Archive for the ‘Strand’ Category

Voor de 8ste keer kon ik aan deze loop meedoen, je zou bijna schrijven ‘mocht’ ik aan deze loop meedoen. Het is namelijk een kunst geworden je er tussen te wringen.
Aanvankelijk zou ik er alleen met Onno lopen. Van mijn eigen club had niemand een startbewijs. Later hoorde ik van Edwin en Hans dat zij ook mee zouden lopen. En op het allerlaatste moment, en dat vind ik heel erg leuk, konden Jan en Anja aanschuiven.

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan

Edwin, Anja, Onno, Martin en Jan


Wat voor mij ook welkom was, aan boord van de boot, is dat de organisatie geen dj had neergezet maar zoals in de eerste jaren, de twee dames met trommels. Voor mij hoort dat er een beetje bij.
Goed, dan lopen. De start blijft spectaculair, elke keer weer. De klep van de boot open en lopen!
Ik schrok een beetje van de warmte daar op Texel. We hadden meteen een leuk tempo erin maar het zat mij in het hoofd om dat naar beneden bij te stellen mocht het zo warm blijven. Het zweet gutste van mijn hoofd, liep met stralen over mijn rug.
De limiet is 1700 lopers (als ik het mij goed herinner) wel erg veel Texelaars trouwens, zou het voor hen minder moeilijk inschrijven zijn? Die vraag hoorde ik diverse malen om mij heen gesteld worden.
De limiet is wel terecht. Het is best druk op de tamelijk smalle weg naar Den Hoorn. Maar eenmaal in den Hoorn, is er de splitsing van de 10 km lopers en de halve marathon lopers. Meteen rust. En daar komt een mens voor op de eilanden.
Het liep heerlijk. Jan en Anja zag ik ergens voor mij lopen. Mij best. Ik zou met Onno voor ‘lekker lopen’gaan. In onze kielzog liep overigens stilzwijgend Edwin mee. Ik riep op een gegeven moment nog naar achteren dat hij op het strand er waarschijnlijk als een haas vandoor zou gaan. Dat zou later ook zo gebeuren. De warmte viel later wel weer mee toen wij even na Den Hoorn het bos in doken. Het tempo van Onno en mij bleef goed tot aan het strand.
Oh ja, strand. Jullie kennen mij. Martin en het strand zullen nooit een goede combi worden. Vorig jaar vond ik het een ware martelgang. Niels en Onno keken toen meerdere malen met medelijden achterom. Het ging nu wel beter moet ik eerlijk zeggen. Toch tuimelde mijn km-tijden drastisch naar beneden. En dan, dat strand af. Ik wist niet hoe ik dit hardlopend moest aanpakken. Om mij heen zag ik overigens niemand het ook maar proberen. Men wandelde naar boven om daar de draad weer op te pakken.
Die draad kon ik niet makkelijk vinden trouwens. Het duurde even voor ik weer het tempo kon oppakken maar met nog drie kilometer te gaan ging het weer heel lekker. Den Burg kwam steeds dichterbij.
Al die tijd liep ik met Onno. Heerlijk. In het verleden was ik wel eens zijn haas of kon ik als zodanig fungeren. Nu was ik maar wat blij dat hij naast mij liep. Je moet het als loper ten alle tijden zelf doen maar het is buitengewoon motiverend als iemand bij je blijft, ook als het even iets minder gemakkelijk gaat.

Ik kijk wederom zeer voldaan terug op deze prachtige halve marathon.

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Jolande, Jan, Wendy, Martin, Onno, & Ton

Anja en Jan

Anja en Jan

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

De traditie inmiddels, een T-Shirt en medaille na afloop van een zeer fraaie halve marathon!

Advertenties

Read Full Post »

Goede voornemens? Daar doe ik niet aan. Als ik me al iets voorneem dan per direct. Zo nam ik me na de halve marathon van Dronten voor om in 2014 geen marathons te lopen. Even geen ellenlange duurlopen maar wat korter werk. Het geeft mij dan ook meteen meer ruimte om spontaan eens wat andere loopjes op te pakken. 

Dus, toen Marten deze week de loop in Castricum op twitter slingerde volgde al snel mijn ‘spontane’  Ja!

Het toeval wilde dat ik gisteren bij de duinloopgroep geen dienst had. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om even een rustig rondje door de polder te maken. Daarmee zou ik dan vandaag in Castricum fris aan de start kunnen staan. De loop leent zich, in mijn geval, niet voor een pr. Geen sprake van. En met die gedachten stond ik er ook niet. Lekker lopen. Genieten van het weer, de omgeving en de gezelligheid. Dat is allemaal ruimschoots gelukt!

Geen pr? Waarom niet? Om te beginnen is de aanloop naar het strand wat aan de krappe kant. Veel lopers, zeker vandaag. Oppassen geblazen vanwege boomstronken en wortels, kuilen en hobbels. Geen probleem. We kwamen om te genieten. Ik liep een heel stuk zo op met de neef van Lia. Johan zou de 15 km doen. Het eerste stuk haakte hij even bij mij aan. Na pakweg 3,5 km lag er een mooi vlak strand voor ons. Het lopen viel er best wel mee, ware het niet dat we de wind hier even goed voelden, en dan niet in de rug. Het voordeel van de 10,5 km lopen in plaats van de 15km is dat je al snel ziet dat jet het strand weer af mag. Maar dan… Dit gaat over de, voor een hardloper, meest gemene overgang die er tussen Den Helder en Wijk aan Zee te vinden is. Stijl en mul zand. Ik had me al voorgenomen dit niet rennend te proberen. Zo te zien dacht nagenoeg elke loper er zo over. Het kost dus even tijd. Pech gehad!

Daarna weer hardlopen en ik pikte al snel de draad weer op. Wat is 10,5km trouwens lekker om te doen! De afgelopen jaren deed ik veel langere duurlopen. Vaak elke zondag een afstand boven de 20 of 25km. Ik keek ergens na het strand op mijn klokje en besefte dat ik nog maar een km of drie te doen had. Even een stukje over een kronkelend paadje door het bos. Het paadje kende ik niet en zal ik zeker eens met de gevorderden van de duinloopgroep opzoeken. Een klein stukje verharde weg, rechts af een bospad en dan zou ik toch..ja hoor, de atletiekbaan was er al weer. De 10,5km zat er bijna op.

Bij de finish stonden Lia en Wendy. Niet lang na mij kwam lachend Marten over de finish, nee hij liep niet langzamer dan ik. Hij had slechts enkele minuten meer nodig om de 15 km weg te werken.

Leuk dit soort loopjes. Ik heb erg veel zin in 2014 met afstanden van 10 tot ongeveer 21,1km.

Kom maar op!

 

 

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!


Strand en duinloop, Castricum

Strand en duinloop, Castricum


Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Read Full Post »

Marathon nr 9

Het strand op Terschelling op 31-10-2013

Het strand op Terschelling op 31-10-2013

 

En weer de vooravond van een marathon. Alhoewel er nog een paar avonden volgen. 

Het lijkt voor mij net of ik ga debuteren. Dat gevoel heb ik een beetje. Marathon nr 7 heb ik niet kunnen afmaken. Marathon nr8 kostte me de nodige moeite en tranen. Maar daar in het hoge noorden van Noorwegen wilde ik coute que coute die medaille. 

Je zou denken, stop er dan eens mee! Maar deze, op Terschelling, had ik al geboekt. Omzetten naar de halve marathon kan niet bij dit evenement. Dus trainen maar weer. Ik moet zeggen, voornamelijk de lange duurlopen gingen best goed. Dat is alvast een betere basis dan in aanloop naar Noorwegen. Toch ga ik deze marathon iets voorzichtiger lopen dan bijvoorbeeld de drie in Amsterdam. Vooral rustig beginnen. 

Als de marathon tenminste doorgaat. En, hoe? Het strand was niet bepaald toegankelijk deze week. En er werd vandaag nog een flinke windkracht voorspeld voor komende zondag. Er gingen serieuze geluiden op, vanuit de organisatie, om het misschien af te blazen. We kunnen nu even niets doen dan afwachten. 

Zaterdag of zondag horen we eventueel : “it giet oan”

Read Full Post »

Texel Logo

 

Ik heb net even wat langer onder de douche gestaan dan normaal. En als ik een bad had gehad dan had ik daar zeker een uurtje in liggen dobberen, waarschijnlijk waren dan wel mijn ogen binnen 2 minuten dichtgevallen. Want eilandwind…

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

Traditioneel even een groepsfoto, nog voor de boot. Staand v.l.n.r Joost, Niels, Edwin, Onno, Jolande. Hurkend v.l.n.r Martin, Anja, Dave en Femke.

De groep waar ik nu mee van start zou gaan was iets groter dan verleden jaar. Mijn enthousiasme was overgeslagen naar Onno, Niels, Dave en Jolande.  Anja wilde verleden jaar al maar moest het om conditionele redenen laten varen. Nu was zij er wel bij. En hoe. 

Het mag bekend zijn dat deze halve marathon met stip mijn favoriet is. Vanaf het begin in 2007 mag ik al meedoen. En het verveelt mij nog altijd niet. Vandaag zou hij wat anders voor mij verlopen dan ik van mezelf gewend ben. Normaal gesproken knal ik weg en probeer ik de volle 21,1km in een snellere tijd weg te werken dan de voorgaande edities. Vorig jaar bezorgde mij dat een prachtige pr van 1.41. 

De bedoeling was nu deze loop wat rustiger te lopen, als lange duurloop. Onze afspraak (met Onno en Niels) was ongeveer 5.10 tot 5.15 per kilometer. Dat redden we over het algemeen met gemak. Anja en Femke zag ik al meteen vanaf de boot niet meer. De dames waren niet te houden. Dave wilde wat snel starten. Dat raadde ik hem af. Hij bleef tot ongeveer Den Hoorn bij ons. Daarna was ook hij vertrokken. 

Het liep erg lekker, maar, al zou ik een pr poging hebben willen doen. De wind gooide behoorlijk roet in het eten. Tot Den Hoorn had ik er niet veel last van, maar zeker ook geen gemak. Vanaf Den Hoorn begon ik te merken dat ik door de wind iets meer moest werken. Ik was dan ook blij de ingang van het bos te zien.. Luwte!

Tot aan strand liep ik zo ongelooflijk lekker. Heerlijk! Maar ja. Dan begint het. Slechts een kleine twee kilometer. Ik vloek nooit. Dat heb ik mezelf nooit aangeleerd. Helpt ook niets. Maar God kon me behoorlijk horen brommen daar. Wat een marteling! Een paar keer keken Niels en Onno vol medelijden om. Wachtten zelfs even op me (dat noem ik dus sportiviteit). Edwin, die kwam ik er nog even tegen. Maar ik liep zo te ploeteren dat ik niet eens door had dat hij me voorbij ging.

Het strand af: men bekeek het maar even. Dat was geen rennen meer. Dat kleine stukje staakte ik. Wandelen dan maar. Even na het hoogste punt stonden mijn sportieve, goede vrienden mij weer op te wachten. En daar gingen we weer. Niet zo ver meer. Het negatieve effect van dat akelige strand ijlde nog even na. Het duurde even voor ik weer mijn ritme te pakken had. 

Eenmaal het duin uit hadden we ook meteen de volle laag voor wat betreft de wind. Niels  had nog even de laatste kilometer flink willen aan zetten maar hij zag hier toch maar vanaf. Het was te gek.

Met drie op een rij kwamen we in 1.53 over de finish. Een heel verschil met verleden jaar. Maar, dat was ook de bedoeling. Er kwam namelijk nog iets achteraan.

Na de eindstreep zouden we rennend terug naar de boot. Nee, niet die route van 21km. Ik moet er niet aan denken! Ik had een route uitgestippeld van ca7,5km. Rustig uitlopen, en zo wat kilometers creëren  met het oog op de te lopen marathons. 

We moesten dus niet te lang talmen maar na het aantrekken van een droog shirt meteen weer door. Dat viel niet mee. Mijn lijf protesteerde behoorlijk. Ik zag ook wat schrik op de gezichten van Onno en Niels. De dames joelden een beetje. Maar naarmate de tijd vorderde ging ook dat lopen weer wat beter. Halverwege moest ik even een belofte inlossen. Bij oom Jan en Tante Ina aan de deur kloppen. Ome Jan stond al breed lachend in de deur. Of we niet binnen wilden komen? Uhh de groepje stond op straat als aan de grond genageld en moest niet denken aan weer te moeten opstarten. We gingen weer verder. Ik kondigde onderweg wel aan dat ik bij 7km halt-en-sta-stil zou houden. Het was goed zo.

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

Dave, geen spoortje nervositeit. Waarom zou ie?

 
Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

Niels en Onno op het runnersdek naar Texel

 

 

 

Cooling down

Cooling down

Read Full Post »

Twitrun

De tel ben ik kwijtgeraakt inmiddels, maar van de twiruns, of funruns in de Heemskerkse duinen was dit de derde editie. Gaat het vervelen? No way! Het blijft leuk. De groep verandert iets. Marcel, Marten, Onno en Yvonne blijven zeer trouw komen. Maar deze keer waren er toch weer wat andere gezichten tussen de lopers.

Deze zomer liep ik met een aantal dames door de duinen. Het  was een training zoals ik die ook wel bij DEM doe. Ze vonden het voor herhaling vatbaar. Yvonne liet wel het woord ‘strand’ vallen. Dat moest volgens haar in het parcours worden meegenomen. Tja, dan moet ik wel buigen. Het is eigenlijk niet mijn ding. Ik stemde toe en vrijwel meteen vroeg Ton of hij dan ook mee mocht. Van het een kwam het ander en het aantal liefhebbers groeide. Dan geen training maar een twitrun. Met Wendy samen startte ik de organisatie.

twitterrun-heemskerk-01

Edwin, Rob, Onno, Marten, Edwin, Jan, Bianca, Dave, Paul, Tim,
Nesrine, Marcel, Yvonne, Wendy
Dave, Martin, Annelies, Jolande

Liefhebbers meldden zich, én, we haalden ook wat mensen over  toch eens mee te lopen. Zoals Bianca en Joke die nog niet zo heel erg lang lopen. Zij stemden toe en ik zag al snel dat we met twee groepen moesten gaan werken. Een wat rustiger lopende groep, en een groepje kilometervreters en snelheidsliefhebbers. Niemand minder dan Annelies van mijn eigen club stemde bijna meteen toe om te assisteren en met een ploegje een aparte route te gaan lopen.

Annelies gaf ik de vrijheid een eigen route te kiezen met als enige opdracht uiteindelijk op het strand van Heemskerk uit te komen.Ik zou met een groepje naar Wijk aan Zee rennen en daar vandaan via het Strand naar Heemskerk rennen. Een stukje mul zand en stevige wind van drie kilometer.

Zo ver was het nog niet. Eerst even gezamenlijk inlopen. Ik merkte al snel wat verschil in tempo. De mannen en vrouw vooraan moesten wat energie kwijt. Dat kon. Ik sloeg rechtsaf in een hoger tempo en liet Annelies linksaf gaan richting een grasveld welke ik haar van te voren had aangewezen. Ik zetten een leuk tempo in maar voelde meteen Nes en Tim op mijn hielen. Er waren er meer. Dit beloofde wat!  Op het grasveld was de andere groep in geen velden of wegen te bekennen. Geen enkel probleem. Annelies zou zich wel redden. Ik begon met wat dynamische oefeningen voor ik aan de daadwerkelijke route zou beginnen. Bijna aan het einde hiervan kwam de tweede groep aanzetten. Hierna scheidde toch echt onze wegen.

twitterrun-heemskerk-02

Onze route leende zich niet echt voor een hoog tempo: modderige paden, heuvels, plassen, rul zand, noem maar op. Maar er werd pittig doorgelopen. Eenmaal op het strand riep ik nog even iets als “ieder in eigen tempo..” En weg waren Nesrine, Tim, Edwin en nog een Edwin. Zo snel kan ik echt niet op dat strand wegkomen. Ieder zijn ding. Ik bleef achteraan lopen en dat gaf me de gelegenheid eindelijk eens met Rob of met Dave in gesprek te komen. Sommige mensen ken ik al enige tijd, of ik heb er zeer goed contact mee. Elkaar echt spreken is nog weer iets anders.

twitterrun-heemskerk-04

Na twee en een halve kilometer ontmoetten de groepen elkaar weer. Vanaf dat punt wilde ik zelf graag met de hele groep verder lopen. De run uitlopen met elkaar. Door zo nu en dan te ‘vegen’ of de snelle figuren een zijpad in te sturen lukte dat prima.

Na afloop zaten we even aan een lange tafel gezellig wat te eten en te drinken en na te praten. Leuk te zien dat het ook gewoon meteen met elkaar klikt en iedereen enthousiast met elkaar in gesprek raakt.

twitterrun-23-dec-koffie

nazitten bij de patatoloog

Ik moest in de lente maar weer eens zoiets plannen. Het blijft leuk!

Read Full Post »

Drie keer lopen in een weekend.

Te beginnen op vrijdagmiddag, na het werk. Solo door de polder van Beverwijk en Assendelft. Slechts 8km maar ik was blij dat ik thuis was. Het ene been wilde niet voor de andere komen. Alles wat ik me had voorgenomen om te doen verdween in de vergeethoek. Het rondje afmaken dan maar, douchen en er niet meer aan denken.

Zaterdag had ik voor het eerst weer, sinds Stockholm, dienst bij de DEM duinloopgroep. Ik had er zin in. Met twee trainingen in het hoofd reed ik naar de startplaats. Zou ik een langgerekte groep hebben in tempoverschillen dan zou ik een route richting Castricum pakken, lag het wat meer bij elkaar dan…zou ik naar strand gaan. Op de parkeerplaats zag ik al wat ogen groter worden na het horen van mijn plan. Martin naar strand is nu niet iets voor de hand liggends. Daarbij waren er wat dames die net waren overgestapt, of wilden overstappen van basisgroep naar de middengroep.

“Helemaal naar strand?”

“Hoeveel km is dat?”

“Kan ik dan wel?”

Ik ben er niet echt gek op. Voor wat betreft het lopen op zich blijf ik dat ook zeggen. En toch zette ik door. Waarom? In de eerste plaats omdat ik weet dat er lopers zijn die het erg leuk vinden. Maar ook omdat ik de afwisseling goed vind. Afwisseling in ondergrond en omgeving. Ook voor mezelf. Veel hadden het zwaar. Enkelen moesten toch echt even tussendoor wandelen. Geen probleem. Aan de gezichten zag ik dat er toch dat men genoot.

En als ik goed keek zag ik zelfs wat trotse gezichten bij de parkeerplaats na afloop. Ze hadden maar liefst 13km gelopen.

Vrijdag solo. Zaterdag de groep. Vandaag, zondag, een duoloop met Marcel.  De man die ik zo ongeveer het langst op twitter ken, en waar ik  het eerst ooit mee afsprak samen te gaan lopen.

Deze week vroeg ik hem wat zijn plannen waren. Hij was een route van 17km van plan. Nu had ik eigenlijk meer in het hoofd maar echt heilig was de afstand niet. Daarbij waren deze 17 kilometers door de duinen op onverhard terrein. Met heuvels. 17 km is dan wel even genoeg. Vanmorgen om tien uur startten we. Het was nog droog. Bijna meteen kregen we het nodige klimwerk voor de kiezen. Maar meteen vanaf de parkeerplaats was het mooi. Mooi zou het blijven. Ergens moet het zijn gaan regenen maar eerlijk gezegd deerde het ons niet. We liepen lekker, deden dat zo nu en dan pratend, maar ook hele stukken zwijgend. Genietend van zowel het lopen als de omgeving. Door de regen werden enkele paden wat glibberig en we noemden ineens onze wederzijdse kennissen/loopmaatjes op ( Marek, Gerard en Ton ) die met nog zwaardere omstandigheden zo 52km weg werken.

Vrijdag smoorheet, solo en door de polder. Zaterdag met een erg leuke en enthousiaste groep door het duin en over strand, en ook aardig warm weer. Vandaag met loopmaatje Marcel over een bloedmooie route door de Castricumse duinen met louter onverharde ondergrond. Met uiteindelijk een miezerig buitje over ons heen. Voor geen van de omstandigheden zou ik thuisblijven. Geen denken aan. Genieten met hoofdletters!!

Read Full Post »

Twitterrun V

Marcel noemde het de Bollenstreekloop; in feite was het een twitterrun, en daarmee werd het dan de vijfde editie.

Min of meer spontaan was dit bij Marcel opgekomen. Hij heeft een vast stekkie op een camping in Groote Keeten. Uiteraard trekt een zichzelf respecterend hardloper ook daar dan zijn schoenen aan. Ook Marcel. De tulpen stonden prachtig te bloeien. Alle reden voor Marcel om eens wat tweeps uit te nodigen.

Vandaag werd ik op gehaald door Edwin. Een tweep die ik de afgelopen twee dagen wat beter heb leren kennen, iets wat me erg goed is bevallen. Een man waar je leuk mee van gedachten kan wisselen, en een zeer enthousiast hardloper.

We waren het eerst bij Marcel en Bianca. Nog maar net kregen we de koffie in onze handen of er stonden al diverse andere lopers achter ons bij de tent. Toen eenmaal iedereen present was werd er niet langer getreuzeld. We wandelden de camping af, gingen even staan voor de groepsfoto en daarna…rennen!

Afbeelding

Het weer. Ach, voor een hardloper maakt dat niet zo bijster veel uit. Er stond wat wind en het was bewolkt. Rennen kan je altijd en lol maken ook. Lol maken. Tjonge, je zou toch een hele marathon moeten lopen met Pascal of Gerard!! De ene kat na de andere ging over en weer. Ik zorgde er maar een beetje voor uit hun buurt te blijven. Het hielp niet echt. Even rende ik voorop met Ruben, later met Ton, of er kwamen al weer de nodige opmerkingen over mijn snelheid achter me aan. Ging ik achteraan lopen dan was ik waarschijnlijk weer buiten adem en lag dat aan mijn leeftijd.

De routes die Marcel had verzonnen waren mooi. Onderhoudend. Er zat zelfs een stukje strand bij.

Afbeelding

Mijn gevoel over het hardlopen op het strand is alom bekend en er werd meteen naar mij gekeken of een opmerking over gemaakt. Het is nu eenmaal niet mijn ding. Wel kan ik genieten van de rust, de ruimte, de lucht en de geur. Maar om hard te lopen heb ik liever vaste grond onder de voeten. In Edwin vond ik daarin een medestander. Edwin trof het niet moet ik eerlijk zeggen. Het strand was smal en wat harder zand was er niet. Het was maar een klein stukje, in korte tijd gingen we er weer vanaf en kwamen we al snel weer tussen de tulpenvelden terecht.

Afbeelding

Ergens scheidde de wegen. Een groepje liep 14km en ging weer richting de camping. Wel jammer, ik had met Barry of Marcel bijvoorbeeld nog wel wat langer willen lopen. Een andere groep, waar ik in liep, ging voor de 20km. De sfeer bleef losjes en gewoon goed. Na de scheiding ging het tempo iets omhoog. Een tempo wat mij iets beter ligt. Een tempo van 10km per uur vind ik wat oncomfortabel. Met de 20km groep liepen we rondom de 11km per uur en dat ligt mij wat beter.

Na afloop wachtte ons een schaal met belegde broodjes, een door Sylvia gebakken taart, koffie en nog meer lekkers. Marcel en Bianca hadden het geweldig voorbereid. We waren allemaal van harte welkom!

Een twitterrun die als toploopje in mijn boeken gaat. Lopen én genieten. Positieve energie opdoen!

Read Full Post »