst bij de DEM duinloopgroep. Ik had er zin in. Met twee trainingen in het hoofd reed ik naar de startplaats. Zou ik een langgerekte groep hebben in tempoverschillen dan zou ik een route richting Castricum pakken, lag het wat meer bij elkaar dan…zou ik naar strand gaan. Op de parkeerplaats zag ik al wat ogen groter worden na het horen van mijn plan. Martin naar strand is nu niet iets voor de hand liggends. Daarbij waren er wat dames die net waren overgestapt, of wilden overstappen van basisgroep naar de middengroep.

“Helemaal naar strand?”

“Hoeveel km is dat?”

“Kan ik dan wel?”

Ik ben er niet echt gek op. Voor wat betreft het lopen op zich blijf ik dat ook zeggen. En toch zette ik door. Waarom? In de eerste plaats omdat ik weet dat er lopers zijn die het erg leuk vinden. Maar ook omdat ik de afwisseling goed vind. Afwisseling in ondergrond en omgeving. Ook voor mezelf. Veel hadden het zwaar. Enkelen moesten toch echt even tussendoor wandelen. Geen probleem. Aan de gezichten zag ik dat er toch dat men genoot.

En als ik goed keek zag ik zelfs wat trotse gezichten bij de parkeerplaats na afloop. Ze hadden maar liefst 13km gelopen.

Vrijdag solo. Zaterdag de groep. Vandaag, zondag, een duoloop met Marcel.  De man die ik zo ongeveer het langst op twitter ken, en waar ik  het eerst ooit mee afsprak samen te gaan lopen.

Deze week vroeg ik hem wat zijn plannen waren. Hij was een route van 17km van plan. Nu had ik eigenlijk meer in het hoofd maar echt heilig was de afstand niet. Daarbij waren deze 17 kilometers door de duinen op onverhard terrein. Met heuvels. 17 km is dan wel even genoeg. Vanmorgen om tien uur startten we. Het was nog droog. Bijna meteen kregen we het nodige klimwerk voor de kiezen. Maar meteen vanaf de parkeerplaats was het mooi. Mooi zou het blijven. Ergens moet het zijn gaan regenen maar eerlijk gezegd deerde het ons niet. We liepen lekker, deden dat zo nu en dan pratend, maar ook hele stukken zwijgend. Genietend van zowel het lopen als de omgeving. Door de regen werden enkele paden wat glibberig en we noemden ineens onze wederzijdse kennissen/loopmaatjes op ( Marek, Gerard en Ton ) die met nog zwaardere omstandigheden zo 52km weg werken.

Vrijdag smoorheet, solo en door de polder. Zaterdag met een erg leuke en enthousiaste groep door het duin en over strand, en ook aardig warm weer. Vandaag met loopmaatje Marcel over een bloedmooie route door de Castricumse duinen met louter onverharde ondergrond. Met uiteindelijk een miezerig buitje over ons heen. Voor geen van de omstandigheden zou ik thuisblijven. Geen denken aan. Genieten met hoofdletters!!

Read Full Post »

Wat had ik me nu weer op de hals gehaald?

Zondagochtend om zeven uur stond ik al weer naast mijn bed. Dat is op zich niet vreemd. Op dat tijdstip ben ik al lang uitgeslapen. De zondagochtend is tegenwoordig dé ochtend voor de lange duurloop. En met  twee marathons in het vooruitzicht, binnen niet al te lange tijd, moeten er toch echt een aantal 30+ers uit.

Via @loopmaatjes deed ik bij herhaling een oproep. Men kon zich aansluiten bij Mario uit Den haag en mij, voor een mooie rustige route van Wijk aan Zee naar Egmond, en weer terug. Goed voor ruim 30km.

Geen reactie. Dan niet. Mario en ik zouden er een duoloop van maken. Maar, zo goed kende ik Mario eigenlijk niet. En dan kan het alle kanten op. Tempo’s kunnen behoorlijk verschillen. En alhoewel allebei hardloper en trainend voor een marathon, wil dat nog niet zeggen dat je goed met elkaar overweg kunt.

Met wat gemengde gevoelens reed ik naar Wijk aan Zee. Ik zou wel zien.

Mario stond er al. We hadden elkaar vluchtig gezien in Schoorl, maar niet echt goed kennis met elkaar gemaakt. We konden al vrij snel starten en we begonnen in een ietwat miezerig buitje aan onze lange tocht.

Het afgesproken tempo zou liggen rond de 5:45 per kilometer. En mijn voorstel was om ons te houden aan de verharde wegen. Waarom? Rotterdam (en voor mij Stockholm) biedt een marathon op een verharde weg. De lange duurloop doe ik graag op iets vergelijkbaars. Alhoewel, vergelijkbaar..Het zal in Rotterdam in elk geval behoorlijk drukker gaan worden dan zoals het zondag in de duinen was. Het was er namelijk behoorlijk stil. Slechts enkele hardlopers en wandelaars. Wel tamelijk veel voorbij suizende fietsers.

Voor mij is het duingebied gesneden koek. De weg kan ik wel dromen. Maar voor Mario moet het oneindig hebben geleken. Bos, gras, paden, en water. Onafgebroken blijf je dat tegen komen tot aan het keerpunt in Egmond. En toch was dat slechts 13km.

De avond ervoor had ik nog even nagekeken of we wel voldoende kilometers zouden maken. Nee dus. Zouden we binnen de duinen blijven dan kwamen we op 28km uit. Daar deden we het niet voor. Ik verzon er dus nog een lusje buiten het duingebied aan vast.

Mario en ik hadden afgesproken ons @loopmaatjes shirt aan te trekken. Het viel een fietser op: “hé een tweeling!” Tja, we hebben dezelfde kapper, hetzelfde shirtje maar verder, als je goed kijkt, zijn er wel wat verschilletjes. Dat lopen samen ging goed. Het tempo werd nergens een probleem. Het had kunnen gebeuren dat er pijnlijke stiltes zouden vallen. Er vielen wel stiltes waarbij ieder voor zich liep. Maar het waren zeker geen onaangename stiltes. Achteraf bleek dat we beiden gewoon van het landschap genoten en ons op het lopen concentreerden.

Door mijn werk heb ik contacten met boomkwekers. In dat wereldje heet het: “het begint te bewegen”. De kwekers doelen daarmee op de ontwikkeling van de natuur na de winter. Er is nog geen blad maar je voelt en ziet de verandering. Ik zag dat wel. En genoot ervan. Heerlijk de lente in aantocht. De kleuren en geuren veranderen.

Het lusje na het duin liep door het tuindersgebied van Heemskerk en het nieuwe door Beverwijk aangelegde park tegen de westelijke randweg aan. Met de zeeweg naar Wijk aan Zee erbij kwamen we uiteindelijk op precies 31km uit. Gelopen in net geen drie uur. Voor ons een mooi tempo! Mario had het met dat lopen gedurende de laatste twee kilometer wel even gehad. Herstelde toch weer en liep uiteindelijk met een lekker tempo naar de auto.

Waar was ik aan begonnen?

Een mooie lange duurloop in rustig en aangenaam gezelschap.

Read Full Post »

Al voor zes uur was ik wakker. Voor de zondag was me dat  nou net even te vroeg. Maar om zeven uur was ik toch echt klaar wakker. Dat kwam goed uit; er stond vandaag om negen uur een afspraak in de agenda. Ik sloop met een stapeltje hardloop kleding naar beneden en zat dus al vroeg aan het ontbijt.

Om kwart voor negen pikte ik Bart op en we reden naar de vertrouwde parkeerplaats van het Heemskerker duin. Niet zo heel veel later kwam ook Mike aangereden. Met zijn drieën zouden we een duurloop gaan doen van ongeveer twee uur. Mike gaat in Schoorl debuteren op de halve marathon, Bart gaat dezelfde afstand lopen en wil dat ongeveer in 1:50 gaan doen, maar in elk geval wil hij daar lekker lopen.

In de voorbereiding daartoe zijn een aantal langere duurlopen heel belangrijk. Lang lopen, en niet in een hoog tempo. We maakten de afspraak rondom de 10km per uur te gaan zitten. Thuis had ik al een route bedacht en berekend hoe dat met het oog op de kilometers en de tijd zou uitkomen. In de auto bereidde ik Bart al enigszins voor: “we gaan zo naar Egmond lopen” Bart schrok daar een beetje van en sputterde meteen wat tegen. Twee uur was toch de bedoeling? Ja twee uur en dat komt goed. Mike reageerde iets laconieker: “klinkt misschien verder dan het is”

Het was ongeveer 3 graden, er stond nagenoeg geen wind. Een uitgelezen dag voor dit klusje. Afgezien van de nodige bikers, hardlopers en wandelaars was het erg stil in de duinen. Op de weg naar Bakkum kwamen we langs twee meertjes die er rimpelloos bij lagen. Het was een foto waard. Een eenzaam boompje spiegelde zich prachtig in dit stille water. Even verderop hadden twee eenden heibel met elkaar. Verder was en bleef het aangenaam stil.

Er haakten nog drie andere hardlopers aan. Maar kennelijk gingen we niet snel genoeg voor hen. Twee van hen maakten zich uit de voeten en verdwenen uit het zicht. De derde bleef tot Bakkum bij ons. We hielden dan ook vast aan ons tempo. Hier bleek ook weer dat ik de neiging heb de pas er in te zetten. Bart trok zo nu en dan even aan de rem. De bedoeling was rustig te lopen.

Het is winter en de kleuren bruin en geel hebben de overhand. Toch is het ook dan mooi in dit gebied. De combinatie van met zijn drieën lopen en ook nog eens op zo’n mooie plek maakt dat we uiteindelijk alle drie heerlijk hebben gelopen, en ook alle drie zeer voldaan na 22,22km weer bij de auto kwamen. Het was een prachtige ochtend!

Op de laatste zondag van deze maand volgt twitterrun III. Ook in dit gebied. Mike en Bart  zullen dan ook aanwezig zijn, evenals nog ongeveer 12 andere lopers.

Read Full Post »

Aan de kant

Mensen die mij goed kennen weten dat ik  met een grote boog om het strand heen ga. Leuk om er in de zon te zitten. Met een goed boek en iets te drinken bij de hand. Wandelen is ook goed. Maar hardlopen? Nee dank je. Voor mij dus geen Egmond. Al jaren niet en ook dit jaar niet.

Maar, ik ken de wel heel veel mensen die de halve marathon van Egmond zouden gaan lopen. Een goede reden om dan maar eens langs de kant te gaan staan en mensen aan te moedigen. Peter van Rijn liet al snel door schemeren dat hij daar ook wel oren naar had. We zouden er samen op af gaan. Yvonne moest helaas afhaken mee te lopen en sloot zich  bij ons aan.

Na een kopje koffie met een appelkanjer bij mij thuis stapten we in de auto en reden naar Castricum. We parkeerden vlakbij het strand en liepen ongeveer twee kilometer het duin in. Daar kwamen we bij een punt waar de lopers een laatste stukje onverhard parcours hadden en de verharde weg op zouden draaien.

Handenwrijvend wachtten we de eerste lopers af. Die flitsten al snel voorbij. Daar zaten voor ons geen bekenden tussen. Na die hele snelle cracks kwam bijna dansend René Schoen de heuvel af in zijn bolletjes shirt. Leuk, ik kreeg er zin in nog meer toe te juichen of aan te moedigen…

Ik kan op één hand tellen wie ik heb herkend. En op de andere hand wie ik heb gemist en zo graag persoonlijk had willen aanmoedigen. Enkelen waren zelfs voor mij dé reden er even heen te gaan. Onno en Ruben herkenden ons in plaats van dat wij hen er uitpikten. Wat gaat dat snel. We staarden geconcentreerd naar diverse kenmerken van de ons bekende lopers. En nog zag ik net even te laat Hanneke de bocht om vliegen.

Kennelijk stonden we wat ontdaan naar de lopers te staren. Peter zocht nog naar een blote voeten loper, ik had Ans nog niet gezien en Yvonne wachtte nog op Wendy. Deze laatste konden we alle drie niet missen: ze zou in een roze shirt lopen en roze veters in de schoenen hebben. Roze, zelfs die kleur kwam zeer regelmatig voorbij. Op een gegeven moment stond er een blonde vrouw vlak voor ons en wees uitgebreid naar haar shirt en veters. Roze en roze..Wendy!!!

Wendy nam de tijd ons te zoenen en te omhelzen. Ze had de tijd en nam de tijd. Ze genoot van het lopen. Dat deden er meer vandaag. Lopen en genieten. Anderen werkten als een paard om een mooie tijd er uit te halen. We zagen het op diverse manieren voorbij komen.

Stijf van de kou en een klein beetje ontgoocheld liepen we weer naar de auto. Spijt heb ik niet. Het was leuk Peter van Rijn eens te ontmoeten en Yvonne is altijd aangenaam gezelschap. Maar voor het aanmoedigen, wat niet onbelangrijk is, ben ik niet in de wieg gelegd. In Schoorl zal ik weer gewoon meelopen!

 

Read Full Post »

Older Posts »