Posts Tagged ‘marathon’

Goede voornemens? Daar doe ik niet aan. Als ik me al iets voorneem dan per direct. Zo nam ik me na de halve marathon van Dronten voor om in 2014 geen marathons te lopen. Even geen ellenlange duurlopen maar wat korter werk. Het geeft mij dan ook meteen meer ruimte om spontaan eens wat andere loopjes op te pakken. 

Dus, toen Marten deze week de loop in Castricum op twitter slingerde volgde al snel mijn ‘spontane’  Ja!

Het toeval wilde dat ik gisteren bij de duinloopgroep geen dienst had. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om even een rustig rondje door de polder te maken. Daarmee zou ik dan vandaag in Castricum fris aan de start kunnen staan. De loop leent zich, in mijn geval, niet voor een pr. Geen sprake van. En met die gedachten stond ik er ook niet. Lekker lopen. Genieten van het weer, de omgeving en de gezelligheid. Dat is allemaal ruimschoots gelukt!

Geen pr? Waarom niet? Om te beginnen is de aanloop naar het strand wat aan de krappe kant. Veel lopers, zeker vandaag. Oppassen geblazen vanwege boomstronken en wortels, kuilen en hobbels. Geen probleem. We kwamen om te genieten. Ik liep een heel stuk zo op met de neef van Lia. Johan zou de 15 km doen. Het eerste stuk haakte hij even bij mij aan. Na pakweg 3,5 km lag er een mooi vlak strand voor ons. Het lopen viel er best wel mee, ware het niet dat we de wind hier even goed voelden, en dan niet in de rug. Het voordeel van de 10,5 km lopen in plaats van de 15km is dat je al snel ziet dat jet het strand weer af mag. Maar dan… Dit gaat over de, voor een hardloper, meest gemene overgang die er tussen Den Helder en Wijk aan Zee te vinden is. Stijl en mul zand. Ik had me al voorgenomen dit niet rennend te proberen. Zo te zien dacht nagenoeg elke loper er zo over. Het kost dus even tijd. Pech gehad!

Daarna weer hardlopen en ik pikte al snel de draad weer op. Wat is 10,5km trouwens lekker om te doen! De afgelopen jaren deed ik veel langere duurlopen. Vaak elke zondag een afstand boven de 20 of 25km. Ik keek ergens na het strand op mijn klokje en besefte dat ik nog maar een km of drie te doen had. Even een stukje over een kronkelend paadje door het bos. Het paadje kende ik niet en zal ik zeker eens met de gevorderden van de duinloopgroep opzoeken. Een klein stukje verharde weg, rechts af een bospad en dan zou ik toch..ja hoor, de atletiekbaan was er al weer. De 10,5km zat er bijna op.

Bij de finish stonden Lia en Wendy. Niet lang na mij kwam lachend Marten over de finish, nee hij liep niet langzamer dan ik. Hij had slechts enkele minuten meer nodig om de 15 km weg te werken.

Leuk dit soort loopjes. Ik heb erg veel zin in 2014 met afstanden van 10 tot ongeveer 21,1km.

Kom maar op!

 

 

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!


Strand en duinloop, Castricum

Strand en duinloop, Castricum


Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Advertenties

Read Full Post »

Door blessureleed moesten Niels en Bart afhaken, anderen waren op vakantie of hadden bezigheden met hun gezinnen.  De vorige keer deden we een intensieve interval. Acht maal vier minuten goed aanzetten. Dit keer wilde ik langer lopen, de sneller te lopen tijd langer maken en op de verharde weg blijven. Op de verharde weg  is het gemakkelijker om controle over de snelheid te houden én om elkaar in het oog te houden. Vanwege verschillen in tempo zouden er bij voorbaat twee groepen op pad gaan. De mannen waar ik vorige week al mee had gelopen willen de marathon proberen te  gaan doen in 4 uur. De anderen (Ron, Michel en ik) in 3:40.

Op het laatste moment kwam René Schoen nog aan zeilen. Hij had zich via een mail al aangekondigd. Mijn programma was bekend. Er was geen groep waar hij, zo snel als hij is, bij zou passen. Het maakte hem niet uit. Hij liep mee voor de fun en zou zich bij de 1e groep aansluiten. Degene die dit gelooft, kent René niet. René loopt als een gazelle. Hij stoof ons voorbij om even heel in de verte iemand in te halen en dook even later weer achter ons op. De man is wel erg snel. “Dat kunnen jullie ook!” kregen we later te horen.

Het parcours was weer door de duinen van Heemskerk (èn deze keer Castricum). Op het programma een soort extensieve interval. Dus langer in een versnelling lopen, maar een wat lichtere versnelling. Ik koos er voor om de groepen in hun beoogd marathon tempo te laten gaan. Beurtelings zou een ieder het tempo aangeven en de tijd in de gaten houden. Dat ging prima!  We begonnen aan 5 x 8 minuten, het zouden later, in overleg 6 x 8 minuten gaan worden. Na elk blokje van 8 minuten hergroepeerden we ons zodat we bij elkaar zouden blijven. De pauze was telkens 4 minuten.

Ergens in een boek over trainingen had ik iets gelezen over een intermezzo tijdens een training als deze. Ik zou het bijna vergeten toen de anderen mij er aan herinnerden. Dat was ook zo! Het kwam op het juiste moment, namelijk na 2/3 deel van het programma. Zo had ik het ook in het hoofd.

Ik zocht een geschikt punt om er aan te beginnen en ik liet de groep drie keer een stukje lekker voluit gaan. Op 80% had ik gezegd. Dat werkte dus niet. Ik wilde het even niet toelaten dat iemand me zou inhalen. René had dat makkelijk kunnen doen trouwens maar die hield zich in. Het effect hierna was, toen we verder gingen met onze loop, dat het marathon tempo erg gemakkelijk aanvoelde.

We hielden een km of 7 over na onze loop opdracht. Deze vulden we in door gezamenlijk op een rustig tempo het af te maken. Ron wilde 25km op zijn lijstje kunnen zetten. Hij verzon er een een lus bij, of liep even verder naar voren, of juist weer verder terug. Voor de rest moet het eind totaal ongeveer op 23,5km zijn gekomen. Waarvan dus een aardig gedeelte op marathon tempo.

Ik vond het weer erg leuk om met deze groep te trainen. Allemaal liefhebbers,en leuke loopmaatjes!

Edwin, Michel, Onno, René en Ron, bedankt!

Afbeelding

Read Full Post »

Ron, Michel, Niels en ik zijn van plan om de marathon van Amsterdam in 3:40 te gaan lopen. Voor menigeen wellicht lachwekkend traag, voor anderen (nog) niet haalbaar. Wij zullen er best wel een flinke kluif aan hebben. Maar we zijn aan elkaar gewaagd, kunnen het goed met elkaar vinden en we gaan ervoor.

We wonen (op Ron en Michel na) niet bij elkaar in de buurt. We zullen het moeten hebben van elkaar motiveren, informeren en uitdagen via twitter. Prima, maar daar neem ik geen genoegen mee. We moeten, naar mijn mening, ook samen eens een training pakken. Ik nodigde de heren uit om maar eens naar Heemskerk te komen. Wat is er mis met een training in die prachtige duinen van Heemskerk? Niets.

Als snel meldden Edwin en Onno zich ook aan om mee trainen. Later ook Marek en Jan. Zelf nodigde ik nog Roy en Martijn uit om mee te trainen. Het zou een aardig clubje worden, ware het niet dat Jan en Onno zich vanmorgen voor onze eerste training ziek meldden. Roy durfde het nog niet aan vanwege gevoeligheden in het been. Enfin, allen zullen de komende maanden wel mee gaan lopen, pardon, trainen.

Mijn zo ongeveer meest trouwe maatje Bart kwam als een vanzelfsprekendheid vanmorgen ook aanlopen. Dat kan, zoiets hoeft hij niet eens te vragen. Gewoon meegaan!

In principe zou ik de training zo doen zoals ik dat ook op een doorsnee zaterdagochtend bij AV-DEM doe. Dus, inlopen, wat stretchen, een loopscholing en dan het kernprogramma. Ik hield het met stretchen bij wat dynamisch werk, de loopscholing ook iets ingekort. Daarna had ik 8 x 4 minuten op het programma. 4 minuten aanzetten, twee minuten herstel. Uiteraard over een uitdagende route. De duinen zijn me goed bekend, de heuvels wist ik wel bij de route te betrekken. Er moest even gewerkt worden.

Met een groep van buiten de regio is een training als deze het leukst. Men komt dan ergens en krijgt wat te zien. In een gesloten circuit kan je ook leuke trainingen verzinnen. Dit had voor mij nu even de voorkeur.

Afbeelding

Ron, Michel, Niels, Martin en Bart

De 8 x 4 minuten liet ik uiteenvallen in twee sessies. In de tweede sessie bracht ik een kleine variatie aan waardoor het iets zwaarder zou worden. Bij navraag of ik de route moest wijzigen kreeg ik meteen te horen dat men op dezelfde voet verder wilde. Prima!

De groep was goed aan elkaar gewaagd. In de eerste sessie liepen Niels en ik vooraan, bij de tweede sessie kwam Ron ook wat naar voren lopen. Michel komt net uit een blessure en liep wat gereserveerder. Dat lijkt me een juiste houding. Na elke versnelling liepen we ook terug om de groep weer compleet te maken.

We sloten af met een rustige uitloop van pakweg een kwartier. Tempo 1 gaf ik aan. Maar met Niels, die elke heuvel als een uitdaging ziet, liep dat al weer snel op naar Tempo 3.

We troffen het. Mooi weer, leuke club, een prachtige omgeving. Heerlijk om te doen!!

De #020groep van deze sessie

Niels, Ron, Martin, Michel en Edwin

Read Full Post »