Archive for the ‘Wijk aan Zee’ Category

Satérun

Kom er maar op; de satérun.
Maar, het idee komt niet uit onverwachte hoek.
John en Stephaan organiseerden al eerder de Kibbelingrun.
Het concept is elders al eerder bedacht en uitgevoerd. Samen een stuk lopen, en na afloop ergens aanschuiven.
De kibbelingrun smaakte volgens de heren naar meer.
Geef ze een paar hardloopschoenen en ze rennen. Als er dan een tentje er ook maar een beetje gezellig uitziet dan gooien ze á la minuut de ankers uit.
Zo stel ik mij in elk geval hun inspiratiebron voor…
Hoe dan ook, gisteren stond ik op het Julianaplein in Wijk aan Zee te wachten op het startsein wat Stephaan zou gaan geven. En met mij veel bekenden.
En leuk is het. Punt uit. Er is geen moeten, er hoeft geen pr gelopen te worden. Het tempo ligt rustig genoeg zodat iedereen ook tijdens het lopen aan een praatje toekomt.
John had twee routes uitgestippeld. Beiden iets meer dan 6 km.
De eerste ronde was mij welbekend. Door de duinen bij Wijk aan Zee. Een mooie route, bijna een must voor een hardloper die Wijk aan Zee aandoet.
Door met een groepje te lopen, en onderweg met Jan en Alleman te kletsen, is een route van 6 km, inclusief het nodige klimwerk, ook in no time afgelegd.
We stonden alweer op het Julianaplein, het hartje van Wijk aan Zee.
Een ploegje nieuwe lopers voegden zich bij de rest en na een dynamisch intermezzo ging de ploeg over de Zeestraat richting Beverwijk.
Op de terugweg naar zee wist John mij nog even te vertellen dat ik nog een bijzonder stukje Wijk aan Zee te zien zou krijgen.
Ow? Ik dacht eigenlijk dat ik alle hoeken en gaten van Wijk aan Zee wel kende.
Ik zou mij laten verrassen en bleef de terugreis in de achterhoede bij Jessica en Paul lopen.
Voor mij overigens best leuk om hier aan mee te doen. Niet in functie, gewoon meelopend en zo ook eens losjes in gesprek met Ineke, Hildegard, Diana, Sylvia, Jessica, Sandra, Roland etc.
Terug in Wijk aan Zee keek ik op mijn klokje. Bijna 12 km. Wat voor stukje Wijk aan Zee zou ik dan nog te zien moeten krijgen?
Het was inderdaad een verrassing. Tegenover de Heliomare doken we een dal in, wat in mijn ogen ongekend mooi is. Niet onbekend, ik was er al eens eerder geweest. Lang geleden en ik was het glad vergeten. Wauw John, dankjewel!
Laat alsjeblieft dit pareltje van Wijk aan Zee, ingeklemd tussen de laatste duinen en het dorp, voor altijd onaangetast blijven. Je waant je er in het buitenland!
John en Steef waren nog niet klaar met hun verrassingen. Oh, laat ik nu meteen maar even hun vrouwen hierbij noemen: Saskia en Carla. Iets diep in mij zegt dat ook zij zich hiermee hebben bezig gehouden.

Als klap op de vuurpijl: het Saté Buffet.
We streken met zijn allen neer, na 13 km rennen, in ‘het Paasdal’
Je moet het weten, anders loop je er voorbij. Maar heb je er eenmaal gezeten en gegeten dan kan je het niet meer vergeten! Er was ruim voldoende, geen zuinig gedoe. En alles even smakelijk. Hier had iemand met passie voor zijn werk een buffet neergezet. Grote klasse!
Ik heb zitten smullen!

John, Steef, Carla en Saskia: Bedankt!
2014-10-27 05.19.44

2014-10-27 05.20.59

2014-10-27 05.21.28

2014-10-27 09.33.06

2014-10-27 18.38.45

Advertenties

Read Full Post »

Kibbelingrun 2014 II

 

Nee, het is geen wedstrijd. Puur een lange duurloop, vriendschappelijk en daarmee was het volstrekt onbelangrijk wie er het eerst bij restaurant van Es zou arriveren.

Een idee van John, Stephaan en Jean-Paul. Dit jaar voor de tweede keer. Vorig jaar, net terug uit Noorwegen pakte ik de korte afstand van ongeveer 9 km. Dit jaar, met het lopen weer in de vingers, hoefde ik niet te twijfelen; ik ging voor de volle 21 km. Het is een duurloop waar ik niet omheen kan en wil. Alleen al vanwege de lopers die erbij zijn uit mijn loopgroepen. 

De start was aan het begin van de pier in Wijk aan Zee. Ik kan mij niet herinneren die weg te hebben afgerend. Eerlijk gezegd, als ik dat op de fiets moet doen lijkt er geen eind aan te komen. Nu, in aanvang naast Vera lopend, was de groep in mum van tijd in Wijk aan Zee, via paadjes die ik niet ken en nooit zou hebben gevonden, stonden we op een gegeven moment bij drinkpost nummer 1, bij John zelf voor de deur.
Kibbelingrun in het duin
Daarna schoot de groep de duinen in. Zeer vertrouwd terrein voor mij. Donderdag liep ik er nog met Cor. Daar ergens, met de oudendijk bijna in zicht gaf mijn garmin de geest, Een onaangename verrassing. Niet dat er een programma in stond, maar enige controle heb ik graag. Nou ja, dan maar niet, Het parcours kende ik, snel hoefde het niet.

Na de tweede drinkpost bij de oudendijk zette de groep zich weer in beweging. Dat voelde niet fijn. Rennen na stil te hebben gestaan is een akelig gevoel. Daar na de bocht, op de voorweg, keken Cor en ik elkaar even aan. We zeiden niets maar begrepen elkaar. We versnelden iets en schoven iets naar voren. Dit iets snellere tempo voelde prettiger aan. We hoopten dat de groep zou volgen. Volgens mij gebeurde dat ook. In elk geval werd het gat achter ons langaamaan kleiner.
Kibbelingrun Voorweg Heemskerk I
De derde stop, en ook de plek waar de overige lopers erbij gingen komen, ligt op het 12 km punt. Overigens heb ik dat nu van horen zeggen. Immers, zonder die Garmin moet je het daar dan van hebben. De laatste kilometers tot dat punt liep ik heel erg lekker. 

Bij Westerhout stond de aanvullende ploeg lopers en het ‘Wijk aan Zees mannen koor’ ons op te wachten. Leuk. Hilarisch. We konden even wat drinken en naar de muziek luisteren maar gelukkig ging het lopen erna al weer snel verder.
Kibbelingrun 2014

Wat valt er verder over te vertellen? Niets. Het is puur fun. Je loopt met verschillende mensen. Het lopen verbroedert. Er wordt om je heen gekletst en gelachen. De kilometers lijken meters. Voor je er ook maar erg in hebt draai je ergens in IJmuiden een hoek om en sta je voor het restaurant. Voor de kibbeling!

Na het eten volgde een korte wandeling. Op zich heel erg prettig moet ik zeggen. Om daar in IJmuiden ergens op een boot te stappen die ons terugbracht naar Wijk aan Zee. Hoe leuk kan je dag worden ingevuld? Ik heb genoten!

 

Read Full Post »

Tja, hoe kom je erop; de kibbelingrun?

John, Steef en Jean-Paul liepen in aanloop naar de marathons van New York, en later Rotterdam hun lange duurlopen een enkele keer over de sluizen van IJmuiden. In wisselend gezelschap. En, daar in IJmuiden liep hen het water uit de mond. Ze kenden een restaurantje waar wel erg lekkere kibbeling geserveerd werd. Halverwege een lange duurloop is dat geen optie. Er ontstond een idee om dan eens een run te organiseren wat dan dáár zou eindigen. Dan kon iedereen aanschuiven en zich te buiten gaan aan deze lekkernij. Hierbij zat bij Steef ook in het achterhoofd dat zoiets ook nog eens erg gezellig kan zijn, getuige de twitruns waar hij wel eens bij was geweest. Die werden dan iets eenvoudiger afgesloten bij mij thuis, met een appelkanjer.

De kibbelingrun werd in elkaar gedraaid. En hoe! Via facebook kreeg men er lucht van. En er kwam een leuk aantal aanmeldingen bij het trio binnen. In Wijk aan Zee zouden vandaag uiteindelijk 20 mensen starten.

 1044697_545550752171891_49895228_n

Deze club lopers zouden uiteindelijk ca 21km voor de kiezen krijgen. 21km, bij behoorlijk warm weer. De ondertitel van deze run was, funrun. Dit moest het karakter zijn. Geen streven naar een bepaalde eindtijd. En dat karakter was er. Stond er. Dat was duidelijk. Bij de aankomst van deze club bij park Westerhout klonk een luid applaus en gejuich van de ploeg lopers die vanaf dat moment erbij zou komen, voor de resterende 9km. Daar stond ik ook bij. Tijdens mijn marathon had ik me voorgenomen, en ik houd me eraan, om in juli geen hele lange duurlopen te doen. Nu dus ook niet. Aanvankelijk had ik zelfs twijfels hier aan mee te doen maar John en Steef lieten blijken dat ik toch echt erbij hoorde en mee moest lopen.

Spijt had ik niet en zou ik ook niet krijgen. Wat een leuke sfeer! Meteen al bij Westerhout. Er was een heus mannenkoor geregeld. Het Wijk aan Zee’s mannen koor. Net een week geleden opgericht, zong ons toe. Met het volkslied van Wijk aan Zee en het Kibbelinglied. Waar de melodie vandaan komt weet ik niet maar tot de havens van IJmuiden aan toe bleef het in mijn hoofd zitten.969521_10201627074024537_540306893_n

Vriendschap en fun. Ik had het naar mijn zin. Het tempo lag op een rustig niveau. En van tijd tot tijd werd er gewacht tot de hele groep weer compleet was. De route, daar kan je iets over schrijven. Zo, langs Tata en de sluizen. Maar mij viel in elk geval op dat het heerlijk rustig lopen was.

Hoe hebben de heren in vredesnaam dit restaurantje kunnen vinden? Hier rijden buitenstaanders met een bloedgang aan voorbij! Ergens achteraf, eindigde de run bij van Es. Die kibbeling was echt heel erg lekker! Ik kan me zeer goed voorstellen dat de mannen dit graag wilden. Fantastisch!

Mij wachtte nog een andere verrassing. Steef zette mij namens de dinsdaggroep even in het zonnetje. Hier had ik totaal niet op gerekend en ik wist even niet wat mij overkwam…

 1063603_10151711711183293_1371780005_n

20130707_120442 

20130707_120836 

1002241_10201627121345720_836503498_n 

Read Full Post »

Twitrun

Afbeelding

Rob H, Niels, Henk, Rob V, Edwin, John.
Bianca, Nesrine, Christine, Ron
Marcel, Martin, Yvonne

Een twitrun, enkele tweeps voelden wel wat voor een herhaling van de run rondom de kerstdagen. Leuk! Maar, ik zit in mijn marathonschema en op de zondag staan er voorlopig lange, of eigenlijk, hele lange lopen op. Daar wist ik wel wat op te verzinnen. Ik mailde rond dat ik een uur eerder van huis zou vertrekken om mezelf in kilometers zo niet te kort te doen. Nesrine sprong er al snel op in, zij wilde mee! En ook Ron die, met Rotterdam in het vizier, ook een kilometer meer wilde, zou meteen om negen uur aanpikken.

Donderdag liep ik de eerste etappe maar even op proef. Op afstandmeten is het leuk iets in te tekenen, maar of het dan klopt… Het bleek donderdag goed te kloppen.  Verder zou ik vandaag ter plekke verzinnen waar we zouden gaan lopen.

Al redelijk op tijd stond Ron voor de deur. We konden nog even koffie drinken. Maar tegen negen uur zorgden we er toch wel voor klaar te staan, immers, een uur later zou groep twee klaar staan op de parkeerplaats. Nesrine en haar vriendin Christine kwamen net op tijd. Snel maakten zij zich klaar en even na negen uur konden we gaan rennen.

Voor het eerste gedeelte had ik een route gepland in een hoek van het duingebied waar ik zelf ook zelden kom. Het ligt, ondanks dat het toch echt het heemskerkerduin is, wat geisoleerd van de rest van het gebied. En mijn ogen is het een pareltje. Prachtig om er te lopen, zelfs nu, zonder enig groen en in de snerpende kou. Want koud was het eigenlijk wel. Het is een klein stukje met kleine heuveltjes, tal van bochtjes en smalle paadjes. Daarna gingen we op de oudendijk het duin zelf in. De dames gaven een fors tempo aan. Ron en ik hobbelden er achteraan zo goed en kwaad als dat ging.

Bij de parkeerplaats stond groep twee te wachten, John (uit Wijk aan Zee komen rennen, Edwin, Harm (mijn buurman) Rob, Henk en Marcel. De bedoeling was om al lopend 45 minuten te vullen om dan de laatste groep op te pikken.

5 kilometer had ik beloofd en het werd iets meer. Groep 3, bestaande uit Yvonne, Bianca, Rob en Niels pikten aan en we konden weer verder. Het liep gesmeerd. Bij de eerste stop had Henk voor water, en Rob voor bananen gezorgd. Edwin had wat reepjes mee. Het was allemaal even welkom. Het lijkt wel of je met kou wat meer voedsel kan hebben.

De derde ronde zou op 10km hebben moeten uitkomen. Ik koos voor de oranje route aan de Heemskerk/Castricumse kant. Het werd iets meer. Uiteindelijk heb ik op een haar na 30km gelopen. Groep 2 is op 20km uitgekomen en de laatste groep op 14km. Niemand klaagde er gelukkig over.

Nesrine daagde me met een hele charmante en vriendelijke stem uit om op die laatste km, op weg naar de auto, nog even aan te zetten. Ik piepte dat ik dat niet meer kon. Ja wel, dat kon ik wel, ze wist het zeker en ze zetten aan. “Come on, you can do it” Ondanks de al 29km achter mij wilde ik mij niet laten kennen. Dan maar pijn en op het tandvlees. En we gingen harder, het tempo geleidelijk aan iets opvoerend. We liepen Ron voorbij maar dat beviel de jongen niet…hij bleef achter ons en versnelde ook.

Een leuk slot!

Twitrun feb 2013 III

En dan, helemaal tot slot. Het hoort er bij mij gewoon bij. Met de hele club aan de koffie. Dit keer bij mij thuis, met een lekkere appelkanjer erbij en nog iets anders lekkers door Nesrine meegebracht. Lia en de van harte uitgenodigde Wendy zorgden voor de bediening!

Read Full Post »

Wat had ik me nu weer op de hals gehaald?

Zondagochtend om zeven uur stond ik al weer naast mijn bed. Dat is op zich niet vreemd. Op dat tijdstip ben ik al lang uitgeslapen. De zondagochtend is tegenwoordig dé ochtend voor de lange duurloop. En met  twee marathons in het vooruitzicht, binnen niet al te lange tijd, moeten er toch echt een aantal 30+ers uit.

Via @loopmaatjes deed ik bij herhaling een oproep. Men kon zich aansluiten bij Mario uit Den haag en mij, voor een mooie rustige route van Wijk aan Zee naar Egmond, en weer terug. Goed voor ruim 30km.

Geen reactie. Dan niet. Mario en ik zouden er een duoloop van maken. Maar, zo goed kende ik Mario eigenlijk niet. En dan kan het alle kanten op. Tempo’s kunnen behoorlijk verschillen. En alhoewel allebei hardloper en trainend voor een marathon, wil dat nog niet zeggen dat je goed met elkaar overweg kunt.

Met wat gemengde gevoelens reed ik naar Wijk aan Zee. Ik zou wel zien.

Mario stond er al. We hadden elkaar vluchtig gezien in Schoorl, maar niet echt goed kennis met elkaar gemaakt. We konden al vrij snel starten en we begonnen in een ietwat miezerig buitje aan onze lange tocht.

Het afgesproken tempo zou liggen rond de 5:45 per kilometer. En mijn voorstel was om ons te houden aan de verharde wegen. Waarom? Rotterdam (en voor mij Stockholm) biedt een marathon op een verharde weg. De lange duurloop doe ik graag op iets vergelijkbaars. Alhoewel, vergelijkbaar..Het zal in Rotterdam in elk geval behoorlijk drukker gaan worden dan zoals het zondag in de duinen was. Het was er namelijk behoorlijk stil. Slechts enkele hardlopers en wandelaars. Wel tamelijk veel voorbij suizende fietsers.

Voor mij is het duingebied gesneden koek. De weg kan ik wel dromen. Maar voor Mario moet het oneindig hebben geleken. Bos, gras, paden, en water. Onafgebroken blijf je dat tegen komen tot aan het keerpunt in Egmond. En toch was dat slechts 13km.

De avond ervoor had ik nog even nagekeken of we wel voldoende kilometers zouden maken. Nee dus. Zouden we binnen de duinen blijven dan kwamen we op 28km uit. Daar deden we het niet voor. Ik verzon er dus nog een lusje buiten het duingebied aan vast.

Mario en ik hadden afgesproken ons @loopmaatjes shirt aan te trekken. Het viel een fietser op: “hé een tweeling!” Tja, we hebben dezelfde kapper, hetzelfde shirtje maar verder, als je goed kijkt, zijn er wel wat verschilletjes. Dat lopen samen ging goed. Het tempo werd nergens een probleem. Het had kunnen gebeuren dat er pijnlijke stiltes zouden vallen. Er vielen wel stiltes waarbij ieder voor zich liep. Maar het waren zeker geen onaangename stiltes. Achteraf bleek dat we beiden gewoon van het landschap genoten en ons op het lopen concentreerden.

Door mijn werk heb ik contacten met boomkwekers. In dat wereldje heet het: “het begint te bewegen”. De kwekers doelen daarmee op de ontwikkeling van de natuur na de winter. Er is nog geen blad maar je voelt en ziet de verandering. Ik zag dat wel. En genoot ervan. Heerlijk de lente in aantocht. De kleuren en geuren veranderen.

Het lusje na het duin liep door het tuindersgebied van Heemskerk en het nieuwe door Beverwijk aangelegde park tegen de westelijke randweg aan. Met de zeeweg naar Wijk aan Zee erbij kwamen we uiteindelijk op precies 31km uit. Gelopen in net geen drie uur. Voor ons een mooi tempo! Mario had het met dat lopen gedurende de laatste twee kilometer wel even gehad. Herstelde toch weer en liep uiteindelijk met een lekker tempo naar de auto.

Waar was ik aan begonnen?

Een mooie lange duurloop in rustig en aangenaam gezelschap.

Read Full Post »

Het begrip twitterrun behoeft niet zo heel veel uitleg. Maar mocht iemand niet weten waar deze actie nou toch vandaan komt; bij deze nog even een korte uitleg.

Via het medium twitter kan je in contact komen met diverse mensen die dezelfde liefhebberij of interesse hebben. Via de groepen @loopmaatjes of @looppassie ben ik zo in contact gekomen met hardlopers uit het hele land. In de loop van de zomer van 2011 ontstond het idee om ook eens samen te gaan lopen. Een afspraak met Marcel en Yvonne die redelijk dicht bij me wonen was een afspraak snel gemaakt. Een loop van twee uur op een bloedhete dag rolde daar uit. Een TR II kon niet uitblijven; deze prikten we op 29 januari. Vrij spontaan kwam daar nog een aflevering tussendoor waardoor de editie van vandaag het volgnummer III kreeg.

Een run met een ontspannen karakter. Geen wedstrijd maar een lange duurloop in een laag tempo, zodat we tijdens het rennen er aan toe komen om met elkaar van gedachten te wisselen. Voor deze editie had ik een aantal twitteraars benaderd. Enkele leden van mijn eigen loopgroep zouden zich er ook bij aansluiten om, met het oog op de run in Schoorl, even wat kilometers te kunnen maken.

Uiteraard zorgde ik er vanmorgen voor om ruim op tijd op de afgesproken parkeerplaats te zijn. Dat zou ik later wel merken ook. Het was steenkoud. Ok, slechts -2 en dat is heus wel te doen, maar niet in hardloop kleding en zonder beweging! Al vrij snel meldden zich Ron en Michel uit IJsselstein en meteen erna Marten uit Almere.

Toen de groep compleet was stelde ik voor meteen te gaan rennen. Mijn benen voelden stijf van de kou en alleen de nodige beweging kon me nu nog warm krijgen! Als gastheer en gids liep ik als vanzelfsprekend voorop. Meteen besefte ik dat ik niet zelf veel in de gelegenheid zou zijn om met de lopers in gesprek te komen. Achter me was het een enorm gekakel over : hardlopen, marathons, New York, Amsterdam, looptijden, twitter, @loopmaatjes etc.  Het voorop lopen en niet met iedereen kunnen praten werd op een vrij natuurlijke manier opgelost.  De lopers naast me wisselden voortdurend. Van loopmaatjes uit mijn eigen groep tot twittermaatjes. Erg leuk!

Het afgesproken tempo, wat ik dus ook diende aan te geven, was ça 10km per uur. Regelmatig keek ik op mijn klokkie om er voor zorg te dragen dat we niet te snel zouden lopen. Ook keek ik zo nu en dan achterom om te checken of de groep nog compleet was. Op een gegeven moment kwam Marek, waarschijnlijk de snelste van de club, even naast me lopen. We raakten lekker in gesprek en zag op een gegeven moment tot mijn schrik dat het tempo was opgelopen tot 12km p/u! Dimmen!!

Na een uurtje was het tijd voor een plas pauze, en dan ook meteen maar even de pauze voor de nodige gelletjes of het eventuele drinken. Én, tijd voor een groepsfoto! Vanaf dat moment zou het parcours wat zwaarder gaan worden. De heuveltjes had ik voor de tweede helft bewaard.

Groepsfoto Twitterrun III

Overigens had ik Gé gevraagd bij voorbaat achteraan te gaan lopen. Het is een zeer snelle loper maar ook hij is zeer goed bekend met ons duingebied. Mochten mensen af moeten haken dan zou hij ook de weg, of desnoods een snellere weg naar de parkeerplaats weten. Helaas waren er een drietal lopers die het na pakweg 12 kilometer iets te veel vonden worden. Twee van hen komen uit mijn loopgroep en wisten ook goed de weg naar het startpunt.

Wij gingen nog even door naar Wijk aan Zee. Een prachtig gedeelte ook weer. Elk seizoen is mooi. Ook deze winter. Het is dan wel kaal maar is genoeg te genieten. Het lopen hier is een genot! Dit was wel het meest pittige gedeelte met heuvels en wat mul zand.

Inmiddels had mijn vaste loopmaatje Bart de functie van gids overgenomen. Hij wist ook hoeveel tijd we nog hadden en zou de rest van de route verzinnen. Zo kon ik nog even in gesprek gaan met Ron en Marek. Deze twee en ook Michel zal ik in Schoorl ook weer ontmoeten om gezamenlijk aan een goede tijd op de 30 kilometer te gaan werken. Dán zullen we overigens niet aan praten toe gaan komen!

Het is deze keer een run geworden over ruim 22km in 2:09. Het tempo was dus goed gekozen en goed volgehouden!

Om nou mensen terug te sturen naar Almere, IJsselstein, of Leiden met een simpele handdruk is niet mijn stijl. Ik had de groep bij voorbaat uitgenodigd om bij mij thuis wat te komen eten en drinken. We hadden twee pannen maaltijdsoep, broodjes, koffie en uiteraard het altijd welkome water!

Thuis zat naast Lia ook Yvonne op ons te wachten. Yvonne wilde dat eerst niet maar in mijn ogen hoort ze bij deze groep. Even geblesseerd zijn betekent niet bij mij, dat iemand dan ook maar buiten spel moet staan. Geen denken aan. Aanschuiven en erbij zijn!

Ik vond het een heerlijke dag. We hebben lekker gelopen. Het weer was voortreffelijk. En, we zijn nog lang niet uitgepraat!

Er komt nog een volgende gelegenheid!

Twitterrun IV – De Afsluitdijkrun

Twitterrun V – een route bij IJsselstein of Hilversum

Twitterrun VI – een route bij Leiden

Read Full Post »

Aztec Maiden

Deze week strandde er een schip bij Wijk aan Zee, het zal de meesten niet zijn ontgaan. Meteen was wel duidelijk voor me dat ik met de loopgroep een route moest bedenken die daar langs zou gaan lopen. Ik mag dan wel geen strandloper zijn, hier kon ik echt niet omheen. Geen probleem. Het programma wat ik voor de groep in het hoofd had kon heel mooi over een dergelijke route.

Gisteren kreeg ik een voorzichtige tweet van Ton. Hij was vrij en vroeg zich af of we wellicht samen een stukje konden gaan lopen. Nee, samen lopen zit er niet in op de zaterdag. Met het vertrek van Carolus bij onze loopgroep mag ik voorlopig de training verzorgen op zaterdagochtend. Maar, een gast is altijd welkom. Dus ook Ton. Aansluiten en meelopen!

Na een kleine 10 minuten inlopen waren we in de luwte van de kruisberg terecht gekomen. Een mooie plek voor het nodige stretchwerk. De loopscholing liet ik voor wat het was, dat hoort niet, maar er lag nog een aardige route in het verschiet en stilstaan met deze frisse wind was niet zo aanlokkelijk.

We begonnen met 10 x 1 minuut aanzetten en telkens 1 minuut herstel er achteraan. Ik riep een paar keer dat het om een lichte versnelling moest gaan. huh? Het woord licht is kennelijk onbekend bij de meesten. Er werd gewoon pittig gelopen, ondanks de toch wel stevige en frisse wind. In mum van tijd liepen we op het strand en zagen in de verte de Aztec Maiden liggen. Het was overigens niet erg makkelijk lopen op het strand. Deze opmerking is van mij te verwachten, uiteraard.

Het kwam goed uit. Vlakbij de boot zat de eerste sessie erop en namen we een dribbelpauze van ongeveer 5 minuten. Bart  stelde voor even een groepsfoto te maken.

Met de volgende sessie wachtte ik even tot we van het strand af waren. Eenmaal met weer wat vaste grond onder de voeten is het toch wel lekkerder lopen. Enkelen merkten dat het strand best wel wat energie had gevraagd. Toch, het programma wilde ik afmaken. De volgende sessie was 5 x 2 minuten, met erachteraan weer 2 minuten herstel. Gé had ik inmiddels de opdracht gegeven de route te verzinnen richting de parkeerplaats. Zo kon ik de looptijd in de gaten houden.

Als laatste sessie liepen we 2 x 5 minuten. Ik  riep maar weer dat het om een lichte versnelling moest gaan. Zône 3 of zo..Nee hoor, luisteren ho maar. De groep zette gewoon flink aan. Men komt er niet om uit te rusten.

We hadden uiteindelijk ongeveer 13km in de knip. Een gezellige training. Het is dan ook een groep waar ik met erg veel plezier elke zaterdag weer naartoe ga!

Read Full Post »

Older Posts »